Ciao doet aan Miksang

Wat een mooi weer wordt ons voorgeschoteld he? We hebben niets te klagen, nog steeds uitstel van ‘winter’, ondanks de inmiddels ingetreden wintertijd.
Dus….deze dame heeft wat afgelopen dezer dagen, ik denk wel 60 km! Ja ja, mede wegens ‘het ding’. Maar ook meneer Nikon wilde altijd mee, hij slurpte het een na het andere op, de gulzigaard, om vervolgens zijn buik weer vol te laden met haute electrique. Hij nam de witte schuwe reiger tot zich en grote hoeveelheden wilde lawaaiganzen, maar ook kon hij niet genoeg krijgen van de herstkleurenpracht, van strakblauwe luchten en kleurrijke reflecties in het water.
Ik hoor jullie al verzuchten; ‘ Die Ciao zet vervolgens alles in het zwart en het wit, weg…..mooie kleuren, zonde”. Tja…..dat is mijn keuze, daar ligt mijn kracht heb ik gemerkt. Ik begon keurig in het kleur met (te) mooie plaatjes, maar dat hoorde niet bij mij, ik voelde me zelfs wat truttig, dus….ik ben wat gaan experimenteren en heb nu mijn draai gevonden hoor. Het blijft zwart en wit, soms wat vreemd, soms met wat emotie en soms gewoon heel erg mooi.
Ik kan ook best genieten van kleurenfoto’s en strakke plaatjes hoor, maar die kunst beheers ik niet en sterker nog, die ligt me niet, ik ben altijd al een rebels tiepje geweest, net even wat anders.
We zullen zien hoe ik me verder ontwikkel.
Om nu niet alles aan de tand des tijds over te laten, besloot ik mezelf eens een boost te geven, in de vorm van een Fotografie Workshop en…..manlief wilde ook!….hele grote dubbelblij.
Gisteren was het zover en alsof de duvel ermee speelde, geen zon, een uitdaging dus.
De workshop ‘ZIEN in Breda’, wordt verzorgd door Artstudio23 (www.artstudio23.com), een zeer actief bedrijf hier in Breda.
Een van de eigenaren, beroepsfotograaf Hans van Nunen, wachtte ons en nog 7 enthousiastelingen op bij het standbeeld (koning-stadhouder Willem 3) op het Kasteelplein.
Hij startte met wat korte tips en liep vervolgens met ons langs vele mooie plekken en wees op leuke en aparte manieren van fotograferen. Hij wees oa op compositie, op ‘scherp’ versus ‘wazig’ en op de ‘hoek’ van fotograferen voor mooie effecten.
Wat ik persoonlijk heel erg leuk vond is het fotografen door objecten (gaten) heen. We kregen ruimschoots de tijd om ter plekke het geleerde in de praktijk te brengen, wat soms hilarische taferelen op riep. En je snapt het he?, dat vind Ciao ook leuk om te fotograferen. Van tevoren was ik toch wel bang dat ik mijn onbevangenheid zou verliezen, ik doe alles op het gevoel en ben totaal niet technisch, ik weet bijvoorbeeld in het geheel niet wat een diafragma is. Maar….Hans liet ieder in zijn waarde en gaf raad op maat. En op het laatst…….gebeurde er iets bijzonders, ik liet Hans wat foto’s van mij zien en….hij was blij verrast, hij vond ze goed en gaf me een groot compliment, hij zei:” Jij hebt het, jij ziet het”! En het meest vreemde is dat mijn wijze fotograferen en bewerken een naam heeft in de wereld van de fotografie.
Ik stond paf, het heet: “Miksang”, een contemplatieve benadering van fotografie gebaseerd op de leringen over Shambhala en Dharmakunst van meditatiemeester, kunstenaar en geleerde Chögyam Trungpa Rinpoche. Deze benadering is gebaseerd op zijn leringen over de aard van waarneming, en open ruimte als de basis van goed zien en zijn.
‘Goed’ heeft hier niet de betekenis van ‘goed’ en ‘slecht’, maar betekent dat onze geest ontspannen en open is: vrij van onze interpretatie.
Een kalme geest, een heldere kijk en een zacht hart komen samen in één enkel moment. We staan onszelf toe meer beschikbaar te zijn voor de dagelijkse dingen om ons heen, zonder de formules en regels die vaak met de hedendaage fotografie verbonden zijn (dus ideaal voor deze a-technische dame) en nu komt ie: “Een oneindige reis van vertrouwen in het eerste moment van onbevangen zien, met oprechtheid, ruimte om los te laten verbinding.
Vrij en vreugdevol.
Door het beoefenen van contemplatieve fotografie ontwikkelen we de vaardigheid deze ervaringen met grote precisie en elegantie uit te drukken met de camera.
Eén moment, één klik.

