President Nikon maakt zijn eerste reis

Hola, lieve mensen, we vertrekken. Eerst maar eens naar Eindhoven om wederom op de luchthaven in het Tulipp-in te overnachten. Dat bevalt ons bijzonder goed, de vakantie begint op deze manier een dag eerder.
En hoe sterk kan het zijn, er is net deze week een La Place restaurant geopend op deze luchthaven, dus…..goed eten is gewaarborgd. Morgen rond 08:00 uur kunnen we dan stressvrij boarden, wat een rust voor ons.
Het was nog even flink buffelen om ons programma te voltooien, maar het is gelukt.
Op de valreep bestelde ik nog even een micro-USB voor de iPad, ideaal, zo heb je een extra harde schijf bij je. Het was wel een heel gedoe met de bezorging, dat ging flink mis doordat het adres onjuist was. Gelukkig trok de verzender het boetekleed aan en liet het waardevol kleinood net op tijd per expresse bezorgen.
We zijn met ‘Oost Turkije Reis Vrienden’ gaan eten. Het was weer super gezellig en bijzonder lekker (http://restaurantcph.nl ).
En of de Duvel ermee speelde, namen ‘Marokko Reis Vrienden’ contact met ons op om een afspraak te maken om elkaar weer eens te ontmoeten….in Calpe, het toeval wil, dat ze daar net aanmeren met de Paasdagen, gezellig!
De longarts heeft gebeld, de apneus per uur staan nu op 6,8, ietsjes meer, maar niet verontrustend. Na de vakantie krijgt manlief een nieuwe MRA.
Ik ben nog een middag bij de oude dame geweest, ze wordt steeds aandoenlijker en is dankbaar voor wat reuring. Ik had mijn iPad bij me en liet haar de foto’s van haar verjaardag zien, ze vond het prachtig. Vooral foto’s van zichzelf vindt ze gaaf, ze gaat dan ook steevast poseren als ik mijn camera pak. We hebben ons ook kostelijk geamuseerd om gekke foto’s te maken met de iPad met de zelfontspanner. Ze kan ze dan meteen zien en krijgt er maar geen genoeg van, hilarisch vond ik.
Ik ben best wel bezorgd, die pilotweek (geen dagbesteding) gaat van start, tijdens onze afwezigheid. Ik heb via de mail nogmaals mijn bezorgdheid uitgesproken en kreeg een uiterst vriendelijke mail terug, ze gaan er alles aan doen om mijn moeder niet te laten verpieteren en genoeg reuring te geven.
Lieve mensen, tot zover, ik laat zo snel mogelijke weer wat van ons horen.
Ciao!

Selfie
Super Ding

De Winnende Wip

Eindelijk begint het beter weer te worden, het was echt bar en boos voor een blije dame met een nieuwe camera. President Nikon verveelde zich behoorlijk.
Hij moest zelfs een paar dagen thuisblijven, te veel gevaar voor aanslagen, in de zin van regen.
En als hij me wel vergezelde, was het om te huilen zo grijs en grauw, dus weinig werk aan de winkel.
Jullie begrijpen dat ik met dit zonnige weer uit mijn dak ga, het is zo fijn om met de president de natuur in te gaan. Ik probeer van alles uit en heb enorm plezier. Ik had nooit gedacht dat ik vrijwillig, met een spiegelreflex camera zou gaan werken en…….dat het me überhaupt zou lukken.
Mevrouw Ooievaar is ‘zwanger’, geen idee hoeveel eieren ze onder haar lijf heeft liggen. De ‘zwangerschap’ bestaat uit 33 broeddagen, dus eind April zijn er jonkies.
Een zwanennest heb ik inmiddels ook gespot, dat gaat de president leuk vinden.
Maar eerst mag ie mee op vakantie, hij zal niet weten wat hij ziet als hij de zee voor het eerst van zijn leven voor zijn lens krijgt.
We gaan plezier maken daar in Calpe en omstreken, reken maar.
Nog even een weekje de laatste programmapunten afwerken en dan mogen we onze ‘overwintering deel twee’ gaan consumeren in de zon.
En….laat de Semana Santa nou precies in die tijd vallen, nu kunnen we die heilige week eindelijk eens beleven. Er zullen processies zijn, concerten, kerkbijeenkomsten en er zal zeker ook gefeest gaan worden. We verheugen ons hier zeer op, de president gaat jullie uiteraard mee laten genieten.
Manlief heeft inmiddels wat onderzoeken achter de rug, waaronder een slaaptest. Volgende week belt de longarts om de uitslag te bespreken. Voor de nieuwe lezers, manlief heeft een ernstige vorm van slaapapneu. Om dit probleem enigszins te tackelen, draagt hij sinds 7 jaar, s’nachts een MRA (https://slaapcentrum.slingeland.nl/kenniscentrum/Behandelingen/MRA-beugel/839/878) , na een behoorlijk mislukte behandeling met een soort van zuurstofpomp (CPAP). Die MRA voldoet redelijk, maar is hard aan vervanging toe, dus eindelijk is mijn geliefde echtgenoot maar weer eens naar de longarts toegestapt die hem hiervoor behandelt. Rijkelijk laat vind ik, maar dit terzijde.
7 jaar geleden, had manlief, met de MRA, 5 apneus per uur en daar is mee te leven, alhoewel het geen pretje is voor ons. We zijn zeer benieuwd hoe de uitslag van de slaaptest nu zal zijn. Door de apneus, maken we langere nachten, omdat we vaak wakker worden, we gaan vroeg naar bed om de nodige uurtjes te pakken. Ook hier is goed mee te leven.
We zijn weer met de oude dame op controle geweest in het ziekenhuis. Het gips werd doormidden gezaagd, veel herrie, maar de dame vond het best. De arts liet haar allerlei standjes met de arm doen en…..die gingen perfect en pijnloos. Dus er kwam geen nieuw gips meer! Wat was de dame blij, en wij met haar.
Omdat die ziekenhuisgang een enorme impact op haar heeft, hebben we in samenspraak met de arts besloten om niet meer op controle te komen. Mocht ze klachten krijgen, dan kan dat altijd nog.
De pols is genezen, maar de oude dame is verder in een schemerwereld beland. Ze roept steeds vaker om haar moeder.
Manlief heeft zich terdege voorbereid op het bezoek aan onze belastingman en samen hebben ze de aangifte verzorgd. We krijgen wat minder terug, maar……..een stedentripje in September is er wel van te betalen, hoeraaaa. Nu nog uitzoeken waar we naar toe zullen gaan.
Alvorens we vertrekken, laat ik nog wel iets horen,
Ciao.

