Ingeburgerd

Maandag 30 Januari
Vanmorgen werden we weer gewekt, maar….ik had geen wekker gezet, uh???
Het was bovendien wel erg vroeg, het is vakantie en we hebben geen afspraken toch?
Het was al licht, dacht ik, maar dat bleek de buitenverlichting te zijn.
Het was 05:00 om precies te zijn en de ‘wekker’ was de vuilniswagen. Dit belooft wat.
We klagen echter niet, het is hier super, lekker weertje, ruisende palmen, rollende zee en blije mensen. De vakantie zal vandaag echt beginnen, wel vroeger dus, maar dat is ook weer goed om het tijdsverschil in te laten dalen.
Na overheerlijke koffietjes (Segafredo)) uit ons koffiemasjien trok ik mijn wandelschoenen aan en verliet de casa om 07:15. De straatverlichting was nog aan. Snel liep ik naar de zee en wowwwww, hij lag er schitterend bij. Het was ruim eb, dus veel lava velden lagen bloot. Ik zette er flink de pas in en nam gretige teugen zeelucht, ik was weer thuis!
Hier voel ik me zo super en sterk. Mijn wandeling was verademend en vol belofte voor de komende maand.
Het beloofde een mooie dag te gaan worden, dus we gingen na het ontbijt meteen boodschappen doen.
Bij de Spar sloegen we alles in voor een culinaire kip/groenten/quinoa stew en wel voor 2 dagen.
Dat was even wat gesjouw, maar de rest van de dag zijn we plat op een bedje in de zon gaan liggen met boek en muziek.
Het was een super dag en onze huid ziet er weer zonnig uit nu, weg met de winterse grauwsluier.
Samen werkten we aan de mies en place, namen een glaasje op ons balkon, aten een super gezond en lekker maal en keken naar de DWDD.
Maar….we hadden last van een flinke storing, het was niet om aan te zien en te horen. Flink balen vond ik het, want het was zo boeiend met die buitenlandjournalisten.
Ik ben uiteindelijk vervroegd en ietwat gefrustreerd het bed in gedoken en sliep du moment. En manlief?…… hij frutselde aan een tv kabeltje, et voilà, hij had de beste tv ever!
Dinsdag 31 Januari
De nacht was goed, maar om 05:00 kwam onze vriend de vuilnisman weer langs. We groetten hem in gedachten, topgozer om in die vroegte onze zooi op te komen halen en draaiden ons weer om en sliepen verder. Om 06:00 was ik aan mijn slaaptax en sprong van de kingsize, ik had er weer zin in. Manlief draaide zich nog eens om, hij deed nog even een tukje, maar als ie de koffie ruikt……
Mijn wandeling was weer puur genieten en het ontbijt ging er in als pap.
Vandaag wilden we shoppen, vooral ik. Niet omdat ik zo van shoppen houd, maar puur uit noodzakelijkheid omdat mijn kofferinhoud besteed was aan voedsel.
We zijn super geslaagd, ik heb zelfs een verjaardagsjurk (foto komt nog) en manlief zal er morgen ook feestelijk uitzien. Het kostte geen drol allemaal, leve de Zara en de Mango en uiteraard de Rebajas.
Omdat we gisteren genoeg gebruind waren, liepen we na de lunch het stadje in, lekker even slenteren langs de kust.
Helaas weer geen musici te bespeuren, wel genoeg gezellig volk op de been.
Uiteindelijk belandden we toch weer aan de haven en dronken daar een wijntje en smulden van wat tapas. Ik had een wel heel bijzondere tapa met de naam: (vrij vertaald), stoof van oude kleren. Het was een stew van inktvis met kikkererwten en in een woord……..goddelijk! Het was beslist een recept van een oude vissersmamma. Manlief genoot van een lekkere dikke huisgemaakte tortilla.
Het was een heerlijke middag.
Toen we thuiskwamen was het huisje weer aan kant en doken we het balkon op om, jawel, nog een wijntje te nuttigen en wie is de mol terug te kijken.