Dat is nu precies hoe ik het voel en beleef, ik ben dus toch in een totaal onbewust hokje te plaatsen.
Er zijn cursussen om je te verdiepen, maar…..dat doe ik lekker zelf….ik ga gewoon verder met het grote genieten!
Ciao!

DSCN2970 DSCN2986 DSCN3088

Het Markdal in Breda

Wat later dan gebruikelijk meld ik me weer. Je kent dat wel, druk, druk en van alles aan het hoofd.
Er is altijd wel wat wat aandacht vraagt, maar vandaag lijkt het een dag voor mezelf te worden, daar ga ik eens goed gebruik van maken.
Omdat ik een plofkop had van veel gedoe en al vanaf half 6 op was, besloot ik om na de ochtendrituelen mijn geliefde Markdal te gaan doorkruisen, samen met meneer Nikon.
Doel was, het hoofd leeg maken, ‘het ding’ tevreden stellen en een schuwe witte reiger spotten en fotograferen.
Alles is gelukt, ik zit nu ontspannen voor mijn mac, foto’s zijn al ingelezen en ‘het ding’ heeft me zojuist medegedeeld dat ik mijn dagelijkse doel heb gehaald.
Het blijft leuk en inspirerend om ‘het ding’ tevreden te houden en het is nog rete gezond ook.
Elke maandag vertelt ie ook nog wat hij van mijn week vond en stelt het doel nu vaker omhoog, jaja, hij wil steeds meer. Ook kan ik zien hoeveel kilometer ik gelopen heb, vandaag 6 km. En heel soms krijg ik op mijn phone een medaille, ha ha. Ik heb er al 6.
Ook meneer Nikon is tevreden, die heeft alweer veel moois tot zich genomen en hangt nu lekker aan de oplader, man man, wat kan ie vreten.
Maar…..hij heeft de witte reiger, een blauwe reiger en een eenbenige voddige jonge ooievaar vastgelegd, knap hoor, grote blij.
Gelukkig is mijn hand snel gevuld en beleef ik geluksmomentjes.
Als ik het Markdal in loop, komt de grote blij meteen, het is zo verademend, verwachtingsvol mooi daar.
Het wordt goed onderhouden, chapeau voor de gemeente Breda.
Het is er niet alleen goed toeven voor de mens, maar ook voor honden, honderden wilde ganzen, koeien, eenden, zwanen, meeuwen, reigers, ijsvogeltjes, vissen, reigers en nog veel meer onzichtbaars. Die zwanen geven me altijd een geluksgevoel als ze overvliegen, dat is echt heel indrukwekkend, die vleugels maken het geluid van windmolens en dan doen ze er nog een speciaal krijs geluidje bij, prachtig.
Ik ben een bevoorrecht mens om deze achtertuin tot mijn beschikking te hebben.
Maar nu, over tot de orde van de dag en eens gaan bedenken wat we vandaag op tafel gaan zetten. Ik heb veel keus, want ik heb de hele biobox van deze week (Boerschappen) van ideale schoonzoon gekregen omdat zij weg waren, we hoefden hem alleen maar op te halen.
Tjonge, net een doos van Pandora, ongelofelijk lekkere groentjes, vis, vlees, kaas en fruit. Ik krijg telkens dus ook weer een grote blij als ik de koelkast opendoe.
Ik denk dat het vandaag een goed gevoelde tomatensoep gaat worden. Gelukkig is manlief altijd bereid om groenten te snijden, dat scheelt weer.
Dan ligt er nog een hele middag voor me, die ga ik besteden aan het organiseren en bewerken van mijn foto’s, dat moet er nu eindelijk eens van gaan komen. En als het dan ‘klaar’ is, maak ik een fotoalbum middels de Hema, ik krijg net een mailtje dat ik 25% korting ga krijgen, hoera, weer een grote blij, ik ga aan de slag nu!
Ciao!

