Heimwee, best wel erg.

De vierde dag thuis en nog niet gewandeld in het Markdal. Ik stelde het telkens uit, sterker nog, ik zag er tegen op. Weer die modder en die drap en……geen zee!
Wat mis ik mijn dagelijks wandelingen langs de zee.
Vandaag trok ik dan toch maar de hoge wandelschoenen aan en liep zuchtend naar mijn eens zo geliefde Markdal.
Het lag er prachtig bij, dat wel, maar……mijn hart ging niet meer sneller slaan.
Ik zag twee ijsvogels, leuk.
Ik zag twee vrijende ooievaars op het nest, best wel leuk.
Ik zag 300% minder shitganzen, mooi meegenomen.
Ik zag en hoorde een specht, toch wel leuk.
Ik zag de schuwe witte reiger, nog even schuw.
Ik zag dat het voorjaar eraan zit te komen, katjes, beesten in setjes, narcissen en sneeuwklokjes.
Maar……mijn hart roerde zich niet bijzonder……ik mis de zee.
Nog nooit ben ik zo terug gekomen van vakantie, hopelijk slijt het en geniet ik snel weer volop van mijn dagelijkse tochten. Maar….goed gelopen vandaag; 6,5 km.
Verder ben ik weer gewend aan huis en haard, we zijn gewoon verder gegaan waar we gebleven waren. De oude dame had niet eens in de gaten dat we weg waren geweest, ze maakt het goed overigens.
Wat hebben we het fijn gehad op Fuerteventura, het was zo relaxed in een prachtige omgeving. Omdat we vorig jaar het hele eiland goed verkend hadden, hebben we het dit jaar rustiger aan gedaan, dat had beslist ook zijn charme.
Ik zal straks wat linkjes plaatsen van verslagen van vorig jaar, dan kunnen de ‘nieuwelingen’ nog het een en ander nalezen.
Dit jaar hadden we schitterend weer, maar 3 echte regendagen.
We hebben ruim 222 km gelopen.
Ik heb 10 boeken gelezen.
We hebben dit jaar wat vaker ‘ongezond’ gedaan, in de vorm van frites en nagerechten.
We zijn niet aangekomen.
Onze wijninname is drastisch gedaald, dat scheelde gesjouw en knaken, kan ik jullie vertellen.
Ik heb geen laarsjes gekocht, waren er niet.
Manlief heeft zich kranig gehouden en kan nog prima uit de voeten door de lava.
Deze dame heeft flink in haar vinger gesneden en heeft een dikke week een kloppende vinger gehad, aaahhhhhh.
Verder alles prima verlopen!
Ons hoor je niet klagen dussss……….volgend jaar gaan we gewoon weer terug!
Om jullie nog eens te overtuigen van de schoonheid van Fuerteventura zal ik nog wat foto’s plaatsen, heb nu toch goede wifi.
Lieve mensen, bedankt voor het lezen van onze neuzels en voor de hele leuke reacties.
Wij gaan gewoon weer verder, maar ondertussen doe ik onderzoek aan de Spaanse kust voor de Septembermaand.
We zoeken een appartement, hoeft niet luxe te zijn, met wifi, rustig, met supermarkt op loopafstand, met de zee om de hoek en met goede busverbindingen naar de beschaving.
Dusssss. kom maar op met tips, scheelt ons gezoek.
Tot volgende week, Ciao!

http://ciao.waarbenjij.nu/reisverslag/4802001/de-dag-van-de-kegels#ad-image-121517886

http://ciao.waarbenjij.nu/reisverslag/4802530/fuerteventura-puur#ad-image-121520300

http://ciao.waarbenjij.nu/reisverslag/4802609/zen#ad-image-121520651

http://ciao.waarbenjij.nu/reisverslag/4802893/ik-ben-mijn-eigen-ezel#ad-image-121522071

IMG_0618  DSCN7225 DSCN7086 DSCN6941

Ook de Kleintjes tellen mee.

