Een bloederig einde

25/26 April 2017,
Over 25 April, kan ik kort zijn, die dag was zeer relaxt. We hebben gewandeld en op ons riante balkon gezeten. Niet verkeerd he?
Maar toen werd het 26 April en die mooie dag eindigde bloederig.
De dag begon met een spectaculaire zonsopkomst. Wat is dat elke keer weer een visuele verwennerij, ik krijg hier nooit genoeg van. Uiteraard, kwam ik het mannetje weer tegen, nu vroeg ik hem of ik een foto van hem mocht nemen. Het mocht. Hij is een Fransman, komende uit Bordeaux, maar hij vond het er te koud, vertelde hij.


Vandaag zou volgens het weerbericht, de laatste zonnige dag worden voor ons, dus we besloten die eens goed uit te nutten. Voor de verandering gingen we lekker lui op een bedje bij ons zwembad liggen, met vol zicht op zee en de haven. Je ligt daar als het ware, gewoon tv te kijken, er is zoveel leven op zee, vooral vandaag met een stevig briesje. Dus veel zeilers, kite-surfers en peddelaars die meer golfsurfers waren geworden. Hilarisch om te zien.
Er is hier een hele actieve zeilschool, ze gebruiken de zgn ‘optimistjes’, en gaan in grote getale best ver de zee op. Ze worden echter goed begeleid door voldoende instructeurs met snelle motorbootjes. Soms houden we ons hart vast, als er opeens een grote boot de haven in komt varen en er net nog een stuntelaar zijn bootje weg probeert te zeilen. Gelukkig hebben we geen ongelukken zien gebeuren.
We bleven een paar uurtjes genieten en toen vonden we het welletjes, we besloten uit eten te gaan.
We liepen naar ‘Brisa Andaluz’, een echt Spaans restaurant aan de boulevard.
Als voorgerecht namen we samen een flinke portie gefrituurde baby inktvisjes. Dit is zo ongekend lekker, dat manlief, zelfs als fervente vishater, er zijn vingers er zowat bij opeet. Ik moet dan snel dooreten, anders is het op, voor ik het weet. Zo leuk om gezamenlijk iets vissigs weg te happen onder het genot van een lekker wijntje.
Het hoofdgerecht werd voor Maurice een sappige gegrilde biefstuk en voor mij weer een zeebaars. Ik heb ontdekt dat ik dit de lekkerste vis vind, hij heeft zoveel smaak. Ik ben zelfs een keer naar de visafslag gelopen en heb er een vers exemplaar gekocht. Ik schrok me wild, toen bleek dat ik hem zelf nog moest schoonmaken. Manlief trok zich bescheiden terug. Maar……..als je iets erg graag wilt, kan je veel. Op goed geluk heb ik de binnenboel met een mesje eruit geschraapt. Naderhand zag ik op YouTube dat je dat heel voorzichtig met een lepel moet doen, zodat de galblaas niet scheurt. Ik heb gewoon geluk gehad. Ik heb hem kort in de olijfolie gebakken en meteen, staande aan het aanrecht opgeschrokt. Wat was dat heel erg lekker en…..ik voelde me een held. Weer een ervaring rijker. En….voor het geval jullie je het afvragen, ik heb de schubben er ook afgeschraapt hoor. Maar heeft dat wel nut, als je het vel toch niet eet, vraag ik me af.
Als nagerecht namen we weer crêpes suzettes, na gevraagd te hebben of ie vers bereid zou worden. En jawel, aan tafel werd het lekkers bereid en geflambeerd. Het was een super zaligheid.
We kregen nog een glaasje limoncello bij de rekening. Wat een verwennerij, wat een dag…..tot nu toe.
Helemaal voldaan liepen we naar onze casa en doken het balkon op met als afsluiter, een borreltje……….wodka caramel! We hebben ervan genoten tot het wat kouder werd.
We gingen naar binnen, en als echte cybermamma, checkte ik meteen mijn Facebook groep, Calpe leeft.
En……..wat zag ik daar nou voor een bericht………!
Er lag een haai in onze haven, op de kade, dat wel.
Wij snel naar beneden, gewapend met onze camera’s.
En daar lag het onfortuinlijke beest van 8 meter en 4000 kilo, hartstikke dood te zijn. Er stond politie bij, wat ramptoeristen en mensen van de universiteit van Valencia en nog war wetenschappers van de fundatie oceanografie.
Het beest was in een net verstrikt geraakt en kon op zee niet meer gered worden, hij is uiteindelijk op de kade overleden. De vissers hadden op zee de onfortuinlijke vangst al gemeld, omdat het om een beschermde diersoort gaat, vandaar dus de verschijning van politie en wetenschappers. Het is zeldzaam dat een reuzenhaai in de Middellandse zee aangetroffen wordt, werd ons verteld.
Tot onze grote verbazing werd het beest ter plekke ontleed, we zagen de enorme levers, de testikels, het hele kleine piemeltje, de maaginhoud; garnalen en plankton, we zagen de ‘filters’ (5) in de enorme muil. Er werden biopten genomen en in potjes gedaan, er werd gemeten, gezaagd, gesneden en getimmerd. Spectaculair, maar oh zo triest voor dit imposante dier. Het ging dus om een reuzenhaai, ongevaarlijk voor de mens. Een a twee maal per jaar beland zo’n beest in een net.
De wetenschappers die er als onvervalste slagers op los gingen, waren alleraardigst. Ze gaven ons veel informatie, we mochten de haai aanraken en ze lieten ons met geduld foto’s maken.
We moesten wel beloven, wat foto’s door te sturen, we kregen een bebloed papiertje met een e-mailadres en een officiële Facebook groep, voor de geïnteresseerden; L’Elasmogrup.

 
Tjonge, wat een spectaculair einde van de dag, maar wel triest vonden wij, zo’n prachtig beest naar de haaien.
Helemaal hyper, keken we nog (met een borreltje voor de schrik) naar onze openhartige koning.
Wat een dag! Wat een sensatie.
Ciao.

LOL in Benidorm.

