En dan zitten we ineens in het ziekenhuis

De terugreis verliep voorspoedig en……….geen tussenlanding, super!
Hopelijk was dit de laatste “lange” vlucht, jaja, we vinden 4 uur in een vliegtuig al te lang. Als het minder kan….grote blij dus.
Op Schiphol zijn we weer gaan eten bij La Place, het is hier goed, vers en lekker.
De reden dat we in Breda geen hapje gingen doen was/is carnaval, dus waarschijnlijk overal een gekkenhuis.
En ja hoor, in de trein kwamen we al “carnavallers” tegen, leuk voor hen, maar wij hebben er helemaal niets mee.
In Breda op het station, werden we helemaal geconfronteerd met het gebeuren, in de zin van troep op straat en lallende verklede mensen. In de bus hing een oorverdovende alcoholwalm. De sfeer was wel komisch.
Toen manlief bij het uitstappen zijn rugzak niet goed omkreeg, werd hij door vele vrouwen liefdevol geholpen en betutteld. Een man vond dat jammer, want hij zat net zo te genieten van het geklungel van manlief, zei hij.
Eenmaal in huis, overviel ons de immense ruimte, de luxe en zomaar water uit de kraan kunnen drinken en ook de plotselinge stilte. Heerlijk, een oase in de gekte.
Dochterlief had mooie lentebloeirs neergezet en…….er wachtte ons een zalige zoete zonde.
De kleinkids wilden meteen komen, maar we waren zo ongelofelijk moe dat we het wederzien uitstelden tot de volgende ochtend.
Wel nog even de koffers uitgepakt en hoppa onze eigen luxe kingsize in.
Heerlijk geslapen, maar toch viel er al weer een deken van ‘zorg’ op me neer. In gedachten was ik al lijstjes aan het maken, maar mijn hoofd was nog niet helder.
Eerst maar eens aan de wandel en dat viel me flink tegen, wat een shitweer, wat een troep op straat en wat een zompige zooi in het Markdal. Gelukkig had ik laarzen aan, maar dat loopt nou niet bepaald lekker. Ook zag ik her en der, behoorlijke stormschade.
Maar……….de ooievaars zijn er weer, ze zaten op het nest en klepperden er al lustig op los, zij hebben er wel weer zin in.
Ik was er redelijk in geslaagd om het hoofd zen te krijgen, ik zou rustigjes aan ons leven thuis weer gaan opstarten.
Dat is me dus niet gelukt, bij mijn eerste karweitje ging mijn mobiel,……de dokter van het tehuis van de oude dame!
Mijn moeder was vrijdag gevallen en nu (maandag) hadden ze geconstateerd dat haar arm er toch wel vreemd uitzag. Het was raadzaam om met haar naar de acute hulp in het ziekenhuis te gaan.
Dat bericht overviel me enorm, koud thuis en dan opeens alles uit je handen laten vallen en naar het tehuis.
De oude dame zat slapend als een geknakt vogeltje in een rolstoel in de gemeenschappelijke huiskamer met haar arm op een zelfgebordeerd kussentje. Zo verschrikkelijk triest om zo’n oud mensje ineens zo te zien.
De arm was paars, dik en met een vreemde knik, het zag er niet goed uit.
Wat er nu precies gebeurd is?……….niemand, die het ons kon of wilde vertellen.
De arts had zaterdag al langs willen komen, maar dat was niet nodig had de verzorging gezegd.
Uiteindelijk heeft de fysiotherapeut er maandag werk van gemaakt en de arts erbij geroepen en zij ondernam meteen stappen en belde me.
Ik had een dikke wollen omslagdoek van mezelf meegenomen (vond mezelf toch wel alert) en die drapeerden we lekker om de oude dame heen, ze werd wakker, zag ons en begon te stralen. Het ging me door merg en been.
Met een rolstoeltaxi zijn we naar het ziekenhuis gereden. Ongelofelijk hoe dat in zijn werk gaat, heel secuur wordt een en ander uitgevoerd,……het kost tijd en ook energie van de chauffeur.
We waren stomverbaasd dat we maar 13€ moesten betalen.
Het was enorm warm op de acute hulp, druk en hectisch, ik plofte zowat uit mijn lijf en was zo gespannen als een veer. Dit soort dingen vreten aan me, ik ben een stresskip, maar de oude dame was de rust zelve, ze stak zelfs lachend haar tong nog naar me uit.
Ik weet niet of je als hoogbejaarde een voorkeursbehandeling krijgt, maar wij werden bijna meteen naar een kamertje gebracht. Een verpleger kwam en begon uit te vragen, maar mijn moeder wist van niets en wij ook niet. We hadden wel een brief van de verpleeghuisarts waarin vermeld stond dat mijn moeder behalve de zielige arm, ook heupklachten had en pijnlijke ribben. Er zou een foto gemaakt worden.
We werden er op met klem op gewezen dat een van de eerste handelingen altijd moet zijn……..ring afdoen!
De vingers van mijn moeder waren al flink gezwollen, zag ik toen. Gelukkig lukte het nog, ik grapte nog naar de oude dame dat anders haar vinger eraf moest, wij hebben samen zo’n soort van humor. De oude dame moest lachen en ik kon zo ook wat spanning kwijt. De ring kreeg ik aangereikt van de verpleger, ik deed hem om en zei tegen mijn moeder, hij staat me erg mooi, dankjewel! Wederom een komisch moment, zat ik opeens met jetser van een briljant aan mijn vinger. Heb hem accuut in mijn beurs gestopt, niet voor mij.
Om een lang verhaal kort te maken, er zit een hele vreemde breuk in haar pols, hadden ze nog nooit gezien. De oude dame heeft nu een pracht van een gipsen arm in de kleur rood. Ze heeft er zelf voor gekozen. Ik beloofde haar om er snel een vies woord op te zetten en een tekening.
De heup is niet gebroken en de ribben zijn zwaar gekneusd.
Volgende week moeten we weer terug. We hebben de oude dame weer keurig in de gemeenschappelijke ruimte geplaatst. Ze maakte behoorlijk wat indruk met haar rode arm, zelfs notoire suffers werden wakker. Ze is nu duidelijk het zieligste kind van de klas en dat verdient aandacht.
Eenmaal weer thuis, was ik gesloopt, ik had topsport bedreven. Er is niets meer uit mijn handen gekomen.
Kleindochter1, heeft de middag/avond bij ons doorgebracht, zij wilde niet carnavallen en moest zich voorbereiden op de proefwerkweek.
Het was een heerlijke middag met haar en als klap op de vuurpijl heeft ze me geleerd hoe ik via een app, eten kan bestellen, betalen en laten bezorgen.
Wowwwww, er gaat een wereld voor ons open, we hebben gesmuld met zijn drietjes. We hadden pizza’s van een goede Italiaan, echt kwaliteit!
Hilarisch toen de kinderen en kleinkind2 binnenvielen, zij kwamen uit een totaal andere wereld in een compleet onaardse outfit. Ideale schoonzoon was zelfs onherkenbaar, hij had hele enge lenzen in met namaakbloed. Ach, ieder zijn pleziertjes, doe mij maar gewoon.
We lagen vroeg in ons mandje.
Helaas heb ik zeer slecht geslapen, heb liggen malen als een neuroot. Hopelijk maakt de oude dame het beter.
Ze zal wel verbaasd naar haar rode arm kijken als ze wakker wordt, hoe ze daar nou toch aan gekomen is?
Ik laat het hier even bij, ik ben op.
Jullie horen snel meer.
Ciao.