Het eten van gisteren smaakte nog lekkerder, de tv deed het prima en de tweede vakantiedag was naar wens geconsumeerd.
Nu lekker slapen en morgen…..word ik een jaar ouder wakker en……voor het eerst in vele jaren krijg ik een cadeau!
Het staat al klaar op de salontafel, ik ben zoooo benieuwd!
Ciao!

YES

Is het eindelijk zover dat we kunnen vertrekken naar warmere oorden, houdt de vrieskou ook op, had voor mij eigenlijk niet gehoeven. Gevoelstechnisch is het aangenamer om te kunnen ontsnappen aan Siberische temperaturen of op zijn minst aan wat shitweer.
Maar…….het zorgde wel voor vakantiegevoel om met je koffertje door een vrolijk zonnetje te rollen, op naar de bus.
We hadden de avond voorafgaande aan vertrek al een borreltje genoten bij de kids en afscheidsknuffels gegeven en ontvangen.
De vertrekdag zelf was oh zo relaxed, we hadden de tijd, we hoefden alleen maar naar Schiphol, naar het CitizenM om precies te zijn, dus we hadden ruim de tijd voor het laatste inpak/opruimgebeuren, een lunch en een koffieuurtje met onze dierbare bovenbuurmanvriend. We zullen hem pas weer in Oktober zien, hij gaat binnen een paar weken ‘overzomeren’ op Corsica in zijn riante woning aldaar.
De intercity direct reed, het was een wonder, super. We waren op tijd voor een borrel in ons hotel en daarna een hapje op Schiphol in ‘La Place’. Het was de eerste maal dat we gingen eten bij die ex-V&D toko. We snappen nu dat ze dit concept hebben gehandhaafd, want het is top, alles vers, veel keus, alles zelfgemaakt en betaalbaar. Zelfs de huiswijn was goed. Aanrader dus!
Apart detail: als je je gerecht laat bereiden, krijg je een zender mee en als de boel klaar is, gaat ie trillen en kleuren er allerlei lampjes op. Dan kan je het gaan halen.
Het hotel was weer klasse, geen aanmerkingen, we kregen dit keer zelfs twee flesjes water en we konden gratis films kijken. Ik had een kamer bovenin gevraagd en aan de vliegtuigkant en…..gekregen! TOP.
Nog een gratis tip, heb geduld met boeken, dagenlang is dit hotel best wel prijzig en uiteindelijk is de kamerprijs behoorlijk verlaagd en dan snel boeken dus. Ik boek altijd op booking.com.
We hebben heerlijk geslapen, hoe kan het ook anders, het bed is klasse en de kussens zou ik thuis ook willen hebben (ga ik eens uitzoeken).
Ik had al mijn wekkers (iPad, iPhone, Applewatch) op kwart over 3 gezet en als extra had ik ook de wekker op de iPad van onze kamer gezet, je weet wel, die iPad waarmee je alle toeters en bellen kan bedienen op de kamer. Ik had gedacht dat daar een wekkergeluid uit zou komen, maar nee………..het werd een complete ochtendervaring. De lichten gingen een voor een aan, de televisie ging aan en………..de vogeltjes begonnen te fluiten. Heel apart, zelfs manlief, als fervente ochtendhater, werd er vrolijk van.
De ochtendrituelen waren in een zucht en een scheet (letterlijk?) afgehandeld en we checkten zelf uit op de pc in de lobby. Als salaris nam ik op de valreep maar een leuk pennetje mee. We hebben geen mens gezien.
En daar rolden Jut en Jul weer naar Schiphol. Het was niet druk, we konden meteen de koffers afgeven. Bij de security ondergingen we alles met een gerust hart, ook de scan en de fouillering.
Bij de parfumerie spoten we royaal onze respectievelijke geursporen op want we zijn zonder onze flessen vertrokken. We vullen de boel altijd op de Kanaries aan, want……zeer goedkoop daar (weer een gratis tip dus).
