Het Bos(ch) in gestuurd

Ik ben er helemaal klaar mee, genoeg kou geleden, ik ga de echte lente afdwingen en kieper nu mijn winterjas in de kliko.
Zo gezegd, zo gedaan, het ding kon echt niet meer, hij ruste in vrede, na een mooi leven met deze best wel aardige dame. Hij is 10 jaar geworden, een zeer acceptabele leeftijd voor een jas. Volgend jaar zien we wel weer.
Vanochtend ging ik eindelijk in een fleece-je de deur uit, wat voelt dat Corralejoriaans.
In 2017 gaan we het anders aanpakken, dan gaan we naast het overwinteren, in April overlenteren, vandaar dat we geen mei/juni vakantie meer doen, die tijd is goed te pruimen in ons land.
Het ooievaars gezinnetje maakt het goed, de jongen zijn flink uit de kluiten gewassen en worden al eens alleen thuis gelaten. Ze oefenen goed met vleugels uitslaan, dus…eerstdaags vliegen ze uit, ik zal ze missen.DSCN2061

Och, dan zien we wel weer wat anders om van te genieten. Zo word ik al een paar dagen verwelkomd door een kikkerkoor, zo leuk. Een goede foto is me nog niet gelukt, een B-keusje zal ik plaatsen en een video (klik op 2744)

DSCN2094 DSCN2095IMG_2744
Deze week heeft zich iets speciaals voorgedaan, manlief was bereid om mij te vergezellen naar het bos. Mijn laatste opdracht van de fotocursus was: ‘Het Bos in’ en daar ga ik s’ochtends beslist niet alleen in. Manlief was het geheel met me eens en stelde voor om zelfs al voor de koffie te vertrekken, dat betekende dus dat we rond 06:00 de deur achter ons dichtsloegen. Via het Markdal liepen we het bos in, het weer was triestig, dus het bos helemaal, geen bal aan, eerlijk gezegd zijn we geen ‘bosmensen’. Maar wat moet dat moet, voor een mooie foto moet je wat over hebben, nietwaar? En…ik heb er eentje hoor, dankzij manlief met hoed.

DSCN1949
Het was wel gezellig zo saampjes.

Hier een foto van manlief DSCN3956
Ben blij dat de cursus afgelopen is, nu ben ik weer lekker vrij in het fotohoofd. Het heeft me wel iets opgeleverd, ik fotografeer wat vaker handmatig, let meer op de belichting en…..ben niet meer zo blij met mijn toestel, ik wil meerrrrrrrrr. Dat had manlief ook al een tijd in de gaten, hij had zowaar al een fototoestel voor mij uitgezocht…weer een Nikon, maar….hij moet nog uitkomen. Ik moet dus nog even geduld hebben en me behelpen, wat een ondankbaar kreng he?
Ach eigenlijk is even wachten best goed voor de beurs, want er kwam zomaar opeens een nieuwe wasmachine op de urgentielijst. Pffff, wellicht de laatste van ons leven….
Maar…als het goed is, krijgen we deze maand nog een extraatje in de vorm van belastingteruggave, dankzij onze slimme accountant.
We leven gewoon verder in onze luxe bestaan en maakten weer een leuk uitje. Om in de ‘bossferen’ te blijven, kozen we voor Den Bosch, we wilden nog een staartje JeroenB meepikken.
We togen lekker gezapig met de trein naar Den Bosch, het weer was niet best, dus we doken meteen een knusse tent in voor koffie met….wat dacht je? Jaaaa, een Bosche Bol, zoo lekker. Dat was een mooi begin van de dag en warempel, het zonnetje liet zich toen ook zien. Eerst even naar de VVV voor de routebeschrijving van een ontdekkingstocht door het stadscentrum en wel in de voetsporen van JeroenB. Heel leuk opgezet en veel gezien en hier en daar nog wat figuren uit de tuin der lusten van Jeroen.
Je kon de toren van de St Jan beklimmen om vandaar via de dakgoten, allerlei 16e Eeuwse luchtboog beelden te bewonderen. Wij hebben onze portie aan Fikkie gegeven, geen zin in. In het Groot Tuighuis (vroeger een kerk) hebben we de stad ervaren ten tijde van het leven van jeroenB. We zagen via 3d-computeranimaties, hoe de mensen leefden in die tijd. Knap gedaan! Ook worden er archeologische vondsten tentoongesteld, zeer de moeite waard. Het volgende doel was het JeroenB Art Center, daar hangen al zijn panelen in hoogwaardige reproducties op ware grootte en er zijn bijzondere sculpturen en objecten te zien. Maar…..we hebben ons bozig omgedraaid, er werd door een arrogante dame heel pedant vermeld dat onze museumkaart bij hen geen waarde had, want…geen museum! Toen hadden we het meteen gehad, het begon ook nog eens te miezelen……dus doken we een kroeg in en namen er een op Jeroen.
Daarna nog een hapje op de goede man en voldaan op huis aan.
En nu……..ben ik onderhand GILLEND GEK. Hebben jullie al eens een hele dag Jan Smit om de oren gekregen? en nog zeer luid ook?. Nou, wij wel, er is hier een wielrenwedstrijd aan de gang en blijkbaar gedijen die fietsers goed op Jan, dus draaien maar met Jan, gek, worden we ervan. Het zal nog wel even duren vrees ik.
AU Ciao, AU Ciao.

