Baby’s en….klikken maar.

Na de waarschijnlijk laatste majestueuze wip van de ooievaars, ben ik gaan googelen. Hoe lang kunnen die eieren onder de kont in takt blijven? 33 dagen!
Ik pakte mijn agenda erbij en noteerde alvast de geboortedag.
Na onze geweldige Düsseldorfse trip, stond de geboorte gepland, dus…..bij thuiskomst ging ik meteen naar mijn vrienden. En ja hoor, ik zag, als echte ooievaarkenner, ander gedrag van de beesten. Het mannetje was druk, hij vloog af en aan en was wat vaker thuis op het honk. Zeker weten, baby’s daarboven. Hoeveel het er zijn?, geen idee, toch geen webcam.
Het blijft nu dus afwachten tot het grut wat gaat scharrelen in het nest en hun koppies over de rand gaan steken.
En dan….gaat deze gek met een statief de wacht houden, dat ga ik vastleggen, zeker weten.
Op dit moment ben ik druk met oefenen om de controle over het statief te krijgen, dat vind ik nog niet zo simpel. Maar….ik moet zeggen, ik maak vorderingen.
Dat komt mede doordat ik zeer actief ben met mijn fotocursus. Ik ben al uit mijn comfortzone en ga de vreemdste dingen aan. Ik rommel met water, met bubbeltjesplastic, met mooie schalen, met kralen, met veertjes, met pluisjes en nog veel meer. Manlief ligt in een deuk als ik weer eens de deur uitga met een wit papier (licht), met een zaklamp (schittering), met een vernevelaar of een koker. Ik verzamel nu allerlei attributen die de boel kunnen opleuken.
En….ik ga buiten de geplaveide paden, meneer Nikon staat niet meer zo vaak op de automaat, ik rommel er op los…en lol dat ik heb…ongelofelijk. Het slurpt wel tijd en of de resultaten de moeite waard zijn?, we gaan het zien. Alhoewel, ik heb al 3 complimenten gekregen van de docent!
Ach, toch wel leuk om wat dieper in te gaan op een hobby die ik al zeker 55 jaar beoefen.
Ik ga jullie een beetje mee laten kijken met mijn opdrachten en wat ik ervan bak.
Ik zit in een groep van 30 mensen, de een gevorderd en de ander beginner, heel gemêleerd dus, ook qua leeftijd. Om de 4 dagen krijgen we een opdracht en na een aantal opdrachten worden door de docent alle foto’s besproken, heel leerzaam.
Ik heb erg veel moeite met technische toestanden, zoals diafragma, sluitertijd enzo. Eigenlijk heb ik daar ook niet zoveel zin in, maar ik merk dat ik toch stapje voor de stapje de diepte ingetrokken wordt, of ik wil of niet. Dat heeft weer alles te maken met mijn nieuwsgierigheid: “hoe ziet die zelfde foto eruit als ik dit of dat doe?”.
De eerste opdracht was; “vrij”, daar heb ik me met een ‘Jantje van Leiden’ vanaf gemaakt. We zaten toen in Den Helder en we voelden ons zo vrij, dat alles wat voorbij kwam voor de hand lag. Ik ben niet aan het experimenteren geslagen, de foto zou zich vanzelf wel aandienen.
Ik heb toen dat paard ingeleverd (zie blog “paal 17”), toen vond ik hem prachtig en nu zou ik dat anders aanpakken. De docent vond hem ‘wel aardig’, ha ha. Mijn medecursisten hadden veelal bloemknopjes enzo. Een foto sprong eruit, een slot waar een sleutel inzat en dan ook nog eens super mooi gefotografeerd. Dat ga ik ook eens proberen denk ik dan meteen.
Opdracht 2 was; “ gewichtig”. Ook daar heb ik me best wel snel van afgemaakt, ik koos een foto uit mijn archief (mag eigenlijk niet) die ik mooi vond en daar hing ik gewoon de titel gewichtig aan vast. Het woord is voor allerlei uitleg vatbaar nietwaar? Ik stuurde een bemistte paardenbloem pluis in. (Het ‘gewicht’ van water op de fragiele pluis).