23 en 24 April 2017
De dagen vliegen voorbij, een teken dat we het naar de zin hebben. Heel bewust genieten we van onze laatste dagen in Calpe.
We lopen wat, eten wat, drinken wat, lezen wat. Kortom, we doen waar we zin in hebben. Genoeg te beleven hier, je kunt de rust opzoeken, maar ook wat reuring, net wat je wil.
Eigenlijk zijn wij rustzoekers, maar gisteren hebben we heel bewust voor de drukte gekozen.
We zijn naar Benidorm geweest. Eigenlijk wil je daar niet dood gevonden worden, maar toch vonden we dat we pas een mening over deze stad mochten geven, als we er ook daadwerkelijk geweest waren.
Omdat we dagelijks vanuit ons appartement tegen de skyline aankijken, besloten we er recht op af te gaan en….via de zee.
Er vaart drie maal per week, een boot vanuit onze haven naar het Manhattan van Spanje en dat leek ons nu eens echt leuk, heb je in ieder geval een leuke reis in de pocket.
Ons doel in Benidorm bestond uit drie activiteiten, We wilden een bepaald gebouw fotograferen, we wilden wel eens weten of er echt van die basterds wonen en we hadden een authentiek Spaans restaurantje op het oog.
De bootreis was super en erg mooi. We voeren langs baaitjes, langs witte stadjes oa. Altea, langs schitterende rotspartijen en zagen zelfs een waterval. Het was prachtig weer, dus we konden het dek op, het was een uur lang puur genieten.


En dan vaar je opeens een baai in en zie je de skyline van Benidorm in zijn volle glorie, ongelofelijk wat een hoeveelheid hoogbouw.

Ook zagen we uitgestrekte stranden met alleen maar blauwe ligbedden en parasols en een enorme hoeveelheid mensen. Het was zelfs zo druk, dat we ons het liefst hadden omgedraaid. Het bleek dat er weer een heilige jarig was, dus de Spanjaarden waren vrij en hadden zich in grote getallen tussen de toeristen gemengd. Je pikte ze er wel zo uit, ze zien er net wat meer verzorgd uit.


En ja hoor, we zagen meteen de basterds, het krioelt ervan. De scootmobiels, veelal tandems, worden met verve bereden. We hebben de indruk dat de meeste mensen niet gehandicapt zijn, maar gewoon lui. Je kan die dingen op elke hoek van de straat huren.
We ontdekten nog een fenomeen, en masse wordt er op de stranden gymnastiekles gegeven, dik, dun, oud en jong deden mee. Hilarisch om te zien.


We begonnen richting het gewilde gebouw te lopen en ondertussen keken we uit naar een leuk terras voor een cortado met wat lekkers. Dat lukte niet, geen strandtenten hier. Wel een mooie boulevard met daarnaast een drukke weg en dan kreeg je, in de uitlaatgassen, de terrassen. Dus….we zetelden ons niet en liepen verder. We kregen er nog meer de pest in en zeiden:”we doen het gebouw” en dan gaan we naar dat restaurant en verder niets!
Dat gebouw is een enorme flat met een soort diamant erin verwerkt, ‘In Tempo’ genaamd. Het is in eerste instantie perfect getekend voor 20 verdiepingen. Maar naderhand besloot men er nog 27 verdiepingen op te bouwen, men wilde het hoogste gebouw van Europa hebben. Ze vergaten echter de liftschacht voor deze extra verdiepingen te bouwen. Wat een ongelofelijke blunder. De projectontwikkelaar ging failliet. Nu ligt de boel al jaren stil, terwijl er al vele appartementen verkocht zijn. Hoe dit gaat aflopen?


Maar…het ziet er spectaculair uit en het is voer voor fotografen. We klikten wat weg en liepen terug naar de drukte. Het laatste stuk, schakelde ik de gps in en zo liepen we feilloos naar het restaurantje. Het adres had ik van tripadvisor, ik had gezocht naar een authentiek Spaans tapasrestaurant en gevonden, en met goede beoordelingen.
Het is een familierestaurant, behorend tot een broederschap van een of andere Maria, jaja, ze kennen er hier vele. In het restaurant hingen ‘heilige’ attributen en aanplakbiljetten van jaren Semana Santa’s.
In de keuken staat oma, haar zoon helpt haar en staat ook in het restaurant met zijn vrouw. Opa doet allerlei hand- en spandiensten. Ze zijn enorm aardig en klantvriendelijk en alles is zelf gemaakt. We hebben voortreffelijk gegeten, te weten, inktvis in tomatensaus, garnalen pannenkoekjes, hamkroketjes en gebakken kip stukjes met 3 soorten saus. We wilden eigenlijk nog meer, maar onze magen hadden alleen nog maar plaats voor een stuk kaastaart met fruit en een bolletje noga ijs. Het was smullen en ook heel gezellig zitten daar. Er kwamen allerlei locals, zij namen een vino tinto met wat tapas aan de bar, of buiten aan het raam. Heel ongedwongen sfeertje. Echte aanrader dus : ‘la Cofradia, tapas Y vinos’.


Tja, toen moesten we de stad van de basterds weer in, de boot zou ons pas om 17:00 uur opvissen. We zijn op zoek gegaan naar een soort van oude binnenstad en…….het stelt niet veel voor. Veel toeristen en meuk. Maar…..er is een Moors uitkijk balkon, met blauwe tegeltjes, -zuiltjes, -pergola’s en -bankjes. Dit was echt heel aardig en…..er hing een relaxt sfeertje, dat is beslist een pluspunt van deze stad.


Het was heerlijk weer, wij doken aan de haven, een terras op en hebben hier 2 uur gezeten en geborreld en……..we hebben ons kostelijk geamuseerd. Er speelden zich hilarische taferelen af voor onze ogen. Zo zagen we bijvoorbeeld een man zijn kunstbeen afdoen en eens goed uitkloppen, vervolgens pakte zijn vriendin het been en zette het verderop tegen een boom, liep terug naar haar ontbeende vriend, ze begonnen te lachen en……maakten er een foto van. Ik kon het niet laten met hen in gesprek te gaan, ik hou wel van dit soort humor. Zij vertelden dat ze dit in elke stad doen waar ze komen. Binnenkort zal het been in New York gefotografeerd worden.
We zagen uiteraard vele basterds langs komen, sommigen luid toeterend en zwaaiend.
We zagen twee alleraardigste jongens, met hun hoofden tegen elkaar op een muurtje liggen, ze waren in diepe slaap. Een vrouw strooide wat duivenvoer bij hen, in de hoop dat er vele witte duiven zouden verschijnen, dan konden we een gave foto maken. Helaas, de duiven hadden geen honger.