Laatste zicht op Fuerteventura

The Party is over now

Donderdag 23 Februari
Vandaag was ik goed de klos. Ik werd net op een open stuk, zonder schuilmogelijkheden, getroffen door de zeikerd. Ik had al geconstateerd dat Lanzarote niet zichtbaar was en ja hoor, daar kwam de zeikerd vandaan. Ach, ik had een plastic zak bij me voor mijn iPhone en meneer Nikon en…….nog een voor het brood dat ik ging kopen en…..een voor de vette zak churros.
Ik was goed voorbereid en met voldoende geld van huis gegaan.
Ik was superblij dat ik die plastic zakken bij me had, ze kwamen heel goed van pas en dat ik flink nat ben geregend, vond ik totaal niet erg, want de temperatuur is zomers hier.
Ik had nu twee porties churros gekocht, we hebben gesmuld, maar wel de hele ochtend bomvol gezeten, dat moet je dus niet al te vaak doen.
We hebben vandaag eens goed van de zon genoten en verder niets ondernomen, voor de laatste maal, het is goed zo. De laatste dagen willen we wandelen, flaneren en buiten de deur eten.
Vrijdag 24 februari.
Na mijn wandeling, het ontbijt en de rest van de ochtendrituelen, zijn we netjes in wandeloutfit van huis gegaan. We liepen langs de Noordkust, veel lava, rotsen en een ruwe beukende zee, heerlijk! We waren er weer aan toe hoor. Helaas moeten we constateren dat Maurice niet meer offroad kan, hij is er te onstabiel voor. Een kleine barrage gaf al problemen, we hebben ter plekke besloten om geen risico’s meer te nemen. Wel erg zuur, maar het zei zo. Samen de lavavelden in, behoort vanaf nu tot de verleden tijd.


Ach, we nemen in het leven constant afscheid, het gaat nu alleen wat sneller. Er is mee te leven. We zullen ons gaan focussen op goede wandelpaden.
In ieder geval, was onze laatste woeste wandeling door de lava een belevenis en erg mooi. We ontdekten ook een bloem die we nog nooit gezien hadden.
Flink moe en uitgewaaid, liepen we na uren, hongerig het stadje weer in.
Van een Nederlands stel, hadden we een restauranttip gekregen:”Avenida”. Het is een echt Spaans restaurant waar veel locals komen en waar de mensen regelmatig buiten staan te wachten op een plaatsje. En verdomd, zelfs wij moesten wachten. Het restaurant ligt totaal buiten de loop en heeft geen terras, een donkere inrichting, geen tafellakens, kortom, je loopt er niet zomaar in.
Eenmaal binnen, met al het gezellige geroezemoes en vrolijke mensen, voel je je er meteen thuis. De obers zijn attent en professioneel. De kaart is groot, dus moeilijk kiezen, eigenlijk wil je alles proeven. We kregen als welkom lekker warm stokbrood met een heerlijke zelfgemaakte aïoli.
Als starter hadden we gefrituurde babyinktvis, zoooooo lekker, gewoon snoepjes. De portie was enorm.
Als hoofdgerecht had manlief schnitzel (hij kreeg er twee) en ik gegrilde tonijn (ik kreeg er drie) en uiteraard de bijzaken zoals friet en wat salade. Het was goed bereid en kakelvers en het smaakte ons enorm na die flinke lavatocht. Maar toch kreeg ik het niet op en bovendien we hadden al een nagerecht gespot waar we onze zinnen op hadden gezet, haha. Manlief is niet bepaald een viseter, maar de tonijn at hij ook nog met plezier op. Knap van hem na die enorme schnitzels.
Als dessert hadden we crêpe Suzette en die was goddelijk!!!! Wat een goden maal, maar we zaten zo enorm vol dat we besloten om morgen (vandaag dus) niet meer uit eten te gaan.
Bij de rekening kregen we ook nog eens een rumlikeurtje met slagroom.