De winnende wip
Rust voor het vrouwtje

Het Ritsloze Nummer

Wat ben ik blij met de nieuwe camera, oftewel met president Nikon. Elke ochtend sta ik te popelen om met hem het Markdal in te lopen.
Zoals gewoonlijk, zie ik altijd wel iets dat het fotograferen waard is, maar elke dag ben ik op zoek naar iets speciaals, een mooi dier, een serene vorm, een prachtige lucht, weerspiegelingen in de Mark of een magistrale zonsopkomst.
Ik betrap me erop, dat ik hardop denk en ook opdrachten geef aan een dier, bijvoorbeeld; vlieg eens over me heen, fladder eens mooi met je vleugels, pleur op hond, doe eens gek en zo.
Bij de ooievaars zeur ik iedere ochtend om een spetterende peepshow, ik zeg erbij dat ik een nieuwe camera heb en dat president Nikon er ook wel pap van lust.
En ja hoor, uiteindelijk werd er gehoor gegeven aan het verzoek, om een president kan je niet heen nietwaar. Een beetje ooievaar voelt zich gevleid dat ie mag seksen tot genoegen van een president.
We constateerden eerst een voorspel, stelde niet veel voor, er werd hier en daar een beetje gebeten en…….hoppa, het mannetje ging erop, zwaaide met zijn enorme vleugels, klepperde wat en beet het vrouwtje tijdens de daad.
Ik vraag me af, of het vrouwtje ook aan haar gerief komt.
Het was beslist geen snelle wip, het mocht tijd kosten dit keer.
Het leverde me mooie foto’s op, grote blij. De president kan er wat van hoor.


