Down en Ups

Terugblikkend op de afgelopen week kan ik zeggen: “ ik heb er weer veel goeds uit weten te halen”.
Sommige dingen vallen je onverwachts gewoon gratis en voor niets in de schoot en verder moet je zelf op zoek naar zinvolle en leuke zaken.
Maar ook kan er weleens, ondanks je goede bedoelingen, een dwarsligger je gebaande paden blokkeren en een aanslag doen op je goede humeur.
Zoals de oude dame.
Daar wil ik het nu toch even met jullie over hebben, ik weet niet meer hoe ik mijn omgang met haar moet handelen zonder zelf meegesleurd te worden in de negativiteit.
Het korte termijn geheugen is volledig verdwenen en daarnaast verliest de oude dame veel meer herinneringen. Zelf beweert ze dat haar geheugen prima is, maar…..’iedereen probeert haar gek te maken, iedereen liegt en niemand komt langs”. Nee, aan haar ligt het niet.
Haar eigen kinderen herkent ze nog wel, maar manlief en ik krijgen het wel te verduren hoor. Tijdens onze bezoeken krijgen we hele klaaglitanieën over ons heen, niets is goed, wat je ook doet. Mijn jongste broer had tot voor kort nog geluk, de benjamin werd ontzien door haar, helaas nu ook niet meer.
Ik betrapte me erop dat dat me goed deed, kon hij eens voelen wat wij al een poos moeten meemaken.
Ook de ‘verzorging’ krijgt er van langs, niemand wordt gespaard. Wij hebben te maken met een hele boze, vaak agressieve, verbitterde, ontevreden en vooral eenzame oude dame.
Maar…….. heel soms heeft ze een ‘aardige dag’, hoewel dat steeds minder wordt.
Wat een rotziekte dementie, zowel voor de betrokkene zelf als voor de omgeving.
Ik probeer het over me heen te laten gaan en blijf mijn best doen om iets opfleurends voor haar te verzinnen, maar de rek is er langzamerhand wel uit. Ik sta paf en voel me machteloos, ben vaak innerlijk woest. Ik zou haar het liefst eens flink de mantel uitvegen, maar dat is zinloos denk ik, de oude dame weet niet beter. Manlief gaat wat meer tegen haar in en dan word ik weer boos op hem. Vroeger kon je ruzie maken om de kids en nu hebben we meningsverschillen over de omgang met de oude dame, pffff. Gelukkig kan onze relatie wel tegen een stootje, maar leuk is het niet.
Genoeg over de oude dame, ieder huisje heeft zijn kruisje zullen we maar zeggen.
Het is dus zaak, dat je niet blijft klagen en boos zitten zijn en ook moet je de pootjes niet laten hangen. Laat de frisse wind door een stevige wandeling maar eens flink door je gemoed gaan en bedenk wat je kan ondernemen binnen je mogelijkheden om te genieten van de goede dingen van het leven.
Tja…en soms valt er zomaar wat in je schoot, een hele grote blij, zoals ik dat noem.
Zo kreeg ik van onze zeer aimabele bovenbuurman een bijzonder kunstwerk! Hij had een foto van mij (een architectuurfoto hoor) groot uitgeprint en prachtig ingelijst. Ik kreeg het als opsteker, hij vindt mijn foto’s goed. Een grote blij dus en een groot compliment van een kenner.
En we hadden nog een grote blij, een huiskamerconcert, bij de kids.
Onze dochter is grafisch designer en had aan een prijsvraag (VT Wonen) meegedaan en won dit fenomeen. Om precies te zijn, een concert van Sherry Dyanne, een jazzzangeres. Google haar maar, geen onbekende in de jazzwereld.
Daar dochterlief en ideale schoonzoon twaalf en half getrouwd waren en dochterlief 40 jaartjes werd, hadden ze dit gewonnen concert verweven in een spetterende party. Alle genodigden waren er hoor, wel 50 man!
De huiskamer was omgetoverd in een smaakvol concertpaleis, er was een echte gin/tonic barDSCN4068 en een heerlijk kaasbuffet,DSCN4075 iedereen was op tijd en met een gevuld glas in de hand kondigde ideale schoonzoon Sherry aan. DSCN4083
Ik kan er kort over zijn, het was in een woord geweldig, Sherry heeft een dijk van een stem, en raakt je diep. Wat een talent en wat een lieve schat.
Ze werd begeleid door haar gitarist en haar slagwerker.
Ze zong oa een nummer van Amy Winehouse (Black), dat ging me door merg en been en niet alleen bij mij kan ik jullie naar waarheid mededelen.
Na afloop bleven ze gezellig om mee te feesten, ideale schoonzoon leefde zich uit als DJ.
Wat een feest, wat een avond, wat een week!