Deze foto werd goed ontvangen. Ik kreeg de tip om de pluis met een zaklamp bij te schijnen voor extra glinstering.
Vele medecursisten hadden daadwerkelijke gewichten op de foto gezet en andersoortige meet-en regel apparatuur. De meest komische foto vond ik een verknipte foto van de eens zo gewichtige
Ivo Opstelten.
Opdracht 3 was; “verzameling”. We zaten in Düsseldorf en speurden naar een verzameling. Je wil niet weten wat je allemaal als zodanig langs ziet komen dan. Uiteindelijk zag ik een lamp gemaakt van witte veertjes, in een restaurant. Ik liep het restaurant in en vroeg of ik de lamp mocht fotograferen en dat mocht. Tevens werd er gezegd dat we ook mochten komen eten, en…waarom niet. Dat was achteraf superlekker en die lamp heb ik toch wat beter kunnen schieten onder het genot van een wijntje. De foto is weer goed ontvangen.
Opdracht 4 was; “rond”. We waren inmiddels weer thuis en nu besloot ik echt eens wat te gaan fabriceren, want om zomaar iets ronds te fotograferen, vond ik geen uitdaging. Ik speurde mijn huis af naar attributen, maakte een compositie, zette meneer Nikon op ‘macro’, deed een fel licht aan..et voilà, er was ‘kunst’ geboren. Ik moet wel zeggen dat ik wel 50 foto’s heb gecomponeerd, met een voltreffer. Ik kreeg vele complimenten en ik groeide enorm. Vandaar dat ik nu verder uit de comfortzone ben getreden, het is zoo leuk om te componeren.
Opdracht 5 was; “blauw”. Zeer leuk om te doen en het leverde vele foto’s op en uiteindelijk moet je kiezen, wat een luxe en wat moeilijk.
Ik merk dat ik steeds kritischer wordt op mezelf en niet meer klakkeloos klik.
Ik heb mijn foto ingestuurd en weet nog niet hoe hij beoordeeld gaat worden.

Vandaag kwam opdracht 6 binnen; “ kapot”.
Het speuren en het denken is weer in gang gezet hoor. En als iets fotogenieks niet kapot is, kan je daar wel voor zorgen he? Ik ga bij deze dus een zonde opbiechten, ik heb vanmorgen tijdens mijn ochtendwandeling een bovist (jaja er was er al weer een) vermoord en na de daad gefotografeerd.
Ik heb nog 4 dagen de tijd, dus wellicht bega ik nog vele zondes, Ciao!

Hieronder volgen nog wat probeersels.

DSCN0101 DSCN0236 DSCN0342

Een Strammer Max op de valreep.

De terugreis verliep voorspoedig en relaxed.
We hadden nu een ICE trein naar Arnhem, best wel luxe en….met bar (geen gebruik van gemaakt). Als je het goed uitzoekt, zijn er altijd wel goedkope tickets te boeken.
Maar…ik loop op de zaken vooruit.
Eerst maar eens uitchecken (sleutels in een bak pleuren) en een ontbijtgelegenheid zoeken. Omdat we toch al veel zondes hadden begaan, kon er best nog wel wat vettigs bij.
We vonden een typisch Duitse ontbijtgelegenheid en kregen de keus uit 10 verschillende ontbijten. Manlief koos voor een ‘Broodje Roerei’ en ik voor een ‘Strammer Max’. Ik ging voor die Max omdat er Eifeler Brot bij zat en daar ben ik gek op, verder lagen er twee spiegeleieren op.
Het smaakte ons goed en we hebben er zelfs de hele dag op geleefd, een makkie.
Op naar het station. Nu zou je denken dat zo’n groot station goed bewaakt is, niet dus. Er liepen alleen maar 2 zwaar bewapende agenten rond, er zijn geen ‘poortjes’ en je kan op elk perron komen zonder kaartje.
Wij vinden het best wel vreemd en dat voor Duitsland.
Maar goed, ondanks de enorme drukte, bleef het rustig.
In Arnhem kon ik nog even wat foto’s maken van het schitterende nieuwe station, super vet.
De Nederlandse trein was nagenoeg leeg (geen spitsuur), doen die Duitsers iets niet goed of wij?
Eenmaal thuis, pakten we onze draad weer op, verwarming aan, gezonde boodschappen in huis halen, opruimen, koken en foto’s inladen.
Met de foto’s ben ik enorm in mijn sas, ik kan weer een hele poos vooruit.
Wat eten betreft moet het roer weer om, we zijn angedickt, die paar zondes waren wel lekker, maar dat moet geen gewoonte worden anders kunnen we onze goede gezondheid aan de wilgen gaan hangen.
En……ik heb een stok achter de deur, ik krijg volgende week mijn jaarlijkse controle in verband met mijn risico op hart-en vaatziekten. De uitslagen van dit onderzoek zijn van belang om te zien of mijn behandeling optimaal is, of dat er het een en ander bijgesteld moet worden (ik hoop zo, op weer een pilletje minder!) We gaan het zien en dus geen alcohol, suiker en vet meer, genoeg gezondigd.
Deze Duitse dagen hebben ons goed gedaan, even verder gekeken dan onze Hollandse neuzen lang zijn. We zijn zeer te spreken over de moderne Duitse architectuur, boven verwachting zelfs.
De mensen zijn open en vriendelijk, maar het Duitse eten ligt ons niet zo, we zagen opvallend veel mensen met overgewicht.
Dusseldorf is op het moment een grote bouwplaats, ze zijn bezig met de metrotunnels en dat heeft een enorme impact op de stad.
Wij hebben alles gelopen en hadden er totaal geen last van.
Het is nu voorlopig even mooi geweest met korte vakanties en zelfs met een langere voorjaarsreis. Maar het uitje van de week houden we erin, …. in September gaan we weer een maand de hort op.
Ik blijf me een maal per week melden met wat geneuzel, Ciao!

