In De Gloria

Nu is het echt winter, ik zal me er niet meer tegen verzetten. Sterker nog, ik wapen me er tegen. Thermo ondergoed, oude bontwanten van manlief, lange skisokken en mijn berenmuts zijn mijn geschut en…..het helpt, ik loop mijn kilometers heerlijk warm en stiekem geniet ik toch van de winternatuur.
Waar ik elke dag ontzettend dankbaar en blij om ben is het feit dat ik niet als eend of gans geboren ben. Ik moet er niet aan denken om in mijn blote niksje in het water vrolijk te snateren.
Dus…ik moet constateren dat ik een tevreden mens ben, en met mij manlief, hij loopt ook al wat meer en heeft er baat bij en…hij heeft zich zelfs bewapend met nieuwe stevige wandelschoenen (Hanwag). Vanmiddag ga ik op jacht naar een lading skisokken voor ons (Lidl).
Om jullie een beetje mee te laten genieten, plaats ik wat foto”s en verder moeten jullie zelf maar aan de wandel gaan.dscn8940 fullsizeoutput_24d6 img_3296 fullsizeoutput_24d0

Het feest bij mijn broer in Antwerpen was super gaaf, veel leuke mensen, leuke gesprekken, mooie muziek, mooie kunst, lekkere hapjes en voldoende drank en dat alles in een schitterende ambiance.fullsizeoutput_24b0 fullsizeoutput_24b1 fullsizeoutput_24b2 fullsizeoutput_24b4 fullsizeoutput_24bf

Ons hotel (http://www.elzenveld.be/nl/hotel#introduction) was heel bijzonder, gesitueerd in een indrukwekkend middeleeuws klooster. We hadden een loei van een kamer met allerlei antiek meubilair, heel smaakvol. De nacht was donker en doodstil, op een paar spoken na.
Dit hotel kan ik jullie van harte aanbevelen, het ligt midden in het centrum en aan de overkant ligt een superleuk eetcafe met goede wijnen.fullsizeoutput_24ac fullsizeoutput_24ae

We hebben een heerlijk weekend gehad en kwamen uitgerust en vol energie terug in onze casa. We storten ons nu langzaamaan de feestmaand in, eerst maar eens de voorbereidingen aangaan.
Manlief gaat vanmiddag naar een bijeenkomst van de zorginstelling (Thebe) van de oude dame, de bedoeling is om samen met zorgmedewerkers, behandelaren, clienten, familie en mantelzorgers een ontwikkelprogramma te starten met als uitgangspunt de veranderende zorg. Het lijkt ons razend interessant om mee te denken, zowel voor de oude dame als voor ons onszelf.

Bij het huis van de chirurg trof ik een epistel aan (zit nog met mijn hoofd in het klooster), secuur ge plaatst in een plastic map en gespijkerd aan een boom met de volgende tekst:fullsizeoutput_24d5

Let vooral op het woordgebruik, het zegt wel iets over de aard van de man en dat hij ons als medebewoners erbij betrekt vinden wij ronduit aanmatigend.

Als laatste geef ik jullie mee om elke dag dankbaar voor je leven te zijn, het kan zomaar ineens afgelopen zijn. Geniet, maak er wat van en stel niks uit.
De buurvrouw van de kids (66) is van de trap gevallen en overleden. De hele buurt is er kapot van, zo ben je er en door een foute stap is het zomaar ineens afgelopen.
Iedereen kent wel een moment dat het net goed afliep, gelukkig maar, voorzichtigheid is ten alle tijden geboden.
Zondag as ga ik in mijn uppie naar Amsterdam, de feestmaand is begonnen.
Ciao.

