Dubbel Hoeraaaaaaa!!!

Er is een kindeke geboren, een wolk van een baby. Jullie mogen me feliciteren hoor, eigenlijk MOETEN jullie me feliciteren, dus DOEN, massaal. Ik ga ervan uit dat dat gaat gebeuren. In ruil daarvoor zal ik jullie alle bijzonderheden geven van de boreling.
Haar naam is…..tadaaaaaaaa……..yvonneciao.nl!
Ja, ja, mijn eigen website is een feit. Google gewoon yvonneciao.nl, en je vind me (wordpress).
Ik had zelf al de basis gebouwd en met hulp van een enorm aardige en vooral kundige student communication & multimedia design hebben we er iets moois van gebakken. Bedankt Jur!
De site is eenvoudig, strak en duidelijk voor mijn lieve lezers.
Ik kan nu meer foto’s plaatsen, zelfs groter en ik heb een koppeling gemaakt naar de waarbenjijnu ciao en mijn instagram, dus die laatste kunnen jullie nu ook zomaar bekijken.
Wat een feest he, maar….voorlopig blijf ik tevens posten op de waarbenjijsite,……voor foto’s zullen jullie toch echt naar de nieuwe site moeten, dus meld je aan met je email en je blijft op de hoogte.
Mijn oude verslagen van 5 jaren, ga ik niet op deze site zetten, te veel werk, dus ik ben gewoon een paar weken geleden in het geheim begonnen, als iets niet duidelijk is, dan even op de andere site teruglezen.
Ik ben nog niet zo bedreven met mijn kindje, maar het gaat me lukken hoor!
We hebben een drukke, vrolijke en volle week achter de rug. De feestweek (Bruisend Ginneken) was weer top, wat hebben we genoten en wat een mooie plaatjes heb ik kunnen schieten. Ook mijn dagelijkse wandelingen heb ik kunnen volbrengen, een blijvertje, met dank aan het ding.
Om in the mood te blijven, gaan we straks nog effe feestuhh, ideale schoonzoon is 45 jaar geworden, Hoeraaaa!
En morgen………..begint de vakantie, die luiden we in Eindhoven in met een dineetje, daarna overnachten in het hotel op de luchthaven en de volgende dag ….de lucht in.
Ik beloof jullie zeer regelmatig te posten en voor nu…….
CIAO!

blije oude dame

We hebben het overleefd, de goden zijn geprezen.