DSCN1787 DSCN1795 DSCN1803 DSCN1825 DSCN1831 DSCN1850

In de Voetsporen van de Koning

Nu weet ik het zeker, er zijn 2 ooievaarsjongen (uivertjes). Ik heb ze al een paar keer met wapperende vleugeltjes gezien. Ze zijn knap, mollig en schoon, dit in tegenstelling tot de ouwelui, die zijn mager, vuil en ronduit lelijk. De poten en de snavel zijn nog steeds van een bijzondere kleur rood.
Toch is er ooievaar leed te melden, er waren namelijk 3 jongen, eentje is het nest uit gesmeten, die was niet helemaal goed. Tja, de natuur is keihard, wij zouden zo’n baby in een couveuse leggen, reanimeren, volgieten met medicijnen of opereren.
Het is zo heerlijk om in het Markdal te wandelen, ik zie telkens weer iets nieuws.
Ondanks de vroegte, kom ik toch wel wat volk tegen. Op de eerste plaats, bouwvakkers, die zijn er altijd vroeg bij en ja, hoveniers, van hetzelfde laken een pak. Dan heb je de hondenuitlaters en…..de hijgende renners. En….een paar wandelaars zoals ik, gewoon lekker genietend lopend. Met die laatsten maak ik regelmatig een praatje, bijvoorbeeld hoe de stand van zaken is bij het ooievaarsgezin.
Omdat je telkens allerlei hekken door moet, in verband met loslopende koeien, houden we meestal het hek even open voor een wandelaar, een aankomende hijgende renner, of zo nu en dan een toerfietser. Laatst hield ik het hek open voor die laatste categorie, het betrof een volumineuze jongedame. Ze had haar fiets volhangen met allerlei vrolijk gekleurde tassen en tasjes, heel georganiseerd. Zij was duidelijk een reiziger, tja…..dan wordt ik nieuwsgierig he? Ik begon het gesprek met: “Zozo, u bent er vroeg bij”. Zij: “Ja, want ik heb een flinke tocht voor de boeg, ik ga naar Lier”. Ik: “Zozo, dat is een eind”. Zij: “Ja, maar uiteindelijk hoop ik Porto te bereiken. Daar woont een vriendin van mij, ik wilde er altijd al heen fietsen en nu ben ik ongewild mijn baan kwijtgeraakt en ik dacht: grijp je kans”. Ik: “Groot gelijk en veel succes” Zij: “Dankjewel”, en ze hees haar enorme zitvlak op het in het niet vallende zadel. Na mijmerend, dacht ik; de tocht zal in ieder geval haar figuur goed doen. Maar wat een reis he?, wat een stoere meid, ga er maar aan staan/fietsen. Ik hoop dat ze gezond en veilig in Porto zal geraken, met een leeg hoofd, wie weet wat ze allemaal voor haar kiezen gehad heeft op haar ex werk.
En ja hoor, Jut en Jul hebben weer een uitje van de week opgesoupeerd. We zijn in Zwolle geweest, lekker met de trein.
Ons doel was museum de Fundatie, we hadden er veel over gehoord en het gebouw is ook nog eens heel mooi met zijn keramiek wolk bovenop.
Zwolle verraste ons toen we naar het museum liepen, een stad met grandeur. We zagen indrukwekkende villa’s, prachtige gebouwen, leuke watertjes, bruggen en heel veel gezellige horeca.