Niet Vrolijk

Wat een baggerweer gisteren, het heeft mijn dag danig beïnvloed.
Ik begon vol goede moed aan mijn dagelijkse tocht, maar ben al snel omgedraaid, niet te doen voor een klein, dun mens met een pruik. Balen, flink balen dus.
Het was een raar begin van de dag en de pap at ik onverdiend.
Toen we ook nog het bericht kregen dat zoonlief de dag ervoor een schuiver had gemaakt met zijn motor (sleutelbeen gebroken en flink beschadigde motor), kleurde mijn dag donker. Heb nog geprobeerd met kaarsen wat meer licht te scheppen, maar ook dat hielp niet. Zelfs de gedachte, dat het erger had kunnen aflopen trokken me niet in het licht.
Vandaag gaat het ietsjes beter, maar vrolijk ben ik niet. Manlief voelt hetzelfde, dus we beuren elkaar niet op. Er gaat van alles door onze hoofden.
Ik vind het erg triest voor zoonlief, weer een botbreuk en een voertuig in de prak, maar ook ben ik boos en verdrietig. Volgens hem, heeft hij heel voorzichtig gedaan, er lag olie op de weg.
Heeft hij dan altijd zo’n ongelofelijke pech, of overschat hij zichzelf en/of situaties?
In ieder geval haat ik motoren en zeker in deze tijd van het jaar. Van mij mag iedereen motor rijden, maar niet mijn dierbaren!
Ja, ja, ik ben een angsthaas, het liefst ben ik een haas die van niets weet.
Ben wel blij met mijn overgebleven pilletje om de bloeddruk te verlagen.
Vandaag gelukkig mijn wandeling weer kunnen maken, het was weer een feestje en zo lekker zacht, dat mag wat mij betreft zo blijven.
Net gehoord dat ik een nieuwe batterij krijg voor mijn iPhone, hij heeft namelijk een hele kleine kans om Samsung taferelen te gaan vertonen, je weet wel in de hens vliegen enzo. Dat willen we niet en ook valt de boel soms helemaal uit en dan krijg ik weer een stressmoment, zonder mijn iPhone kan ik niet. Super, een nieuwe batterij, hij wordt dan ineens meer waard! Ik moet nog even uitzoeken, hoe een en ander in zijn werk gaat. Morgen ga ik erachter aan, vandaag kan niet, we gaan naar de oude dame.
De vorige week lag ze in bed, ze vond het te koud om op te staan. Ik vind dat enorm deprimerende aanblik als we haar in bed aantreffen, we kunnen dan ook niet met haar naar het inpandige restaurant. Ze vindt dat altijd een ware belevenis en verzucht elke keer glunderend:” dit is zooooo leuk, dit heb ik nog nooit gedaan”. Ook haar advocaatje met slagroom wordt met dezelfde woorden ontvangen, alhoewel….leuk is dan lekker.

fullsizeoutput_2368
Hopelijk zit de oude dame gewoon in de gemeenschappelijke huiskamer en kunnen we haar meenemen in een geleende rolstoel, want het is te ver lopen voor haar. Ze is gek op rijden in een rolstoel en is er dan heilig van overtuigt dat ze echt de koningin is.
Als manlief met zijn hoed op in de huiskamer verschijnt, maakt hij de blits op alle oudjes, ze worden er zelfs wakker en vrolijk van, zij blij, manlief ook, vandaag gaat de hoed op.
De feestmaand komt er aan, de agenda is geblokt, maar………..broerlief heeft op de valreep nog een feest gepland zaterdag as.
Het belooft een vette happening te worden, hij is antiquair en woont in Antwerpen. Hij en zijn vrouw nodigen een maal per jaar zakenrelaties, vrienden en familie uit voor een feestavond in hun riante pand. Vorig jaar waren we niet van de partij, maar dit jaar zullen we er zijn, ondanks het feit dat we geen avondmensen zijn. Om toch enigszins voor middernacht op bed te liggen, hebben we een hotel geboekt, een paar straten verderop, maar ver genoeg van het feestgedruis. We gaan het er flink van nemen dit weekend, een mooie opmaat naar de feestmaand.
Ciao.