Wat een gouden greep, dit restaurant, wat een tip.
We hebben de rest van de middag/avond hoogzwanger op de bank gelegen.
Zaterdag 25 februari
En dan is de laatste dag aangebroken, dus ik besloot om een lange wandeling te maken. Ik wilde heel bewust van elk plekje afscheid nemen. We komen hier niet meer terug, onze focus komt op het vaste land te liggen vanaf nu.
Het werd een mooie wandeling, vol weemoed, wat hebben we het altijd naar onze zin gehad op dit eiland. Er is zoveel te zien, het sfeertje is hier zo relaxed (denk ook door de surfscene), de temperatuur is erg aangenaam door de constante wind en de lavavelden zijn zo mooi en sereen.
Mijn fotokaart zit bomvol Fuerteventura, dat gaat een mooi herinneringsboek opleveren.


De rest van de dag hebben we ingepakt, op het balkon gezeten, gelezen, de wijn op gemaakt en wat praatjes gemaakt hier en daar. Dat laatste hoofdzakelijk door Maurice, hij vindt het heerlijk om gesprekjes aan te knopen. Hij heeft zijn “Oxford Engels” naar hartelust kunnen gebruiken bij deze en gene. Ook maakte hij regelmatig een praatje met een Duitser, een gewezen vrachtwagenchauffeur, erg aardige man.
Ik ben zojuist even de straat overgestoken en heb een verse meeneem pizza gescoord met wat frites. Wederom een godenmaal.
Morgen worden we om 07:15 opgehaald, nette tijd he?
Het was een heerlijke maand hier, wat zullen we weer moeten wennen aan Nederland en met alles wat daar bij hoort.
Ik meld me snel weer, Ciao!

Gele Voeten zijn Schattig

Gisteravond begon het flink te regenen en dit maal hield de zeikerd het iets langer vol, om vervolgens weer flink aan het bier te gaan en geregeld in de nacht weer flink te lozen. De Slaapkamer liep niet onder dit keer, maar de hal wel, maar……..we hadden er uit voorzorg al een badlaken gedrapeerd.
We hebben overigens heerlijk geslapen.
Ik werd wel weer wakker van de vuilnisman en stapte uitgeslapen van de kingsize. Manlief draait zich dan altijd nog eens om en verschijnt in de salon als de koffiegeur anderhalf uur later zijn brein prikkelt. Ik vind het altijd een genot om me in die stille uurtjes te amuseren met de iPad. Jullie weten al dat ik de kranten lees, maar ik doe ook aan Wordfeud, zooooo leuk om op de vroege ochtend mijn hersens te laten kraken. Voor de geïteresseerden die met me willen feuden, ik ben Yvonnebreda.
Het zag er naar uit dat ik niet kon wandelen in de vroegte, maar toch waagde ik het erop. Het bleef droog en…het was weer een feestje.
Vandaag ben ik als extraatje een werf opgelopen en heb rustig ‘zieke’ boten gefotografeerd. Vooral de aangroeisels waren zeer fotogeniek. Ik ben nog elke dag blij met meneer Nikon, hij geeft mijn wandeling extra genot.

 
En ik had een ontmoeting met een witte vogel met gele voeten, een ontroerend beest. Hij zit goed in de veren en oogt wat arrogant, volgens mij is het een kleine zilverreiger. Hij was wat veraf en moeilijk te fotograferen omdat hij best wel beweeglijk is.


Wat zal ik weer een werk hebben als ik de vele foto’s op mijn mac geladen heb, dat wordt kiezen en weggooien. Aan fotosjop en filters doe ik niet, alles is echt, wel snij ik hier en dan wat uit.
We hebben later samen nog een mooie wandeling gemaakt en verder …….lezen en muziek luisteren, wat een luizenbestaan hier.
Het doel van deze wintervakantie is…….de winter ontvluchten en alles wat we extra aan natuurschoon of ander schoons te zien krijgen is mooi meegenomen.
Ik moet zeggen….missie met stip geslaagd.
Toch weer zelf koken nu, dan hebben we de tijd aan onszelf en het is veel lekkerder en…ik heb mijn ‘Mies’ en place.
De planning is dat we nog een grote wandeling gaan maken, waarschijnlijk vrijdag en aansluitend ergens gaan eten. Verder houden we ons sjakies.
Ciao.

