VALS

De feestmaand loopt bijna op zijn eind, ik moet zeggen dat we ons er goed doorheen geslagen hebben, maar……de vakantie lonkt in de verte.
We hebben nog een paar feesten te gaan dit jaar en dan maken we letterlijk en figuurlijk schoon schip.
De Kerstdagen waren knus, warm, lekker, gezellig en ook hilarisch.
De eerste Kerstdag brachten we bij dochterlief door, zij had samen met ideale schoonzoon een sterrendiner gekookt, man, man, wat was dat heerlijk. Het was genieten geblazen.
Tussen de gangen door speelden we het spel: “Valse Motten” http://www.intertoys.nl/spellen/kaartspel/valse-motten-1
Ik had er nog nooit van gehoord, maar de kids hadden er al kennis mee gemaakt en voorspelden hilarische taferelen.
Het is een spel waarbij je vals moet spelen, maar het mag niet gezien worden. We werden bloedserieus, zelfs dochterlief die eigenlijk niet zo van de spelletjes is. We wilden ieder voor zich winnen en de beste valsspeler zijn, we werden steeds fanatieker, het kristal ging uit voorzorg even van tafel, maar……..er ging toch iets flink mis! Dochterlief wilde als eerste een ‘mug’ slaan, maar sloeg in al haar passie wat te hard en voelde een flinke pijnscheut in haar elleboog. De pijn bleef haar de hele avond achtervolgen, maar ze ging fanatiek door en gelukkig werkte de alcohol ietwat verzachtend.
We hebben werkelijk dubbel gelegen van het lachen, echt pijn in onze kaken, tot kleinkind2 de spanning te veel vond worden en boos werd en het spel bestempelde als ‘stom’.
We zijn toen maar gestopt en aten in vrede een subliem dessert. Het was een gouden dag, maar….later bleek dat dochterlief de hele nacht enorme pijn aan haar elleboog heeft gehad. Ze kreeg hem zelfs niet onder controle met haar reuma medicijnen, dus naar de huisartsenpost dan maar. De arts schaterde het uit toen ze vertelde hoe het zo gekomen was. De elleboog bleek uit de kom te zijn en nadat de arts de boel weer goed gekregen had, werd de pijn veel dragelijker gelukkig. We hebben ons nu voorgenomen om de muggen uit het spel te verwijderen.
De tweede Kerstdag is het bij ons meestal zoete inval, wie zin heeft, is welkom, heel gezellig en knus, maar geen spelletjes erbij, wel vele lekkere hapjes en drankjes en gezellige aanwaaiers.
We maken ons nu op voor de laatste festiviteiten en dan RUST, REINHEID en REGELMAAT.
Manlief en ik wensen jullie allen een goede jaarwisseling, tot 2017 dan maar,
Ciao!