Ik ben vandaag zo vrolijk……

Hoe zit het nu met de alcohol inname van Ciao? Enne met die Voedselzandloper? Is ze nog steeds zo strikt, oftewel obsessief? Heeft ze niet te veel gewicht verloren? Loopt ze minder of meer? En hoe staat het met haar gezondheid?
Op deze vragen zal ik in deze blog eens eerlijk antwoord geven.
Waarom nu, tja…. het is een jaar geleden dat ik de alcohol de rug ging toekeren, dus tijd voor een evaluatie.
Ik begin met te zeggen, dat mijn levenswijze zoals die nu is, prima is zo.
Ik moet wel bekennen dat ik vanaf de start met de voedselzandloper in Maart 2014 ( http://ciao.waarbenjij.nu/reisverslag/4682047/de-voedselzandloper-in-de-zorg ) best wel wat ben afgevallen, 6 kilo om precies te zijn en dat is veel voor zo’n kleine dame.
Het verloren gewicht is te zien op mijn wangen (kan ook van het lachen komen), op mijn armen (geen kipfilet meer maar rimpel riviertjes), mijn borsten (waren toch te vol voor mijn lengte) en mijn lovehandles zijn verdwenen en wat buik- en rugrolletjes. Mijn billen waren toch al nooit wat, maar…..zijn wel gespierder nu en mijn kuitjes mogen er zijn hoor. Helaas heb ik nog steeds worsten vingertjes.
Ik wil beslist niet meer afvallen en daar moet ik nu wat extra voor eten, ik durf zelfs te stellen dat ik meer eet dan manlief en die kan er wat van. Dat eten is geen straf, dat doe ik erg graag.
Ik hou me nog steeds zo goed mogelijk aan de voedselzandloper, ik eet dus geen brood, geen gewone pasta, geen tarwemeel, geen rijst en geen gewone aardappelen.
Koemelkproducten laat ik zoveel mogelijk links liggen en rood vlees eten we eens in de 3 weken.
Ik eet 2 keer per dag biologische groenten met wat kip, kalkoen, ei, wilde zalm, en/of peulvruchten, biologische quinoa, zoete aardappel, pompoen of pasta van bijvoorbeeld kikkererwten of boekweit.
Mijn warme havermout pap met banaan en zwarte bessen is elke dag weer een feestje, vooral na een fikse wandeling.
Omdat een mens toch ook wat suiker nodig heeft, eet ik nog 2 stuks fruit en twee dadels op een dag. Verder een handjevol noten en een stukje geitenkaas. Vit D, slik ik bij op advies van de huisarts, verder heb ik geen tekorten aan vitamines en mineralen is gebleken middels bloedonderzoeken.
Nu vragen jullie je zeker wel af, wat doet manlief….welnu….hij eet brood met koeien kaas, kwark, te weinig fruit, ook veel groentes met de verschillende bijlages zoals boven reeds beschreven, soms wat aardappel of rijst erbij en…..hij eet koekjes en pikt van het kindersnoep. Hij drinkt ook nog zijn dagelijkse 2/3 wijntjes met plezier en zonder schuldgevoel, hij is een tevreden mens.
Maar………..jazeker, ik heb een grote maar ingelast, ik mag zondigen van mezelf, zeker als we uit eten gaan dan geniet ik van alles dat ik nog maar zelden eet. Thuis mag ik ook zondigen en dat doe ik vaak met de kleinkinderen, snoepen, pizza en ‘Chinees’.
Zeg nou zelf, hier is goed mee en van te leven.
Mijn gezondheid is uitstekend, ik voel me enorm fit en energiek, ben vrolijk, zo vrolijk, zo vrolijk was ik nooit, slaap goed, verveel me geen moment en mijn bloeddruk is klasse, ik durf zelfs te beweren dat er nog een van de 2 plas pilletjes afkan. Blijft nog over 1 plaspil en die koester ik, kan ik lekker zei..n, en 25 mg metoprolol en dat is tevens weer goed voor de stressmomenten die een mens blijven kwellen.
Die goede gezondheid is mede mogelijk gemaakt door mijn fikse wandelingen in de vroege ochtend.
Ik ben meer gaan lopen, dat is een feit. Ik heb gemerkt dat ik s’middags wat in begin te kakken en om te voorkomen dat ik op de bank letters ga zitten consumeren, maak ik nog een aardig rondje naar de stad ofzo.
Mocht ik toch eens een nare ziekte krijgen, dan heb ik zoals velen met mij, gewoon vette pech.
Het goede slapen heb ik te danken aan het drastisch verminderen van mijn dagelijkse 3 wijntjes. Soms drink ik een lekkere bel (geen vaas hoor) op een dag, maar meestal niets en soms……..lurk ik er wel 2/4 weg, maar……..dat is tijdens een etentje hier of ergens anders of op een feest, mijn nachtrust is dan wel beneden peil, God straft meteen en dat is maar goed ook.
December wordt een vloeibare en wakkere maand vrees ik, veel verjaardagen en dan nog de feestdagen, ik ga er in ieder geval nuchter induiken.

Ciao.

fullsizeoutput_2345 fullsizeoutput_247c

Wat het leven ook biedt, een echte vriend verlies je niet.