De ondragelijke Verukking van de Saaiheid

Maandag 20 Februari
En dan ben je doodmoe na die helse nacht, ga je op tijd je mandje in en………dan slaap je slecht, geen diepslaap en telkens periodes van wakker worden en liggen. Dat overkwam mij, flink balen.
Moet je kijken, een beetje reuring en deze dame is meteen flink van slag. Leven de saaiheid van het bestaan.
Vandaag een dag zonder reuring, veel wind, 21 graden, beetje regen, half bewolkt en geen extra activiteiten.
Dus gewoon mijn zenwandeling en boodschappen gedaan.
De rest van de dag, de dagelijkse rituelen, ik moet zeggen, niks mis mee.
Om toch wat te vertellen te hebben, wil ik jullie eens meenemen op mijn zenwandeling (elke dag dezelfde route).
Ik sta op nadat ik gewekt ben door de vuilnisman, rond 05:00 (voor jullie 06:00), check mijn mail, lees het nieuws, zet koffie en slik mijn medicijnen.
Op ons gemak drinken we koffie en om 07:05 loop ik de deur uit, vandaag gewapend met een plastic zak om meneer Nikon en de iPhone in te doen in geval van regen, ik mag nat worden, ik kan daar tegen zonder uitgeschakeld te worden, leve de mens!
Geen regen gehad, overigens.
Als ik via de receptie ons appartementencomplex verlaat, loop ik de straat uit en ben snel bij de zee, een moment van diep ademen, een geluksmoment.


Ik zie altijd wat mensen, zoals de strandstoelopzetter, schoonmaaksters bij de strandtent, joggers, zwemmers, tai chi beoefenaars en wandelaars.
Soms zie ik wat verlopen doorhalers.
Ik stap het zand op en loop langs de vloed/eblijn op zoek naar een schat. Weinig schatten te vinden.
Na een paar honderd meter, klauter ik de boulevard op, want lavarotsen.

De boulevard is hier gezellig en totaal niet gelikt. Niet erg geschikt voor vervoer op wielen, kinderwagen kan net.
De boulevard wordt elke ochtend geveegd en geschrobd door de resto werknemers. Tafeltjes worden al buitengezet etc, er wacht weer een nieuwe dag van geld verdienen. Geen probleem hier, alle resto’s zitten altijd vol.
Donkere mensen zie ik al in de weer gaan om hun ‘zandkunst’.. (meestal vuurspuwende draken, dit gelieve men letterlijk te nemen, er zit ‘spul’ in de drakenogen dat brandt)..te herstellen of weder op te bouwen, het handdoekje waarop men geld kan doneren is als eerste gereed. Ik zie nu ook regelmatig een soort van oude Europese kunstenaar die verstrengelde blote vrouwen creëert, hij heeft nog een paar lesjes nodig vind ik.
Over bloot gesproken, ik zie elke dag wel een blote man die de zee ingaat of er net ietsjes kleiner weer uitkomt.
Loslopende honden zijn er niet, wel een paar poezen.
Ik ruik de zee, maar ook de schoonmaakmiddelen.
Uiteindelijk kom ik uit bij de haven, daar is het alweer wat drukker, de veerboot gaat en een andere komt, de vissers varen uit, de surfers verzamelen zich bij een of andere boot en bij de havenkroeg zitten elke dag dezelfde heren de gang van zaken te bespreken.

 
Hier zie ik meestal de zon opkomen, een geweldig moment, elke keer weer.
De zee is hier wat ruwer, want ik loop naar het Noorden.
Ik zie Lanzarote duidelijk liggen, soms wat minder en een enkele keer niet. De veerboten onderhouden het contact.
Na de haven, zet ik er flink de pas in, ik ben dan vrijwel alleen, de wind blaast lekker in mijn snuit en soms zing ik een liedje van geluk.
Ik loop een paar kilometer noordwaarts tot mijn keerpunt en dan krijg ik Pavlov verschijnselen, ik wil pap of iets lekkers. Tja en als ik dan toch bij de bakker ben om brood voor manlief te kopen, is het slechts een klein visueel zetje om lekkers te scoren.
Alvorens te ‘keren’ ben ik zeker al een paar keer de lava opgedoken op zoek naar schatten. De vreemde blauwgroene kwallen vind ik absolute toppers!
De terugweg is tot op een bepaald punt dezelfde, maar het laatste stukje strand loop ik dan niet meer, ik ga via het stadje, leuk om alle ochtendreuring te aanschouwen.
Het is elke dag weer een feest. Ik loop gemiddeld 10 kilometer per dag, geen centje pijn.
Eenmaal thuis is mijn ultieme ‘papmoment’, zo verdiend! De rest van de dag…heerlijk saai!