Ik zal nog foto’s plaatsen bij de vorige verslagen, echter alleen op mijn eigen site.

DSCN9976 DSCN0001

Kunst im Tunnel

De arbeiders laadden hun wagens uit voor onze casa, rond half 7 in de ochtend.
Ja, de Duitsers zijn vroege vogels, wij ook gelukkig.
Helaas geen koffietjes, maar wel weer een banaan en een Apple.
Rond half 10 gingen we de straat op, zoooo koud, maar toch weer vol verwachting voor wat komen ging.
Op naar de oude stad, op zoek naar koffie und kuchen. En…..we vonden een super gelegenheid, met heeeeeel veel kuchen.
Manlief koos een behoorlijke lap bienenstich en ik kersenkruimel mit sahne.
Propvol kwamen we na de nuttiging los van onze stoel, op naar de kunst.
Eigenlijk wilden we naar de Kunsthal…….dicht…..vette pech.
Dan maar naar de kunsttunnel, dat is een geheime locatie, een tip van een insider.
Het was nog even zoeken, zo geheim is de locatie.
De tunnel ligt verstopt onder een horecagelegenheid aan de Rijnkade. We zijn er zelfs al meerdere malen langs gelopen gisteren.
Maar….we vonden het, liepen het restaurant in en doken meteen een trap af…et voilà, daar beneden zat een echte kaartjesmeneer, 3€ de man werd er gevraagd.
Het zag er meteen spectaculair uit met schitterende kunst in een super strakke ambiance. Jammergenoeg was het maar 100 meter tunnel met kunst, we hadden meer verwacht en gewild.
Toch gingen we zeer voldaan de kou weer in en doken de oude stad in.
We kwamen uit bij een gewezen Fransicanerklooster, nu een museum met horeca. Wij hadden nog genoeg horeca in onze maag en kozen voor het museum, een tentoonstelling met krijttekeningen van diverse architecten.
Zelden zoiets aparts gezien, dubbele kunst vonden wij, zowel de gebouwen op zich als de tekening.
Inmiddels liet de zon zich zo nu en dan zien, dus…..we deden een ronde Königs Allee (de Kö). Man man wat een winkels, de grote labels der aarde en wat een volkje komt daar op af en wat een gekapte hondjes moeten er mee.
Niets voor ons, wegwezen.
De oude stad, is een aaneenrijging van horeca, ook niets aan, geef ons maar de Rijn Rijn Rijn. Maar…de maagjes riepen uiteindelijk toch om een late lunch/vroeg diner, dus……toch maar even de horecagekte in.
Je kunt er door de bomen het bos niet zien, wat nu te kiezen?
Zeker geen Duits eten, Spaans eten we al zo vaak, jammergenoeg geen Turk te zien, dus…het werd een Argentijn.
Keuze was goed, ik koos voor een mals gegrild lam en manlief een schnitzel. We kregen er een bijzondere gepofte aardappel bij met super sausjes en naturlich eine salat. Super Tol.
Es war klasse, Düsseldorf war klasse en dat moest nog even gevierd worden.
Op naar de slijter, even wat wijn inslaan en snel met de buit naar onze casa.
Onze fridge nam de flessen met liefde op en verkoelde de boel en…….wij konden een dikke proost machen op deze mooie dagen in het Duitse Land.
Nu nog even een glaasje of twee en dan op stok en morgen gaan we met een echte ICE naar Nederland.
Ik heb een schat aan foto’s in meneer Nikon vergaard en zal zo snel mogelijk een fotoverslag plaatsen, houd uw hart maar vast, spectaculair, al zeg ik het zelf.
Bis schnell, Ciao.