Ik moet zeggen dat de president comfortabel draagt, beslist niet zwaar. Meneer Nikon had ik altijd in de hand en dat werd op den duur wat onprettig. Voor de duidelijkheid; deze opmerkingen zijn niet ‘dubbel’ bedoeld.
Ik snap nog lang niet hoe het allemaal werkt, maar ik probeer elke dag 1 ding erbij te leren, want….oud brein he?
Voorlopig haal ik hem in ieder geval niet van de automaat. Als ik dat ga doen, wil ik een coach naast me, ik heb al wat mensen in gedachten.
De oude dame is jarig geweest, ze werd 92 jaar.
In het tehuis hadden ze er echt werk van gemaakt, er hingen slingers in de gemeenschappelijke huiskamer, er werd voor haar gezongen, ze kreeg vele felicitaties en knuffels en……….let op……ze kreeg bij het ontbijt, als enige, een placemat, goudkleurig. De vrouwen die naast haar zaten, raakten haar liefdevol aan, wederom was ze het favoriete meisje van de klas. Het was ontroerend om te zien.
Ik had bonbons gekocht om te trakteren, maar de oude dame zei: “Ik ben wel gek, dan ben ik ze kwijt”. Toen de verzorging later met de bonbons rondging, had ze niet eens in de gaten dat het haar bonbons waren en ze bedankte voor de heerlijke traktatie.
We hebben gedurende de dag elke keer gezegd dat ze jarig was en dat ze 92 jaar is geworden en elke keer…….grote verbazing, dat had ze nooit verwacht.
De verzorging had echt werk van haar uiterlijk gemaakt, ze zag eruit om door een ringetje te halen.
Haar ietwat smoezelige gipsen arm, hing erbij als een dood vogeltje, dat dan weer wel.
Samen met manlief en mijn broers haalden we de oude dame op en gingen naar het restaurant. Ze vond het aanvankelijk maar niks dat we de veilige have verlieten, maar ze genoot van het feit dat al haar kinderen er waren, jammergenoeg was mijn schone zuster geveld door de griep.
Ik had een handzaam fotoboekje gemaakt als cadeau. Heel bewust heb ik gekozen voor foto’s van haar kinderen (hopelijk helpt dat wat met ons zo lang mogelijk herkennen), recente vrolijke foto’s van haarzelf ( zo ziet ze dat ze best wel plezier heeft) en grappige foto’s van manlief (ze is gek op zijn grapjes). Foto’s van mijn zusje heb ik bewust weggelaten, de oude dame heeft haar vroege dood nooit verwerkt en sinds kort is die herinnering weg.
Ook geen kleinkinderen en achterkleinkinderen, veel te verwarrend, daar snapt ze helemaal niets meer van.
Het boekje is een groot succes gebleken, ze kan het goed hanteren en ze wordt er vrolijk van.
We hebben onder het genot van taart, koffie, wijn en bitterballen een paar uur met haar doorgebracht. Ze was na een half glas al teut en had de grootste lol. Zelden zo’n gezellige moeder gezien. Op een gegeven moment pikte ze zelfs het petje van manlief, zette het op en stak haar tong uit. Gelukkig was de president alert.
Opeens was het genoeg, ze wilde naar huis. We brachten haar weer naar de huiskamer, naar haar plekje en haar gouden placemat. De dames waren blij de jarige weer te zien.
Wat waren we blij dat we haar een fijne middag hebben bezorgd, maar…….hoe lang blijft die herinnering? Gelukkig kan de president de herinnering levend houden.
Zo vaak komt het niet voor, dat we mijn broers zien, dus we besloten de dag samen te verlengen in ons stamcafé. Een hapje ging er nog wel in en ook een drankje.
Het was een dag met een gouden randje.
Ciao!

Leven aan de dagen geven.