Even leek het carnavalsgeweld onze laatste nacht in Corralejo te verknallen, maar…. De Carnavalsgoden waren met ons en geboden:…..Rust in het door de volle maan beschenen Corralejo.
Uitgerust bevrijdden we ons uit Morpheus armen, daaaag lekker bed, het was tijd om ons voor te bereiden op onze thuisreis.
De laatste oploskoffietjes, geen ochtendwandeling, een laatste ontbijt etc etc. Of we het wilden of niet, we moesten er aan geloven, huppakee, weg! Naar huis.
We werden opgehaald door een superblits minibusje en binnen het uur stonden we op ‘uit de kluiten gewassen’ luchthaven. Het vliegveld is echt over de top, er wordt maar 10% van de capaciteit gebruikt, je kunt er een kanon afschieten. Mooi is het ook niet.
Maar niet getreurd, wij amuseren ons altijd wel en raakten aan de praat met mensen uit Den Helder.
Van het een kwam het ander en uiteindelijk kregen we van hen een reisadvies naar Texel, haha. Grappig waar een gesprek naar toe kan leiden. (Twee dagen terug hadden we nog tegen elkaar gezegd, dat we nu toch eindelijk eens aan onze eigen eilanden moesten gaan denken).
Dus……. We gaan binnenkort naar Texel zeiden we na dit gesprek. “Doen”, zei een jong stel achter ons, “wij wonen er”.
Nou ja, dit kan je geen toeval meer noemen. We gingen een uitgebreid gesprek aan met deze aimabele jongelui en kregen vele tips en de belofte elkaar te gaan zien bij paal 17, daar werken ze beiden.
Die afspraak staat, we zullen ons gaan focussen en op zoek gaan naar een leuk appartement op Texel.
Bij de incheck kwamen er computerproblemen, dus……..lang wachten. Sommige mensen hadden de zenuwen dat hun zeer geliefde en al reeds ingecheckte plaatsen in het gedrang zouden komen.
Wij maakten ons geen zorgen, we hadden geen voorkeur, als we maar veilig thuis zouden komen.
Tot onze verbazing bleek later dat we rij 1 a/b hadden toegewezen gekregen, ik plaatsje aan het raam zelfs. Daar hadden wij nog nooit gezeten, wat een bof.
Maar…….eenmaal in het vliegtuig brak de pleuris uit, rij 1 aan de andere kant bestond niet in dit vliegtuig, dat was rij 2. Dus 3 mensen waren pissed, waaronder een heel dik echtpaar. Zij keken ons woest aan en dachten wel effe met ons te kunnen ruilen omdat we klein en dun waren. Perplex waren we. Gelukkig greep de stewardess in en zei dat wij gewoon konden blijven zitten, daar wij deze plaatsen toegewezen hadden gekregen. Wij blij, kan ik jullie vertellen, wie vindt het nou niet leuk om eens helemaal vooraan te kunnen zitten. Zelfs wij genieten van de luxe van extra ruimte hoor.
Het was een uiterst aangename vlucht.
Verder verliep de thuisreis ook gesmeerd.
Ons huisje was al lekker warm, effe facetimen met de kids en op tijd ons luxe bed in. Wel weer fijn om thuis te zijn hoor.
Gisteren kwamen de kids gezellig lunchen en praatten we uitgebreid bij.
De was is weer aan kant, nu gewoon over tot de orde van de dag met mooie herinneringen aan het zonnige Fuerteventura.
Zoals gebruikelijk volgt er nog een evaluatie en daarna meld ik me gewoon weer een maal in de week, als ik wat te vertellen heb. Ciao.

DSCN7458

De laatste Dagen en een verrassing.