Vier het Leven

Life sucks!
Wat een ellende op de wereld, ik word er moedeloos van. Schrijnende beelden uit Aleppo heb ik op mijn netvlies, een kindje volkomen in shock, onder het gruis en bloed.
Is dit de kerstgedachte?
En nu weer een aanslag in Berlijn, op een kerstmarkt notabene en wij maar zingen: ‘Vrede op Aarde”.
Waren er maar meer mensen zoals u en ik, zoals onze familie en vrienden, we moeten een vuist maken, het moet stoppen. Kan dat?, een wereld zonder oorlog en ellende?
Ik vrees van niet, gezien het feit dat wij met z’n allen ook niet altijd ‘aardig’ zijn, wij kunnen er ook wat van hoor.
Gelukkig heeft de oude dame haar kwade kant vergeten, ze is een soort van ‘innemer’ geworden, ze eet het eten dat haar gegeven wordt, ze geniet van de tv en de reuring om haar heen en ze vindt het heerlijk om aandacht te krijgen en goed verzorgd te worden. Gelukkig woont ze in een zorginstelling waar voldoende aandacht aan de ouwetjes geschonken wordt.
We danken God op onze blote knieën dat ze zo goed terecht is gekomen, vooral nu de zorg steeds meer in moet krimpen.
Ik geef toe, er wordt weinig met de mensen gedaan omdat er gewoon geen personeel is en vrijwilligers mogen niet veel meer. Maar de luitjes zitten toch elke dag in een knusse ruimte, samen wat te suffen. Soms doen ze een dutje, soms volgen ze wat reuring, soms kijken ze tv, of luisteren naar muziek en….er wordt regelmatig ter plekke wat ‘gebak’ bereid en opgesmuld. Er zijn plas rondes, of ….de pedicure komt langs (organiseert de familie) of ze gaan inpandig naar de kapper als de familie dit geregeld heeft. Er worden wel wat activiteiten aangeboden, maar helaas gaat dat aan de meeste bewoners voorbij, ze volgen dat niet meer.
Maar 1 maal in de week is er samenzang onder begeleiding van een oude blinde meneer (piano en zang) en een gitarist. Er worden ‘liederenboekwerken’ uitgedeeld, dus…zingen maar. Je kunt je wel voorstellen dat de familie het beste voor de dag komt. Maar de oudjes genieten en soms is er een glimlach van herkenning. De oude dame vindt het net te pruimen, maar geniet wel met volle teugen, vooral van het advocaatje dat we haar altijd aanbieden.
Nu ze zo ‘kinds’ wordt, gaan we anders met haar om, we maken flauwe grapjes, delen wat plaagstootjes uit en geven haar veel complimentjes. Vorige week na de zang zette ik haar pardoes een kerstmuts op, manlief keek me woest aan, ik ging te ver dacht hij. Maar…..de oude dame vond het geweldig en wilde hem ophouden. Gisteren zette ik haar de hoed van manlief op, schot in de roos, ze wilde hem houden, manlief weer boos. Gelukkig kreeg hij hem terug toen ik beloofde om de volgende keer een leuk hoedje mee te nemen. Ik heb ook veel nieuwe kleding voor haar gekocht en…..alles is goedgekeurd. Tjonge, nooit geweten dat er zo’n aardige kant in haar zit, het is geen straf om haar te verwennen zo.
Om nog even op de zorg terug te komen, door de bezuinigingen is er besloten om de mensen niet elke dag meer te douchen. Na intern onderzoek is gebleken dat men veel tijd kan besparen om de bewoners te ‘wassen’ met behulp van 8 vochtige washandjes. Deze zitten in een pakje en er staat precies op welke lichaamsdelen gewassen moeten worden met washandje 1, washandje 2 etc.
http://www.swash-shop.nl
Er komt geen water en zeep meer aan te pas, er zit een verzorgende lotion in en….het paketje kan zelfs even verwarmd worden in de magnetron.
Oordeel zelf, maar leve de berg washandjes op de luierberg.
Mijn moeder ziet er altijd verzorgd uit en is tevreden.
Lieve mensen, ondanks de zwarte kant van het leven, wens ik u licht toe, warm licht, samen met uw dierbaren en vier het leven en vier de vrede.
Fijne dagen,
Ciao.

 