Dinsdag 21 Februari
We mogen hier van geluk spreken dat de zeikerd hier geen grote blaas heeft, zo bleek vanochtend maar weer. Aanvankelijk dacht ik geen ochtendwandeling te kunnen maken, maar het werd droog en ik waagde het erop. Het bleef een tijd lang donker en dreigend, maar ik heb het droog gehouden. Ik was wel op de zeikerd voorbereid, ik had nu ook een plastic zak bij me voor het brood…en jaaaa…het lekkers).
Het was weer top, dit ga ik echt missen, zeker als ik weer in de zompige zooi in het Markdal loop. Gelukkig gaan we snel weer weg, grote blij.
Meestal gaan we na het ontbijt boodschappen doen en dat is een verleidelijke tocht, want we komen dan langs de Zara en de Mango, vooral de laatste is uiterst geschikt voor mijn kindermaatje. Inmiddels heb ik een complete ‘wegwerp’ zomergarderobe bij elkaar. Eigenlijk kan dit niet, want niet duurzaam, helaas heeft de portemonnee ook wat in te brengen in deze.
Ach, meestal doe ik toch wel 2a3 jaar met de kleding.
Vandaag en morgen geven we het kamermeisje vrij, we vinden het wel best, we hebben gisteren schoon beddengoed gekregen en schone handdoeken. Op die smerige mop die al in 6 appartementen (met hetzelfde water, denk ik) voor de onze alle viezigheid heeft verzameld, zitten we echt niet te wachten. Donderdag mag ze weer binnen, voor de laatste maal.
Verder , saai, maar ohhhhh zo relaxed.
Ciao.

Helse Nacht

Te weinig reuring?? Dat had ik nooit mogen zeggen.
We zijn ervoor gestraft en behoorlijk ook. Gisteravond begon het al, met trommelaars, uren lang hoorden we getrommel met zo nu een snerpend fluitje erdoorheen. Niks geen ander instrument erbij, alleen dat shit getrommel. Schijnt een soort van specialiteit in Corralejo te zijn.
Toen hoorden we helikopters, dat dachten we.
Het harde geluid werd bekender en bekender, het was……….een geluidsinstallatie die getest ging worden. We hoorden een stem, we hoorden muziek, we hoorden gepiep en allerlei harde vreselijke geluiden.
Gelukkig waren de trommelaars opgehouden, maar dat was dan ook het enige positieve.
Gedurende de hele nacht hebben we mogen genieten van enorm akoestisch geweld van een muziekfeest in de stad, als dat geen reuring is?
We beginnen vandaag aan onze laatste week.
Toen ik vanochtend aan de wandel was, werd ik geconfronteerd met de “resten” van de nachtelijke reuring. Er liepen hier en daar nog feestende, dronken en zuipende jongeren rond, ik zag kotsplenzen, piesplekken, gebroken glas, weggegooide zooi en….schoonmaakploegen.
Gelukkig was ik al snel uit de reuring en was alleen met de zee en genoot als vanouds.
Na het overheerlijke ontbijt liepen we toch nog maar eens naar de “kunstmarkt”. Wederom moesten we huilen, maar de wandeling was fijn.
Uiteindelijk kwamen we bij de zee uit, altijd goed.
We ploften neder bij een visrestaurant en daar at ik mijn eerste vissoep van het jaar 2017 en mijn tweede gegrilde zeebaars van het jaar. Het smaakte ohhh zo goed. Manlief at zijn geliefde pimentos de Padron, gevulde aardappeltjes en een kalfsschnitzel.
Het was weer smullen.
We bedachten dat we de nagerechten bij de biocafetaria zouden inslaan en op ons balkon in de zon, gaan oppeuzelen. Goed plan, we scoorden abrikozengebak.
Eenmaal thuis ontstond er wederom reuring, de taart was behoorlijk aan de schimmel vanonder.van onder, een biotuintje? Getsie.
Manlief terug en ruilde het zaakje in voor een onbeschimmelde variant. Was lekker.
We hebben nu wel zoiets van, het is wel genoeg reuring geweest zo.
Wellicht is de houdbaarheidsdatum van Corralejo de grens gepasseerd. We staan op scherp voor de laatste 6 dagen.
Nu uitbuiken in onze casa en vannacht gaan we eerst maar eens wat slaap inhalen en morgen zien we wel weer.
Ciao.

Oei, toch nog wat leuke reuring op de valreep……..we zagen een hop in onze tuin.

Vanaf morgen…………..meer reuring.

Waarschijnlijk hadden we vandaag de laatste zomerse dag, dus besloten we om die dan toch maar flink uit te nutten. Eigenlijk zijn we toe aan wat meer reuring, maar gezien de verdere weersverwachtingen, leek het ons verstandig om zoveel mogelijk vitamine D op te slurpen.
Mijn zenwandeling was zoals gewoonlijk weer verademend, het is zo heerlijk om al die zuivere zeelucht op te snuiven in de vroege ochtend.
De rest van de dag hebben we geluierd in de zon. Weinig te melden dus.
Voor degene die pas later zijn aangehaakt op mijn blog, het is de 3e maal op rij dat we op Fuerteventura zijn.
Toen we hier voor het eerst waren in 2015, hebben we enorm veel tochten gemaakt en veel gezien, dus…interesse in het eiland…lees dan vooral het verslag van dat jaar, daar steek je nog iets van op. http://ciao.waarbenjij.nu/reisverslag/4799929/wederom-geneckt Dit verslag staat op de waarbenjijnu site, ik was toen nog niet in het bezit van een eigen site.
Nu ben ik vervallen tot wat geneuzel bij gebrek aan ontdekkingen en verval door veroudering.
Ik zal mijn uiterste best doen om er nog wat van te maken, desnoods verzin ik gewoon een wonderbaarlijk verschijnsel.
Wij hebben in ieder geval een heerlijke dag gehad.
Straks hoef ik alleen maar het eten op te warmen en…….geen dessert vandaag.
Wat een saaiheid voor jullie. Morgen zal ik echt meer mijn best doen.
Ciao