 

 

Milano Finito

De laatste nacht in Milano was weer pet! Die Haïtiaansen bleven maar rondspoken en met deuren slaan, de hele nacht door.
We zijn de dag maar eerder begonnen en na de koffietjes waren we klaar voor vertrek. De taxi reed op tijd voor en bracht ons naar het Zentrale Milano, je weet wel, dat schitterende station. Daar is ook het busstation.
De bus kwam heel vroeg, we mochten er al in en hadden vol zicht op de slapende zwervers.
Ze hebben daar allen een eigen nis, waar ze met hun hele hebben en houden bivakkeren. Er lag er een met blote voeten, slofjes stonden ernaast, de deken over het hoofd getrokken.
Langzaam werd de een na de ander wakker, we zagen verloederde hoofden, er werd gesnoten, gerocheld en handen werden aan de muur ‘schoon’geveegd.
Een eerste neutje ging er in als koek, er werd gelachen en gekletst. Je zag al gauw wie de popie jopie onder de zwervers was, een vrolijke vent.
Opeens kwamen er twee keurige heren aangelopen en de popie jopie ontving ze met alle egards. Ze deelden broodjes uit, koffie en….drank. Het werd een gezellige happening, die met de blote voeten sliep nog, die miste het ontbijt. Maar nee…….ze werd gewekt door een van de keurige heren met een neutje, de broodjes waren al op. Ja, het was inderdaad een vrouw, leeftijd was niet te schatten, enorme wallen onder de ogen en heel erg traag. Ze sprak met niemand, dronk haar neutje en begon in haar bullen te graaien. Dat werd een heel gezoek, maar uiteindelijk had ze een paar zorgvuldig opgevouwen sokken met gaten te pakken. Met oneindige traagheid trok ze haar sokken aan en begon opnieuw in al haar tassen te graaien…..ja hoor….een paar versleten gympies en de sloffen verdwenen in een van de tassen. Met veel moeite kreeg ze de gympies aan haar door oedeem aangetaste voeten.
Wat een triestheid, hoe is ze geworden tot wat ze nu is en hoe moet dat in de winter?
We hebben ongelofelijk veel zwervers gezien in Milaan.
De voorstelling werd verbroken, de bus vertrok en al gauw waren we de zwervers vergeten.
Het ritje duurde bijna 1 uur.
Op het vliegveld hadden we nog ruim de tijd om wat rond te neuzen, maar…niets gekocht. We hadden vantevoren afgesproken om tijdens deze dagen niets te kopen, omdat het een extra ingelast tripje was. Eigenlijk een ‘moetje’, want de expo wilden we niet missen.
We hebben nog geld mee terug genomen, grote blij voor de financiën.
Ryanair bracht ons weer in een zucht en een scheet naar Eindhoven. Snel met de shuttlebus naar het station. Even wachten op de trein en voor we het wisten stapten we ons warme huisje binnen. Man man, wat is het koud, een enorm verschil met het warme (24graden) Milano.
Als jullie je afvragen, waarom zegt ze toch steeds Milano?, nou omdat ik het zo lekker vind klinken, daarom dus.
We hebben ons Bredase leven weer snel opgepakt en deze dame heeft haar wandelingen door het Markdal hervat, ik heb voorlopig genoeg uitlaatgassen geïnhaleerd.
We hebben een paar heerlijke dagen gehad in Milano, veel gezien, lekker gegeten, veel gelopen (40km), veel prachtige foto’s gemaakt (IG) en slecht geslapen.
De eerste nacht thuis lagen we om 9 uur al te slapen, maar werden wakker gebeld door dochterlief. Gelukkig vielen we meteen weer in slaap.
Ach, een mens kan veel hebben, we hebben er onze dagen niet door laten beïnvloeden, je bent maar een keer jong he?
Nu 3 maanden koud Nederland met zo nu en dan een uitstapje.
En midden Januari gaan we weer de hort, is zelfs al geboekt, maar dat horen jullie tzt wel.
Nu eerst over op standje ‘normaal’.
Ik spreek jullie over een week wel weer,
Ciao Tutti!