En toen was het tijd voor de Starbucks (Em, ik heb de kerstbeker!).
De vlucht verliep voorspoedig, onze zelfmeegebrachte broodjes smaakten uitstekend, we hadden geen huilers aan boord, wel wat snurkers en we hadden geen tussenlanding, die hebben we op de terugweg dan helaas, scheelt 2 uur.
We hebben weer een fijn appartement, maar…..nu wel gespiegeld, dus we lopen constant de verkeerde ruimte in, zal wel wennen.
Er stond een mooi wijntje klaar, omdat we trouwe klanten zijn.
De eerste zeebaars zit inmiddels ook al in de buik en……..ietsjes te veel wijn, maar ja, een gekregen paard mag je niet in de bek kijken nietwaar?
Nu lekker voor de buis…BVN kijken.
Ciao.

Jut en Jul & de ‘Trainer’

Het blijft s’nachts vriezen, dus is het behoorlijk koud als ik om kwart voor 8 de straat op ga. Ik zie er niet uit dan, berenmuts op, vele lagen onder mijn jas en een thermo onderbroek onder mijn skinny jeans en…mijn hoge bergschoenen aan mijn voeten. Uiteraard ben ik gewapend met meneer Nikon en een soort van ‘bontige’ bokshandschoenen om mijn knuisten.
Het kost even wat tijd en moeite om al die materialen aan te brengen, vooral de schoenen vergen precisie en geduld. Aanvankelijk was het aantrekken van mijn skinny jeans over dat thermo ding ook een hele klus, maar dat probleem heb ik getackeld, ik stroop de hele boel, na de wandeling, in zijn geheel van mijn benen en hang het geheel in de wacht tot ik er de volgende ochtend weer zo in kan stappen, als dat nou niet slim is?
Gelukkig heb ik deze hele week mijn wandelingen normaal kunnen uitvoeren.
Tja, en dan die ‘trainer’, zullen jullie je afvragen, welnu….zowel manlief als ik zijn de strijd op hem serieus aangegaan.
Het had wel flink wat voeten in de aarde, want we snapten niets van de instellingen. We zijn er uiteindelijk gewoon maar opgestapt en deden maar een dotje. Ik hield het na 2 minuten al voor gezien en manlief dreigde na twee en een halve minuut serieus flauw te gaan vallen, dus snel eraf en bijkomen, was heftig, maar ook behoorlijk lachwekkend. Daar zaten die gekke twee uit Breda met een trainer, die zijn geheimen niet wilde prijsgeven.
Je kan uit vele trainingsprogramma’s kiezen, maar die zijn (vooralsnog) veel te zwaar voor ons.
Na wat gepuzzel kwam ik in een menu om een persoonsgebonden (leeftijd, gewicht, lengte) account aan te maken en handmatig de weerstand te bedienen. Ik moet zeggen, de laagst mogelijke weerstand is nog behoorlijk zwaar voor ons, dus we besloten om heel rustig de boel te gaan opbouwen en te proberen om onze hartslag (geeft ie ook aan op het display) binnen de perken te houden. Het werkt, we staan nu al 5 minuten te crossen en dat is goed te doen en…hier houden we het voorlopig op. Anekdote: kleinkind 2 croste zonder een centje pijn 7 minuten lang, ze zou zelfs nog doorgegaan zijn als ik haar niet gewezen had op het feit dat ze koorts had en dat dat niet samengaat met trainen en…. het ding stond ingesteld op mijn gewicht ect. Ik zal voor haar een eigen account aanmaken en ook voor haar grote zus, want die MOET van haar ouders.
Het ding doet ons allen goed en de beentjes worden wat sterker.
Wel jammer dat gedurende onze vakantie de boel weer teniet wordt gedaan.
Jaja, die vakantie start al volgende week, weg van de kou, het lijkt wel een droom.