http://www.sherrydyanne.com/2013/biografie/

Wijn en stront aan de knikker

Vandaag gebeurde er een wonder, manlief besloot met me mee te lopen.
Hij trok zijn wandelbroek aan en zijn hoge bergschoenen en de rest van zijn outfit was keurig op elkaar afgestemd en comfortabel warm, hij was er klaar voor.
Uiteraard mocht ik de leiding nemen. Ik zette flink in, ha ha. Maar….Sinterklaas had bedacht om ‘aan te komen’ via het Markdal, we kwamen niet door de toegestroomde hordes ouders en kids heen. Toen maar een alternatieve route genomen.
Manlief hield me met moeite bij en was telkens blij als ik even ging staan fotograferen, dan nam hij een voorsprong en ik kon later weer effe in uptempo ‘bijlopen’.
We kwamen de Sint met zijn gevolg tegen in het Markdal, een erg mooi gezicht die stoet door het groen.

Het grappige was dat de goede heilige man bij ons in de straat eerst snel een grote truck ingeduwd was om vervolgens naar zijn schimmel te rijden.
Verder en verder liepen we en bij de sluis zag ik dat ik al op de helft van mijn doel zat, omdraaien dus, maar manlief had zich niet voor niets uitgedost, hij liep door…
Ik weer richting Sinterklaas en via een sluiproute bereikte ik het huis van de kids, daar was het al groot feest. Omdat de Sint door hun straat komt, houden zij altijd een straathappening op hun oprit met glühwijn, wijn en chocolademelk. DSCN3923
Dolle boel, ik sloeg alle aangeboden drankjes en waren af. Jaja deze dame zet door, geen wijn meer, alleen op feesten en partijen.
Ach, ik had er best wel eentje kunnen drinken hoor, maar ik had er gewoon geen zin in en ik ben zo blij dat ik weigeren kan.
Nu ik stukken minder alcohol binnen krijg, is naast het beter slapen, ook mijn bloeddruk drastisch verlaagd. Sinds 3 dagen houd ik de boel eens goed bij en….ik heb nu een bloeddruk van een jong blaadje hoor. Als dit zo doorgaat, kan er vast weer een pilletje af. Man man, wat een gezonde tante he?
Nadat de schimmel van de Sint zich grandioos ‘geleegd’ had voor de oprit van de kids had ik het wel gezien, daaaaaag kids, daaaaaaag Sinterklaasje…op naar een heerlijk glas rooibosthee in ons warme knusse huisje. Als jullie goed kijken zie je de shit komen! Manlief kwam overigens een half uur na mij thuis, ook zeer voldaan. Hij was wel te warm gekleed zei hij, ha ha.
Ik sta vandaag alweer 4 dagen droog en slaap als een roosje.
Jaja, vorige week, na 6 dagen, ben ik weer even aan de drank geweest hoor.
We zijn een dagje naar Arnhem geweest om het nieuwe station te bewonderen. Ik moet zeggen: “prachtig station, wereldklasse zelfs”. De architect is Ben van Berkel (hij heeft ook de Erasmusbrug, de zgn Zwaan, ontworpen), hij is een leerling van Calatrava, dus maak je borst maar nat hoor, die man kan er wat van. Het was puur genieten om alles eens goed te bekijken en te fotograferen.
We hebben naderhand de hele stad doorkruist, maar wij hadden er geen klik mee.
Ook even in het museum voor moderne kunst (MMKA) geweest en dat was top, een hele mooie collectie!
Ik heb er best wel een stoute foto gemaakt, die zet ik niet bij dit blog, maar…. ik heb ik heb hem op mijn eigen site geplaatst onder het kopje zwart/wit foto’s. Zoals jullie zullen zien heb ik wat variatie aangebracht en op verzoek van oa Gerda, plaats ik zo nu en dan ook kleurenfoto’s!
Toen naar een aanbevolen Indisch restaurant, ‘Batavia’, maar…..viel zwaar tegen, de wijn was goed, dat weer wel gelukkig.
Toch goed geslapen overigens, de wijn was zeker en vast al uitgewerkt toen ik ten bedde ging, dus dat schept mogelijkheden, ware het niet dat ik die bloeddruk veel belangrijker vind.
De volgende dag toch weer aan de wijn bij de lunch, excuus….lunch met dochterlief in ons stamcafé, was zo gezellig, had ik eindelijk mijn lieve gezellige, spontane dochter even voor mezelf, we gaan dat vaker doen.
En nu dus weer 4 dagen droog, mooi en geen centje pijn.
Ik wandel elke dag en ben zelfs al niet meer zo’n koukleum.
Ik ga dit volhouden, ik krijg er zoveel voor terug.
Volgende week weer wat ‘wijn intervallen’, het is hier ook altijd wat.