OEFFFFFF, we hebben het overleefd, het was een gok. Maar met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid van slagen, durfden we de gok te wagen. Prinses Irene is dol op de natuur en al wat de natuur ons geeft. Zij zegt dat we gerust moeten smullen van allerlei groeisels en bloeisels en als je dan de volgende dag nog wat voelt dan ben je niet dood. Wat een uitspraak, dat mag wat genuanceerder van mij. Dus…..probeer enigszins op safe te spelen, vind ik. Maar…zo werkt het vaak niet, soms moet je een gokje wagen. Zo ook wij, gisteren hebben wij ons voor de goden geworpen. Een heel verhaal ging er aan vooraf, te weten, een bruiloft. Een stel dat al 8 jaar samen is en kinderen heeft, besloten ‘voor het eggie’ te gaan, het schijnt dat in sommige landen een samenlevingscontract niet erkend wordt en dat kan dus wel eens nadelig uitpakken in bijvoorbeeld erfeniskwesties of voogdijkwesties. Maar goed, het stel ging voor het papiertje en besloot er een feestelijk tintje aan te geven. Een mooie happening in een monumentaal pand, een leuke jurk, de bruidegom witte kekke schoenen, wat genodigden, een overheerlijke thema lunch in het grote huis van ouders, een feestelijk programma voor de kids (zij waren in de meerderheid) en uiteindelijk een groots diner in een gerenommeerd restaurant. De kids moesten om 17:00 opgehaald worden door opa’s en oma’s en daar gelijk blijven logeren, want het kersverse echtpaar en de genodigden wilden even zonder kids, begrijpelijk. Jullie snappen intussen wel, dat wij ook kids moesten ophalen, geen straf hoor. Vol verhalen, met volle buikjes, moe en vies, ging het feest bij ons gewoon verder, in de vorm van een potje scrabbelen, beetje iPad en een wandeling naar de ijsbeer voor een overmaats ijs. De kids waren helemaal flabbergasted door het ding (de apple watch) en wilden zien hoe het ding oma constant in de benen houdt en…..ze wilden de volgende dag mee aan de wandel om op het ding de vorderingen te kunnen aanschouwen. Zo gezegd, zo gedaan, even langs hun huis voor loopschoeisel en starten maar. Ze noteerden de tijd en bekeken de start op het ding. Het werd een superwandeling, ze wilden van alles weten, bewonderden de ooievaarsnesten, bekeken een rennende rups (gelukkig geen rennende rukker), probeerden een vlinder te vangen en….wilden alles weten over mijn vondst van het jaar; de bovist. Ze wilden de vindplaats zien, je weet maar nooit of zij er volgende jaar eentje kunnen plukken. Heel geheimzinnig werd het sfeertje…oma maakte het uiteraard ook wel wat spannender dan het was, we naderden de plek, ik wees een paar oude verschrompelde bruine, aangevreten exemplaren aan en……wat zagen we????? Precies……mooie nieuwe en vooral kleinere exemplaren! Wat een enorme verrassing, wat een hoogtepunt en wat een mooie bovist lag me daar in het groene gras aan te kijken. Ik bedacht me geen moment, ik plukte hem en deed hem in een plastic zakje (heb ik nu constant bij me) en besloot de bovist zeker te gaan consumeren, want deze was van formaat galia meloen en toch wel een heel stuk verwijderd van de doorgaande weg. Dolgelukkig en met een magisch gevoel liepen we verder en genoten van alles om ons heen en deden een heuse en vooral spectaculaire fotoshoot. Een stel aardige dames, vonden ons zo ontroerend dat ze aanboden een foto van ons te nemen met meneer Nikon, zodat wij ook konden waarnemen hoe we erbij liepen. Dankjewel lieve onbekende dames voor dit aardige gebaar. Ik zal de foto uiteraard plaatsen. Na een tocht van bijna 2 uur, kwamen we bij de inmiddels weer heldere ouders aan. Vooralsnog hadden de kids geen aandacht voor hun paps en hun mams, nee…nu wilden ze van het ding weten, hoeveel calorieën er verbrand waren, hoeveel stappen er gezet waren en hoeveel kilometers we gelopen hebben en vooral of we ons doel gehaald hadden. We scoorden goed, duizenden stappen, 6 kilometers en een worstenbroodje calorieën en het bewegingsdoel gehaald. Hoeraaaaaa! dolle pret, maar…..het trainingsdoel niet gehaald, dat zat hen niet lekker, hoe doe je dat dan omie? Nou, gewoon wat steviger doorlopen, ohhhhhhhh…..dat gaan we dan de volgende keer doen hoor, makkie. Wellicht heb ik nu stapmaatjes gescoord? In ieder geval scoorde ik op de valreep nog een enorme bloemkool, een courgetje en een aubergientje en een paar stevige knuffels en deze dame liep met een big smile naar huis. Manlief bewonderde al mijn schatten en vooral de bovist, een prachtexemplaar en hij besloot hem ook te gaan proeven. Ik heb een stuk verwerkt in een wokschotel en de smaak was overheerlijk en….vanmorgen werden we gezond weer wakker. Wat een gouden dag weer, zelfs een bezoek aan een behoorlijk sjagerijnige oude dame en mierzoete bejaardenmuziek kon de pret niet drukken.