We vertrekken zaterdagmiddag as naar Schiphol en overnachten daar in het CitizenM en vliegen de volgende dag om 06:00 naar Fuerteventura. Het wordt de laatste keer dat we naar een Kanarie gaan, volgend jaar willen we dichter bij huis de winter ontvluchten.
In April gaan we veldwerk doen in de omgeving van Benidorm, kijken of we ons daar in stijl kunnen vermaken en dan boeken we meteen voor de winter, je kan het maar geregeld hebben he?
Maar nu dus een maand naar Fuerteventura, de Kanarie die alles heeft voor ons, te weten de schitterende lavalandschappen, de woeste zee, de prachtige duinen, de juiste horeca voor onze verwende maagjes en een super en rustig gelegen appartement.
We willen alle toppers daar nog eens beleven en zullen die maand beslist nodig hebben.
Inmiddels hebben we een nieuwe slimme meter en….hij doet het! Nu nog afwachten hoeveel knaken de energieleverancier nog van ons wil hebben voor het afgelopen jaar.
Ach, we maken ons niet meer druk, de vakantie komt eraan!
Geluksmomenten van de week: Ik mocht in de vroegte een spelende vos aanschouwen en even later twee ijsvogeltjes die op zoek waren naar een lekker visje.
Ciao!

Een Nieuw Speeltje

Weer een week vol winterzooi, ik wordt er niet vrolijk van. We hadden zelfs een hele dag met ijzel en dan ga je je bottenstelsel echt niet blootstellen aan valpartijen. Ik heb het geprobeerd, met stok, maar heb me omgedraaid, veel te glad en dus gevaarlijk. Tegen kou, storm, regen en blubber verweer ik me vrouwhartig, maar ijzel is the limit, dan gaat deze dame niet de straat op, voor niets en niemand.
Het was de eerste keer in een jaar tijd, dat ik mijn dagelijkse wandeling niet maakte en het voelde SHIT. Het zat me de hele dag zwaar op de maag. Ik ben wel allerlei huishoudelijke klussen gaan doen, zoals ramen wassen en stofzuigen, maar het hielp niet, ik kon mijn energie niet kwijt en kreeg dus ook geen energie. Ik werd er zelfs depri van, dit wil ik niet meer meemaken, nam ik me voor. Stel dat ik om een andere reden niet kan lopen, die kans wordt statistisch steeds groter met de jaren, wat dan. Ik moest dus een alternatief bedenken…et voila……..ik zag het licht…..ik wil een crosstrainer, eentje die mijn loopbewegingen nabootst.
Dus deze dame ging snuffelen op Marktplaats en…. vond precies het type wat goed staat aangeschreven voor bejaarden, zo goed als nieuw en….redelijk in de buurt. In overleg met manlief (hij ziet dat apparaat ook wel zitten) bespraken we ons aanvangsbod.
Binnen 1 uur hadden we het biedproces afgerond en had ik een goed gevoel over de betrouwbaarheid van de verkoper.
Manlief is ‘de trainer’ vanochtend gaan ophalen, hij paste net in onze auto. Het ziet er allemaal top uit, echt een cool apparaat. Dus… volgende week als het weer eens te glad is om te lopen, kan ik toch mijn ‘loopje’ doen, pfffff.
Hebben jullie ook al een slimme meter? Aanvankelijk was ik er blij mee, hij was gratis en vernuftig en van den verre kan het zaakje uitgelezen worden. Maar toen ik later meer informatie over dat ding las, voelde ik me zwaar bedonderd, ‘ze’ kunnen nu gewoon de boel hacken en ons met schrikbarende kosten opzadelen en slimmerds kunnen onze meter beïnvloeden en wie weet wat nog meer. Hopelijk blijven we bespaard, het ding zit er nu eenmaal.
Onze meter is wel heeeeel erg slim, hij laat zich niet uitlezen door onze energieleverancier.