Zoals ik al schreef….ik ging een dagje alleen op stap. Doch de eerlijkheid gebied me te zeggen, dat slechts het reizen alleen zou gebeuren, ik had namelijk een afspraakje in Amsterdam. Klinkt spannend he, en…dat was het ook.
Ik had een afspraak gemaakt met mijn vriendin. Ik ken haar al 60 jaar, ze woont in Amsterdam en de laatste jaren was de klad een beetje in onze vriendschap gekomen. Waarom?, wij wisten het allebei niet, zal wel gemakzucht zijn dan he?
Ik had haar gebeld, …..we begonnen meteen te ratelen, we hadden zoveel te vertellen, maar we besloten ons te beheersen en elkaar eindelijk weer eens te ontmoeten in Amsterdam, bij de piano, op het centraal station.
Ik verheugde me er enorm op en ik was benieuwd hoe zij ouder geworden was. Ik had al aan de telefoon verteld, dat ik veel rimpels had, zij was dik geworden vertelde ze. De tand des tijds slaat genadeloos toe.
Maar…we herkenden elkaar al van verre en namen de ouderdom mee in onze vriendschap, het was of we elkaar pas nog gezien of gesproken hadden. Dat heb je met oude, goede vriendschappen, die kunnen tegen een tijdstootje.
Ik leerde haar kennen in Oirsbeek, waar wij vanuit Heerlen naar toe verhuisd waren.
Doordat mijn vader zijn goede baan bij de Staatsmijnen aan de wilgen had gehangen om een eigen bedrijf te starten, moesten wij weg uit onze ‘soort van luxe expat flat’ (bezit van de mijnen), dus werd er een huis gekocht in een echt Limburgs dorpje. Het huis was behoorlijk groter, met enorme tuinen, maar….geen centrale verwarming, brrrr, dit terzijde.
We kwamen aan de rand van het dorp te wonen in een rijtje van nieuwbouw twee-onder-een-kappers. Het bleek dat er redelijk veel niet-Limburgers kwamen wonen, dus we werden al gauw bestempeld als buitenlanders. Mijn vriendin was de echte buitenlander, zij kwam met haar familie regelrecht uit Indonesië, ze waren gevlucht.
Op een van de eerste dagen sloten wij al vriendschap, eigenlijk ook met heel haar familie en omgekeerd. Ik vond hen razend interessant en kreeg nooit genoeg van hun verhalen over Indonesië en……het eten trok me enorm. Ik zorgde vaak dat ik wat bleef plakken in de hoop op mee-eten, dat lukte bijna altijd.
We hebben ongelofelijk veel lief en leed gedeeld en de vriendschap hield stand, maar de laatste jaren werden we wat lui, dus belden we of schreven elkaar. Echter, de afgelopen 6 jaar stropte het contact…tot nu.
Het werd een dag met een warme gouden rand, we hebben de hele dag gepraat, gelachen en meegeleefd tijdens een fikse wandeling over de Albert Cuyp en een super lunch in Nam Kee (absolute aanrader).
We gaan beslist vaker samen wat ondernemen nu en…wellicht een reis naar Orlando maken, daar woont een zus die ik ook een warm hart toedraag.
Mijn vriendin heeft een groot nadeel, ze heeft angst voor de computer, dus ook voor een tablet of een smart telefoon. Gelukkig is ze nu bereid zich door haar dochter te laten bijspijkeren. Ik heb haar nog een echt papieren kaartje (weet je wel zo’n ding met een postzegel) gestuurd om te bedanken voor de leuke dag, maar wel geschreven dat ik binnen korte tijd een mailtje van haar verwacht. Ik heb nog niets gehoord, ik zal haar achter haar vodden gaan zitten, reken maar.
Ze heeft het adres van mijn blog, dus ze zou dit kunnen lezen, maar of ze al zo ver is?
Verder een heerlijke week gehad, veel aanloop en logeetjes.
Updates:
De schilder schildert voort, gelukkig niet meer bij ons.
Eens een frik altijd een frik, dus we konden kleinkind1 goed helpen met haar huiswerk. Tjonge, als je ziet wat er een eisen gesteld worden aan een brugpieper en wat een stof ze te verwerken krijgen, geef mijn portie maar aan fikkie nu. De dame zit op tweetalig onderwijs, dat houdt in dat ze de helft van de vakken in het Engels krijgt. Ga er maar aanstaan, wiskunde in het Engels enzo, brrr.
De nieuwe bewoner is gearriveerd met twee grote kids (17/18).
Ik ben zo blij dat het nu eerder licht is, kan ik er weer lekker vroeg op uit en dat vroege schemeruurtje bevalt me wel.
Ciao.

dscn1123