DSCN3731 IMG_0122

Mijn Debuut!!

Mijn ‘geen alcohol’ dagen werden er 6!
Geen centje pijn en nergens last van, het was een makkie voor mij. Een aardige bijkomstigheid was; veel beter slapen, daar ben ik zoo blij mee en dat is voor mij ook de ultieme motivator om door te zetten. Maar…..Ciao, je hebt het over 6 dagen ‘zonder’, hoe zit het dan? Ik ga het jullie vertellen.
Ik ben gewoon een lekkerbek, zo nu en dan spring ik uit de band en mijn motto is: “doe het dan goed”.
De 7e dag, symbolisch he?, was er een surprise avondje voor onze ‘bijna 40 dochter’ georganiseerd door haar vriendinnen en….mams was ook welkom! Dat liet ik me geen twee keer zeggen, leuk en….lekker, want we zouden het vieren in een goed restaurant!
De vriendinnen en ik verzamelden zich onzichtbaar achter in het restaurant. Dochterlief kwam nietsvermoedend met ideale schoonzoon en zelfs kids binnen, ze had gereserveerd voor 4 personen.
Tadaaaaa, als duveltjes uit een doosje werden we zichtbaar en riepen surprise!!!!! Dochterlief werd boos! Ze was niet opgemaakt enzo, maar dat was de schok, ze straalde al snel, pinkte een traantje weg en deed een lippglosje op.
Ideale schoonzoon zei hun reservering af en vertrok met beduusde kids, gelukkig zijn zij toch ergens een hapje gaan eten.
We waren met een leuke groep meiden en ieder had op een kaart vermeld wat dochterlief nog beslist moest doen voor ze 40 werd, het geheel werd aangeboden in een versierde ‘bucket’.
Tijdens het heerlijke eten en de super wijntjes (jawel), moest de ‘bijna jarige’ de kaarten voorlezen en dat leverde ontroerende en vooral hilarische momenten op. Zo was er bijvoorbeeld een leesbrilletje aan toegevoegd en……een dikke joint, haha.
We hadden ook een slinger gemaakt van vlaggetjes waar allerlei gevleugelde uitspraken van de ‘bijna jarige’ op stonden (we hadden er meer dan het aantal vlaggetjes).
Die slinger moet ze ophangen op het grote feest wat er nog aan zit te komen.
Het werd een top avond en na afloop werd mams naar huis gereden in een supergave cabrio, uiteraard met alles open ….….de pruik is niet afgewaaid. Was ook wel een goed merk hoor, nee niet de pruik, die cabrio natuurlijk.
De rest van de ladies is nog even verder doorgezakt. Maar deze dame had genoeg op hoor en sliep dus slecht en…ik had een mierzoet toetje op, getsie, toetjes zijn nu definitief geschrapt, de wijn houden we er wel in op feesten en partijen.
Nu sta ik alweer 3 dagen ‘droog’, heerlijk en weer geen centje pijn.
Maar…ik ga het nog zwaar krijgen, want we hebben nog heel veel feesten te gaan voor de jaarwisseling, we zien wel.
De vorige keer vertelde ik, dat ik ‘vreemde’ dingen onderneem in mijn uppie. Deze week, werd het een surprise balletvoorstelling om 9 uur in de ochtend en wel in het station. Daar moest een zou ik bij zijn, ik ben er zelfs vroeger mijn bed voor uitgekomen.
Er komt een of andere nieuwe serie op de tv over een ballerina en om die serie te promoten zouden er in Amsterdam, Delft en Breda, op het station balletoptredens komen voor de nietsvermoedende reizigers.
Er waren een handjevol mensen die speciaal gekomen waren (het stond in de krant!) en reizigers heb ik niet gezien, vooruit eentje dan. Wel heel veel (tv)camera’s.
Het ballet was zeer aardig, een paar goede dansers en een paar wat minder, een paar kleine tengere en een paar veel te lange en een te zware. De pianist was beroeps, gewoon goed!
Voor de geïnteresseerden, de serie komt op HBO (een soort netflix) en het ballet werd verzorgd door De Dutch Don’t Dance Division, een gezelschap uit Den Haag dat werkt met beroeps en amateurs.
Ik heb toch echt staan genieten daar en dat was waarschijnlijk zichtbaar, want……er kwam een camera op mij af, na afloop. Ik schrok me te pleuris en kraamde er allerlei onzin uit. Gelukkig hebben ze goed geknipt en zeg ik alleen maar, vol in beeld, “het was bijzonder, heeeeel bijzonder”.
Wat een bak, het was mijn eerste tv optreden, ik heb uiteraard een foto van de tv met Ciao op beeld, gemaakt. De balletfoto’s zijn niet best, die lui bewegen te veel.