Aan alles komt een eind, dus ook aan de regendagen.
Het kan hier spoken, maar…..in Nederland zijn we blij met zo’n bui bij hoge temperaturen.
Toch is onze casa getroffen, veel wateroverlast in de slaapkamer en in de badkamer.
We kregen extra handdoeken en dweilhulp.
Ons deerde het verder niet. Echter…..wel een verdwaalde kakkerlak in de slaapkamer die ik wel moest vermoorden. Weer een lijk dus.
Helaas heb ik twee dagen niet kunnen ‘trainen’.
De temperatuur zakte wel, effe wennen met een spijkerbroek aan de benen.
We vonden twee dagen op rij een resto uit de wind/regen en genoten van een dagverse vis en nog meer lekkers. Nee, ons hoor je nog steeds niet klagen.
We zijn nu wel extra blij met onze verhuizing en genieten dagelijks van balkonzon uit de wind.
En nu…… zijn onze laatste dagen aangebroken in Corralejo.
We hebben al afscheid genomen van het stadje en focussen ons alleen maar op onze casa in de zon.
Ik heb een super stoofschotel voor deze dagen gemaakt, dus we gaan niet meer uit eten, genoeg is genoeg, we nutten ons balkon uit en lezen en luieren op Costa Balcona.
Een van de redenen om rond deze tijd naar het buitenland te vertrekken, is het ontvluchten van carnaval. Helaas begint het hier ook te leven en behoorlijk kan ik jullie vertellen.
Een slapeloze nacht hebben we er al opzitten door de akoestische overlast van het plaatselijke volksfestijn in de dorpstent.
We houden ons hart vast voor de laatste nachten.
Gelukkig niets meer gehoord.
Tja..en dan denk je het gehad te hebben, begint die gekte met terugwerkende kracht in Breda ook weer te leven door het uitvallen van de optocht in verband met zware wind.
Zo maar een extra weekend carnaval voor de ‘getroffenen’.
Dat weekend staat al geblokt, de kids zien hun kans schoon als pa en ma dan eindelijk eens in town zijn.
Geen probleem hoor, gezellig met de kleinkids in ons huisje, wij doen verder niet mee.
Ik ben wel bereid een grote pan stoofvlees te bereiden voor de ‘doorhalers’.
Tja, en dan is de laatste dag aangebroken en….die had een verrassing in petto voor deze vroege vogel.
Rond kwart over 7 sloeg ik de deur van onze casa dicht, ja hoor, echt slaan, het ding klemt door het vocht.
Ik liep straal langs de stinkende zwerver, de straat uit naar de zee.
Ik zag het meteen, dit ging hem worden, geen wolken aan de horizon.
Vlug over het strand naar een fotogenieke plek gelopen en……..daar kwam de zon in volle glorie op, echt magistraal. Verder geen kip te zien, die toeristen hier, weten niet wat ze missen.
Mijn dag kan niet meer stuk.
We hebben de laatste dag uiterst relaxed doorgebracht, wat pakken, wat knabbelen in de casa, boekie lezen, borreltje doen en straks verorberen we een superstoofschotel, zonder schotel uiteraard.
Morgen rond 0:90 uur vertrekken we naar het vliegveld, mooie tijd vinden wij.
Het was een super tijd hier, we hebben even overwinterd en hopen de lente mee te nemen.
Ik zal als we thuis zijn, nog een en ander toelichten en wat extra foto’s plaatsen, want….zoals de WiFi thuis waait, waait ie nergens. Ciao.

image

Zum Donner und Blitzen.

De ‘Storm’ is inderdaad over ons heen gekomen. Zand zocht zijn weg via mensenharen/ogen, dwars door de huizen heen.
Maar….het viel ons alles mee, we hebben gewoon onze dingen kunnen doen. Dus……gewoon lekker lopen, gewoon blijven genieten en gewoon de boodschappen gedaan. Niets stormachtigs te melden.
Gisteren waren de weersverwachtingen zodanig, dat we ons wel aan de westkust wilden wagen, want…veel zon voorspeld.
We togen met het OV naar El Cotillo, voor mijn trouwe lezers welbekend en voor de nieuwelingen, zie de blogs van vorig jaar op ciao.waarbenjijnu.nl.
Vorig jaar hebben we hier twee fikse wandelingen gemaakt, met als beloning; Goddelijk eten in Vaca Azul (blauwe koe :-)).
De wandelingen hebben we dit jaar overgeslagen, we wilden eten, eten en eten! Voor de show, een winderige wandeling door het dorp gedaan en die leverde beslist nog wat unieke plaatjes op, mooi meegenomen.


We kregen ‘onze tafel’ op het terras en nog wel uit de nog steeds heftige wind, weer mooi meegenomen. We werden zelfs herkend door de Franse eigenaren en moesten dus meteen in mode de France schieten.
We bestelden in ons beste Frans een ‘maal exquise’; courgette gevuld met een ‘verse kaas’ mengsel, gestoofde paddestoelen, groene salade, gegrilde verse tonijn, gegrilde eendenborst, taartje van gofio met amandelen en mousse caramel.
Voelen jullie de speekselklieren al werken, bij mij in ieder geval weer. Het was zo ongelofelijk lekker en puur en we zaten daar zoooooo aangenaam.
De ‘tent’ zat helemaal vol met genietende mensen, zo heerlijk om tussen connaisseurs te smullen en op de diverse borden te loeren, je weet maar nooit nietwaar?
Door de inname van wat extra spiritualiën, vonden we de weg naar de bushalte niet meer, dus……bus gemist en……een heel uur verplicht uitbuiken in een guagua (bushalte), niet echt erg met je koppie inde zon en uit de wind.
Eenmaal thuis namen we redelijk nuchter weer plaats aan de tafel bij de DWDD.
Wat een mooie dag was het voor ons, maar niet voor de wereld en helemaal niet voor ons geliefde Ankara.
De nacht was genadig en liet ons genieten van een voortreffelijke nachtrust om ons vervolgens wat later deze bijzondere regendag te laten consumeren.
Het werd wat later opstaan, geen ochtendwandeling, wel ‘droge boodschappen op de valreep’, beetje zon en heeeeeel veel regen, een meer in onze slaapkamer en nog zo’n ding in onze badkamer. Het bed en de toilet bleven bereikbaar en droog via een luchtbrug.
Huiskamer en keuken zijn bespaard gebleven.
Best wel een knusse dag, een schrijfdag, een eetdag, een snoepdag, een drinkdag en een aangename dag.
Morgen…..nog zo’n dag, een tandje extra zelfs met wat meer regen en……een etentje buiten de deur. Manlief heeft een resto uitgezocht, we gaan het zien en beleven en wellicht pikken we een vleugje carnaval mee,
Ciao!