DSCN9747 DSCN9758 DSCN9822 DSCN9964

Politie en een healing

We hadden een goede nacht, geen minpunt te melden.
Echter…de ochtend gingen we vreemd in, geen koffie (vergeten) en geen pap (geen kookgelegenheid). Het werd een glas water met een banaan en een appel, ook niet verkeerd.
Ons ‘appartement’ is loeiheet, de verwarming is niet te regelen, dus toen we de casa verlieten, sloeg de kou ons hard op het lijf. Even doorbijten en doorlopen.
Het doel was, het opgepimpte havengebied, alwaar ook een enorme toren (de Rijntoren) staat en daarboven wilden we ontbijten.
Het werd een aangename wandeling naar deze locatie.
Er stond politie bij de buren, een of ander staatsbedrijf, gewoon voor de leuk, ze gaven aan dat we ze alles konden vragen over Düsseldorf. Ze vertelden dat we zeker de toren met een bezoek moesten vereren, mooi helder weer, dus we zouden veel kunnen zien. We hadden dat zelf ook al bedacht haha.
Het kostte ons 6€ om met de lift naar boven te zoeven (4 meter per seconde, 187meter) je merkte niets van deze enorme snelheid, alhoewel mijn oren wel even dicht gingen.
Eenmaal boven, wordt je verrast met een schitterende view over Düsseldorf. Je kunt helemaal rond en….je kunt er ook in luxe fauteuils plaatsnemen en genieten van het uitzicht onder het genot van cappuccino met een dikke vette torte (ons ontbijt). Man man, dat was genieten in een spectaculaire ambiance.
Met volle maagjes liepen we het havengebied verder in en…we kwamen de politie weer tegen, ze wilden weten hoe we de Toren hadden gevonden, schön dus. Ze waren erg in voor een praatje en gaven ons nog wat tips en…ze vertelden dat de burgers zoo in Arnhem de mooiste dierentuin van de wereld is. Wat een tiepen, een soort van geüniformeerde en bewapende mobiele VVV.
Het havengebied is absolute top, heel veel hoog gekwalificeerde architectuur, sjieke hotels en super horeca. En daartussen allerlei wereldbedrijven.
Grote klasse, je kijkt je ogen uit. Er ligt ook een gebouw van de architect van het Gugenheim in Bilbao, heel herkenbaar.
Wat hebben we hier ongegeneerd lopen genieten en wat heeft meneer Nikon tot zich moeten nemen, wat een hoogstandjes. Ook de sfeer is super, we besloten er te eten, tussen de yuppen. We kozen voor een Italiaans restaurant en dat bleek een schot in de roos, zoooo lekker en goed. Ik at er een dikke gegrilde dorade met allerlei verse groentjes en manlief een pizza kaas/Parma. De zaak zat propvol met pakkenmannen en een enkele dame, wat een mooi lunch-uur hebben die lui daar he?
Manlief verorberde nog een tiramisu en…we waren weer klaar voor de rest van de middag.
Nog wat architectuur en langs de Rijn terug naar het centrum.
We belandden nog even in de magistrale Apple store, een belevenis op zich.
Op een gegeven moment spotten we een groep dansende christenen uit Arizona. Echt een leuke gedreven groep gelovigen in Jesus. Ze nodigden me uit om mee te dansen en….dat deed ik gewoon, effe uitleven he? Manlief kreeg naderhand nog een healing voor zijn instabiliteit, wat een geluksvogels zijn we he?
Nu ligt manlief te snurken, wellicht werkt de healing nu, we zullen het zien.
Het was een mooie dag in het koude maar zonnige Düsseldorf.
Foto’s uploaden lukt hier niet, die houden jullie te goed en dan zie je dus die dansende Jut tussen de Christenen.
Nu ga ik lekker lezen en manlief een por geven, Ciao.

DSCN9412 DSCN9528 DSCN9544 DSCN9563 DSCN9606 DSCN9637 DSCN9671 DSCN9727

Düsseldorf.