de bovist fotoshoot

Knibbel Knabbel Knuisje

Om maar meteen met de deur in huis te vallen; de boleet, oftewel de bovist is in de kliko beland. Wel zonde van zo’n prachtig natuurverschijnsel, de keerzijde is dat ik nu weet (en jullie ook) hoe ie er van binnen uitziet, mooi dus. Hij voelde ook lekker, een beetje sponzig, ik hield wel van hem en….ik ga hem beslist een keer eten. Ik heb tijdens mijn dagelijkse wandelingen (ja hoor, ik blijf in de benen door het ding) de weilanden afgespeurd, helaas geen meer kunnen ontdekken. Ik heb wel al een notitie gemaakt in de agenda (iPad) van volgend jaar! De reden waarom ik de bovist, mooie naam trouwens ook, niet geconsumeerd heb, was de grootte. Hij was al te groot om smakelijk te kunnen zijn, is mij door een professional verteld, hij moet het formaat galia meloen hebben. En….de vindplaats lag toch iets te dicht bij een drukke doorgaande weg. De bovist neemt namelijk erg graag veel te veel zware metalen tot zich, die rakker. Ergens was ik opgelucht, want ik had voor een weeshuis bovist in huis en had er mee moeten gaan leuren. Tot zover de bovist. Over twee weken gaan we naar Platje d’Aro, dus….druk nu met allerlei zaken en afspraken en….de feestweek (Bruisend Ginneken) in ons buurtje pikken we ook nog even mee. Het is dus zaak om goed georganiseerd te werk te gaan om volledig voorbereid op vakantie te kunnen gaan. Mochten er nog mensen zijn die leuke tips voor ons hebben?, zoals restaurants, plaatsjes, strandjes, winkeltjes, excursies…. dan horen we het graag. De kids zijn weer thuis, lekker bruin en uitgerust, heerlijk om ze weer in de armen te kunnen sluiten en zo nu en dan een aanwaaier te ontvangen en…op de valreep uiteraard nog logeetjes. Hun huis met levende have, hebben we weer overgedragen, toch wel een beetje jammer, want….ik kreeg net een band met de ongelofelijk verlegen poezen en de moestuin begon interessant te worden. Maar……de tomaten, vooral die ene hele grote, besloten pas rood te worden als de baasjes weer thuis waren. Ik had me verheugd op die rooie ballen, heerlijk om elke dag een vers biologisch tomaatje te plukken. Maar ik mag niet klagen, we hebben twee venkels, twee courgetjes en twee brocolietjes kunnen scoren. Bij de overdracht, offreerde ideale schoonzoon mij een super schattig aantrekkelijk aubergientje met de belofte dat ik nog wel een levering van dit of dat krijg. Tja….wel wrang was dat ik gisteravond een foto van een wel hele mooie grote komkommer door geappt kreeg, die was aan mijn speurneus ontsnapt en…ook nog een reuzencourgette ha ha, grote blij voor de baasjes. Het is ook wel hard als tijdens je aanwezigheid een rovende oma door je tuin gaat, dus…het is ze gegund…smakelijk, ik loop wel weer naar de biologische winkel. Op PP is alles nog in diepe rust, zou het zo rustig blijven? of breekt de pleuris weer uit?, wie zal het zeggen, maar in geval van blijvende saaiheid, zal ik jullie beslist wat ‘geschiedenis’ voorschotelen hoor, anders heb ik jullie blij gemaakt met een dooie mus. De oude dame is nu verslaafd aan de alcoholvrije wijn, ik heb uitgelegd dat het echte wijn is, maar dat ze alleen de alcohol eruit gehaald hebben en…..die proef je toch niet. Die logica ging erin als….alcohol’. Nadeel voor ons is dat we nu wekelijks meer flessen moeten leveren, want de oude dame drinkt er nu op los, maar….dat is dus ook weer een voordeel, extra vocht voor de oudjes kan geen kwaad he? Op instagram ben ik flink actief, zo fijn om nu je foto’s te delen. Ik fotografeer al vanaf mijn kinderjaren en het wordt steeds leuker, er is zoveel moois om ons heen. En….mijn eigen website zit er aan te komen hoor, nog even wachten op een ICT student die me gaat helpen met het opleuken van de boel, nog even geduld, maar wat zou het leuk zijn als ik tijdens de vakantie al verslag kan doen via mijn eigen site. De waarbenjijsite zal ik ook aanhouden hoor, ik ben er toch wel erg gehecht aan, helaas zijn ze lichtelijk ingeslapen daar en werken sommige zaken niet goed meer, maar……..wie weet…..worden ze wakker! Ciao, het ding eist aandacht, ik ga in de benen nu.

 

In de Ban van de Boleet

 