Handel China
Handel China
Muziek China
Muziek China

Architectura Moderna

De nacht was goed, tot……..half 6 in de ochtend, de ‘Afrikaanse’ buurvrouwen kwamen thuis. Gekakel, met deuren slaan en telefoneren onderling, maar ook naar ons, waarschijnlijk per ongeluk. Grrrrrr, grote grrrrr.
(Later toch maar even een klacht ingediend bij de receptie, het gaat om Haïtiaanse meiden die hier stage lopen ivm de expo).
Gelukkig waren we al redelijk uitgeslapen, dus we begonnen wat vroeger met de ochtendrituelen.
Al snel waren we weer in the mood voor de laatste dag Milano, en wel voor de moderne architectuur.
Maar eerst naar het beroemde station Centraal, dat moesten we nu echt aanschouwen. We waren er bij aankomst en morgen zullen we er ook weer zijn, maar het is zo bijzonder dat we toch even apart de tijd wilden nemen om alles te zien.
Na het ontbijt, liepen we er met kaart blindelings naar toe.
Het eerste wat ons opviel, waren de vele daklozen die overal liggen.
Maar dan wordt je gegrepen door de architectuur van het gebouw (1931). Enorm, magistraal en mooi.
Er bevinden zich vele hallen in, plaatjes.
Dit is werkelijk het mooiste station wat we ooit gezien hebben.
En toen was het tijd voor de moderne architectuur, op naar de wijk Garibaldi. Je weet niet wat je ziet daar, werkelijk high tech architectuur. We hebben onze hartjes opgehaald en meneer Nikon kon alleen nog maar klikken.
Na de architectonische hoogstandjes liepen we naar een nieuw fenoneem, een soort van sjieke futuristische wijk voor de welgestelden.
Maar eerst moest de inwendige mens tevreden gesteld worden, dus we doken een sjiek Italiaans restaurant in. We vonden dat we Italië niet konden verlaten, zonder een echt Italiaans maal. Het werd een schot in de roos, nog nooit zo’n voortreffelijke pasta gegeten. En….heerlijk gegrilde groenten. De wijn was ook goed.
Toen we gingen afrekenen, kwamen de problemen, ze hadden een soort van Dos programma, dat allerlei informatie van ons wilde, zoals naam, voornaam, adres en……bvn nummer en dan zou de rekening pas uit de kassa rollen. Bij die laatste deden we of we dom waren, die hadden we zogenaamd niet. Het werd een heel gebakkelei. Wij hielden voet bij stuk en zeiden dat we dan gewoon zwart wilden betalen. We waren gewoon oude gepensioneerden, die geen fiscaal nummer meer hadden.
Even speelden ze op scherp, maar…ze haalden bakzeil, we mochten betalen en kregen nog een lekkere limoncello van de zaak, even goede vrienden.
Op naar de welgestelden.
We werden niet teleurgesteld, man man, wat zitten die daar leuk te wonen.
We zagen ook nog een heel bijzonder congresgebouw, wat een geluk.
En…..we zagen een ongeluk, een ambulance en behoorlijk veel politie. Manlief had al spoedig in de gaten dat er een auto klemgereden was door de carabinieri. Er was nog een onschuldige auto bij betrokken. Er was ook nog politie local en gardia civil opgeroepen. Uiteraard hebben we de boel staan observeren. Een vrouwelijke carabinieri werd afgevoerd met de ambulance en een lachende crimi door de politie. Toestand hoor.
We liepen terug de Chinese wijk in en besloten nog even op een terrasje te gaan zitten om wijn en sfeer te proeven. We dronken er super wijntjes voor 1€ per glas en hadden vol zicht op sjouwende en winkelende Chinezen.
Terug naar onze residence en een taxi besteld voor morgenvroeg en…het balkon op met wijn en zicht op sjouwende Chinezen en in de verte de super gebouwen.
De Haïtiaanse buurvrouwen zijn weer thuis en aan de kook……stinken hoor en….kakelen.
Ze zullen zo wel weer uitgaan.
Manlief heeft ze toch nog even in vloeiend Frans verzocht om wat stiller te wezen.
Als zij terugkomen, vertrekken wij, we hebben een hele bijzondere tijd gehad in Milano.
Ciao.