Jullie begrijpen dat we ons niet verveeld hebben.
De boottocht terug was wederom een feestje en……. bij aankomst, lag er nog een verrassing op ons te wachten, een schaaltje met een foto van ons erin. We lagen dubbel en voor de somma van 10€ hebben we de kitch toch maar gekocht, slimme truc he?
We vinden Benidorm vreselijk, maar eens in het jaar, gaan we er toch naar toe, om eens hartelijk te kunnen lachen, wat een gekte daar.
Vandaag is het wat bewolkt, wat hebben we dus geboft gisteren.
We genieten weer van de rust.
Ciao.

De spanning loopt op

22 April 2017
Daar gaan we weer, nu lopen we met de zon en meestal de wind, in de rug, richting…centrum. Dit loopje, doe ik alleen als ik in de stad moet zijn, want als ‘zen’ wandeling heb ik hem afgekeurd, te koud in de vroege ochtend. De zon zie ik hier ook niet opkomen, dus twee knallers van tegenvallers voor deze route, dus.
Maar…als de zon eenmaal een tijdje uit het nest is, komt hij achter de Ifach uit piepen en verwarmt de mensheid aldaar en laat de lelijke gebouwen feestelijk opkleuren.
Toch, vind ik deze route stukken minder, te veel toeristenmeuk, maar de stranden zijn prachtig.
Okee, ons doel van vandaag is, een buurtje met buitenlandse winkels en horeca, want daar ergens ligt een restaurantje wat ons aanbevolen is en dat willen we eens gaan keuren.
In deze wijk vindt je bijvoorbeeld een Belgische slager, een Duitse Bakker, een Hollandse supermarkt, een Hollandse cafetaria etc etc etc. En….veel buitenlandse restaurants. Wij vinden dat jammer, wij zijn in Spanje en willen dat proeven, ruiken, horen en voelen.
Maar ja, er leven hier nu eenmaal veel allochtonen, een soort van ‘ goedkope, temperatuur’ vluchtelingen en zij willen alleen het goede weer en voor de rest willen ze bijvoorbeeld friet en bitterballen.
Toch hebben we vandaag gekozen voor een restaurant dat niet Spaans is. De naam is wel Spaans, te weten Sietelunas.
Hierover later meer, we moeten nu toch echt aan de wandel.
We zoeven met de lift naar beneden en staan al gauw, na de twee glazen deuren, buiten.
Het is 12 uur en 19 graden, met een licht windje.
We steken meteen over, lopen langs ons verscholen zwembad, dan over een klein parkeerplaatsje en staan pardoes op de boulevard.
Als we naar links kijken zien we die kies met zijn toefje groen (Ifach) en heel in de verte rechts, zien we Benidorm liggen tussen wat bergjes. Vlak voor ons staat een verhoutte bloem van een agave, prachtig en zeer fotogeniek.


Langzaam flaneren we over de boulevard, we komen wat volk tegen, maar het is niet druk en…….geen rollators of fietsers.
En dan zien we in zee (links van ons) de overblijfselen van de Romeinse Thermen, de zogenaamde baden van de Koningin, heel bijzonder. Ik heb er al eens een foto van geplaatst in een vorig verslag.
Er tegenover, rechts van de boulevard, ligt een groot, slordig terrein braak, met een hek eromheen. Dit is een onontgonnen archeologische site, Romeinse erfenis. Je ziet met wat fantasie, sporen van huizen, en er is een zeer herkenbare, ietwat opgeleukte toren, maar verder is het een grote woestenij. Een paar dagen geleden zag ik een groepje deftige mensen hier rondlopen en heftig praten en er was een fotograaf wat ‘stenen’ aan het fotograferen. Wellicht gaan ze de boel wat opknappen.


Om de verlopen sfeer wat meer reuring te geven, hebben ze hier op de boulevard ook een gym geplaatst, je kunt dus lekker trainen tussen de Romeinse geesten.
Wij lopen genietend door, eerst wat heuvelopwaarts en vervolgens dalen we.
Ja ja Calpe is behoorlijk heuvelig.
Langzamerhand, belanden we in de echte toeristenzone en zien gelikte stranden, veel horeca en veel toeristenwinkels met veelal Chinese eigenaren.
Dit stuk vinden we blehhhh.
En ja hoor, de donkergekleurde mens, verhandelt hier ook allerlei ‘echte’ namaakzooi.
Wij lopen stoïcijns door, niets voor ons.
Uiteindelijk komen we bij een droge rivier uit, hier begint de wijk van de allochtone winkels/horeca.
Er is zelfs een soort van Weense lunchroom, met heel veel gebak en daar naast, een onvervalst Belgisch frietkot. In deze wijk ligt mijn Biowinkel ook, de eigenaren zijn Duitsers.
Maar goed, het restaurant hadden we zo gevonden, maar…….het zag er niet echt open uit. Toch de deur geprobeerd te openen en……..ja hoor, open dus. We zagen een heel trendy inrichting, mooi gedekte tafels, prachtige designlampen en mooie foto’s aan de muren.
We kregen een WoW belevenis, maar……….geen eters te zien aan de respectievelijke tafels en die bleven leeg.
Wij hebben geheel alleen in dat trendy restaurant gegeten, vreemd, want…….het eten was bijzonder goed. Naderhand bedachten wij ons dat in onze contreien een warme lunch niet standaard is.
De eigenaar/kok is…jawel…een Nederlander, met veel liefde voor het vak. De borden waren mooi opgemaakt en het eten was heerlijk. We aten ossenhaas met een goden saus, verse groente, gratin en frietjes. Het was af, een soort Kerstmaal. Als dessert aten we warme appel strudel met kaneelijs en slagroom. Ja ja, ik hoor het jullie al zeggen, niet bepaald Spaans. Klopt, maar wel een leuke en vooral lekkere afwisseling tussen alle visvarianten die ik al verorberd heb.
Dit is echt een restaurant dat we elk jaar zullen gaan bezoeken. En…….we hebben zelfs een tafeltje gereserveerd voor eind van de week. De kok is liefhebber van de Indonesische keuken en een paar maal per jaar, bereid hij een uitgebreide Indische rijsttafel. Ja, daar zijn wij ook liefhebber van deze keuken zijn, hebben we meteen toegehapt, dat gaat vast weer genieten worden.