De dag voor de info-avond, kregen we nog een mail van de werkgroep die de dagbesteding van de kaart veegde. ‘Er was nog helemaal niets beslist’, werd er geschreven, ‘ze waren pas in de brainstormfase en…we hadden met zijn allen inspraak….. ‘.( maar wij wisten dat de dames van de dagbesteding al waren ontslagen ).
Met een zwaar gemoed liepen we rond 19:10 naar het tehuis, de ramen van mijn moeder waren donker, ze sliep al (ik had even de gedachte dat ze opgehokt was, met slaappil).
In het restaurant zou de meeting plaatsvinden, echt vreemd om daar nu met een andere insteek te gaan zitten. De opkomst was groot, tenminste in verhouding, we hebben te maken met 20 mensen in de dagbesteding. Unaniem waren wij als ‘kinderen van’ bezorgd en waren uiterst gespannen.
Een verpleegkundige, een van de leden van de ‘werkgroep afschaffing van de dagbesteding’, nam het woord. Ze kreeg echter de kans niet om haar verhaal te presenteren, terwijl ze zo vrolijk begon en zo overtuigd was van de vele voordelen die het onze ouders zou gaan opleveren. Er zal leven aan de dagen toegevoegd worden, er zal betekenis gegeven worden aan de laatste levensfase, scandeerde ze.
Het werd een enorme discussie, iedereen kwam op voor de belangen van zijn familielid en had zijn persoonlijke verhaal. De werkgroep verloor steeds meer ruimte.
Opeens stond een vrouw op, ze maakte zich bekend als zijnde de manager van het tehuis. Zij had eigenlijk een afspraak deze avond, maar die had ze verzet, zei ze. Ze vertrouwde het dus al niet op voorhand. Zij heeft de rest van de avond het woord genomen en de werkgroep zat erbij en keek erna.
Wij moesten niet zo ageren, alles wat we gaan doen, zal in het belang van uw familielid zijn, vertelde ze.
We moesten het positief zien.
We hebben verder niets concreets gehoord, wel hoorden we dat er een pilot zal plaatsvinden in de eerste week van April. De dagbesteding zal geheel gesloten zijn.
Jammergenoeg zitten wij dan in Spanje en kunnen we niet even gaan kijken. Over de invulling van de pilot werd ons niets verteld, we moesten er vertrouwen in hebben.
Ik vind het van de gekken, om met die ouwetjes te experimenteren, alsof ze nog tijd van leven hebben,  iedere dag kan de laatste zijn.
‘Er zal een dubbele bezetting zijn tijdens de pilot’ werd er gezegd, maar….de reeds ontslagen dames van de dagbesteding doen ook nog mee, je krijgt dan toch geen eerlijk beeld?
Ik heb het idee dat wij als familie, de handschoen toegeworpen krijgen. We moeten een vragenlijst invullen met suggesties wat onze moeder of vader allemaal zou willen doen op een dag en op welke tijden. En……..of we een bijdrage willen leveren aan de activiteiten.
Tussen de regels door proefde ik duidelijk, bezuiniging,…….het groepje ouwetjes in de dagbesteding moet flink uitgedund worden. Ben je flink van het padje, dan maak je nog een kansje op een plekje, dan zal er weinig veranderen, wellicht in een andere ruimte en met een ander gezicht.
Op het eind van de avond ben ik naar de manager gestapt en heb de hoop uitgesproken dat mijn moeder in het ‘selectieve sufclubje’ geplaatst zal worden.
Ik zie mijn moeder echt niet schilderen, computeren, vriendinnen maken, spelletjes doen, huishoudelijke activiteiten doen of gymnastieken.
Mijn moeder en met haar meerderen, vindt het heerlijk om wat te suffen, om zo nu en dan een tukje te doen, of even naar muziek te luisteren, om naar de mensen om haar heen te kijken, een aai over haar bol te krijgen, een kopje thee te krijgen, samen te eten en structuur te krijgen en zich veilig te voelen. Wij vinden het ook absolute noodzaak, dat ze constant in het vizier is, dat ze in de gaten houden of ze genoeg drinkt of eet.
Het is nu een paar dagen geleden dat die storm over ons heen raasde, we hebben goed nagedacht en de vragenlijst ingevuld, we gaan er alles aan doen om het mijn moeder naar de zin te maken.
Eerst maar eens maandag haar verjaardag vieren.
Tja…en dan de truc van manlief. Hij is bij dochterlief de spiegelreflexcamera gaan lenen en heeft mij met dat enorme apparaat het Markdal ingestuurd.
Laat toch net op die dag het landschap fabelachtig mooi in de mist verscholen liggen. De zon probeerde er magisch door heen te stralen, De eenden, zwanen, ooievaars, ganzen, konijnen en meer beestachtigs vermaakten zich kostelijk en….ik ook. Ik voelde me echt in de speeltuin op ontdekkingstocht, oftewel Alice in wonderland.
Ik knipte er op los en probeerde van alles uit, ik ging compleet uit mijn dak.
Helemaal blij en verguld kwam ik thuis, met een hoofd vol foto geluk, dus geen plaats meer voor andere zaken.
Toen ik de foto’s op mijn Mac zette in het bijzijn van manlief, vielen we samen zowat van onze stoel, het resultaat is werkelijk verbluffend, wat een apparaat.
Manlief grijnsde, hij wist dat ik aan een echte camera toe was. Ik was om!
Dan maar geen vakantie in September, met die camera heb ik elke dag vakantie.
Om een lang verhaal kort te maken: de camera was dezelfde dag al in huis.
Ik ben gisterochtend met ‘President Nikon’ het Markdal in gegaan en ben twee uur weggebleven. Ik zit in een nieuw Level en daar krijg ik een enorme kick van.
Meneer Nikon is best wel een beetje zielig nu, is hij verstoten? Nee hoor, hij mag blijven, leuk zo’n ventje erbij.
Ciao, ik krijg de kriebels, ik ga weer op foto jacht.

Mijn Brein Was Op Hol Geslagen.