DSCN3456 DSCN3518

Een Geiten Wollen Sok

Wat een titel he?, wat is er nu mis met zo’n soort sok, lijkt me zelfs wel lekker. Helaas kleeft er een vals randje aan, zo wil je niet genoemd worden en daarom draag je ze maar liever niet. Gelukkig vind ik ze niet mooi voor mijn poezelige voetjes en…ik ben ook nog eens allergisch, echt!, voor vele sokken. Dat is een fenomeen dat ik nog niet vaak tegengekomen ben bij een medemens, maar helaas ben ik een geval apart en heb vaak na een wandeltocht de brandblaren op mijn voeten staan. Het maakt niet uit of het geitenwollen/hema/falke of andersoortige sokken zijn, het is mij te vaak raak.
Met dit euvel moet ik leven dus en ik wandel zo graag.
Nu heb ik wel een paar trucjes bij de hand om de boel enigszins in toom te houden, ik draag tijdens lange wandelingen ‘voetjes’, zo blijft het getroffen gebied wat kleiner, ik sla in het geval van echte sokken, de boel om, omdat ik denk dat het met elastiek te maken heeft en dat zit meestal wat extra in de boord en… als het heel heet is, loop ik niet veel want transpiratie versterkt de boel. Je zal het maar hebben he?
Sorry, ik ben afgedwaald, ik wilde even een beetje klagen, terug naar de geitenwollensok.
Ik heb een, met-aan-zekerheid-grenzende-waarschijnlijkheid, vermoeden dat ik er een aan het worden ben. Ik stort me in de vreemdste dingen en vind het nog leuk ook, vroeger zou ik er om gelachen hebben, ik eet heel gezond en zo veel mogelijk biologisch, ik laat de biefstuk voor wat ie is en ben verslingerd aan pap als ontbijt. Als dat geen geitenwollensok is?
Maar…..het gaat nog verder, de aanleiding was de toekomstige aanpassing van de schijf van 5, ik zat hard te knikken en zei blij tegen manlief, wowwww, zo leven wij al ruim een jaar. Grote blij was meteen voorbij toen er gezegd werd dat alcohol gemeden moet worden, 1 glas per dag was de limit!
Nou die hakte er in bij mij, ik mocht van de cardioloog best wel een paar wijntjes per dag en dronk er dan ook elke dag drie, een voor het eten, een bij het koken en een na het eten, heerlijk, altijd hele grote blij! En dat mag nu dus niet meer.
Eerst had ik het idee om de boel naast me neer te leggen, een mens mag toch minstens wel een slechte eigenschap hebben, maar het gaat wel om je gezondheid en toch door blijven drinken dan? Toen kwam het idee in me op, ben ik dan een alcoholverslaafde????