Bij het afrekenen kregen we een glaasje caramelwodka en…………ik was meteen verslaafd, tjonge, wat een zoete zaligheid, een vloeibare bonbon met een roesje. Daar gaan we een fles van kopen, zeker weten. We zullen er met beleid mee omgaan.
Vandaag, zondag de 23e in het jaar 2017, gaan we luierend lezend en vanaf 20:00 uur zitten we voor de buis, er gaat geschiedenis geschreven worden in Frankrijk. We houden ons hart vast.
Ciao.

Het Raadsel van het zakje

Zoals beloofd, jullie mogen met me mee, we maken onze dagelijkse zenwandeling.
Hup, het is kwart voor 6, uit bed! Tuurlijk zetten we een volle pot koffie, slikken we onze pilletjes en gaan op ons gemak het nieuws lezen en leggen een feudje. Manlief blijft nog even op een oor en verheugt zich onbewust op de koffie, die geduldig op hem wacht.
Als hij verschijnt, meestal zo rond 7 uur, maken wij ons klaar voor vertrek.
Sportkleding aan en goede loopschoenen, de president om de nek, sleutel in de zak en gaan zonder banaan.
We pakken de lift, want we zitten 6 hoog en zoeven rustig naar beneden, geen kip te zien, maar de kou slaat ons in het gezicht in de immens grote hal. Eerst de ene glazen deur door en dan de laatste, die springt snel achter ons dicht.
Het is goed fris, lichtelijk schemerig, de lantaarns branden nog, maar…..er loopt al een mannetje handmatig de straat te vegen, hola dus.
We zetten er flink de pas in en slaan de weg naar het zoutmeer in, even kijken of de flamingo’s aan de kant zitten. Vandaag niet, dus snel door richting zee. En daar begint het grote genieten, daar rolt de zee, daar kleurt de lucht alle kleuren van de regenboog en dan moet de zon nog komen. De opkomst gaat best wel snel en de ene keer is ie spectaculairder dan de andere. Vooral als er wat wolken zijn, is ie op zijn mooist vind ik. Ik hou niet zo van dat perfecte, er mag wat spanning in. Meestal is het me zeer naar de zin, smile, big smile en mijn lichaam begint te ontdooien.

We zetten er stevig de pas in, ondertussen genieten we van alles om ons heen, de geur, de lucht, de rollende zee, het lachen van de meeuwen, vriendelijke groeters, een vleugje jasmijn en een zonnende kat. Mijn vriend kom ik vandaag niet tegen, jammer, ik had hem graag voor jullie gefotografeerd, hopelijk is hij niet ziek.
Binnen een half uur ben ik bij mijn luxueuze gym aan zee. Er staan 5 toestellen en op elk doe ik honderd keer de bedoelde training. Ik train mijn kuiten, dijen, buik, bekken, rug, armen, liezen en knieën en ben zo’n tien minuten zoet, is te doen he? Ondertussen staar ik naar de zee, in de hoop een grote vis te zien, helaas, nog nooit wat gezien, maar een mens moet blijven hopen nietwaar?

Hier doe ik maar 20 opdrukken, want het is heel zwaar.

Op dit stuk kom ik altijd een vrouw tegen met een plastic zakje. Ik heb dat altijd vreemd gevonden, waarom ga je nu altijd aan de wandel met een plastic zakje? Vandaag heb ik dat raadsel opgelost, ze geeft de ‘boulevard katten’ eten, aardig mens dus. Nu snap ik ook, dat elke ochtend dezelfde kat op de dezelfde plek zit, hij wacht op zijn ontbijt dus.

De vrouw met het zakje

Na de training loop ik stevig door naar het keerpunt, boven op een klif en met magistraal zicht. We keren en lopen gezwind terug, er is nu al wat meer sportief volk te bespeuren, zoals vissers, joggers en ja….zwemmers.

Vaak ga ik nu het zand op, speurend naar schatten, helaas….nog niets. Maar ik neem wel flink wat hijsen zeelucht.
Ik loop weer van de boulevard weg, op naar het zoutmeer, kijken of er nu een wereldfoto gesmaakt kan worden…..vandaag niet.

Een jonkie.

We lopen heuvelopwaarts, richting onze straat, maar slaan toch nog even de weg naar de haven in. Meestal zie ik hier een mannetje, die een sappige inktvis probeert te vangen, vandaag niet. De vissersboten zijn uitgevaren en de 2 tourboten maken de boel klaar voor het grote geldverdienen. De boeters zijn ook al aan het werk en ik draai me om, het is welletjes zo. Meestal ben ik zo’n anderhalf uur op pad en heb dan een berenhonger, op naar de pap dus. Ik geniet enorm van de deze tocht en saai is het nooit. Het is de laatste dagen wat frisser, dat wel.
Na de pap ben ik weer helemaal appie de kikker en in voor een nieuwe activiteit.
Vandaag is dat de tocht met de zee links van mij en de zon in de rug, we gaan naar de stad. Wordt morgen vervolgd.
Ciao.

Altea, een wit bergstadje

18, 19 en 20 April 2017
We hebben een uitstapje gemaakt met de tram en dat was boven verwachting.
Die tram, eigenlijk een soort treintje, beweegt zich rustig voort door kloven en zelfs dwars door de bergen heen. Regelmatig hadden we spectaculair zicht, heel bijzonder.


We zoefden naar Altea, een oud authentiek kunstenaars stadje, hoog op een berg. Er is nog een gedeelte dat aan zee ligt, maar dat hebben we niet bezocht, het ging ons om de oude stad.
Het was een hele klim om boven te geraken, maar……..je inspanning wordt dubbel en dwars beloond als je eenmaal op het kerkplein aankomt.
De kerk is erg mooi, maar wij genoten meer van de knusse, smalle Moorse straatjes belegd met kiezelstenen, de witte huisjes en de spectaculaire vergezichten.

   
We hebben een zwaar moment van verleiding doorstaan, er is hier een Goddelijke patisserie, die de mensen naar binnen zuigt. Gelukkig was ik al tevreden met een foto, we moesten onze maag nog even laten knorren.