Garibaldi Milano
Garibaldi Milano

Expo Milano 2015

Vannacht was het stil in the house, geen dichtslaande deuren, geen gelach of geklets en geen geluid van buiten. Zo moet het zijn, heerlijk geslapen dus.
Vandaag is de grote dag, we gaan naar de expo. Tickets heb ik online gekocht, dus geen wacht rijen voor ons. We gaan met de tram, die stopt hier om de hoek, lekker makkelijk.
Gisteravond heb ik havermoutpap gekookt voor 3 ontbijtjes, ook weer handig, ik hoefde van morgen de boel alleen maar even op te warmen en wat fruit er in te kieperen.
Manlief at een paar flinke sneden brood, dus onze magen kunnen er even tegen, maar op de expo gaan we los.
Elk land presenteert zijn eigen eten, de kans is groot dat we een paar maal lunchen vandaag, een uitgelezen kans om over de grens te eten.
Gisteravond werd er aangebeld bij ons……stoelencontrole……..de stoelen werden geteld (2)! We hebben een uur in een deuk gelegen. Regelmatig draag ik manlief nu op om de stoelen te tellen.
Bij de tabacco kochten we onze tramkaartjes a 5€ pp (retour).
Het was een oud gammel trammetje van het merk van onze mislukte Fyra (Ensaldo Breda), hier dus ook niet best. Het was loeidruk en het ding stopte zowat om de 100 meter. We deden er een half uur over.
Toen sjokten we en masse een brug over et voila, daar begon de expo.
Je tas wordt gescand en zelf moet je door een ‘poortje’.
De expo is immens, je kijkt je ogen uit je hoofd en het is druk, heel erg druk.
Overal staan lange rijen voor de palviljoens, met wachttijden van twee uur. Daar hadden we dus geen zin in, zonde van de tijd en de buitenkant is ook zeer de moeite waard.
We hebben alle palviljoens gezien en dat is een ware prestatie moet ik zeggen. We hebben 12 kilometer gelopen.
Het mooiste palviljoen is van Italië.
We vonden de kwaliteit van de architectuur bijzonder hoog, zelfs van de armere landen.
Nederland heeft geen palviljoen, ze hebben wat foodtrucks, shame!
We hebben heerlijk gegeten in ons geliefde Turkije en nog een hapje in België.
Je kunt overal water tappen (gratis).
Ons hoofd zit vol indrukken, ik heb vele foto’s gemaakt, die zal ik tzt plaatsen, hier is dat niet te doen ivm shitwifi.
In de expo is overal wifi, gratis en snel, top!
Het weer was net zo mooi als de dag, bofkonten zijn we.
Nu cooling down met een wijntje en hopenlijk weer een goede nacht, maar ik houd mijn hart vast, onze buren zijn een stelletje lawaaierige Afrikaanse vrouwen.
Morgen gaan we de moderne architectuur van Milaan bewonderen, ook weer zin in.
Ciao!
Oh ja, nu ik dit schrijf, moet ik Julie nog meedelen, dat iedereen me kent hiero, ze roepen meteen Ciao!image

Centro Milano

We hebben gisteren nog lang op ons balkon gezeten en genoten van de lichtjes in de verte, de stilte en de wijn.
We hebben vol zicht op de wijk Garibaldi, waar enorme, spectuculaire wolkenkrabbers staan. Daar ga ik beslist nog fotograferen.
Heel laat en beneveld gingen we ten bedde, in een treintje, zo komisch. Onze voeten kunnen elkaar raken.
En om het maar meteen gezegd te hebben, de nacht was vreselijk, heel veel lawaai, we schrokken constant wakker.
Gelukkig hoeven we vandaag niet echt te denken, we gaan gewoon hoppen en offen, we zien wel.
Maar eerst de koffietjes en een ontbijtje, daar knapt een mens weer van op.
Het is heel mistig, maar ze beloven ons 24 graden, dus……ons hoor je niet meer klagen.
Manlief loodste ons in rasse tred, met kaart, naar Park Sempione, daar ligt een enorm kasteel. Zo groot hebben we nog niet gehad. Je kan er dwars doorheen lopen en dan kom je bij mooie fonteinen, je bent dan in hartje Milano.
In het kasteel was een water festival aan de gang, heel vernuftig allemaal en interessant. Ik heb een bruin vermoeden dat onze koning er zijn koninklijke hart zou kunnen ophalen.
Via een grote winkelstraat, met vele modieuze mensen liepen we recht op de Duomo (Dom) al. Het is een schitterend exemplaar en enorm van afmetingen. We zijn er niet in geweest, te druk en geen tijd.
Alvorens te gaan hoppen, wilden we nog even de schitterende winkelgallerij (galleria Vittorio Emanuele2) bezoeken. Geen straf, die is echt indrukwekkend van schoonheid, de dure winkels kunnen me gestolen worden, maar het winkelende publiek…..goud waard.
Na al het vergapen, hopten we on en reden heel Milaan door. Dat gaat niet zonder slag of stoot. Milaan is druk, heel druk. Je staat hier meer voor het rood, dan dat je rijdt. Er wordt lustig getoeterd en vervolgens hard opgetrokken, heftig dus.
Maar……we hebben Milaan in beeld, mooie stad, maar hectisch en eclectisch.
Na de hop off, zijn we gaan eten bij de Italiaan, dat was smullen hoor.
Terug naar het park, wat een verademing weer, dus we lengden de parktijd met een wijntje in een uitspanning. Vestje kon uit, zo lekker.
Gelaafd en gelouterd, liepen we terug naar onze Chinezen, sloegen nog wat wijn en kaas in en gingen verder met genieten op ons balkon.
We kunnen maar geen genoeg krijgen van het zicht op die spectuculaire gebouwen.
Het was een super dag weer.
Ciao Tutti.