Valentijn ohhhhh my Valentijn.

Valentijnsdag, wij doen er nooit iets aan, maar het heeft toch wel iets al die hartjes die je langs ziet komen.
Eigenlijk is het wel leuk om eens stil te staan bij je relatie en dat deden wij (zittend) op ons zonnige balkon. Zullen wij er nu ook eens iets aan gaan doen?
Manlief zei meteen NEE, hij is totaal niet van de verrassingen. Hij kan dat niet, hij speelt graag op safe. Romantisch is ie ook niet en ik ook niet, bij een romantische setting krijg ik de kriebels of de slappe lach. Dus…..dan maar niets?
Jawel, we vonden onze relatie toch wel een feestje waard, we zijn per slot van rekening wel een oud setje. Jut en Jul zijn ruim 50 jaar samen, toch wel heel bijzonder vinden wij.
De vonken springen er niet meer van af, maar het kan er mee door. We zijn maatjes in crime, door dik en door dun en gelukkig vinden we veel dingen samen leuk. Maar toch zien we een verschuiving doordat ik er wat meer alleen op uit ga.
Ik houd van lange wandelingen in een straf tempo en hier zelfs zo vroeg mogelijk. Ik ga om half acht de deur uit en begin meteen te genieten.
Wat zal ik deze zeetochten gaan missen, thuis moet ik het weer doen met het Markdal. Het Markdal is beslist ook erg mooi, maar ik ben een mens van de zee, daar liggen mijn roots.
In het Markdal is het vaak een zompige zooi, je bent alleen maar druk met plassen en drab te vermijden.
En………nu is er zelfs een lijk aangespoeld las ik, brrrrr, dat feit maakt het voor mij wel luguber daar. Het is nog niet bekend of het om een moord gaat of een zelfdoding.
Ik weet niet of ik er heel vroeg in de ochtend durf te gaan lopen, geen mens die me hoort of ziet als er iets met me gebeurt.
We zullen zien, maar feit blijft dat het Markdal niet kan tippen aan de zee.
Als ik s’morgens hier mijn tochtje maak, ben ik altijd benieuwd wie of wat ik ga zien. Sommige belevingen zijn altijd hetzelfde, ik zal eens wat opsommen.
De zee ligt er altijd beeldschoon bij, het strand niet…..zeewier en wat zwerfvuil. Dus komt de veeg tractor

langs om de boel op te leuken.
Ik zie dagelijks dezelfde mensen zoals een jogger met een bijzondere geblondeerde coupe, een aardige loopman van mijn leeftijd, een drukke baas die strandstoelen en parasols in het gelid zet, een loopdame van mijn leeftijd met een spelende transistorradio in de hand, een oude visser op een terras aan de haven met elke dag een gele bloes aan, dweilende, vegende terras opbouwers, poezen, yogabeoefenaars, een maffe Hongaar die danst op het strand, meeuwen, een grote reiger, een kleine reiger, een ibis, een soort wulp die een prachtig geluid maakt, hele kleine drukke loopvogeltjes,

 

2 grote veerboten en wat kleiner spul en als ik geluk heb, een grandioze zonsopkomst.
Je ziet, het is bepaald niet saai.
Oh ja, ik zie ook altijd een neger met zonnebril die zijn zanddraak weer aan het herstellen is, s’nachts vallen onverlaten zijn draak aan haha. Als de neger, of mag ik dat woord eigenlijk niet meer gebruiken?, zijn draak weer af heeft, legt hij een handdoekje neer waar de mensen geld op kunnen gooien, hij laat het geheel dan bewaken door een mooie kleurrijke dikke donkere mamma en hij gaat ‘gouden horloges’ verkopen.
Om terug te komen op Valentijnsdag, laat ik nu een jurkje bij me hebben met een hartje erop!, die trek ik aan en dan gaan we weer naar dat visrestaurant, je weet wel waar die band speelt. Ben benieuwd of ze acte de présence geven.