Toen er opeens een koude wind ons kwam treiteren, zijn we een kroegje ingedoken.
We hadden een restaurant (http://losartistasrestaurante.com ) geboekt, maar konden daar nog niet terecht, vandaar.
Onder het genot van gave 60-er jaren muziek, dronken wij er een wijntje en keken onze ogen uit naar het plaatselijke volk dat even een flink glas ‘sterks’ naar binnen kwam gieten.
Toen wij uiteindelijk het restaurant binnenkwamen, zat het er al bomvol, wat waren wij blij dat we gereserveerd hadden en………..we kregen het mooiste tafeltje, met spectaculair uitzicht.


Eindelijk weer eens een tafellaken, een linnen servet, obers in het zwart en een hele mooie kaart met volop lekkers.
Ik koos als voorgerecht, een salade met langoustines en manlief, ibericoham met meloen en als hoofdgerecht kozen we respectievelijk, tarbot met langoustine saus en kalfsoester met champignons, met gezamenlijk verse gemengde groenten en aardappel gratin. Als amuse kregen we een springrol met groenten.
Het was uiterst smakelijk en heel verzorgd bereid allemaal. We genoten dan ook buiten proportie, het was helemaal af. Als nagerecht, nam manlief tiramisu en ik een parfait met drambouie.
Wat hebben we heerlijk gegeten.
Best wel leuk om weer eens op chique te gaan.
Wij stelden echter niet veel voor qua poen, toen we een stel tegen een ander stel hoorden zeggen, dat ze zojuist een jacht van 24 meter hadden gekocht, het is ze van harte gegund. Gelukkig zijn wij zeer tevreden met wat we hebben. Het viel ons op dat er overwegend Nederlanders in het restaurant zaten, maar gelukkig niet van het luidruchtige soort.
De rekening viel alleszins mee, dus dit restaurant ziet ons volgend jaar beslist weer, goed te doen.
De Flamingo’s verdwijnen, de een na de ander. Wat jonkies blijven over. Ik vraag me af, waar ze heen gaan, die ouders.
Ik heb er een dierbare vriend bij, een oude Spaanse baas met een petje, donkere kleding en knaloranje gympies. Hij loopt ook altijd voor de zon opkomt, op de boulevard, we groeten elkaar inmiddels met de hand op het hart en roepen bon dia, het ontroerende mannetje, steekt dan altijd een duim op. Ik kijk elke ochtend naar hem uit.
Vandaag lag er flink wat ‘zeerommel’ op het strand.
De wind blaast er nog lustig op los, maar het is ohhh zo lekker om op het strand te banjeren. Helaas weer geen schelpen.
Om de paar dagen, pluk ik een toef Jasmijn en zet die ‘thuis’, in een glaasje en de heerlijke geur verspreidt zich door onze casa. Manlief begint er nu ook van te genieten, aanvankelijk deed ik het om hem te plagen.
Morgen neem ik jullie mee op mijn tochten, jaja, ik maak er dan twee, een met de zee rechts van me en de volgende met de zee links van me, dan ga ik naar de stad, bananen en kip kopen bij de Biowinkel.
We lazen dat het bij jullie koud is, wat zijn we blij dat we dat kunnen overslaan. Volgend jaar dus weer weg in Februari en April. Maart is de maand dat we thuis altijd veel te doen hebben, vandaar.
De belasting is ons goed gezind, dus in September gaan we toch een stedentrip doen, nu nog kiezen, tussen, Bilbao, Malaga, Lissabon, Dubai en Kopenhagen, iemand een tip?
Mijn boek roept en die verleiding kan ik niet weerstaan,
Ciao.

Dansen met de Maagd

16 en 17 April, de Paasdagen
De nacht voor Pasen, was er wat herrie op straat, ik denk dat het om ‘ongelovig testosteron’ ging. Sterker nog, toen ik ons complex uitkwam rond 07:00 uur, zag ik nog knullen rondstruinen. Gelukkig patrouilleert de politie ook in de vroege uurtjes, dus ik voel me veilig. Ik hoef niet bang te zijn, dat er een gerichte aanval op de president zal komen en ik behoor niet tot de doelgroep.
Eenmaal op de boulevard, viel de stilte op me, in afwachting van de zon, alhoewel, de meeuwen lachen altijd. Er was geen mens te bespeuren, heel bizar. Wat een groot geluk om in je uppie te genieten van het kleurenspektakel dat je zomaar voor niks voorgeschoteld krijgt. Geen straf om vroeg uit de veren te zijn.


Elke ochtend, loop ik nog even naar mijn flamingo’s, ik zie nu vele jonkies en het valt me op dat er wat ouderen vertrokken zijn. Vanmorgen zag ik in het donker een vliegles. Alles vloog op en neer, ik denk een repetitie, ze zullen eerstdaags wel vertrekken.


Om toch enigszins een paasgevoel te krijgen, aten we een eitje als ontbijt, was lekker, maar mijn pap is veeeeel lekkerder. Dus op de 2e Paasdag, geen eitje.
En……. we aten een Duits pruimentaartje, heerlijk. Het Paasdiner, werd goulash met bruine bonen/groenten stoof. Was veel werk en moest lang pruttelen, maar het was om je vingers bij op te eten.
Maurice wilde naar de ronde van Vlaanderen kijken, maar toen ik hem vertelde dat dat pas wat later in de middag, uitgezonden ging worden, besloot hij toch om met mij mee te gaan. Ik had mezelf de opdracht gegeven, om op zoek te gaan naar ‘Pasen’.
Op de boulevard, was geen Pasen te bespeuren, zelfs geen mooi geklede families.
Mijn hoop ging uit naar de omgeving van de kerk in oud Calpe, op de berg.
En ja hoor, we zagen keurige luitjes en er waaide een feestelijk sfeertje tussen de huizen. De lappen van de processies, hingen nog vrolijk te wapperen.
Opeens begonnen de kerkklokken te luiden, dus….snel naar de kerk. Nou, daar was het pas echt feest, vele mensen waren op de been in hun goeie goed. Er liep zelfs een ballonenverkoopster rond met feestelijke, kleurige ballonnen. Toch maar even de kerk in, daar hing een inzingend bedwelmende bloemengeur van de vele bloemstukken rond de heiligen. Maria was echter in geen velden of wegen te bekennen, vreemd, vonden wij. Jezussen waren ruim vertegenwoordigd.
Wij weer naar buiten, dat geflaneer daar, stond ons wel aan.
Opeens klonk er muziek en warempel, daar kwam een fanfare uit een klein straatje. aangemarcheerd. Wowwwww, wat leuk, maar…….er kwam meer. Het werd een kleine processie. Geen puntmutsen meer en geen altaren. Nu vrouwen met wit kant op het hoofd, vrouwen en kinderen in mooie klederdracht, een stelletje vrolijke ‘fluiters’, en……daar kwam Jezus weer. Nu zonder altaar, ietwat kleiner exemplaar, en gedragen door vrouwelijke dragers. De dragers waren bijzonder vrolijk en swingden zelfs met het beeld. Maar toen Maria verscheen, ging het dak eraf, er werd geklapt en gejuicht en de mannelijke dragers maakten er nu een complete rondedans van met sexy heupbewegingen. Wowwww, wat een sfeertje en ook mooie muziek. Zo wil ik wel met de muziek mee.
Uiteindelijk ging de hele processie de kerk in, om de wedergeboorte te vieren, maar vele mensen moesten buiten blijven staan, de kerke puilde uit, wat een opkomst, ongekend. Wij bleven ook nog even om te genieten van de prachtige liederen. Wat een bijzondere Pasen hadden wij gevonden en of je het wil of niet, het loutert.