Een van de karweien in deze maand tussen overwintering 1 en 2, is een gevecht met Enexis. Jullie weten wel over die slimme gasmeter die het een jaar niet gedaan heeft. Ze hebben met een natte vinger, uiteraard in hun voordeel, een berekening gemaakt.
We gaan niet akkoord, het vergt veel tijd en geduld, maar ik probeer echt het gelijk aan onze kant te krijgen.
(inmiddels zijn we redelijk tot elkaar gekomen en hebben onze goedkeuring gegeven). Scheelt weer, dus…..klagen helpt! Ik ga wel regelmatig even in de meterkast kijken, want ik vertrouw die slimme meter voor geen…meter.
Andere klussen zijn, de belastingaangifte, stemmen, afspraak bij de longarts (manlief) en de verjaardag van de oude dame, zij wordt 92.
We zijn met de oude dame op controle geweest in het ziekenhuis. Wat een onderneming om mijn moeder reisklaar te maken, in de rolstoel taxi te zekeren, er weer uithalen en lang wachten voor we aan de beurt zijn, pfffff. In mijn hoofd repeteerde ik ondertussen goed, wat ik allemaal wilde melden aan de arts. Die pols geloof ik wel, en dat de plaats van de breuk zeldzaam is ook, maar de nasleep in het tehuis wilde ik eens haarfijn uit de doeken doen. Het lijkt wel of mijn moeder in handen is van een stelletje amateurs en dat moet een verpleeghuis voorstellen. In de arts daar heb ik alle vertrouwen, maar de verzorging is niet accuraat, uitzonderingen daar gelaten.
We troffen het toen we binnen geroepen werden, we hadden dezelfde arts, een jonge vrouw, heel empathisch en zeker van haar zaak. Toen ze mijn verhaal hoorde en dat we s’avonds naar het tehuis moesten komen om mijn moeder rustig te maken, deed bij haar meteen alarmbellen rinkelen. Mijn moeder had duidelijk een delier. Ik vertelde dat mijn moeder na het dotteren ook een delier had gehad, was ze abosoluut zeker van haar zaak. Mijn moeder had meteen nadat ze het gips had aangevallen en woest en verward was, medicatie moeten krijgen.
In het tehuis hebben ze de gevolgen aangepakt, en niet de oorzaak, sterker nog, niet eens geconstateerd. Het schijnt dat als je al eens een delier hebt gehad, dat je er vatbaar voor bent, dus……. je moet op je hoede zijn bij, calamiteiten, trauma en pijn. Dit had het tehuis toch echt moeten weten, zei de arts. Ze was zeer verontwaardigd, wij ook. De arts zou meteen het tehuis gaan bellen!
Dat de oude dame het gips had aangevallen en behoorlijk toegetakeld, vonden ze triest, wij ook.
Het restant gips werd verwijderd en……er kwam een pracht van een dunne arm uit, de zwelling was weg en de kleur was nog een beetje gelig. Dus de arm herstelde tot ieders verbazing qua uiterlijk erg goed. Maar de breuk was nog niet genezen uiteraard, mijn moeder had nog behoorlijk pijn. Nu kreeg de dame het echte gips, geen spalk meer en……stukken lichter. Op de vraag welke kleur de oude dame wilde, koos zij voor blauw, maar daar heb ik een stokje voor gestoken, wit leek me veiliger. Mijn moeder vond het best. Ze onderging alles gelaten. Zo nu en dan maakten we een grapje om de druk van de ketel te krijgen. Waarom zijn er geen clinic clowns voor dementerenden? Gat in de markt?
Omdat de breuk zo zeldzaam is, is er (nog) geen protocol, dus het is koffiedik kijken hoe lang het gips moet blijven. Voor een normale polsbreuk staat 6 weken gips.
Over twee weken gaan we weer op controle, hopelijk mag het gips er dan af.
Terug in het tehuis, zijn we nog naar de staart van de zangmiddag gegaan, een welkome afleiding voor de oude dame. We waren doodsbenauwd, dat er weer een delier zat aan te komen van deze hele onderneming. Het was een schot in de roos, de dame genoot van de reuring, de zang vond ze maar zozo, maar de thee was excellent gezoet.
Helemaal rozig parkeerde we haar weer in de gemeenschappelijke huiskamer, ze was weer thuis, verzuchtte ze. (En dat willen ze afschaffen |>]^|!~$,£<+~$}!{<]#?!~££<+*~!{?{!
Gelukkig zijn we niet de enigen die woest zijn, er is inmiddels tussen alle mantelzorgers een heftige email wisseling gaande. Degene die het mailtje met de mededeling en de uitnodiging stuurde, was zo dom om alle adressen zichtbaar mee te sturen.
Dat gaat me een avond worden donderdag.
Voor alle zekerheid hebben we de doktersassistente (de dokter is op vakantie en er was geen vervanger!), de verpleging, de avonddienst en de verzorging verteld dat ze alert moeten zijn op een delier, want…de oude dame had er wel degelijk een gehad een paar dagen terug.
Het is gelukkig goed gegaan.
Inmiddels is het de dag na de info-avond in het tehuis, een verbluffende avond. Ik heb de hele nacht niet geslapen, alles bleef draaien in mijn brein.
Ik zal jullie in het volgende blog, er alles over vertellen en …….over de truc van manlief om mijn brein te resetten in de blije modus.