Hallo lieve mensen, hier een verslagje vanuit Düsseldorf.
Ja ja, Jut en Jul zijn hier geland met de trein.
Vanmorgen vertrokken vanaf onze casa met de bus/trein naar Venlo en vandaar met een soort van trein/tram naar Düsseldorf Hauptbahnhof. Dat laatste vervoermiddel was afgeladen vol, de mensen moesten staan zelfs. Gelukkig zijn wij bejaard en mochten zitten.
We vonden het wel erg bijzonder dat de treinen hier afgeladen vol zitten en dat op zondag.
Ook viel het ons op dat hier bijna geen Duitsers rondlopen, de mensen zijn hier gekleurd en spreken vreemde talen. Die Angela heeft heel wat binnen gehaald.
Ons appartement is van Iraniërs, hele aardige mensen.
Helaas bestaat onze beloofde keuken uit een magnetron en twee borden met bestek. Dat wordt dus niet koken en zeker geen pap als ontbijt.
Voor de rest is alles prima in orde, zelfs de WiFi.
Nadat we ons geïnstalleerd hadden, zijn we die altstad ingelaufen, schōn hoor, maar koud.
De wind waait je hier ook ijskoud om de oren.
We hebben heerlijk gegeten bij een Braziliaan, echt klasse.
Het hele winkelgebeuren was uiteraard in ruste, wij vonden dat niet erg, maar het oogde wel triestig en saai om al die sjieke zaken in hun schitterende onderkomens te zien sluimeren.
Dus…..we zochten onze heil op de boulevard langs de Rijn, heel gezellig met veel mensen. Maar…….ohhh zo koud in die gure waterwind.
Toch genoten en daarna de kroeg ingedoken, bij een Cubaan dit maal.
Nu lekker op de zimmer, lekker warm op een goed bed en kijkend naar een breedbeeld tv van wel 50cm!!!!
Morgen gaan we op zoek naar moderne architectuur. Ciao.

DSCN9299 DSCN9360 DSCN9382

Continue reading Düsseldorf.

Via de Bollen naar de Dijk

De laatste nacht in Den Helder werd ruw verstoord door een enorme herrie, het leek wel oorlog. Stijf van schrik schoten we wakker……. het bleek een helikopter die wel heel erg laag overvloog en dat rond 01:00. Waarschijnlijk een traumaheli die ging landen bij het Gemini Ziekenhuis (onze achterburen).
Heb daarna nog zeker 1 uur wakker gelegen. Manlief draaide zich om en sliep verder, een genadig mens. Dit was het enige minpuntje in Den Helder en Texel.
Na een lekker ontbijtje (met zondes) vertrokken we richting polder. Ik moest en zou een bloembollenveld scoren zonder geel. Manlief werd gek van mij, hij knalt liever door. Maar ik hield mijn poot stijf, liet hem keren en liep zelfs nog 1 km het veld in om er dicht bij te komen voor een mooi shot. In the pocket, getuige de vrolijke foto.
Op naar het doel van de dag.
Aanvankelijk wilden we naar Bergen, maar omdat we toch al zo enorm in de Hollandse Modus zaten, kozen we voor Edam en Volendam, haha. Dat moet je toch een keer in je leven zien he?
Door mijn ‘bollenveld gezoek’, waren we behoorlijk van het pad afgeraakt en dus lichtelijk de weg kwijt. Manlief sommeerde mij om de kaart ter hand te nemen. Dat vertikte ik en zette mijn voeten in de mat. 1), We hebben een Tom Tom, die had meneer niet meegenomen, hij vertrouwt die dingen niet. 2), die kaart is 30 jaar oud en valt van ellende uit elkaar en 3), ik heb een GPS op mijn phone, hij ook trouwens, maar die weet hij echt niet te vinden en….die vertrouwt ie ook niet erg. Sfeertje in de auto hoor. Maar…we zijn er gekomen, dankzij de iPhone, toen waren we weer de beste maatjes. Ja…Jut en Jul liggen ook wel eens in de clinch.
Eerst de auto weggezet in Edam (ze werken daar nog met parkeerschijven) en het dorp in. Echt heel schattig en kneuterig. Het was beslist geen straf om er rond te lopen en de toeristen trek moest nog gang komen. We hebben er overigens nog goede koffie gedronken met een smeuïge appelpunt met slagroom ( weer een zonde) en wel in een super gaaf hotel “Damhotel Edam”.
En toen was het tijd voor de stad van de brand, van Jantje Smit, van Nick en Simon, van BZN etc etc.
We parkeerden in een parkeer garage en liepen DE dijk op en belandden meteen in een bonte kermis met vrolijke mensen, veel Japanners, vlaggetjes, molens, klompen en…het indrukwekkende IJsselmeer. Het rook er naar lekkere vissies, wafels en zee, heerlijk. Na wat rondgelopen te hebben, kozen we voor een drankje op een zonnig terras en genoten van de leuke gemoedelijke sfeer.
Toen onze maag weer om brandstof vroeg, liepen we naar een restaurantje met zicht op de dijk en aten er een heerlijk maaltje (ik sliptongetjes).
Eenmaal op weg naar de auto, doken we toch nog een keer een terrasje op, zo feestelijk voelden we ons. Nooit gedacht dat we Volendam zo heel erg gezellig zouden vinden. Omdat ik nog zin in een laatste zonde had, kochten we bij een banketbakker wat zoete zaligheden, lekker voor in de auto nog even nagenieten.
Wat een leuke dag weer.
Het verkeer was schandalig, druk en 4 files, bah! Mijn voorkeur gaat toch echt uit naar de trein, veel knusser.
Wat hebben we super leuke dagen gehad en wat hebben we geboft met het mooie weer.
We hebben het idee dat we veel langer weg geweest zijn en we voelen ons gelouterd en…..ik heb weer zoveel mooie foto’s.
Nu kan de napret beginnen en…..een volgende trip staat alweer op de rol, heel snel al.
Jut en Jul hebben de smaak te pakken en trekken er vaker op uit zolang het kan.
We gaan dit keer met de trein ..….naar het buitenland, Ciao.