Ik dacht dat zij de Enexis wel op het matje zouden roepen. Nee dus, ze lieten er maanden overheen gaan en nu de eindafrekening voor de deur staat, benaderden ze ons, of wij maar even de stand wilden doorgeven. Ietwat bozig dook ik de meterkast in en………ik zag niets op het display! Toen zelf maar naar de Enexis gebeld, ik moest op een rood knopje duwen en dan zou het display oplichten…….NEE dus, het ding is dood, morsdood, dus verre van slim, alhoewel, best wel slim om op 0 te blijven staan, gas voor noppes.
Volgende week komt er een monteur. We balen als een stekker, dit zal waarschijnlijk niet in ons voordeel uitpakken. We hebben sinds een paar maanden een nieuwe ketel, maar we weten nog niet hoeveel zuiniger hij werkt. Balen! Oh ja, we hebben ook nog een nieuwe watermeter gekregen, ook maar even gecontroleerd….hoeraaaa die doet het.
Deze week ben ik met mezelf naar Rotterdam getreind. Manlief had geen zin, zijn goed recht en ik amuseer me ook in mijn uppie.
Ik ben naar de Kunsthal geweest, de publiekstrekker is een internationaal reizende tentoonstelling van werk van de fotograaf Peter Lindbergh. Maar….er zouden ook ‘beelden’ van Jules Deelder getoond worden en dat intrigeerde me, ik heb iets met die mafketel.
Vol verwachting liep ik door de regen naar de Kunsthal, maar dat deerde me niet, want….niet glad.
Er bleek nog een tentoonstelling te zijn: “King Africa”, daar liep ik het eerst naar binnen. Ik moet zeggen, spectaculaire hedendaagse kunst en design. Verrassend en zeer vernieuwend en het grijpt je echt naar de strot.
Toen naar Jules zijn werk. Hij heeft objecten gemaakt van verzamelde, op kleur gesorteerde straat zooi, zoals allerlei pennen, citroenstampertjes, injectiespuiten, rietjes, lepeltjes, tandenborstels, lensdopjes en nog meer afval. Zelf zegt hij dat hij gewoon een beetje zat te klootzakken tot het wat werd. Hij creëerde zo ruimteschepen en een nieuw soort dieren (bv het locomotrutfantje).
Ik vond het werk gaaf, echt waar. wonderlijk wat er uit zo’n beneveld drugsbrein kan komen.
Tja en dan Lindbergh…..FANTASTICHE foto’s! Wat ik zo boeiend vind is dat de modellen zo puur gefotografeerd zijn, niks glamour.
Wat zou ik graag eens door die man gefotografeerd worden, leuk voor mijn nageslacht. Deze tentoonstelling is beslist van wereldklasse. (tot 12 Februari kun je er nog naar toe, DOEN!)
Zo mensen, ik ga me eens verdiepen in ons nieuwe speeltje, Ciao.

Mea Culpa

Ik ben het helemaal zat, dit is niet meer leuk.
Elke morgen tuur ik op mijn iPad naar het weerbericht, en ja hoor, een waarschuwing, het is weer oppassen geblazen, het is glad!
Nu ben ik geen auto, ik moet dus op de stoep blijven voor mijn eigen veiligheid, maar…..daar wordt niet gestrooid, daar is het glad en glibberig. Op de paden in het Markdal is het nu zelfs ook glad, door de aan vriezende regen, mist en de zeer hoge vochtigheid.
Of jullie me geloven of niet, het voelt elke ochtend als lopen over bananenschillen. Niks geen pront loopje meer voor deze dame, maar nu een onelegant gestuntel en soms een bijna val. Ik moet er niet aan denken om te pleuren en iets te breken. Maar niet lopen is geen optie, ik MOET van mezelf elke ochtend mijn ‘Zen’ wandeling maken.
Ik ben een gek mens eigenlijk en om nu maar meteen helemaal met de billen bloot te gaan, zal ik jullie iets echts geks over mezelf opbiechten.