Ciao

Evaluatie, voorbereiding of moeten we annuleren

Zoals beloofd: de evaluatie oftewel de naneuzel van Fuerteventura.
Het was zoals jullie weten de derde keer dat wij Fuerteventura bezochten en weer in Corralejo verbleven. Het is ons wederom zeer goed bevallen.
Dit eiland heeft voor ons alles om te overwinteren. We leefden er gewoon ons leven, met soms een uitstapje, net zoals thuis.
De temperatuur is er gemiddeld 22 graden, de wind is warm en straf en de regen is lauw.
Wat cultuur betreft is er genoeg te beleven en te bezoeken, wij hebben in ons eerste jaar het hele eiland verkend.
Dit jaar zijn we wat luier geweest, we vonden het goed zo.
Corralejo is leuk, ietwat toeristisch, maar heel knus en gezellig. Zorg wel dat je hotel of appartement net van de hoofdstraat afligt in verband met herrie.
Mocht je meer informatie willen, bekijk dan mijn blogs van de voorafgaande jaren op ciao.waarbenjijnu.nl, bijvoorbeeld: http://ciao.waarbenjij.nu/reisverslag/4800934/de-ontdekking-van-een-kippen-crimineel
Manlief is wat minder actief geweest deze vakantie en vond dat best zo, ik heb mijn dagelijkse tochten met veel plezier kunnen maken.
Wat eten betreft, ben ik flink de fout ingegaan, ik heb wijn gedronken, ik heb zo nu en dan brood gegeten en heel vaak hebben we ons vergrepen aan zoete zondes. Ondanks mijn dagelijkse 10 km loopje, ben ik 2 kilo aangekomen, manlief ook. Ik vind dat niet erg, maar ik voel me minder gezond en fit met al die suikers in mijn lijf.
Dit keer heb ik geen heimwee nu ik weer thuis ben, ik geniet, ondanks het shitweer en de perikelen rond mijn moeder, weer van mijn huis en haard.
Ik had wel enorme opstartproblemen, allerlei activiteiten hadden zich opgestapeld in die maand en vielen pardoes op mijn nek bij thuiskomst, daar kan ik tegenwoordig wat slechter tegen.
Dat is bij deze ook het grote nadeel van vakantie, je moet een inhaalsprong maken bij thuiskomst, dat is me vies tegengevallen.
Omdat we wisten dat dit de laatste keer Fuerteventura was, hebben we vanaf dag 1, heel bewust genoten van onze activiteiten en uiteraard van de natuur.
Mocht het overwinteren in Spanje ons volgend jaar niet bevallen, dan gaan we het jaar erop gewoon weer terug naar Fuerteventura, dat hadden we in de eerste week met elkaar afgesproken, dat gaf rust in het hoofd.
Ik vind het weer hier, om te huilen, dus eigenlijk zijn we te vroeg terug. Maar langer dan 1 maand overwinteren is nu helemaal geen optie meer, in verband met oplopende activiteiten. Dus…….daarom hadden we vorig jaar al bedacht om gewoon de maand April weer de hort op te gaan naar warmere streken, met andere woorden deel 2 van de overwintering.
Onze cultuurvakantie die we altijd in Mei/Juni hielden, is komen te vervallen.
Het wordt nu dus April, met een beetje cultuur.
De cultuurvakantie zou in September a.s plaats vinden, maar staat nu op losse schroeven, want……naar alle waarschijnlijkheid, geen geld!
Manlief heeft het in zijn hoofd gehaald om een dure camera voor me te kopen, hij vindt mijn foto’s erg goed en denkt dat ik tot grotere hoogtes kan stijgen met een goede camera. Hij is al dagen aan het turen op het internet en verdiept zich in alle techniek. En ik snap er de ballen van, we zien het wel. Het is het een of het ander, dat wel.
Ik hou jullie op de hoogte. Ik heb nu de spiegelreflexcamera van dochterlief geleend en ga er eens een paar keer mee het Markdal in, kijken of het me bevalt.
We zijn inmiddels een week thuis, de vakantiewas is gedaan, de boodschappen zijn in huis, en we zijn weer een geolied huishouden, kortom het draait weer.
Maar…….in het achterhoofd, gaat zo langzamerhand weer de voorbereiding starten voor het overwinteren deel 2.
Eind Maart vertrekken we naar Calpe (Spanje), tenminste, dat is de bedoeling. Echter…….de zorg voor de oude dame loopt op.
Gisteravond werden we weer eens gebeld door het tehuis, of we even de oude dame rustig konden maken. Ze kwam constant haar bed uit, het alarm ging telkens af en de zuster wist het ook niet meer.
Manlief is naar de oude dame gegaan en trof een zeer verward hoopje mens aan. Ze schreeuwde maar dat die steen van haar arm moest. Dat gips bevalt haar helemaal niet en ze snapt niet waarom dat daar zit, uitleggen helpt niet. Wat een patstelling. Ik ben geneigd om dat hele gips er gewoon af te laten halen. De oude dame riep ook, dat ze nooit naar deze woning had moeten gaan, ze had bij haar moeder moeten blijven wonen.
Wat is dementie triest, wat een verschrikkelijke situatie. Hoe kunnen we haar helpen?
Manlief heeft wat hele flauwe grapjes gemaakt en daar kon ze wel weer om lachen, uiteindelijk was ze rustig en is gaan slapen. We hebben tenminste geen telefoontje meer gehad.
Ik hou mijn hart vast, het kan toch niet zo zijn dat we constant op moeten komen draven?
Vanochtend ben ik, ondanks de regen, toch aan de wandel gegaan, ik had het hard nodig.
Maar……..ik kwam niet echt zen thuis, ,aar had er flink de pest in. Weer honden tegen me aangesprongen, weer mijn jas vies. De volgende keer ga ik de baasjes eens met modder besmeuren.
Wel heel erg fijn was dat ik mijn Markdal vriendin weer tegen kwam, zij heeft een flinke griep gehad, maar is gelukkig hersteld en hervat haar dagelijkse tochten.
Ze had allerlei leesmateriaal bij zich over Calpe, heel attent van haar.
Lieve mensen, dit was het, vanaf nu meld ik me weer wekelijks.
Ciao