…..Ze waren er niet, maar er was een ander muzikaal stel. Een slagwerker/tweede zang zinger en een zingende gitarist. Ze waren goed en speelden in op Valentijn, soms wat te zoet, maar zo nu en dan spectaculair Spaans en uitdagend.
Het was weer een groot feest, zowel qua eten, ambiance en eten. We smeerden onze lunch traag uit om maar zo lang mogelijk te genieten, dus weer tapas, een uitstekende vissoep en een goddelijke redsnapper en….weer een huisgemaakte postre. Het was genieten en smullen.
Er was vandaag een aimabele propper aan het werk, hij vond me zoooo aardig en wilde op de foto met me, ik ook.
Het weer zou pet zijn volgens de berichten, maar het was hoogzomer voor een doorgewinterde Hollander.
Nog een na neutje op ons zonnige balkon en Jut en Jul hebben een gouden Valentijn in the pocket.
Je hoort ons niet klagen hier.

ohhh, toch wel, de foto’s willen niet meer uploaden, ik probeer het morgen weer.
Morgen storm hier, ben benieuwd, Ciao.

Een regen van gouden dagen

We zijn ingeburgerd in onze nieuwe casa en hebben al behoorlijk genoten van onze balkonzon.
We zijn blij dat we deze stap gezet hebben.
Ik heb ontdekt dat in de lobby een beter soort WiFi hangt en daar ga ik nu een maal per dag even aan het ‘werk’, ook heb ik bij t-mobile een travel en surf pakket gekocht, zodat ik altijd kan internetten op de phone, maar…….ook op de pad, dan werkt mijn mobiel als hotspot, ideaal.
Dus de sh.. zaken zijn opgelost.
Woensdag zijn we weer in de benen geklommen. We liepen een mooie route langs de zee naar Majanicho, een verlaten nederzetting aan een beeldschoon baaitje.

image
De tocht was schitterend, eerst door de lavavelden en dan door de woestijn, ondertussen rolden de hoge golven omhoog spattend tegen de kliffen.

image
Majanicho is een piepklein dorp en het ligt aan een natuurlijk zwembassin, omgeven door lavatongen. In de weekenden en in de vakanties komen de bezitters van de huisjes het zaakje tot leven wekken en kunnen de kindjes hier veilig badderen.

image
We zagen een verlaten huisje, waar op het plaatsje 4 kettinghonden zaten, zo zielig. Ook zagen we katten en zelfs een bewoond huisje, wellicht zorgt degene die daar woont voor de achtergebleven levende have.
Na in dit dorp een appeltje genuttigd te hebben, keerden we de kust de rug toe en liepen we door de lavavelden pal naar het Zuiden, naar Lajares.
Het was een lange tocht, maar wonderschoon.
We zagen eekhoorntjes, half wilde geiten, allerlei leuke kleine vrolijke vogeltjes, ienemieni woestijnbloempjes en helaas een stinkende dooie kat (toch weer een lijk dus).

En…deze dame heeft zich de kunst van de zelfontspanner eigen gemaakt, dus……foto’s van Jut en Jul in de lava en in een verlaten huisje.
Na ruim 5 uur gewandeld te hebben liepen we helemaal blij Lajares binnen.
Hier wonen veel buitenlandse kunstenaars en surfdudes.
Uitgehongerd liepen we ons restaurantje in en bestelden: salade, goddelijke knapperige goudgele frieten, gestoofd kalfsvlees (manlief) en cabrita (jong geitje krap gebakken, smaakt naar cotelet).
Het werd smullen en ja hoor, als postre (nagerecht) weer die huisgemaakte kaastaart met fruit.
Wat denken jullie, heeft deze dame toch maar een wijntje genuttigd?
Met de bus zijn we zeer voldaan weer teruggereisd naar Corralejo. Mijn watch gaf 26.960 stappen aan en……20 km!!!!! Record van de eeuw.
Donderdag in de vroegte ben ik weer fit en fruitig aan de wandel gegaan, geen centje spierpijn hoor.
Maar…….ook geen zichtbare zonsopkomst, het begint er op te lijken dat het weer een tandje terug neemt. Veel wind en maar 6 uur zon. Niet geklaagd hoor, het was een heerlijke dag.
Vandaag weer geen zonsopkomst, zelfs een druilerig drupje en veel wind.
Toch mijn kilometers gemaakt en echt geen straf.
De dag bloeide uiteindelijk uit tot een super zonnige dag. We hebben heerlijk in de luwte zitten lezen en relaxen, kortom, weer een gouden dag
Ciao.

Verhuisd en veel shit aan de knikker.