Achter Slot en Tralies

We hebben de oude dame meegenomen naar een muziekmiddag in haar tehuis. De muziek was om te janken, maar oh zo aandoenlijk. Bijna alle oudjes waren present, sommigen recht voor zich uit starend, enkelen diep slapend, maar het grootste deel zong ijl en zacht mee. Het waren hits van vroeger, denk bijvoorbeeld aan Ramona, Ramona, Ramona……
Niet bepaald het genre van de oude dame, maar ze vond het te pruimen en gedroeg zich, dat zou vroeger wel anders geweest zijn. Waarschijnlijk doet het wekelijkse advocaatje haar goed.
Ik heb nog nooit een ‘concert’ meegemaakt dat zo rustig en gedisciplineerd verliep.
De oude dame maakt het overigens goed en is nog erg ijdel wat haar uiterlijk betreft. Het lijkt wel alsof ze zich opnieuw jong en dartel voelt en klaar is om verovert te worden, getuige een nieuwe BH met vullingen, ze is er fier op. Wat de vullingen betreft, had ik haar pantykousjes aangeraden, maar van een nichtje kreeg ze borstvoeding pads, werkt prima. In ieder geval is de dame dolgelukkig met haar make over.
Ik eindigde mijn vorige blog met een ware cliffhanger, nu is de tijd gekomen om een en ander te vertellen.
We zijn in de Koepel gevangenis geweest, in ‘os Breda’ wel te verstaan. Nederland kent er 3 (Haarlem en Arnhem, bezitten er ook een). Het ontwerp is van Metzelaar.
Ik wilde hier altijd zo graag eens binnenkijken, maar het was er nog nooit van gekomen. Nu staat het gebouw leeg en gaat huisvesting bieden aan allerlei bedrijfjes. Maar voor het verbouwd gaat worden kreeg ik (als lid van de instagramgroep @ilovebreda) een photowalk in dit majestueuze/tumultueuze gebouw aangeboden. Dat liet ik me beslist niet langs mijn neus gaan en schreef manlief ook in en dat werd gehonoreerd gelukkig. We waren met een grote groep, maar werden verdeeld over de verschillende ruimtes met een rouleersysteem. Het was geweldig strak georganiseerd, we kregen ook nog een flesje water aangeboden en….. een zangeres begeleidde ons ‘geklik’, de akoestiek was subliem onder en in de koepel.
We hebben er ruim 2 uur rondgestruind en zijn ook in het vrouwengedeelte geweest, dat gebouw ligt achter het koepelgebouw. De celdeuren stonden uitnodigend open en lieten een erfenis zien van ongelukkige, boze, bange, wrede, godsdienstige en kwaadaardige zielen. Ik heb het over muurtekeningen/vernielingen en dergelijke.
Het was behoorlijk aangrijpend vond ik, hun geest waaide nog rond.
Daarna maar een stevige bel wijn genuttigd.
Ik heb een schat aan foto’s overigens.
Het toeval wil dat in Breda nog een authentiek gebouw de deuren sluit voor het gewone publiek. Het gaat om het Breda’s Museum. Het wordt nu letterlijk en figuurlijk opgeslurpt door het MOTI Breda (museum voor design). Hoe ze dit gaan aanpakken is mij een raadsel en zeker wat ruimte betreft. Het Breda’s Museum is niet bepaald gecharmeerd van deze actie, maar om het volk nog een laatste blik in de oude glorie te gunnen, organiseerden ze open depotdagen. Je kon je inschrijven op een rondleiding door de verschillende depots en dat leek ons razend interessant.
Dit museum heeft in de loop van de jaren heel wat verzameld. Alles wat ze ‘binnenhalen’ heeft een link met Breda. Denk bijvoorbeeld maar aan de Nassaus, de list met het Turfschip, maar ook aan het rijke industriële verleden van Breda (Lonka, Etna, de Enka, Backer en Rueb, CSM, Kwatta, Hero, de Faam en de Drie Hoefijzers,
Je kunt je voorstellen dat er heel wat ligt, de gekste dingen worden er bewaard. Maar ook hele mooie stukken, waaronder een enorme zilver collectie. Ben benieuwd hoe ze de verhuis gaan handelen. Het was in ieder geval heel leuk en herkenbaar in de depots.
Helaas mochten we niet fotograferen, zelfs je tasje mocht niet mee, want alles lag daar behoorlijk voor het grijpen.
Inmiddels is dochterlief ook jarig geweest, het was een vloeibare happening, Hoera!
De kerstmarkt in de wijk is ook weer achter de rug, heel gezellig en lekker. Manlief en ik zijn flink uit de band gesprongen (churros).
Nu even een paar dagen ‘rust’. Ik loop lekker mijn loopje en zie toch altijd weer spektakel, deze week weer een schattig ijsvogeltje. Wat een achtertuin hebben we toch, we zijn gezegend en de kerst moet nog komen.
Ciao