DSCN9091  DSCN9119  DSCN9142

Kort en Bondig

Wederom een zeer goede nacht.
De laatste dag in Den Helder, die wilden we goed uitnutten.
We lieten het ontbijt goed smaken en konden vertrekken. Wandelschoenen aan en op naar het schitterende duingebied, Mariëndal.
Wat een ongelofelijke mooie wandeling werd het, duintje op en duintje af en dan die heerlijke lucht. Het schijnt dat dit het zuiverste gebied, qua lucht, is van Nederland. Wij snoven er even flink van, hmmmmm.
Uiteindelijk liepen we toch weer het strand op, lijkt verder eigenlijk precies op Texel, net zo mooi en uitgestrekt en weinig volk op de been.
Puur genieten. Inmiddels was de temperatuur behoorlijk gestegen, de jassen konden zelfs uit.
Nadat we er zo’n 10 km op hadden zitten, besloten we om een terrasje op te zoeken, in de zon en met zicht over de zee. Onder het genot van drankjes en hapjes, beleefden we er genoeglijke uren. Helaas geen zeehond gezien, terwijl de kans daar heel groot was.
Maar…ons hoor je niet klagen, we hadden volop zon, zijn alweer wat gekleurd en hebben genoten. Wat een dagen en wat een mooi weer, het was super hier in Den Helder.
Morgen rijden we naar huis, maar…….we gaan nog iets ondernemen hoor, iets wat ook al heel lang op ons lijstje staat.
Geen Keukenhof hoor, dat hebben we godzijdank al eens gedaan, en je weet het he, te veel geel. Ik kan nu al geen narcis meer zien, die krengen steken hier overal de kop op.
Nog een laatste drankje in de bar, terwijl we het bowling-ballen-geweld in de verte horen. Vandaag geen kinderfeestjes, nu zijn het hele blije families.
Och, ieder het zijne, zo lang wij maar niet mee hoeven te doen, Ciao!

image image

Paal 17

Wat een dag, alles perfect!
Na een goede nachtrust waren we weer klaar voor Den Helder en omgeving. Eerst even ontbijten en wat een verrassing, een super ontbijt en dat voor die 57€.
Voldaan liepen we de 2 kilometer naar de veerhaven en kochten ter plekke tickets (2,50€) voor de overvaart naar Texel.
De boot gaat een maal per uur en de vaart duurt 25 minuten, super leuk om te doen. Eenmaal op Texelse bodem, namen we de bus naar de Koog. We keken onderweg onze ogen uit, veel groen en ja hoor…vele narcissen en schapen met hun schattige jonkies.
De Koog is niet zo bijzonder, veel toeristenmeuk, dus….vlug het prachtige strand op, zooo mooi en weids. De zon scheen, de wind hield het voor gezien, dus gaan zonder banaan, op naar paal 17. Voor de oplettende lezer…..op het vliegveld van Fuerteventura hadden we een jong stel beloofd langs te komen in deze strandtent als we ooit eens naar Texel zouden komen. Dus dat was ons doel van vandaag. De wandeling was pittig, maar mooi en verademend, onze longen zongen.
Paal 17 is een super-de-luxe tent, twee zelfs, dus…daar gingen we zeker een vorkje prikken.
Maar….. eerst even Gea gedag zeggen, ze herkende ons en vond het super dat we ons aan onze belofte hadden gehouden, haar vriend had vrij, dus die hebben we niet de hand kunnen schudden.
In deze super ambiance hebben we heerlijk gegeten, als voorafje huisgemaakte geitenkaas kroketjes en daarna gegrild Tessels lam, zo mals als boter.
De terugweg was een makkie, met deze goddelijke brandstof.
Weer met de bus naar de veerhaven en op de schitterende schuit, nagenietend en wel en….op het bovendek, want…goed weer!
Boffers zijn we.
Het was weer een mooie dag met opvallend leuke gesprekken. De mensen hier zijn ongelofelijk vriendelijk en open.
Zowel gisteren als vandaag heb ik flink gezondigd, bij deze mijn biecht:
Wijntjes, kroketten, bitterballen, gehaktballetjes met satesaus, zoete dressing, frietjes, mayo, rood vlees, broodjes en roomboter. Morgen zullen we beslist weer de fout in gaan, het is niet anders.
Wel ruim 15 km gelopen! Ciao.