DSCN1437 DSCN1465
We vonden de Fundatie op zich, zeer mooi, zelfs het trappenhuis, maar de tentoonstellingen konden ons niet zo bekoren. Er was o.a een verzameling borduurwerk van Rob Scholte te zien. Voor alle duidelijkheid, hij heeft het alleen verzameld en achterstevoren laten inlijsten. We vonden er geen bal aan, zeker niet voor zo’n stoere vent.
Verder was er een tentoonstelling met allerlei expressionistisch werk, met als toppertjes (vonden wij); ‘Dieren’, van Heinrich Campendonk en ‘De Schepping van de Paarden’ van Franz Marc.
We vergaapten ons aan ‘Machteld’ van Karel Appel en gaven haar de zegen, dat zij de tand des tijds lang zal mogen doorstaan.
Als je in Zwolle bent, dan MOET je naar Waanders, een grote boekhandel in een schitterend opgeknapte kerk. Al wil je geen boek, toch doen, erg de moeite waard.

DSCN1492 DSCN1500 DSCN1501
Je kan er ook eten, maar dat deden wij niet, wij hadden gekozen voor ‘Poppe’, gevestigd in een voormalige hoefsmederij.
We waren de enige gasten, maar het eten was subliem.
De stad is echt leuk om te doorkruisen en vergeet niet een terrasje te pakken op de grote Markt, je waant je in het buitenland, vooral als het zonnetje zich laat zien.
Het was weer een mooi dagje uit.
De fotocursus loopt nog, opdracht 9 ‘straat’ is ingeleverd.

DSCN1261
Ook opdracht 10, ‘muziek’ is geschoten op het station in Zwolle.

DSCN1555
Opdracht 11 is voor mij een echte uitdaging; ‘schemering’, ik ga vanavond eens proberen.
Zo lieve luitjes, dat was het weer voor deze week, nu genieten van onze logeetjes, Ciao! (volgende week meer foto’s)

 

Updates

Zoals reeds gemeld, had ik weer de jaarlijkse controle in verband met mijn risico op hart-en vaatziekten. Er werden 2 buisjes bloed getapt en ik moest urine inleveren. Na een week ben ik naar de praktijkondersteuner gestapt voor de uitslag. Ik moet zeggen, zij is een kundig mensenmens. Ze gaat een goed gesprek met je aan, ze vraagt je goed uit, ze neemt de bloeddruk af, weegt je, meet je en legt een uitdraai van het bloedonderzoek voor je neus. Samen wordt alles besproken en vergeleken met het jaar ervoor. Het zag er nog net zo goed uit als het jaar ervoor.
Maar……….de bloeddruk was zoo goed dat ie bijna te laag was en dat wist ik al, want thuis meten we regelmatig onze bloeddruk.
Dus…ik knalde hem erin, mag/kan het een pilletje minder zijn? Mijn pilletjes werden bestudeerd, wat zou er af mogen vallen? De voors en de tegens werden afgewogen en we dachten samen aan een “zeikertje” (plaspil) minder, dat is beslist handig als reizend mens. De PO vond dat de huisarts het verlossende woord mocht spreken en zou in overleg gaan, ik zou nog wel wat horen.
De volgende dag werd ik hoogstpersoonlijk door de huisarts gebeld (ook een super woman), zij feliciteerde me en wilde weten wat ik nu weer (ik at vorig jaar al zo gezond) had bedacht om nog gezonder te worden, ha ha. Ik kon 2 dingen aangeven; heel wat minder wijntjes drinken en dagelijks minstens een half uur stevig lopen.
En….er mocht een pilletje af hoor, geen plaspil, maar een stevige calciumblokker. Ik ben de koning te rijk. Over twee weken even op controle komen, dat wel. Maar….ik zie zelf al op onze bloeddruk meter dat het heel goed gaat. Wat een gelukkig mens ben ik, ik voel me herboren.
De fotocursus is ondertussen verder gegaan, dus ik was druk in de weer om mijn opdrachten te schieten. Ongelofelijk leuk om te doen. Manlief en ik speuren onze omgeving af. Ook in Friesland hebben we de ogen veel kost gegeven en meneer Nikon stevig aan het werk gezet. Het resultaat mag er zijn. Ik heb zelfs een stoelleuning to kunst verheven.