We zijn verhuisd!
Had even wat voeten in de aarde, in de zin van een halve dag geen appartement. De koffers werden opgeslagen, het was wachten op het schoonmaken van het nieuwe appartement als de gasten eruit gingen. Geen probleem voor ons, hier hadden we op gerekend, we gingen het stadje in en ergens een leuk eetstekje zoeken.
Het zonnetje scheen dat het een lieve lust was en ik moest wennen aan het felle licht aan de kust, dat zag ik nooit op de vroege ochtend. Gisteren ben ik zelfs een half uur eerder op pad gegaan, het was nog donker zelfs. Ik wilde er een flink stuk op hebben zitten als de zon zich zou laten zien, een ander zichtpunt dus op de opkomst. En ik had een mooi punt hoor, maar……..niets te zien, er hingen weer van die shitwolken voor. Jammer, dit ga ik nog eens proberen, we hebben de tijd.
We zitten pas op de helft.
Maar goed, we vonden een leuk terras met veel reuring er om heen en…….later kwam er zelfs een hele band aan zetten en nam precies tegenover ons tafeltje plaats. Het geheel bestond uit 2 saxofonisten, 1 drummer, 1 gitarist en een zangeres.

imageHet waren Italianen en de gitarist kwam van Tenerife, dat kon je wel horen, hij had duidelijk flamenco roots zo bleek. Ze speelden ietwat Jazzy, met zo nu en dan een Spaanse uitschieter. Het was niet verkeerd om naar ze te luisteren en te kijken, onder het genot van het verorberen van een dikke zeebaars.

We hebben er uren gezeten, eerst tapas, toen een hoofdgerecht, en jawel ook een nagerecht en een nadrankje.
Geen straf om even dakloos te zijn.
Bij thuiskomst lag het nieuwe appartement schoon op ons te wachten. Het inrichten ging heel snel, alles kreeg weer dezelfde plek, dus we zaten al gauw op ons zonovergoten balkon, jaja, nu hebben we de hele dag balkonzon!
Dat we nu de kranen andersom moeten gebruiken, nemen we voor lief, dus koud is hier warm enzo. En oh ja, de balkondeur is in shit staat.
Om de geslaagde verhuizing te vieren, hadden we een mooie fles cava in de vriezer, die we later op Costa Balcona opslorpten, onze tweede vakantie kon beginnen.
Tja…en dan weer een shitnacht van de alcohol, dus deze dame gaat weer ‘droog’!
Vandaag even goed boodschappen doen om de koelkast weer vol te krijgen met gezonde zaken.
We zijn nog naar de hoofdstad geweest, viel zwaar tegen. Het is een stad van 14.000 inwoners, maar je ziet er niet veel daar, het volkje werkt. Bijna geen toerist te zien, is niet erg want er is niets te beleven, op een cruiseboot per dag na dan. Wat moeten die cruisers zich bekocht voelen om in zo’n saaie stad geloosd te worden, ze zullen wel op eilandexcursie gaan als ze slim zijn. Wel leuke muurschilderingen.

image
We wisten dat er een groot winkelcentrum moest zijn……niet te vinden……totdat we het vroegen….en iets later ook vonden. Een enorm stopping mall, heeeeeel erg druk……heel erg lawaaierig en heeeeel veel winkels, wel honderd. Allemaal shitwinkels. Het was wel leuk dat er wat carnaval kunstwerken geshowd werden, dat was de enige winst voor ons. Wat een afknapper. Nog in een homobar in geweest, dat was wel leuk. Ze waren allen verkleed als vrouw en vierden caranaval met heerlijke salsa muziek.

Daar had ik wel willen blijven, daar hing sfeer, maar manlief vond het helemaal niks, jammer.
Wel lekker gegeten, echt Spaans, want het is geen toeristenstad, het heeft zelfs maar 1 hotel.
De eiland regering zetelt hier, het is duidelijk een stad waar de locals wonen.
Nog iets noemenswaardigs, het valt jullie wellicht op dat ik veel shit zie en meemaak, het wordt nog erger hoor.
Maurice is twee keer achter elkaar bescheten en behoorlijk nog wel, van die dikke duiven klodders. Moraal van dit verhaal, neem nooit plaats onder een palmboom, een duiven dixie hoor. Verder maken we het goed, we genieten.
Morgen gaan we een hele lange tocht maken en komen dan weer uit in Lajares, uiteraard moeten we dan weer die zalige huisgemaakte frieten gaan eten.
Zo nu even ergens echte WiFi zoeken, hier hebben ze shitwifi.
Ciao!

Nieuwsbrief uit Fuerteventura.