Ik heb een paar eigenaardige karaktertrekjes:
Ik hou van sober,
Ik hou van royaal voor anderen,
Ik hou niet van verspilling.
Zo eigenaardig lijkt het misschien niet op het eerste gezicht, maar leef er maar eens mee. Om een voorbeeld te noemen, neem nou de feestdagen. Ik heb royaal ingekocht, want er kwam visite. Ik heb ‘waren’ gekocht die niet zo gezond zijn, maar wel lekker en ik heb wat extra ingekocht, want niets zo erg als je nee moet verkopen.
Nu zijn de ‘zondige’ feestdagen voorbij en ben ik enorm toe aan soberte, dus weg met de kerstversieringen en…..uhhhhh, weg met de eet/vloeibare waren? Dat is toch ook zonde om weg te gooien?
En nu komt ie……het eigenaardige, ik eet die meuk snel op en drink de overgebleven flessen weg, je kan er maar beter van af zijn en dan kan je je vol storten in die zalige soberheid.
Ik ben mezelf nu flink zat, maar gisteren is gelukkig de laatste fles champagne soldaat gemaakt, zomaar midden op de dag. Er kwam nog een vriend langs, ik blij, kon ie meehelpen, maar….hij wilde niet, niet aardig he? Ikzelf heb eens een vriendin verlost van een flinke aangevreten enorme rijstevlaai. Zij zat zooo zielig tegen haar zin de boel op te eten omdat ze het zo zonde vond om weg te gooien, dat ik haar ‘geholpen’ heb. En wat waren we blij toen we die klus geklaard hadden op een nette manier. Ik eet sindsdien geen rijstevlaai meer, maar vriendinnen zijn we nog steeds.
Gelukkig zijn mijn kasten nu leeg, zijn de lege flessen naar de glasbak, is de kerstzooi opgeborgen en heb ik geen goede voornemens gemaakt.
Er gaat weer gewoon gezond gegeten worden, pffff, wat hakken die dagen erin.
Ik moet wel zeggen dat ik de grootste bewondering heb voor mensen die zonder zorgen voorraden onder hun beheer kunnen hebben.
Als ik veel van iets heb, ga ik het uitdelen, weg ermee, ik wil er gewoonweg vanaf, maar weggooien mag niet. Ik wil ook geen juwelen of sieraden in doosjes, geen snuisterijen, zelfs veel geld boeit me niet.
Ben ik nou eigenaardig of niet?

Updates:
Inmiddels is ons jongste kleinkind 11 jaar geworden en dat was weer flink feesten.
Zoals elk jaar ging ik weer oud/nieuwjaarswafels bakken, maar dit keer nam mijn oudste kleinkind het zeer professioneel van me over en moest ik van haar een mooie iPhone 6 op Marktplaats voor haar opsnorren en dat is 100% gelukt, ik blij en zij de koning te rijk, s’avonds hebben ze hem al op kunnen halen en hij is tip top in orde. De zondige wafels smaakten overigens goddelijk.
Wij hebben geen oud op nieuw gevierd, boeit ons totaal niet meer, we zijn gewoon gaan slapen. We werden wel een paar kaar wakker van de enorme bommen en we verzuchtten dan dat we gelukkig niet in een oorlogsgebied zaten, draaiden ons weer om en sliepen lekker verder. En de volgende dag liep ik gewoon weer fris en fruitig mijn Markdal in. Ben ik nu ook nog een saai mens?
De buren hebben zich allen voorbeeldig gedragen, ons hoor je niet klagen, maar…wat minder bommengeweld mag wel.
De oude dame is weer gevallen, ze heeft een enorme blauwe plek op haar voorhoofd. Het heeft totaal geen pijn gedaan, anders wist ze dat nog wel, zegt ze.
En nu beginnen we sober aan het jaar 2017, heerlijk zo’n schone lei.
Lieve mensen, we wensen jullie allen tevredenheid, warmte, vrede en een goede gezondheid toe. Maak er iets moois van.
Ciao.