DSCN0752
Opdracht 7 was; “scheef”, heel stout heb ik een foto uit mijn archief gekozen, ik was wel eens benieuwd of de docent hem net zo goed vond als ikzelf haha. (en dat was!)

IMG_2246
Opdracht 8 was; “zwart/wit. Tjonge, een makkie voor mij omdat ik meestal zwart/wit maak. Ik maakte deze foto in Leeuwarden en ook deze foto is geheel goedgekeurd.

DSCN0896
En dit was mijn foto van de 6e opdracht (kapot).

DSCN0476 Met die dwerg heb ik nog dagen rondgelopen om hem nogmaals te vereeuwigen. Nu ben ik hem zat, wie weet verrijst ie nog eens, ik heb hem Hanky genoemd.

IMG_0716 IMG_0725 IMG_0726
Nu kan ik me gaan amuseren met opdracht 9; “straat”.
En of ik nog niet genoeg hobby’s heb, ben ik opeens in een wordfeud competitie beland, geen idee hoe dit zo gekomen is. Ik werd ineens door 7 vreemden uitgenodigd om een spel te spelen. Daar ben ik op ingegaan, altijd leuk. Ze bleken goede tegenstanders, dat verbaasde me al en uiteindelijk verscheen er een mail met de uitslagen en….ik was hier ook weer aan verslaafd. Gelukkig ligt de frequentie laag, dus is het goed tussen door te doen en zelfs op reis.
De ooievaars zijn inmiddels ontzettend smerig en hebben het loei druk met hun jong. Een keer heb ik een koppie gezien, en regelmatig zie ik dat de stront van het grut het nest uitgesmeten wordt.
Met de oude dame gaat het redelijk, meestal is ze tevreden, maar soms heeft ze een dag dat ik haar achter het behang kan plakken.
Op PP is wat reuring geweest, we kregen last van oprukkende (5) peuters met loopfietsjes en ballen, wat groter gillend spul met hockeysticks en dito ballen en verder fietsjes, stokken en stenen.
En….een gewapende politieman liep ineens op de parkeerplaats, wat hij kwam doen, hebben we niet kunnen achterhalen, hij ging bij de buurvrouw van de andere hoek naar binnen.
Manlief heeft de moeder van de peuter aangesproken en gewezen op de huisregels (gelden toch niet voor kleine kinderen…) en heeft er nu een soort van vijand bij (ze groet niet meer) en een andere eigenaar heeft de moeder van het grotere spul aangesproken, ook dit werd niet in dank afgenomen. We moeten onze rust met hand en tand verdedigen hier ha ha.
Mijn blaren zijn genezen, geen centje pijn meer.
Geen uitje van de week gedaan, Friesland geldt voor 2 weken.
Manlief is een poosje zoet met de Giro en ik heb nog wat goede boeken, we komen de Pinksteren wel door, Ciao!