Een Zeer Zondige Tocht

Nou, nou, het was me een Valentijnsmaal zeg. Eerst die heerlijke soort van chili con carne en daarna de worteltjes cake. Die cake was weer totaal anders dan die we al hadden gesmuld, maar zo heel erg lekker, maar ohhh zo vullend. Weer met een Kerstmis buik op de bank.
Over woensdag 15 Februari weinig zonnigs te vermelden, het was gewoon pet weer. Wel goed ingepakt mijn zen wandeling gemaakt, maar verder zijn we lui op de bank blijven lezen, ook niet verkeerd.
Heerlijk gekookt overigens (tweedaagse groentenstoof met kalkoen) en……..tadaaaaaa……..heel veel frietjes van zoete aardappel met mayo uiteraard.


Geen dessert, dat zou te gek worden.
Donderdag 16 Februari weer rond half 5 wakker, wachtend op de vuilniswagen. En ja hoor om 05:00 komt ie er luid aan, het lijkt net of de man achter het stuur er lol in heeft om slapende toeristen uit hun roes te rukken. Gelukkig heeft ie bij mij geen succes en…participeer ik op zijn akoestische aanval, door met de kippen op stok te gaan, geen probleem voor mij.
Manlief slaapt gewoon overal doorheen en staat pas op als ik bijna aan mijn zenroute begin. Koffie heb ik dan al liefdevol voor hem gezet.
Het was een mooie zonsopkomst, het went nooit, altijd is het weer anders.


Ook even langs de Duitse bakker voor superlekker zuurdesembrood en…ja hoor……ook wat zoete zondes.
Het werd een pracht van een dag, dus…pas op de plaats en lijf en leden in ruste gelegd op een bedje met boek en muziek en……alvast de helft van de koek en…lekkerrrrr.
Vanavond, na de groentestoof met pasta, de andere helft. Wat een leven.
Toch een domper op de dag…..we hebben er nog flink de pest in……wat een rotstreek van Nikon, we hadden zo onze zinnen gezet op de zeer geavanceerde nieuwe camera.
Ons alternatief is een dikke jetser, waarmee ik op mijn buik moet gaan rondlopen, dat gaat wennen worden.
Van mijn Markdalvriendin heb ik vernomen dat onze troetelooievaar alweer geland is op zijn nest, super, nu moet ie nog een vrouwtje zien te vinden en dan….tjakka…oefenen op grote hoogte……er moeten weer babies gemaakt worden…en…….Ciao, wil ‘het’ nu eens goed gaan vastleggen.
Zo zie je, onze gedachten gaan alweer de grens over.
Vandaag waaide de Kalima, dat is een warme wind die Sahara wind meebrengt. Ik zag het zand letterlijk voor de zonsopkomst hangen.

Veel drinken is het devies.
Wij hebben genoten van de behoorlijk zomerse temperatuur van 24 graden, niet verkeerd he?
Vanmorgen had ik een missie, ik moest een kool zien te scoren, vers van het land en…biologisch. Geen probleem, maar ik wilde hem al tijdens mijn zenroute op de kop tikken. Zou de bio boer al open zijn? Nee dus, pas om 10:00 uur. Ik had geen zin om nog eens op stap te moeten gaan, dus liep eens wat meer rond in de oude wijk…et voilà…een biocafetaria…en ze verkochten ook wat onbespoten groente uit hun tuin. Het was niet veel, maar er lag een beauty van een kooltje, dat werd de onze. Maar….nu komt het…….ik zag een vitrine……met allerlei homemade baksels………ik ging subiet voor de bijl. Weer een dessert dus vanavond.
Helemaal blij liep ik een viezelig straatje in, richting onze casa en……..mijn neus pikte een geur op…..ik rook churros! Ik mijn neus achterna en zag een smoezelig cafeetje en warempel, zij verkopen van 07:00 tot 12:00 uur churros. Ik naar binnen, de geur van alcohol overstemde de churros en 3 mannetjes zaten al vrolijk aan de borrel. Mijn churroslust overwon mijn schroom en ik bestelde een portie om mee te nemen. Het koste me 1€!


Rennend naar huis, met een vette grijns en een vette zak. Manlief zag de zak en zette ook zijn churros grijns op, we hebben op ons balkon in de zon een heerlijk zondig ontbijt genoten.
Ik ga beslist een dezer dagen nog eens naar die kroeg en dan neem ik 2 porties hoor, zoooo lekkerrrr.
De rest van de dag geluierd en gelezen. Het boek “Het Smelt” heb ik bijna uit, ik ben enorm onder de indruk!
Manlief heeft zojuist de mise en place voltooid, de foto die ik heb geplaatst is een foto van twee dagen geleden, dus wel dezelfde Mies, maar niet dezelfde mise en place. Snappen jullie het nog?
Ciao!