Het speelde me parten, het leven is wel leuker met alcohol, wat blijft er dan nog over?
Tja en Ciao zou Ciao niet zijn, als ze dit dilemma niet eens aan een nader onderzoek zou gaan onderwerpen.
Zo gezegd, zo gedaan, s’morgens bij het eerste kopje koffie (we drinken er twee per dag van versgemalen koffie, en dat mag godzijdank) zei ik doodleuk tegen manlief: “ik denk dat ik alcohollist ben, ik drink tegen beter weten in, drie glazen wijn per dag (hij ook hoor, maar hij heeft geen hoge bloeddruk) en nu wil ik mezelf gaan testen. Ik drink vandaag geen alcohol!”.
Die sloeg in en ik werd er een beetje vrolijk van, wat zou ik gaan voelen en zou het me lukken?
Ben meteen naar de biologische winkel gelopen (met ‘voetjes’) en heb een enorme voorraad thee ingeslagen en een theezeefje.
De dag kwam ik perfect door en de ‘borreltijd’ maakte totaal geen indruk, tijdens het eten slurpte ik lekker wat water weg en de rooibosthee ging erin als……wijn….net zo lekker.
Stomverbaasd was ik, is dit nu zo gemakkelijk, want ik ben echt wel verslaafd volgens de alcoholwetten? Wellicht komt het de volgende dag, dus dan nog maar een dag ‘zonder’. Manlief keek me meewarig aan en dronk op zijn gemak zijn glaasjes. Ik dus weer niet en….geen centje pijn.
Okee nog maar een dag dan…en weer geen verleidingen of ontwenningsverschijnselen. Ik vind het best zo eigenlijk, waarom alcohol drinken als je het niet eens mist. Dus….deze dame gaat vandaag weer niet aan de drank, misschien morgen? Ik weet het niet, we zien wel.
Maar…ik heb wel eens gehoord dat je van de ene verslaving in de ander valt. Dat is een grappig, laat ik dat dus nu net andersom gedaan hebben, ik had er al een verslaving bij gekregen (wandelend fotograferen) en heb nu dus een verslaving aan Bacchus overgedragen, hoe vreemd kan je zijn?
Ik zei net dat ik me stort in ‘vreemde’ dingen. Voor de duidelijk het zijn voor mij vreemde dingen hoor, een ander vind het de gewoonste zaak van de wereld. Zo heb ik gisteren zonder manlief deelgenomen aan een rondleiding (jawel, met geiten wollen sokken) door onze wijk, verzorgd door een stadsgids van het Gilde Breda. Ik vond het top, de goede man wist zoveel te vertellen dat we dubbel zoveel tijd nodig hadden.
Manlief was er al een uur van overtuigd dat ik in de kroeg beland was om mijn alcohol promille weer op peil te brengen