Op de Blaren lopen

Twee weken lang zijn we ondergedompeld in afspraakjes en dat gaf wat onrust in ons leventje. Elke dag was er iets. Maar…het was het allemaal waard.
Nu neemt het leven weer z’n gangetje, na een weekend weg vol emoties, verdrietige en feestelijke.
Mijn lieve tante is overleden, ze had een kort maar hevig ziekbed. Ze heeft in haar leven vele stormen doorstaan met haar enorme levenskracht. Ze was een schat met een heel groot warm hart. Ze is niet meer, maar de herinneringen blijven.
Voor haar laatste reis, moesten wij naar Friesland, naar Hantum, een terpdorpje. Omdat het een behoorlijke trip zou worden, besloten we van de nood een deugd te maken en lastten een overnachting in, in Dokkum. Ondanks Friese roots in de familie en Friese namen van onze kids, zijn we nog nooit in Friesland geweest. Dit werd onze kans.
Zaterdagochtend, vertrokken we in alle vroegte. Het was schitterend weer en het beloofde het hele weekend goed te worden. De rit verliep voorspoedig en aangenaam.
We zagen vele waterpartijen, bollen velden en borden met bijna buitenlandse namen en teksten.
We reden Dokkum binnen, het stadje van het keerpunt van de elfstedentocht, daar zouden we gaan overnachten. Het was even moeilijk om de auto kwijt te geraken, er was een toertocht bezig van oldtimers, wel leuk om te zien, maar…stinken!!
Ons hotel was boven verwachting, prachtig aan het water, een trefpunt in de stad.
We kregen een enorme kamer met 5 bedden en keken uit op het water, zoo kneuterig leuk.
We hadden nog tijd voor een koffie en een broodje op het zonnige terras, zodat we er stevig tegen zouden kunnen.
Van Dokkum naar Hantum is maar 10 minuten rijden, heel leuk door het mooie Friesland. Hantum heeft minder dan 400 inwoners. Het geboortedorp van mijn tante ligt er vlakbij, maar het familiegraf ligt in Hantum. We vonden het een verrassend lieflijk dorpje met zijn romaanse kerk uit de 12e eeuw, het leek of we terug in de tijd geworpen werden.
De dienst was indrukwekkend met voor ons onbekende gezangen, mooie woorden en prachtig orgelspel.
Mijn tante is begraven bij haar moeder en dat op moederdag, mooi.
Na afloop kregen we koffie met gebak aangeboden in de old skoalle, de oude school. Het was fijn om herinneringen op te halen met mijn neven en nicht.
Met een gemoed vol emoties reden we weer naar Dokkum en doken meteen het terras op, we hadden best wel wat tijd nodig om te landen en waren doodmoe. We besloten ter plekke te dineren en dat was geen slechte keuze.
Het avondvertier was aan ons verder niet besteed, wij zijn meer van de ochtend.
Verkwikt werden we gewekt door eendengekwaak, dat was weer eens wat anders. Het ochtendlicht was subliem, we besloten vroeg te ontbijten en dan een rondje Dokkum te lopen.

DSCN0727 DSCN0733 DSCN0774 DSCN0777
Zo gezegd, zo gedaan, ontbijt was heerlijk (denk ook aan Fries suikerbrood met een dikke laag roomboter, hmmmm) en Dokkum is een bijzonder fotogeniek stadje.
Het volgende programmapunt was Leeuwarden.
Gratis parkeren op de zondag, wat een welkom, maar….geen mensen op straat. Uitgestorven was het, alleen de eenden zorgden voor wat reuring en wat Belgische toeristen.
Toch hebben we een grote ronde gelopen en genoten van de grachtjes, gebouwen en zelfs wat moderne architectuur. Nog even een drankje aan het water, een van de weinige horeca die bereid was te werken op zondag.

DSCN0871 DSCN0878 DSCN0957 DSCN0967 DSCN0976 DSCN0980 DSCN0985
Het werd geen lunch daar, geen gevuld doosje (foto) voor mij. We bestudeerden googlemaps en prikten Lemmer aan, leuk aan het water en hopelijk reuring
En…of er reuring was, zelfs een kermis. Er hing een supersfeertje daar, vooral voorbij de kermis, we kregen pardoes het ‘Volendam gevoel’ weer over ons en dan nog leuker.
We keken onze ogen uit, wat een leven daar op het water en….ik at er super zeetongen, wat een feest, wat een afsluiter. En als jullie denken dat de Friezen stug zijn?, niet dus, hele aardige spontane en vooral gastvrije mensen en….bourgondiërs pur sang.
Eenmaal weer thuis, pootte ik mijn zeer pijnlijke voeten in een sodabadje, au, au, au. Deze ijdele dame dacht het wel te kunnen klaren op sandaaltjes (na pumps tijdens de begrafenis). Maar…..ik heb mijn ‘poezelige, verwende, wandelschoen voetjes’ onderschat, ze pikten het niet op sandaaltjes en ik maar doorlopen haha.
Vandaag geen wandeling, even rustig op de blaren lopen.

DSCN1010 DSCN1027