Vannacht was het rustig, ik denk dat iedereen moe was.
Officieel kennen de Spanjaarden geen 2e Paasdag, maar in familiekring maken ze deze dag, feestelijk de restjes op. De vissers zijn dan ook niet uitgevaren. Het Paasfeest, met alles wat erbij hoort is voor de Spanjaarden het hoogtepunt van het jaar. Kerstmis vieren ze wat gematigder en….maar 1 dag.
Wij hebben deze Semana Santa een zeer bijzondere en vooral unieke ervaring gevonden, maar zijn toch weer blij om in het leven van alledag te vallen en………rust, om ons heen.
Morgens varen de vissers weer uit, dus rond 17:00 uur gaat deze dame ze opwachten als ze binnen komen en……ik ga een vers visje op de kop tikken, kan niet wachten.
Ciao.

Een Belevenis in Calpe

In tegenstelling tot andere steden in Spanje, vinden wij het verkeer hier niet zo aardig voor de voetgangers op de zebrapaden. We zijn al enkele keren bijna overreden. Aanvankelijk vonden wij het vreemd, want de gemiddelde Spanjaard, is een heer in het verkeer. Maar later bedachten wij ons, dat het naar alle waarschijnlijkheid buitenlanders betreft, zij zijn hier in grote betalen aanwezig. En……de gemiddelde leeftijd ligt hier erg hoog. Conclusie: “kijk goed uit”.
Wat die leeftijd betreft, vind ik dat sommige bejaarden niet meer de weg op zouden mogen en vaak zie je deze oudjes ook nog in een camper, formaat vrachtwagen, rijden, brrrrr.
Vanochtend zagen we een oude man zijn gehuurde auto in de prak rijden tegen een paaltje, hij was nog boos ook.
Je kunt merken dat de paashaas voor de deur staat, het wordt steeds drukker in ons gebouw, op de stranden, in de winkels en in de stad. Hier is Pasen een feest dat in familiekringen wel zeker 5 dagen in beslag neemt. De vissers varen zelfs al dagen niet uit. Je ziet vele mensen al flaneren in hun paasbeste goed.
Het weer is lichtelijk vreemd te noemen, de laatste dagen. Op de temperatuur (24gr) is niets aan te merken, maar we worden zo nu en dan overvallen door mistwolkjes en soms hele vlagen. Vanochtend was zelfs de zee even niet meer te zien, best bizar sfeertje dan.


We hebben aardige Nederlanders leren kennen, zij komen hier al jaren. Dus….meneer Swift is niet meer de enige bekende.
De mimosa was helaas al uitgebloeid toen we aankwamen, maar nu begint de jasmijn te bloeien en dat vind ik puur vakantiegenot, het roept vele vakantie herinneringen op. Manlief is niet zo gecharmeerd van dit odeur, hij vindt het ruiken naar ezelenzeik.
Gisteren was het goede vrijdag en dat betekende voor ons de dag van onze 2e processie. We hadden er weer zin in en hoopten dat we meer beelden te zien zouden krijgen.
Om de feestvreugde wat te verhogen, trokken we ruim op tijd de berg op naar de oude stad. We wilden eens lekker gaan dineren daar, in de hoop dat de dode Jezus de restaurants niet gesloten hield, Gelukkig gaat de commercie toch boven de gruwelijke kruisiging en vonden we een leuk restaurant, achter de kerk nog wel, op een knus pleintje met bloeiende sinaasappelbomen. Als jullie de geur van deze bloesem al eens opgesnoven hebben, weten jullie dat we lustig gesnoven hebben, zoooo heerlijk. Zelfs manlief kan deze geur waarderen. Er hingen nog wat oude sinaasappels aan, om helemaal het goede gevoel te krijgen.
Het restaurant heet: ” Los Dos Canones”, dus we voelden ons veilig en zeker toen 2 scooteragenten een barricade, in de vorm van 1 hekje, plaatsten.


Er hing op het terras een relaxt sfeertje, niks geen verdriet. Er waaide een warme zomeravondbries en de tafeltjes waren binnen no time bezet met hongerige luitjes. We hadden duidelijk geboft, omdat we vroeg waren. Onder het genot van een wijntje en een tapa, bestelden we calamares romana, gegrilde dorade, entrecote, frites en gegrilde groentes.
Wat hebben we gesmuld, kan ik jullie vertellen. Als nagerecht bestelden we crêpes met vruchten en ijs en helaas, de crêpe was koud, dat was dus een tegenvaller.
Maar niet getreurd, de kruisiging was erger.
De processie overtrof al onze verwachtingen, we kregen er 4 in een, want alle broederschappen liepen nu mee. Dus…..4x Jezus beelden. En….nog een kleine Jezus in een glazen kist en….uiteindelijk de maagd Maria. We hebben onze ogen uit ons hoofd gekeken, wat een intense belijdenis, wat een emoties, wat een sereniteit en wat een mooie muziek. Ongelofelijk. Maar ook, wat een pracht en praal van de verschillende broederschappen. Wat een strakke organisatie.
Er was een broederschap, die er uitsprong, zij hadden drie beelden op het zware altaar. Er waren wel 60 dragers en met ijzeren discipline werd het altaar door de straatjes geloodst. Wat een ervaring, wat heel erg indrukwekkend.