Feest In de Kou

Bijna volmaakt gekleed, trotseerde ik deze week de kou, maar…..deze dame wordt steeds gekker. Nu de natuur zich door de vrieskou zpoo spectaculair laat zien op de vroege ochtend, wil je dit met anderen delen. Doch, ik kom maar een paar mensen tegen en blijf uiteindelijk met een vol gemoed zitten, oftewel lopen.
Gelukkig heb ik Meneer Nikon bij me en die weet er wel raad mee, maar Meneer wil wel bedient worden en dat lukt niet met een knuist in een berenwant. Dus heb ik….constant ijskoude handen en dat is niet bepaald fijn te noemen. Tot mijn grote vreugde voelde Meneer Lidl dit aan en verkoopt nu rode harten met ‘spul’ erin. Binnenin het ‘spul’, geen idee wat het is, drijft een ijzertje en dat moet je effe ‘knakken’ en het ‘spul’ begint dan van substantie te veranderen en nu komt het…. het rode hart wordt heerlijk warm. Ik heb het ding in mijn jaszak en warm op gezette tijden mijn handen, wat een luxe. Dus ik kan meneer Nikon nu prima bespelen.
Maar…..meneer Nikon geeft zich niet meteen gewonnen, hij vind het niet zo prettig in mijn handen, hij wil wat meer stabiliteit en dan kan ie op zijn gemak de schitterende winternatuur tot zich nemen. Kort gezegd, hij wil gewoon lekker op een statief zitten, hij is nogal een gevoelig tiepje en kan niet tegen een stootje.
Dus nu sjouw ik al twee dagen rond met een statief tijdens mijn ochtendwandeling. Het is een heel gedoe, maar wel een mooie workout, ook voor meneer Nikon, die laat zich nu van zijn beste kant zien hoor.
Als ik thuiskom leg ik mijn inmiddels koude, harde harten in kokend water en laat ze even 10 minuten zachtjes koken en…..de substantie verandert weer in het ‘spul’. Klaar voor het volgende gebruik, kind kan de was doen.
Ik blijf wel veel langer in het Markdal struinen, het is zooo leuk om nu eens op een andere manier te fotograferen en niet ‘makkelijk’ op de automaat.
Ik vind zelf dat het resultaat er mag zijn.

fullsizeoutput_24e2 fullsizeoutput_253b fullsizeoutput_24dc dscn9237 fullsizeoutput_253a fullsizeoutput_2540 fullsizeoutput_2543 fullsizeoutput_2544
Afgelopen zondag vertrok ik met een tas vol cadeautjes naar Amsterdam, normaliter reis ik met de intercity direct en ben dan in een uurtje op de bestemming, maar nu reed dat ding weer eens niet. Balen, nu moest ik eerst naar Den Bosch en mijn reistijd werd twee en een halfuur. Gelukkig had ik een spannend ‘boek’ bij me en was er voor mijn gevoel in een zucht en een scheet. Op het station trof ik mijn jongste broer en samen liepen we naar ons nichtje. Daar was het feest, driedubbel nog wel en dat werd uitbundig op z’n Kroatisch gevierd, veel taart, vlees, soep, brood en drank. Ik ging compleet voor de bijl en hield me niet aan de schijf van vijf. Wat is ongezond eten toch lekkerrrr.
Het was enorm gezellig en knus en de terugweg voltrok zich weer op dezelfde wijze als heen, maar dan andersom. Het boek is uit!

dscn9120
Ik was best wel moe, maar…..de dag erop wilde de Sint zich laten gelden bij de kids.
Het scenario was bijna het zelfde, broerlief werd manlief en de trein werd de benenwagen en de reistijd bedroeg 8 minuten, maar ook daar was volop lekkers en gezelligheid.
We merken nu wel wel dat we met pubers te maken hebben, de reacties op de cadeautjes zijn nu; “Oh My God, Oh My God” en deze kreten gaan gepaard met allerlei huppeltjes en gebaren.
Ook de cadeautjes zijn anders, het vele plastic spul heeft nu plaats gemaakt voor make-up, kleding en gadgets.
Het was een heerlijk avondje, in alle opzichten.
Vandaag eten we gezond en raken we geen druppel aan, maar morgen is het weer raak en dat wordt wel heel spectaculair….we gaan ergens naar toe, waar een gewone sterveling niets te zoeken heeft en…..Meneer Nikon mag mee.

fullsizeoutput_2539