Milano

Breda heeft vele evenementen, waaronder de singelloop. Dat is een enorm sportief gebeuren dat altijd op de eerste zondag van Oktober plaatsvindt. De hele binnenstad is op deze dag autovrij! Dit jaar was het alweer de dertigste singelloop in de Bredase geschiedenis.
De hele dag starten er allerlei groepen, zoals families, bedrijven, halve marathon, medinova en ook echte wedstrijdlopers. Die laatsten zijn veelal Kenianen en Eritreeërs, die rennen onvoorstelbaar hard en gedreven.
Het is een groots opgezette loop langs onze mooie singels.
Ideale schoonzoon rent al jaren mee met zijn skate4air vrienden, heel knap.
Omdat het weer ideaal was, besloten manlief en ik om ons in de hectiek te storten. Eigenlijk niets voor ons al die drukte, maar…….wat was het leuk, gezellig, beschaafd en feestelijk, ongelofelijk. We hadden een mooie stek bij een goede kroeg (café de Beyerd) op aanraden van dochterlief. Zij was met kleindochter1 op de fiets hier naar toe gekomen en wij zijn met kleindochter2 (een goede loper) met de benenwagen gekomen.
Het was een superwandeling met onze dartel, wat een energie heeft die tante.
Het was een groot gezellig feest, uiteraard met een glaasje he?
Ideale schoonzoon heeft goed gelopen en weer een medaille gescoord, die hij meteen aan zijn sportieve loopdochter doneerde. Grote blij voor de dartel, ze dartelde weer heerlijk terug met ons. Bij aankomst in onze wijk, wilde ze meteen weten hoeveel stappen we gezet hadden en hoeveel kilometers we gelopen hadden (7,2). Ze viel zowat om van verbazing en wilde meteen een groot ijs met een optie op meer. We legden aan op het terras van onze stamkroeg ‘Moeke’ en langzamerhand verscheen de hele familie, dus lag het voor de hand om er meteen maar te blijven eten. Wat een happening, wat een heerlijke flammkuchen, wat een lekkere wijn, wat een euforie en wat een gezelligheid.
Het was een onverwachte topzondag geworden.
De Maandag startten we nog helemaal in de euforiemodus, deden wat klusjes, kregen een lunchgastje (noodles) en maakten ons klaar voor de oude dame.
En….dat viel ons flink tegen, eens in de zoveel weken heeft de dame een offday, vandaag dus.
Niets was goed en toen ze woest haar advocaatje over de tafel sloeg en er een grote kliederboel van had gemaakt, hebben we de sessie gestopt.
Ik had wel een paar uur nodig om weer goede zin te krijgen, dat is gelukt.
De koffertjes waren snel gepakt, de erwtensoep van zondag smaakte voortreffelijk en de nachtrust was goed.
In een zucht en een scheet, doorliepen we de ochtendrituelen en gingen op weg naar Eindhoven Airport alwaar we een heerlijk maal verorberden. Wij hadden een mooie buffer in onze buikjes.
De vlucht verliep super, binnen anderhalf uur, stonden we op Italiaans grondgebied (Bergamo).
Onze bus stond al klaar, ik had online plaatsen gekocht voor 5€ de man, de rit duurde 50 minuten.
We meerden aan bij het centraal station in Milano, een prachtig gebouw.
Het was regenachtig, we besloten een taxi te nemen naar onze residence.
En toen………..kwam manlief erachter dat hij het verkeerde koffertje had gepakt uit de buik van de bus, grrrrrgrrrrrr. Hij had wel mijn rose koffertje goed. Hij terug, bus weg en……de bus kwam terug……..en…….koffertje zat nog in de buik, koffertjes geruild, grote blij.
Met een big smile stapten we in een taxi en voor 12€ reed hij ons naar de residence in Chinatown. Jaaaaaa, we zitten echt tussen de Chinezen hier. We kregen meteen een Istanbulgevoel, allemaal bedrijfjes met kruiers met balen goederen. Wij zitten in een ‘tassen’ straat.
Onze studio is schoon en ruim, onze bedden staan achter elkaar, alles doet het en…….we hebben een balkon met zicht op een soort New York, prachtig.
De temperatuur is op vestniveau.
Water en wijn was zo gekocht, gekoeld en wel. Broodjes hadden we thuis al gesmeerd, dus we konden meteen het balkon op met brood,wijn en een view! Het feest kan beginnen.
Ciao tutti!