Het was dus weer een latertje voor Jut en Jul en geen maan dit keer om te vangen.
Doodmoe, maar voldaan legden wij ons ten ruste.
Manlief heeft lekker uitgeslapen en ik liep in alle vroegte, in volledige mist, gewoon weer te genieten langs de kust.
We hebben bij de Duitse bakker, veel paaslekkers ingeslagen, dat gaan goede dagen worden.
De Berlinerbollen zijn in aanloop naar de feestelijkheden reeds verorberd.
Nu gaan we aan de slag met de bereiding van een romige pompoensoep.
Ciao.

Vrijdag doen we er nog een

10, 11 en 12 April 2017
Deze dame heeft een crosstrainer ontdekt tijdens haar zenwandelingen.
Ik zag de apparaten al eerder, maar ik was nog nooit op het idee gekomen om er eens gebruik van te gaan maken.
Hier is dat echter de gewoonste zaak van de wereld, dus hoppa, ik ging ze eens uitproberen in de vroege ochtend. En?……..ik vind ze super en doe nu dagelijks een sessie van 10 minuten op de verschillende apparaten en…….met vol zicht op de opkomende zon. Hoe luxe en gratis wil je de sportschool hebben.


Meneer Swift heeft me attent gemaakt op nog een soort van vogel, helaas, mijn brein heeft het merk van het beest laten vervliegen.
En eindelijk heb ik een perfect observatiepunt gevonden om de flamingo’s te observeren en uiteraard te fotograferen. Ik heb een vliegend exemplaar kunnen fotograferen. Maar, ik ben nog niet geheel content, dus ik blijf proberen.


We hebben de oude stad nu goed verkend en onze mening is zeer positief. Er is een fotogenieke en gezellige oude stadskern met veel reuring. We hebben een leuk pleintje ontdekt en we besloten om daar de processie te gaan bekijken.
We zijn naar verschillende tentoonstellingen geweest in het centrum van de cultuur. Was wel aardig, vooral de geschiedenis van de Romeinen hier in Calpe wordt mooi beschreven en uitgebeeld.
Ik lees wat af hier, al 4 boeken. Een boek sprong eruit en dat wil ik even noemen, wellicht zijn er mensen die het leuk vinden om het ook te gaan lezen. Het heet; “de geniale vriendin” (Elena Ferrante), het is erg mooi en boeiend om te lezen.
Manlief heeft een churros cafeetje ontdekt, hoeraaaaa. We zijn er al een maal geweest, de churros wordt geheel vers bereid

en is oh zo lekker, maar de koffie was subliem, we schijnen dus toch nog vieze koffie te drinken in onze casa.
Gisteravond, liepen we via de boulevard naar de oude stad. Het laatste stuk is behoorlijk heuvelopwaarts, maar voor ons totaal geen probleem. Helaas blies er een verdomd koude wind.
We namen plaats op het eerder besproken pleintje en genoten er van een wijntje en de mensen om ons heen. De sfeer was vol verwachting, de processie was in aantocht.
De mensen lopen er massaal voor uit en in vol ornaat. Zelfs hele kleine kinderen aanschouwden in mooie kleertjes het spektakel.
Hier in Calpe zijn 4 processies en gisteren was de eerste. De processies worden verzorgd door de zgn ‘broederschappen’, er zijn er hier 4, vandaar dus 4 processies. Een broederschap, is een geloofsgemeenschap. Het gaat er heel serieus en strak georganiseerd aan toe. Je hoort de fanfare al van verre spelen en nog mooi ook, moet ik zeggen, met angstaanjagend tromgeroffel er tussen door. Als eerste komen er een lading mooi geklede zwarte vrouwen met lijdende gezichten, daarna komen de ‘boetelingen’ met de puntmutsen en dan komt het Christus beeld. Dat is het hoogtepunt voor velen, je ziet mensen huilen en kruistekens slaan. Het beeld is loeizwaar en staat op een soort van altaar, het wordt door vele mensen gedragen. Maar…die dragers zie je niet, ze lopen eronder en aan de zijkanten hangen doeken. Ze lopen als het ware blind te sjouwen. Door een gewichtige man, wordt ze verteld hoe ze moeten lopen en om de zoveel minuten mogen ze de boel even parkeren om vervolgens een luid applaus in ontvangst te nemen. Het is ronduit spectaculair en ook wel indrukwekkend. Op het laats lopen er een zooitje belangrijke mannen met een ijzeren ketting om van het betreffende broederschap.


We namen ons na afloop gelijk voor om op goede vrijdag weer een processie te gaan beleven, wie weet mag de heilige maagd Maria nu ook meedoen.
We liepen voldaan in de inmiddels bittere koude wind naar de haven, toch wel een half uur lopen hoor, maar…..manlief wist de volle maan naar zijn hand te zetten, dat maakte ons warm van binnen.