Nikon trekt de keutel in

Een zeer alerte lezer maakte me attent op een fout in mijn geneuzel. Ik schreef dat Fuerte, wind betekende, maar dat betekent dus sterk. Ventura betekent wind, dus in het geheel, heet het eiland sterke wind. Ik was wat slordig, komt wel vaker voor, maar gelukkig klopt het nu weer, pffff, dankjewel Riet.
Ik zal ook nog foto’s bij het vorige verslag plaatsen, dus……..kijk nog maar even terug als je benieuwd bent naar de veerboot die moeite had in de storm en de zooi op de boulevard.
Gisteren waren ze de boulevard weer aan het verschonen, een hele klus.
Alvorens op de boot te stappen, heb ik mijn zenwandeling gemaakt en zag de werkzaamheden, ben dus eerder omgedraaid en naar de bakker gelopen, voor wat koffiebroodjes om mee op onze tocht te nemen.
We gingen met een bootje naar het onbewoonde eiland waar we dagelijks tegen aankijken. Eigenlijk wonen er toch een paar mensen, er is een dorpje, bestaande uit 6 piepkleine huisjes. Er is ook een restaurantje, daar kan je alleen wat eten als je gereserveerd hebt, de eigenaar speelt op safe. Hij maakt elke dag paella.
Op de boot zaten we weer naast Nederlanders, en ja hoor, weer Amsterdammers, hele aardige lui. We raakte in een geanimeerd gesprek en…….we weten nu welke camera de mijne gaat worden en….we hebben een enorme leuke tip voor een dagje uit als we weer thuis zijn. Dit noemt men nu netwerken he?
Nu zullen jullie denken, waar heeft ze het nu over, de nieuwe camera was toch al bekend, maar het was effe wachten tot ie uitkwam. Nou……..hij komt dus niet, Nikon trekt 3 keutels in, ze konden er niet genoeg aan verdienen. Jammer, heel jammer, want we hadden onze zinnen op die keutel gezet en….al heel lang gewacht. Gisterochtend is die rotstreek bekend gemaakt.
Wel sterk dat er nou net een man bij ons op de boot zit, die een andere supernikon om zijn nek had hangen. Hij heeft met verve de waar aangeprezen en we zijn om, alhoewel ook nog wat in de rouwfase. Eenmaal thuis, gaat manlief zich in de Nikonaanschaf materie storten, ik blijf ondertussen gewoon doorknippen en wacht af.
Het eiland heet los Lobos, vernoemd naar de Lobos (Monnikszeerobben) die er leefden. Helaas hebben de vissers de beesten uitgemoord, ze waren bang dat er geen vis voor de mens overbleef.
Maar het eiland is gelukkig verder ongeschonden gebleven en beschermd, je mag er zelfs niet kamperen. Alleen overdag ben je welkom, maar je moet op de paden blijven. Er groeien vele zeldzame planten en er broeden vele vogels. Helaas hebben wij alleen maar meeuwen gezien, planten wel hoor.
Het is een schitterend lavaeiland, met een grote vulkaan en vele kleinere en ook nog veel oprispingen en uiteraard veel Malpaïs. Maar, er zijn ook zoutmeertjes, mooie lagunes, duinpartijen en woestijn gebiedjes. Wij hebben het hele eiland gerond, het is in het geheel zo’n 10 kilometer. Het werd weer een super wandeling, echt genieten.
Toen we zeer voldaan op de boot stonden te wachten, betrok het, de wind zette wat tandjes erbij en het begon weer te zeiken. Grote Bah, het werd een woeste overvaart.
Bibberend liepen we naar huis en besloten toch maar even te schuilen bij de Italiaan, voor een wijntje en gingen meteen weer voor de bijl, we hadden zin in spaghetti carbonera. Dus het eten van gisteren eten we straks. De pasta was subliem, al dente en zelf gemaakt zoals alleen een goede Italiaan dat kan. Ook mamma staat in de keuken en bakt me toch een lekkere taart, dat moet je proeven.
We gingen tonnetje rond de deur uit na nog wat gratis rum likeurtjes. Warm waren we hoor.
Wat een heerlijke dag.
Vandaag stond mooi weer op het menu, dus eerst maar eens mijn zenwandeling, nu in het geel, want de boulevard is weer spic en span. Nog even langs de bakker, voor een Valentijnsdessert (wortel cake) en naar de super voor een goed wijntje en……de zon in met muziek en boek.
Kortom ook weer een zeer geslaagde dag.
Het boek Judas van Astrid Holleeder heb ik uit, wat een familietragiek en het speelt nog steeds, onvoorstelbaar hoe Holleeder zijn familie geterroriseerd heeft (en nog doet).
Ik ben nu aan een geheel ander boek bezig, maar het gaat oa wel weer over familietragiek. Het heet: “Het smelt” van Lize Spit.
Zeer mooi en boeiend geschreven. Aanrader!
En morgen?……….krijgen we weer regen!
Ciao