image image image image

Maritiem Genoegen

Hier ben ik weer, vanuit…… Voor ons een weet, voor jullie een vraag.
Klokslag half 10 reden we weg uit Breda.
De reis verliep goed, ondanks de hectiek van het verkeer. De laatste 40 kilometers waren tergend traag, geen snelweg meer.
Wel grappig was dat het landschap steeds Hollandser werd, molens, sloten en bloembollen zelfs. Punt van aandacht; te veel geel.
En eindelijk kwamen we rond 12:00 aan bij het hotel. We dachten even in te checken en later pas op de kamer te kunnen. Verrassing, kamer was al gereed en wat voor een kamer, groot, kingsize bed en ver van de bowlingbaan (niet verkeerd).
Vlug de spullen op de kamer en in de benenwagen, op naar het centrum van de stad.
We wilden naar een museum, maar eerst maar even eten.
Dat is gelukt, we meerden aan bij dek 60 en genoten een super lunch. We waren nu klaar voor het museum. Weten jullie al waar we zijn?.
De omgeving is super fotogeniek, dus we namen even de tijd voor fotograferen.
En toen..was het echt tijd voor het museum……het Marine Museum!
Voor de kenners, dat ligt dus in Den Helder.
Jaja, Jut en Jul zitten in Den Helder.
We zijn hier nog nooit geweest en hebben altijd de wens gehad hier eens te vertoeven, gewoon lekker gemaakt door de geschiedenis- en aardrijkskunde lessen op de lagere school, de kop van Noord Holland, zoo magisch. Weten jullie dat Napoleon hier behoorlijk huisgehouden heeft?
De stad is niet zo bijzonder, maar het havengebied des te meer, vooral met die schitterende oude maritieme gebouwen. Dus….voer voor fotografen.
Het Marine Museum is beslist de moeite waard, we zijn zelfs in een duikboot geweest en…we hebben actief deelgenomen aan een zeeslag. Echt, heel bijzonder.
Na al het Marinegeweld, liepen we op de dijk langs het Marsdiep, via een echt fort naar ons hotel terug.
We hebben ruim 13 km gelopen vandaag, volop in de zon zelfs.
Ons hotel ligt aan de rand van Den Helder in een natuurgebied en is wel een beetje bizar. Het is een soort van Van der Valk, maar dan veel kleiner, maar wel met een inpandige bowling (10 banen). De eerste kinderfeestjes hebben we al gehad, maar…..geen geluidsoverlast op de kamer gelukkig, want…we hebben op verzoek een super rustige kamer gekregen, ver van het ballengeweld.
We blijven hier 3 nachten, het is een trip van Kras Reizen voor de somma van 57€ (met ontbijt), dat kun je dus niet laten liggen he?
Morgen gaan we varen, echt veel zin in, Ciao.