Vandaag rust, we zijn wat moe na een voor ons veel te korte nacht.
Ciao

Wandelend over de kliffen

8 en 9 April 2017
Gisteren ben ik toch wat verder gaan lopen toen de boulevard ophield. Ik liep een weggetje op dat voor de helft was afgezet. Vermoedelijk is die weg behoorlijk gewond geraakt door het noodweer in Januari. Toch liep ik door, eens kijken waar het naar toe leidde. Et voilà, na een tiental meters zag ik een paadje langs de kust gaan en dat liep helemaal door tot een sporthaventje met een uitspanning. Wat een verrassing en wat verschrikkelijk mooi om zo hoog op de kliffen langs de kust te wandelen. Hier wil ik met manlief nog eens heen.
Na de boodschappen, besloten we te gaan luieren in de zon bij het zwembad.
Eigenlijk zitten we best luxe met dat zwembad aan zee. Je kan het terrein alleen betreden met een sleutel en wonder, er zitten maar weinig mensen. Heerlijk om in die mooie rustige ambiance te liggen lezen. Ons clubgebouw, bevat ook een restaurant, we hadden bij de aardige Bulgaarse ‘chef’ een tafeltje op een mooi plekje, met zicht op zee, gereserveerd en hem toen al gewaarschuwd dat we behoorlijk hongerig waren.
Dat vond hij leuk en hij vroeg ons of wij het prijs stelden, dat hij voor ons buiten de ‘eenvoudige’ kaart zou gaan koken. Nou, daar hadden wij wel oren naar. Als vooraf had ik een tomatenpaprika salade met ansjovis en geitenkaas en manlief kreeg er in plaats van vis, dunne plakjes gedroogd rundvlees bij.
Toen de goede man hoorde dat ik gek ben op vis, beloofde hij me een flinke baars met verse spinazie en voor manlief zou hij een entrecote grillen met frietjes.
Zelden heb ik een baars zo smakelijk gegeten. Toen ik hem geserveerd kreeg, zag hij eruit als zijnde niet bereid, hij had echt zo uit de zee kunnen komen. Maar toen ik het mes erin zette kwam er sappig gegaard visvlees te voorschijn. Volgens mij had hij hem gestoomd ofzo met een paar eenvoudige kruiden. Hij was goddelijk en behoorlijk aan de maat.
Het vlees van manlief was net zo top.
Als dessert kregen we een huisgemaakte tiramisu, sensueel lekker. We hebben gesmuld en wat een aardige ‘chef’, hij wil het je echt naar de zin maken.
We hebben nog iets bijzonders gespot op het terras, een soort van ‘dikbil’ vrouw. Ze was van mijn leeftijd en op allerlei plekken gelifd, met namaakborsten en………opgespoten billen, heel onnatuurlijk. Ik plaats er een foto van, als je snel misselijk wordt moet je niet kijken. Ze was zo trots op haar billen, dat ze pronkend bleef staan tot ze het eten kreeg. Misschien was ze bang dat ze leegliepen? Het lijkt me overigens wel heerlijk zitten.
Het was een echte vakantiedag.
Vandaag ben ik weer naar dat unieke veelkleurige complex gelopen om nog meer foto’s te schieten. Dit keer ben ik gesnapt, door een Duitser. Ik wees een richting uit in het complex en zei met een stalen gezicht dat ik daar in een bed en breakfast zat. De man geloofde me niet, maar zei niets meer. Ik voelde me niet meer senang en ben via mijn sluiproute afgedropen, maar…..ik heb wel weer mooie foto’s.
Ook deze richting uit, ontdekte ik zo’n weggetje over de kliffen, genieten hoor en geen mens te zien.
Ik ben daarna nog even de oude stad ingelopen om te kijken of ik al wat Palm Pasen activiteiten kon spotten en….niet dus, ik was waarschijnlijk te vroeg.
De rest van de dag heb ik gelezen en manlief heeft de hele dag voor de buis gezeten en Parijs-Roubaix gekeken.
We hebben een fijne dag gehad, ook mede door een mailtje van de energieleverancier, we krijgen ruim 200€ terug! Dat wordt nog een paar maal uit eten gaan! Hoera.

De Jury

5, 6 en 7 April 2017
Elke dag als ik in de keuken kom, kijk ik waar de flamingo’s uithangen. Soms zie ik ze niet, dan zitten ze achter een flat.
Ze lopen de hele dag vretend door het zoutmeer, van links naar rechts, van achter en naar voor en weer terug. Ze vreten en groupe. Meestal zie je alleen hun kontjes, ze zuigen als het ware het hele meer af. Helaas heb ik mijn wereldfoto nog niet, ik ga proberen om er van de overkant wat dichterbij te komen en ik ga ze eens eens lekker lang stalken om vervolgens de plaat te schieten.
Die beesten triggeren me. Ik heb gelezen, dat ze monogaam zijn en op een nest van modder, 1 ei leggen. Het jong gaat meteen de crèche in, die geleid wordt door enkele ouders. Na een paar weken zijn ze gereed om zelfstandig te gaan snaaien. Ik heb nog geen jong gezien, hopelijk gaat dat er ook nog van komen.
De Lidl hier is super, oftewel een super super. Er zit zelfs een echte bakkerij in en ze hebben heerlijke verse vissen. Maar…die koop ik zelf bij de visafslag, spotgoedkoop en dagvers.
De haven is mijn plek, daar kan ik uren rondzwerven, ik ben gek op de geuren, kleuren en de reuring. Een van de mooiste momenten is, als de vissersboten binnenkomen na 10 uur op zee geweest te zijn. Er hangt dan een feestelijk sfeertje in afwachting van de heerlijke koopwaar, de veiling en heel belangrijk, het veilige thuiskomen.
Minstens een maal per dag scharrel ik er rond met de president. Die laatste heeft het trouwens erg naar de zin.
We hebben inmiddels een klein beetje cultuur gesnoven, middels een wandeling in de oude stad en we hebben een ‘dubbele’ kerk bezocht. Deze kerk is oud en nieuw, best wel gewaagd in vorm en kleurgebruik. Op een paar uniek straatjes na, is er van de oude stad niet veel meer over, helaas.
De musea bewaren we voor de volgende keer, na een bezoek aan een ‘kunstatelier’ hadden we er niet meer zo’n fiducie in.
Inmiddels is het hier prachtig weer met strak blauwe luchten, dus hebben we ons zwembad eens bezocht. Nee, niet in het water, maar een uurtje liggen genieten op een bedje met schitterend uitzicht. Geen tijd om te lezen zo.
Mijn ochtendwandeling is inmiddels ‘zen’ geworden, elke dag hetzelfde op de zonsopkomst na dan. Wat een groot genieten elke ochtend.
De Biowinkel wordt steeds beter, ze verkopen nu ook vers vlees, gaat de goede kant uit.
We zijn zeer verguld met ons balkon, we hebben vol zicht op de zee en wat zich daarop afspeelt. We houden alles in de gaten en…..we hebben een verrekijker in de aanslag. Elk jacht of bootje wordt door ons van dichtbij aan een naderonderzoek onderworpen en uiteraard bespreken we onze indrukken en de luitjes die we voor onze kijker zien verschijnen. Ja, het is waar, we zijn ouwe voyeurs geworden, we noemen onszelf de jury. De ‘bootmensen’ hebben geen idee dat ze zo bekeken worden.
Als we weer thuis zijn, zal manlief een onderzoek doen naar goede kijkers, we hebben wat meer sterkte nodig nu. Dat wordt volgend jaar nog meer kijkgenot.
Langzamerhand wordt het wat drukker hier, maar bij lange na niet schreeuwerig en ordinair. De Spanjaarden arriveren en maken zich op voor de Semana Santa. Zondag, Palmpasen, begint die.
We zijn zeer benieuwd.
Ciao.