De rode arm, is niet meer!

Ik had het al voorspeld, toen de oude dame wakker werd, keek ze stomverbaasd naar haar rode arm en dacht, wat is dit nou? Hoe ben ik in Gods naam aan een rode stijve arm gekomen?
Na een paar tellen werd ze furieus, dit kon niet, ‘Ze’ denken dat ze alles met me kunnen doen, ‘Ze’ willen me gek maken, schreeuwde de oude dame.
Tenminste, ik schat in, haar kennende, dat dit haar reactie en gedachten waren bij de confrontatie van de rode arm, niemand was erbij.
Maar even later werd de verzorging met de gevolgen geconfronteerd.
Iedereen die de oude dame kent, weet dat ze enorme woedeaanvallen kan hebben, dan ben je echt bang hoor. Ik kan jullie vertellen dat ze er sinds een half jaar weer een gehad heeft.
Mijn moeder heeft het rode gedeelte van het gips aan flarden gescheurd, uiteraard is ook het gips zelf flink gehavend.
Ze vond het een leugenachtige rot streek, ze had beslist haar pols niet gebroken, zei ze.
Toen de opwinding zakte, voelde ze een stekende pijn, dus………..er was toch wel iets met haar aan de hand, begreep ze.
Ze liet uiteindelijk toe dat de ‘resten’ gips omzwachteld werden. Volgende week dinsdag zien we wel weer als we naar het trauma spreekuur gaan in het ziekenhuis. In ieder geval laten we haar de kleur niet meer kiezen, eenmaal een Calvinist, altijd een Calvinist.
Wat een vinnige tante, we dachten dat ze meegaander was geworden.
Gelukkig had ik foto’s genomen tijdens de sessie op de acute hulp. Ik liet ze zien aan de dame en…ze was stomverbaasd, schuchter zei ze dat ze vaag het een en ander herinnerde. Dit om zich enigszins een houding te geven, denk ik.
De nacht erop viel ze uit bed, gelukkig geen gevolgen, buiten een blauwe plek op haar wang.
Wat een triestigheid, we kunnen haar toch niet vastbinden?
We hebben nu een sensor geregeld, als ze uit bed komt, gaat in de kamer van de ‘wacht’ een alarm af zodat ze meteen naar haar toe kunnen gaan. Ze hoeft nu dus niet uren op de grond te liggen wachten op hulptroepen.
De oude dame heeft een alarm omhangen, maar ze zal er nooit op drukken, omdat ze niet onthoud waar dat voor is en niet meer weet dat ze dat apparaatje überhaupt heeft.
Gisteren spraken we de verpleeghuisarts nog even, zij vindt dat mijn moeder hard achteruit gaat. Wij moesten inderdaad constateren dat ze erg suf was en depressief.
We hebben haar mee naar het inpandige restaurant genomen en hebben haar een kop thee gegeven met veeeeel suiker, vindt ze opeens heerlijk.
Een stuk appeltaart at ze bijna geheel op, en bij de laatste happen zei ze: “bah, niet te eten die rotzooi”.
Ze zat gewoon ‘vol’ denken we.
Terug boven in de gemeenschappelijk huiskamer, vroeg ze de verzorging om een borrel, en die kreeg ze (alcoholvrij)! We lieten de oude dame met een big smile achter. Soms denken we wel eens dat ze het klagen bewaart voor ons.
Die huiskamer is de ‘dagbesteding’, maar er wordt niet echt iets gedaan. De dames en een man, suffen maar wat rond een tafel. Soms zijn ze wakker, moeten ze plassen, willen ze iets, kijken tv, eten de maaltijden, maar verder weinig reuring. Op een vrouw na, zij heeft de pik op mijn moeder, ze zou een jurk van haar gepikt hebben. Als ze weer eens begint te schelden tegen mijn moeder, krijgt ze ‘straf’ en wordt in de andere huiskamer gezet. Mijn moeder heeft niets in de gaten.