image image image

Genot en Verbijstering

Hij is nog steeds vermist, zijn ‘vrienden’ lopen erbij alsof hun neus bloedt. Ik moet trouwens wel wat rechtzetten, het gaat om 2 heren en een dame. Ik blijf het een vreemde zaak vinden.
Ik peins wat af tijdens mijn ochtend wandelingen.
Zo vraag ik me af hoelang een ei zonder ‘broeder’ kan. Ik zag gisteren de ooievaars gezamenlijk vretend in de wei, het nest was even aan de weergoden overgeleverd. Wellicht weet een van jullie het antwoord op die vraag? Ik weet wel dat we nog zo’n 23 dagen te gaan hebben.
Tja, er is nog een ochtend-peinsje bij gekomen, ik denk aan de opdracht van de dag. Ja, ja, ik ontvang dagelijks rond 06:00 een opdracht in de mailbus.
Waar heeft die Ciao zich nu weer ingestort zullen jullie denken. Ik zal het vertellen, ik doe mee aan de foto7daagse. Elke dag krijg je een opdracht en het resultaat plaats je in een besloten groep op FB en/of op IG. Ik vind het bijzonder leuk om te doen, ik moet uit mijn comfort zone en dat is niet verkeerd, maar….ik had meer feedback verwacht. Degene die dit verzonnen heeft en de opdrachten stuurt, is een (slimme) docent fotografie. Vandaag is de zevende, dus laatste dag. De opdracht is, “vrij”. Ik peins me suf.
De opdrachten waren; laag bij de grond, oranje, uit de koelkast, contrast, slordig, achterkant en vandaag dus, vrij. Bij de opdracht oranje dacht ik, tjee, waar vind ik in hemelsnaam oranje? Maar al lopende, zag ik zoveel oranje, ongelofelijk wat allemaal oranje is. De rest van de dag zag ik overal oranje, nu nog steeds zelfs. Ik zal straks een paar opdrachten plaatsen.
Ik heb echter wel de smaak te pakken gekregen, je krijgt vergelijkingsmateriaal en ideeën. Daarom heb ik me nu voor de foto7weekse ingeschreven, dan kom je in een groepje van 20 personen, we krijgen dezelfde opdracht en moeten elkaar feedback geven en de docent zal een paar keer persoonlijk op je werk reageren. Ik zal jullie op de hoogte houden, ik begin op 8 april (digitaal).
Bij de opdracht “slordig”, heb ik dubbel gelegen van de gekte die langskwam. vele mensen hebben hun kasten, lades, koekasten, leeg getrokken en de zooi gefotografeerd. Wel voor de hand liggend, vond ik. Ik heb een strakke uitsnede gemaakt van mijn roestvrijstalen design theepot, maar met kalkvlekken, slordig he?
Ach, ik amuseer me.
En voor we het wisten, was het weer tijd voor het uitje van de week. Ik had jullie al getipt he, de officiële opening van twee nieuwe tentoonstellingen, te weten; ‘Van Gogh Mini’s’ en ‘Nieuwe Lusten’, in ons design museum “MOTI”.
Ik moet zeggen; “spectaculair”! Ik bedoel de tentoonstellingen, de opening zelf was wel aardig, vooral toen de zeer gedreven curator (Cornel Bierens) aan het woord kwam.
De van Gogh Mini’s omvat kijkdozen, waarin hedendaagse kunstenaars laten zien wat de invloed is van de artistieke erfenis van van Gogh.
In ‘Nieuwe Lusten’ (in het kader van het 500 jarig dood zijn van Jheronimus Bosch) wordt het meer dan 500 jaar oude schilderij ‘Tuin der Lusten’ vertaald naar het heden, middels een digitale herinterpretatie van het drieluik. Ik vond dit echt spectaculair en ongekend, je blijft kijken. Gelukkig behoren wij tot de gelukkigen die dit werk tevens in het eggie gezien hebben in Madrid.
Voor de liefhebbers, er is ook een boek uitgegeven, ‘Nieuwe Lusten’, hierin hebben 22 schrijvers zich laten inspireren door de ‘Tuin der Lusten’.
Voor de kids is er een levensgroot GanzeBosch ontwikkeld, zo kunnen ze kennismaken met de symboliek in het werk van Jeroen B.
Echter….. we zijn niet lang gebleven, ons gemoed kon bijna geen prikkel meer aan, door een in en in triest verhaal wat we ter plekke te horen kregen. We troffen een ex buurman, we waren bevriend met hem en zijn vrouw, maar uiteindelijk is het contact verwaterd. Hij vertelde dat zijn vrouw in 2014 plotseling is overleden en een paar maanden later zijn dochter (Acute Leukemie). Hij heeft geen gezin meer.
We zijn nog steeds verbijsterd. Wat een onbeschrijfelijk verlies.

Volgende week zal ik me eerder melden, want het uitje van de week start vrijdag en zal wat langer duren.
We gaan de hort op naar onbekend terrein, met de auto en niet met de trein, Ciao X