Hallo lieve mensen, geen nieuws, maar toch een nieuwsbrief uit Fuerteventura.
Gewoon even wat neuzeltjes om jullie te laten weten dat we ons nog steeds amuseren hier.
Ik ga het puntsgewijs aanpakken, het is zoals het is.
We staan elke dag om 06:00 uur op en rond 07:35 ga ik aan de wandel. Ik moet elke dag een beetje inbinden omdat de zon zich steeds wat vroeger laat zien en die wil ik niet missen. Vandaag kwam ie om 07:42 te voorschijn.

De temperatuur is zeer aangenaam, zelfs vroeg op de ochtend. Uit de wind is het in de middag, hoog zomer.
Elke ochtend zijn we druk met wandelen en boodschappen.
Na de lunch…lees ik (heb al 3 boeken uit) en manlief luistert muziek en…..we luieren.
We zijn al helemaal in de slowmodus, maar zullen om de paar dagen actie ondernemen, zo gaan we zaterdag met het OV naar de hoofdstad.
De zwerver in zijn huiskamertje, heeft nu een tentje erbij.

Wij zijn hem niet meer goed gezind omdat hij nogal arrogant reageerde toen ik hem 3€ gaf.
De WiFi is nog steeds beneden alle peil, dus sorry als ik niet reageer op jullie lieve berichtjes, maar ik doe mijn best.
Jullie weten alles over ons en zeker de nieuwtjes, wij horen net zo graag nieuwtjes van jullie.
Manlief is inmiddels enorm bruin.
We eten goed en gevarieerd, maar we verheugen ons weer op goeie frieten, wellicht nog maar even naar Lajares wandelen.
Ik wil eindelijk weer een dikke vis gaan eten, dat gaat zaterdag wel lukken in de hoofdstad, die ligt aan de kust.
Vandaag vloog een Hop zich vlak voor onze neus te pletter, zo leek het. Een medelander raapte hem op, nam hem liefdevol in zijn handen en gaf het beest een healing. Ik maakte van de gelegenheid gebruik om het prachtbeest te fotograferen.image image

En opeens voltrok het wonder zich, het beest zei ‘piep’ en vloog vrolijk weg.
Ik ga morgen in de lobby proberen wat meer foto’s te plaatsen, wellicht gaat het daar beter.
En…..heel erg bedankt voor alle hartverwarmende felicitaties, ik waardeer het zeer.
Vandaag heb ik 8,32 km gelopen (11,529 stappen), dit is elke dag ongeveer het geval.
Over een paar dagen meld ik me weer, eerder indien echt nieuws.
Over en sluiten nu, Ciao!

Vulkanen, Kraters en …..lijken.

En ja hoor, het was zover, we gingen serieus aan de wandel. Na de ochtendrituelen en verjaardags zang van de kids via FaceTime gingen we goed voorbereid op weg.
Aan alles was gedacht, water, stokken, opgeladen telefoon, pleisters, fruit, hoofdbedekking, azaron en een kraakzak om eekhoorns uit hun holletje te toveren. Ik had stiekem toch een korst brood erin laten zitten.
We wisten het startpunt nu blindelings te vinden, het zonnetje en de wind waren zeer aangenaam.
De eerste helft van de route ging over een onverharde weg langs verschillende vulkanen, heel erg mooi.
Aanvankelijk hadden we wat last van quads, die maken een oorverdovende herrie en veroorzaken grote stofwolken, maar gelukkig hield de stroom al snel op.image

Het grote voordeel is dat huurauto’s niet op deze wegen mogen komen, dus………bijna geen verkeer en stilte.
Bij een vrijwel in takt gebleven krater gingen we even kijken, de hoogte viel reuze mee, dus manlief banjerde lekker achter me aan. We troffen er wat quad rijders zonder hun quad, die stonden beneden in het gelid geparkeerd. En wat deden die lui?, eekhoorns voeren, zo uit de hand. En ik me schuldig voelen over die korst, haha. Ze hadden een zak zonnebloem pitten bij zich en die ging op hoor. Die eekhoorns lachen zich rot en vreten zich rond.
De arme krater lag erbij voor de kat zijn k..!
Toch wel heel erg leuk om die beestjes te zien, ze zijn razendsnel en erg schattig.image