Ons balkonzicht
Ons balkonzicht

Expo Milano 2015

Zo, weer beter! Ik ben een paar dagen behoorlijk ziek geweest, maar……ik ben gewoon door blijven lopen/sjouwen, ik had geen tijd om te ‘zieken’. We zijn met de oude dame naar een muziekmiddag in het tehuis geweest. Ik was blij verrast dat de kwaliteit te pruimen was. De oude dame heeft genoten, vooral ook omdat er een hondje aanwezig was en een advocaatje met slagroom ging er ook in als koek. Bij de laatste hap, zegt ze altijd “Ik hou eigenlijk niet van advocaat”. En wat een mooi weer was het he?, ik heb genoten van mijn dagelijkse wandelingen. Wat ben ik toch gezegend met ons mooie Markdal, elke keer weer een verademing. Ik kom daar helemaal los van de wereld en geniet van de natuur. Uiteraard gaat meneer Nikon met me mee, hij heeft oa een ooievaar en een aalscholver op de kaart gezet. Tja, wij twee zijn tevens naar centrum Breda gelopen, op zoek naar immense muurschilderingen in het kader van het Grafisch Design Festival. We hebben ze gevonden hoor, indrukwekkend. Sommige werkstukken waren nog in uitvoering. Een museumbezoek pikten we uiteraard nog mee, we hebben per slot van rekening een grafisch museum (MOTI) in ons stadje. Ons stadsmuseum is een stille dood gestorven, dus het Moti moeten we koesteren, het is zeer de moeite waard met vele interessante tentoonstellingen. En…voor je het weet, is het alweer tijd voor Milaan, nog een dagje buffelen en dan is het zover. We zullen Milaan zelf in twee dagen moeten ‘doen’, dus we hebben besloten om in ieder geval een dag weer gebruik te maken van de hop-on hop-off bus. De expo gaat beslist het hoogtepunt worden, een soort van compacte wereldreis. Het is de grootste (4000 vierkante meter) tentoonstelling van de wereld en vindt om de 5 jaar plaats. In 2020 kun je naar Dubai! De tentoonstelling duurt in het geheel een half jaar. Er doen 148 landen aan mee, ze tonen hun (technologische) vooruitgang, maar laten je met traditionele ambachten, theater, dans en muziek ook proeven van hun eigen cultuur. En…we kunnen ook letterlijk proeven, want het thema is…..eten, voeding en voedselproducten! Ik verheug me enorm op het aanschouwen van de verschillenden paviljoenen, vaak zijn dat architectonische hoogstandjes. Zonde dat al dat moois weer afgebroken wordt, maar soms blijft er wat staan, zoals de Eiffeltoren (1889). Het paviljoen van Nederland schijnt flut te zijn, ze proberen het goed te maken met bitterballen en stroopwafels, hoezo gezond? Ik ga proberen om vanuit Milaan verslag te doen aan jullie, maar dan moet de wifi in onze residence het wel doen en ik moet puf hebben. Nu klim ik weer in de benen, met kleindochter 2, manlief en meneer Nikon naar de de singelloop, alwaar we ideale schoonzoon (loper), dochterlief (kijker) en kleindochter1 (kijker) zullen treffen onder het genot van wat spiritualiën. Ciao Tutti!