We zijn blij dat mijn moeder daar zit, ze krijgt zo nu en dan een aai over haar bol, ze praten wat tegen haar, ze geven haar eten, ze zeggen wat ze moet doen en er heerst structuur en een keer per week gaan ze met z’n allen naar beneden, zingen. Alles beter, dan eenzaam zitten te verpieteren in haar veel te grote appartement.
Nu kreeg ik gisteren een mail van Thebe dat de dagbesteding afgeschaft gaat worden. De mensen die de oudjes daar verzorgen zijn allen al ontslagen (met ingang van 1Augustus).
Er is een avond belegd om met de mantelzorgers te brainstormen hoe de oudjes op hun kamer bezig kunnen zijn, zodat ze s’avonds kunnen zeggen: “Ik heb een fijne dag gehad”. Echt waar, dit staat letterlijk zo in de mail. Zien jullie het zitten? Al die dementerenden op hun kamer met een ‘bezigheid’ en hoe gaat dat met het eten ?
Ik vind dit een verschrikkelijke ontwikkeling, dit is een sterfhuisconstructie. We kunnen de oudjes beter allemaal in de bosjes gooien, dan gaat het sneller, is misschien wel humaner ook. En dan moet je weten dat Thebe een humanistische achtergrond heeft.
Misschien is een robot een idee, ieder zijn eigen robot. Kunnen we mooi aankleden, een leuke naam geven en je kan er naar hartelust tegen mopperen. Maar wat gebeurt er als mijn moeder een woedeaanval krijgt?
Manlief en ik gaan naar die avond, we verklaren ‘ze’ de oorlog. Onze eerste vragen zullen zijn, wie heeft dit bedacht en waarom.
Jullie begrijpen dat ik gisternacht wederom niet best geslapen heb, ik kreeg mijn hersenen onmogelijk in de slaapmodus.
Tijdens mijn zentocht werd ik een beetje wakker, ik kon er weer een paar uur tegen gelukkig.
Het was een speciale dag, ik ging mijn verjaardag vieren met mijn meisjes (dochter, kleindochters) tijdens een heerlijke lunch in een geliefd restaurant.
Manlief bracht ons, hij vond het super, onze meisjesbijeenkomst.
De meisjes hebben me enorm verwend, ik kreeg een hip jurkje met bijpassende oorbellen van hen. Schot in de roos, ik ben er super blij mee. Wel handig, ik heb nu mijn eigen stylistes, ze weten precies wat bij me past. Dochterlief was met de dames naar de stad gegaan en zorgvuldig hebben ze gezamenlijk de cadeautjes gekocht, dochterlief heeft zelfs geduldig tig jurkjes gepast ter demonstratie. Unaniem is alles gekozen. Zooooo lief, wat een schatten.
Onze lunch was erg lekker en vullend, er ging zelfs geen dessert meer in, alhoewel een ijsje aan de overkant lukte nog net voor kleinkind 1.
Manlief viste ons weer op, we gingen nog even een koffietje doen bij de kids. Het werden wat wijntjes voor dochterlief en ik en de mannen gingen de hort op, technische spullen shoppen. Wij blij, zij ook. Manlief kwam later met een gekregen fles wijn terug, hij was verguld.
De kleinkids hadden de dag ervoor, slijm’ gemaakt, maar wilden meer perfectie wat consistentie betreft, samen met hen heb ik uiteindelijk een superproduct opgeleverd. Ik ben inmiddels in achting gestegen en mag nu als professioneel slijmmaker op het kinderfeestje van kleinkind 2 in actie komen als een soort van juf.
Geen straf, want dat slijm, lekker knedend in je handen, is een heerlijke bezigheid.
Ondanks het slaaptekort was het een superdag. Wat zijn we gezegend met die lieverds.
Door alle ontwikkelingen met de oude dame, hebben jullie de evaluatie van onze Fuerteventura reis nog te goed.
Morgen zien jullie die wel verschijnen, beloofd.
Ciao

Het mooie blauwe slijm