Terror

De nacht was wat onstuimig, niet qua mensengeruchten, maar door meneer de wind. Nu laat die vent zich hier sowieso al flink gelden, het eiland is zelfs naar hem vernoemd (Ventura, betekent wind), maar vannacht besloot hij zich iets extra te profileren en…….hij was een liason aangegaan met een zeikerd, een enorme zeikerd.
Jullie begrijpen, die combinatie voorspelt niet veel goeds.
Toch hebben we best wel goed geslapen, maar toen we aan de koffie zaten, besloot meneer wind om een tandje bij te zetten, want de zeikerd was effe leeg.
Dat was mijn kans om mijn wandeling toch door te laten gaan, ik laat me niet kisten door meneer wind, ik zou tactisch het gevecht met hem aan gaan en zoveel mogelijk in de luwte blijven, want die schurk kwam vanaf het land, dus aan de kust liep ik goed.
Het lukte bovenwel en het was weer volop genieten, met zo nu en dan een flinke plaagstoot.
De zee was woest, enorm woest en dat liet hij grimmig weten, geen visser waagde het meer om gebruik van hem te maken. De veerboten waren wat moediger, maar hadden het zwaar.
Maar…hoe verder ik Noordwaarts liep, hoe duidelijker zijn woede werd. Hij verplaatste lavaknollen en delen van het strand naar de boulevard en de straat, alsof het niks was, het was een grote teringzooi.
Gelukkig hield ik stand en……..het was niet koud.
Ik heb mijn wandeling geheel naar wens kunnen afronden en kon zonder schuldgevoel aan de pap.
Maar meneer wind zette er weer een tandje bij en smeekte de zeikerd om zich nu echt te gaan legen, het werd donker en dreigend.
Mijn plan was om een bonenschotel met runderstoof te maken vandaag en wat ik in mijn kop heb, moet (soms) gebeuren, dus ik ging nog even de straat op om het ultieme rundvlees te bemachtigen bij de slager.
De dakbedekkingen waaiden me om de oren, maar wederom hield ik stand, ik had een missie toch?
Het is gelukt zonder kleerscheuren en droog!
Maar eenmaal binnen, was de zeikerd zover, volgens mij was ie flink aan het bier geweest, hij pompte er wat uit hoor en meneer wind zorgde ervoor dat de nattigheid bij ons het appartement in kon spoelen.
Het liet ons koud, voeten van de vloer, wijntje erbij en lezen maar, na ons de zondvloed.
De zeikerd was na een uur gelukkig weer leeg en meneer wind kwam voor ons uit de goede hoek, we konden gewoon weer in de zon op ons balkon.
En die nattigheid in de slaapkamer, hal en badkamer?……. gewoon even wegdweilen met een badlaken, zo gepiept en…..zo droog.
De eerlijkheid gebied mij te vermelden dat manlief deze taak met precisie volbracht heeft. Hij had zelfs een soort van emmer in gebruik genomen (een plastic lade van de badkamertrolley), subliem bedacht nietwaar?
We kunnen wel tegen een stootje hoor, we zijn na al die jaren een superteam.
En die bonenschotel?……. heerlijk en ja hoor, weer voor twee dagen. En…nee……..geen toetje!
Morgen gaat meneer wind effe liggen, hij is moei, dus……….wij gaan varen.
Ciao

fotoos lukken niet, de WiFi is wel onder de indruk van de weergoden

Het Kleine Genoegen

Wat hebben wij gesmuld van ons diner a la casa. De groentestoof met kalkoen was zooo heel erg lekker. Ik had er voor de lekkerigheid een vers chorizo worstje, in kleine stukjes, in mee bereid, dat heb ik afgekeken van een kookprogramma op BVN, echt een smaakvolle tip.
Vanavond eten we het weer en dan is het waarschijnlijk nog lekkerder.
Tja en dan het dessert, dat was een absolute topper, een hele grote bonbon, maar beslist een caloriebom. Dat moeten we niet te vaak eten. Dus nu een paar dagen geen dessert. Op Valentijnsdag zullen we weer toeslaan.
We zijn met een kerstmis gevoel op de bank gaan zitten uitbuiken, lekker de DWDD kijken.
Vannacht was het herrie op straat, we vermoeden dat het te maken heeft met carnaval. Ze vieren op het eiland een maand lang carnaval, elke week in een andere stad, deze week is Puerto del Rosario aan de beurt. Dus als je van carnaval houdt, kun je hier een maand lang feesten.
Wij houden er niet van en zijn gelukkig al weg als het in Corralejo losbarst.
Toen ik vanochtend opstond, stormde het behoorlijk, maar het weerhield mij er niet van om mijn wandeling te maken. En wat was het een feestje, zelfs de zonsopkomst was spectaculair.
Ik heb ook lekker kunnen strandjutten, er lag genoeg. Doch….niets meegenomen, alleen gefotografeerd. Ik zag weer zo’n aparte kwal, geen idee, hoe ie heet, ik heb er de kwallen verstand van.
De wind waait nog behoorlijk, maar gelukkig zitten we op ons balkon uit de wind, bofkonten dat we zijn.
Vanaf een uur of zes, gaat het bar en boos worden, er is een weeralarm afgegeven. Ze voorspellen hevige regenbuien en nog veel meer storm, we zullen het wel zien. Gelukkig is het nog steeds 22 graden.
Kleindochter2 facetimede vandaag en liet ons jullie sneeuw zien, we moesten in aller eerlijkheid wel even lachen in onze vuistjes.
Speciaal voor Riet, plaats ik een foto van de lekkerste friet van de wereld.
Ciao.