De dagen gaan en komen, het leven staat op een laag pitje, het is vakantietijd. Voor ons betekent dat rust in de straat, de school is gesloten, geen haastige ouders die hun kinderen snel dumpen, geen kinderstemmen, geen netwerken op de straten, weinig geparkeerde auto’s, geen drukte bij Appie, geen aanwaaiende kids, nee……alleen maar dankbare, om aandacht vragende poezen in het hele lege huis van de kids. Ook daar is de straat uitgestorven, doods en verlaten. Zelfs op Insta Gram is het rustig, kortom het is komkommertijd. Maar het heeft toch wel iets, dit sfeertje. Wij gaan rustig ons gangetje, we lopen wat meer (komt ook door Het Ding), wippen hier en daar eens aan en vergeten vooral de oude dame niet. Eigenlijk krijg ik geen kans om haar te vergeten, want ze stalkt me behoorlijk via de telefoon. Ze is de grip op haar leven behoorlijk aan het verliezen en haar geheugen holt achteruit, ze wordt daardoor angstig en eenzaam. Ze probeert me te claimen voor vastigheid en daar kan ik (nog) niet echt mee omgaan, het zuigt me leeg, maar….ik doe mijn best! En……over 3 weken gaan we weer op route en dan……3 weken lang alleen maar ons beidjes en rust! Dat is een mooi vooruitzicht nietwaar? We gaan voor het luieren en de rust en hebben vooralsnog geen excursie plannen, we laten het op ons afkomen. We hebben een appartement aan zee in Platja D’Aro, geen buitenzwembad, dus….manlief zal het zand op moeten haha. Het Ding heeft me behoorlijk in de greep, ik zit al onder de plak van hem. Ik loop meer en beweeg meer en slaap stukken beter en voel me fit en sterk, dat heeft het ding me toch opgeleverd. Elke dag maak ik een rondje, ik heb 4 rondjes, van 20/30/40 en 50 minuten. Per dag kijk ik welke het wordt en ga op een tijd die mij uitkomt, gewapend met meneer Nikon op stap. Het is elke keer weer een feestje en……ik kom ook nog eens thuis met mooie aparte foto’s. Telkens zie ik weer iets nieuws wat het fotograferen waard is, zoals een hond in een rugzak op de fiets, een mooie stellage, een aparte bloem, een schitterend oog van een koe en….een vreemd wit ding, meer een witte voetbal in het gras en…nog meerdere zelfs in alle maten en ook bruine. Meneer Nikon zette ze op zijn netvlies uiteraard. De dag erop bleef ik er maar aan denken en de volgende dag, meldde ik het bij zoonlief, hij wist wat het waren……reuzenboleten of eigenlijk reuzenbovisten. Ja, ook Google gaf hem gelijk en…..ze zijn eetbaar en zelfs zeer smakelijk! Tja, en toen kreeg ik de kriebels, ik moest en zou er een hebben en…..eten. Manlief en zoonlief praatten het uit mijn hoofd, veels te gevaarlijk. En…..toen ik deze blog aan het schrijven was, stopte ik abrupt, deed mijn Nikies aan, riep naar manlief dat ik een rondje van 50 minuten ging doen (hij heeft nog geen 1 keer meegelopen, hij fietst liever), deed een grote plastic zak in mijn tasje, pakte meneer Nikon en ging aan de wandel. De hele weg verkneukelde ik me op de bovist die ik zou gaan ‘plukken’. Ik zag nog wat vreemde dingen onderweg, zoals een oude man met allemaal beertjes op zijn fiets (een kinderlokker?) en een prachtfiets zonder stuur in de bosjes. Toen ik eindelijk bij DE PLEK arriveerde, stonden er een stelletje geitenwollen sokken bij en een oud grijs dametje ‘plukte’ een kleintje. Oh oh oh, laat er ook een voor mij over, dacht ik en….ik zag er een bekende niet zo aardige dame bij, dus ik dook maar even de bosjes in om zogenaamd te fotograferen en loerde ‘geduldig’ of ze al wegliepen en ja…daar ging de wandelclub, beladen met veldbloemen. En……ja hoor, er stond er nog eentje (de vorige keer waren het er tientallen), een hele grote mooie. Ik had een grote zak, dus dat werd de mijne en man man, wat een gewicht. Bij thuiskomst bleek hij 2,2 kg te wegen. Ik heb hem in kwarten verdeeld en 1 kwart in blokjes gesneden en nu twijfel ik of ik hem ga bereiden, ik ben er helemaal opgewonden van. Wat raden jullie me aan? Manlief durft hem niet te eten. Ik plaats de boel wel even in de koelkast, pfffff.

Het ding en een Meneer

Ik ben nog steeds te volgen op ciao.waarbenjijnu.nl, maar…..ik begin zo langzamerhand hier ook mijn wekelijkse blog te plaatsen.