Wij vonden de krater ook mooi, maar klein. Geen probleem, er zou nog een volwassen exemplaar komen, maar of manlief daar op komt? En Ik?, met mijn hoogtevrees?
Even verderop zagen we een herder met twee honden, hij speurde met een verrekijker de omgeving rond, waar waren nou die geiten gebleven? Fuerteventura heeft meer geiten dan inwoners en nu was die man zijn geiten kwijt.
En opeens hoorden we geklingel, daar kwamen de geiten al vretend door een bergweide onze richting uit. Zo’n gezellig geluid dat geklingel met zo nu en een mèèèèhhhhh er tussendoor. De geiten zijn half wild en worden alleen in een kraal gehouden als ze moeten baren, en als ze jongen hebben. Het zijn forse beesten en die uiers slepen zowat over de grond.
Tja en ook die beesten gaan dood, we zagen een geitenkarkas in het lavaveld en in een kraal lag een vers lijk.
Lavavelden, zijn stukken grond met heel veel lavastenen, veelal begroeid met korstmos, hier noemen ze die velden; malpais (mal-pa-ies), slechte grond. Er bloeien ook wel wat bloemen tussen en er groeien wat struikjes, dus helemaal kaal is het niet, mede doordat de vulkanen al oud zijn. We zagen ook een lavabel, die half open was, een soort van lavagrot.
Naast de eekhoorns zie je in de omgeving ook wat speciale vogels, waaronder een soort uil. Die hebben we niet gezien, maar wel een roofvogel en een tarabilla canaria, grote blij is dat ik die laatste ook nog op de foto heb.image
Het tweede gedeelte van de tocht ging over een oud weggetje dwars door de lava en alleen voetgangers kunnen er over. Het liep niet makkelijk, al die lava keien van verschillende vorm en afmetingen, maar het was wel een zijn met de natuur. Je ziet niet veel mensen onderweg, ook leuk.image
En daar lag dan ineens de grote vulkaan voor ons, de Caldera Honda.
Er is zo’n keienpaadje aangelegd tot helemaal boven bij de krater. We zagen mensen uiterst langzaam en behoedzaam naar beneden komen, zouden wij het aandurven?
Manlief haakte af, dat had ik het liefst ook gedaan, want het zag er best eng uit zo zonder leuningen en zo. Maar…….ik had mijn derde been bij me, dat zou me steunen en die hoogtevrees?
Ik ging, heel behoedzaam naar boven, maar de laatste honderd meter twijfelde ik, het pad was akelig stijl en hoe moest dat naderhand met afdalen, want dat is nog risicovoller. Toch door dus, te nieuwsgierig.
Helemaal boven werd ik dubbel verrast, de krater is spectaculairimage

en……ja hoor, het wemelt hier van de eekhoorns, ze klimmen gewoon op je, geheel tam bedelend voor lekkers. Ik werd er een beetje bang van, wat als die beesten enge ziekten overbrengen, ik wilde ze niet aan mijn lijf, ze stonden gewoon tegen mijn benen te krabben. Die broodkorst kwam me dus goed van pas, daar waren ze even zoet mee. Naderhand heb ik nog even gekraakt met mijn zak om een wereldfoto te kunnen maken, weer grote blij.

image
En nu die shitvulkaan weer af, brrrrrr, het was best eng, maar wat was ik blij met mijn stok en mijn gemaakte foto’s.
We liepen weer vrolijk verder en zagen weer zo’n speciale vogel en kwamen zowaar nog een wandelaar tegen.
We hadden het eigenlijk wel gezien en hadden vette trek in frieten met allerlei lekkers. Maar we moesten nog geduld hebben, er kwam nog geen einde aan deze lange maar schitterende tocht, we moesten het hele dorp nog door.
Bij het eerste het beste restaurant liepen we naar binnen, geen idee of het wat was, alles was goed, want….reuze trek.
We hadden het zo bleek, getroffen, het eten was eenvoudig en vers en de frieten waren zelfgebakken. Manlief at als vooraf(je) een hele tortilla, ik een enorme bak sla en als hoofdgerecht aten we stoofvlees van kalf met tomatensaus, botermals en verrukkelijk. We hebben gesmuld en zelfs ik at mijn bord helemaal leeg. En…..omdat ik jarig was en toch al enorm gezondigd had met die frieten, aten we een goddelijk stuk kaastaart met fruit, man man dat fietste erin hoor. Uiteraard ging het geheel vergezeld van wijn.
Helemaal voldaan stapten we in de bus die bomvol zat, het was de eerste rit na de siësta en we moesten staan. Niet erg, we hadden weer genoeg brandstof.
En omdat ik nu een iWatch heb, kan ik jullie melden dat we 14,68km gelopen hebben (20.250 stappen)!
Toen we thuiskwamen, lagen er allerlei lekkernijen en een verjaardagskaart van het complex op ons te wachten, wat attent.
Het was een superdag die dagen voldoening zal schenken.
Moe en voldaan zijn we gaan buizen en om 9 uur lagen we in het mandje.
Vanochtend weer fris en monter, maar toch geen ochtendwandeling gemaakt, we gaan lui zijn en wachten op wat meer zon.
Ciao. Continue reading Vulkanen, Kraters en …..lijken.