Wowwwww, wat een week weer, ik ben een ongelofelijke bofkont. Ondanks dat de week, weertechnisch gezien, in de eerste helft gewoonweg shit was. Maar….bij mij scheen de zon. Wat was het geval….manlief verraste mij met een nieuw fototoestel!! Hij vond mijn oudje niet meer kunnen, het haperde te vaak en…..hij vindt mijn foto’s goed en dat verdient een beter toestel, zei hij. Nou…..hij durft hoor, ik was nl erg gehecht aan mijn ixusje, het was al mijn derde zelfs. Ja, ik verslijt fototoestellen, ik heb er altijd een in mijn hand van jongs af aan en ja…als je dan eens pleurt, pleurt je toestel ook. Maar mijn laatste ixus heeft alles doorstaan, behalve het haperen dan en op zo’n moment baalde manlief van mijn verbale geweld. Daar moest en zou een eind aan komen en ook aan het merk Canon. Manlief is van de Nikon en speurde het internet af, naar een toestel dat deze dame wel kon pruimen. Ik ben van het gemak, zo van iets moois zien?….klik….en dat was um. Niks geen dingen instellen en niks geen zwaarte en niks vernuftigs. En….hij vond er een, iets meer vernuft, iets zwaarder, iets meer zoom en…iets meer snelheid en een andere kleur. Toen ik hem blij verrast in mijn handen kreeg, voelde het dubbel. Een grote blij en een grote argwaan. Ik bedankte manlief uiteraard uitbundig, maar diep in mijn hart, besloot ik mijn ixusje zeker niet weg te doen en…..blijven gebruiken op sommige expedities. Om de Nikon Coolpix S9900 een kans te geven, ging ik aan de wandel met hem, zo diende ik twee (eigenlijk 3) heren, ik kon mijn watch (het ding) tevreden stellen en….meneer Nikon. En…..na een paar ‘kliks’ was ik om, het is een GEWELDIG apparaat. Dussss….. vanaf nu betere foto’s! De timing van de gift van manlief, was gepland, we zouden de volgende dag naar Rotterdam gaan….fotograferen. Zelfs manlief nam zijn toestel mee en…het weer was subliem, lekker warm, zon en mooie wolken. We deden het rondje ‘Thomas’, je weet wel die jonge architect die ons eens meegenomen heeft en….we plakten er wat extra’s bij. Het werd een fabelachtige dag, wat is Rotterdam toch een geweldige stad, wat een architectuur, wat een musea, wat een vriendelijke humorvolle mensen en wat een horeca! We hebben met volle teugen genoten en speciaal van de kunsthal, daar gaan we met de kleinkinderen zeker naar toe, een absolute aanrader. Tja…….en dan ‘het ding’, het is zeer teleurgesteld in zijn drager, ik beweeg toch echt te weinig. Mijn pc, mijn boeken, mijn wordfeud, mijn nieuwsapps en nog veel meer, laten me te veel zitten. Ohhhhh, ik heb ook zo veel dingen die ik leuk vind, maar…bewegen is van levensbelang, dus….ik ben mijn leven aan het beteren. Ik probeer nu dagelijks een mooi rondje te lopen, ik lees berichtjes staand, een boek gaat me te ver, maar dat mag aan het eind van de dag. Ik heb de verwachtingen van het ding weer iets naar beneden gesteld en heb me voorgenomen om deze week complimentjes van het ding in ontvangst te gaan nemen en….uiteindelijk word ik gezonder! En of het niet op kon, trokken we er nog een dagje op uit, naar onze geliefde Zeeuwse kust. We gingen weer naar de Kontiki Beachclub, niet druk en vooral beschaafd, maar met een ‘kak’ gehalte. Nee, eigenlijk is het een ‘snobby’ gebeuren daar, maar de strandtent is super, heerlijk eten en drinken, goedkope bedjes en….je hebt er zoveel te zien en te horen. We hebben weer genoten, het grauwe kleurtje is weg en we zien er gezonder uit nu en…we zijn weer van vele zaken op de hoogte, zoals van een aanstaande bruiloft. Een big boss in de Bredase horeca gaat trouwen. Hij zat daar met zijn aanbidders en zijn bijna vrouw (die Maxima genoemd werd) de bruiloft te regelen onder het genot van veel drank en ballen. Zijn ‘volk’ lag in kattenzwijm voor hen, echter een wesp wist hem gemeen te raken, grote au voor de grote man. Omdat de eigenaren van de strandtent Bredanaars zijn, zaten er uiteraard vele bekenden van de boss, zij schoven langs en aan, het was een dolle lawaaierige boel. Maar…..we zullen ze er niet terugzien hoor, ze vonden unaniem, Ibiza en Curacao veel fijner. Oeps, geen tijd meer voor PP, eigenlijk is er ook niet veel te vertellen, het is hier nog vakantie, dus komkommertijd. Vandaag weer een mooie dag, we gaan de oude dame eens in een rolstoel zetten en wandelen.