Het is ons 100% meegevallen

Donderdagochtend ben ik niet gaan wandelen, het was te koud in de vroegte. Ik nam me voor om later in de middag te gaan lopen.
De crosstrainer was een gewillig alternatief en wat bleek, mijn conditie is erop vooruit gegaan in Calpe, dus ik kon de 15 minuten goed volhouden. Trots en…….vasthouden nu.
Tja en dan mijn gewicht……er is een dikke kilo bijgekomen door het extra vet en de suikers. Ik ga niet lijnen, maar gewoon wat minder zondigen, is nog gezond ook.
Alvorens ik verder ga met de epiloog, wil ik nog even melden dat ik op mijn tocht in de middag een kievit ben tegengekomen en een ijsvogeltje. Beide dieren leken wel tam, want totaal niet schuw toen ik dichterbij kwam. Wat blijkt, die dieren zijn verzwakt, ze hebben honger, vooral het ijsvogeltje heeft het zwaar nu omdat hij door het ijs niet kan vissen. Er lag zelfs een dood ijsvogeltje, Nature sucks!
Vrijdagmiddag ben ik weer gaan lopen in die vreselijke kou en heb geen ijsvogeltje meer gezien.
En toen hadden we opeens sneeuw, wat een ellende, maar wat fotogeniek, dus toch maar het Markdal in haha.
De oude dame maakt het goed, ze is lekker warrig, maar tevreden, vooral als ze bezoek, aandacht en chocola krijgt.
Gelukkig herkende ze ons nog. Haar gevoel voor humor is ook nog prima. Een medebewoonster noemt de oude dame het ‘kindvrouwtje’. Ik kan me herinneren dat een schoonzusje van de oude dame haar ook zo noemde.

De epiloog:

Het was genieten en alles is 100% meegevallen, behalve het internet.
Ik zal maar meteen meteen met dat laatste beginnen, nooit meer een appartement zonder eigen modem met snel internet. Het was geen doen voor een enthousiaste blogger. Ook was ik ontzettend veel tijd kwijt met het plaatsen van mijn pennenroerselen en het plaatsen van foto’s was bijna onmogelijk. Niet leuk, want ik wil jullie zo graag laten zien, waar ik het over heb. Vanaf nu gaat het helemaal goed komen. In April hebben we weer dat grote appartement met super internet.
Ik begon met te zeggen dat het meegevallen is, dat impliceert dus dat we ons van tevoren zorgen hadden gemaakt over verschillende zaken:
We wisten dat we geen eigen modem hadden en afhankelijk waren van het internet van het complex. We hoopten dat het mee zou vallen omdat het nog geen hoogseizoen was. Helaas dus, en de zgn gratis roaming in Europa (van Nelie) valt in de praktijk vies tegen, je zit al snel aan een limit van je provider. Ik mocht 5000MB opsnoepen, maar dat bleek niet veel te zijn voor je normale internet gedrag.
We waren ook bang dat de zon ons balkon pas s’middags kon beschijnen omdat we een flat voor ons hadden staan, voor de helft, dat dan weer wel. Gelukkig stond de zon hoog genoeg om erover heen te piepen, dus de hele dag zon en dat die flat voor de helft voor onze neusjes stond, was niet storend, we keken gewoon richting zee. Getuige de foto. Appartement in April heeft volkomen vrij uitzicht.
Tja, we wisten dat we de verwarming via de airco zouden krijgen en daar zagen we enorm tegenop omdat we in Portugal gewoonweg kou geleden hebben met zo’n ding. Ook maakte dat een enorme herrie en het geblaas over je lijf was verre van prettig. Niets van dat al, het werkte perfect, volgens manlief was het een geheel ander systeem. In April hebben we in elke ruimte elektrische radiatoren die je digitaal bedienen moet.
We hadden een kleiner appartement, maar dat vonden we niet erg om ‘maar’ 1 slaapkamer en ‘maar’ 1 badkamer te hebben, maar ik zag op tegen het bed. Een tweepersoonsbed zouden we moeten beslapen, thuis hebben we aparte bedden (wel tegen elkaar aan hoor) met apart beddengoed. Manlief is nogal een draaier en een woeler en ik zag de bui al hangen dat ik moest vechten voor mijn stuk deken, laken en plek. Het is me enigszins meegevallen omdat ik overdag zo actief was en dus doodmoe naar bed ging en meestal niet wakker werd van zijn gedraai. Ik ben wel blij dat ik nu weer mijn eigen bedje heb. In april hebben we 2 aparte matrassen en beddengoed, pffff.
We hadden totaal geen idee of we de Calpese winter aangenaam zouden vinden. Op de Kanaries is het altijd rond de 20 graden, maar hier was het rond de 16. Ook dat vonden we heel prettig, want het licht heeft dezelfde intensiteit en dat is voor ons als ‘winter depressievelingen’ heel belangrijk. Ja, het was wat frisser, maar voor ons was het prima zo. Soms was het zelfs te heet op het balkon.
We waren bang dat we de lavavelden en de natuur van de Kanaries zouden gaan missen. En zouden we wel genoeg activiteiten kunnen ontplooien? Voor manlief bleek het in Calpe ideaal te zijn, hij kan niet meer off-road en bergop- en af is niet meer zo weggelegd voor hem. We moeten een hoofdstuk van ons leven afsluiten, het accepteren en er het beste van maken. Dat is prima gelukt, vooral ook omdat we regelmatig ook afzonderlijk erop uit gingen. Het is niet anders. Toch hebben we ook veel samen ondernomen en dan is het vooral voor mij wat inschikken, maar voor de gezelligheid heb je dat er wel voor over. Het is soms wel heel hilarisch om naast manlief te lopen, want hij waggelt alle kanten uit, ook pardoes tegen me op, maar ik heb me staande weten te houden hoor.
De verkoudheid van manlief is over gegaan en sterker nog, hij heeft veel energie gekregen. Hij heeft erg veel gewandeld, lekker in zijn eigen tempo en comfortabel over het asfalt en de tegels.
Deze vakantie hebben we onze grenzen verlegd wat eten en snoepen betreft, dat moet geen gewoonte worden. We zijn niet echt bang voor ons figuur, maar wel voor onze gezondheid. Ik moet er niet aan denken om weer meer pilletjes te moeten slikken, dat mag nooit meer gebeuren! Gelukkig hebben we een compromis gevonden door nu alleen op zondag uit eten te gaan met alle toeters en bellen en……heel soms, als het niet anders kan, mogen we even de beest uit hangen. Gelukkig kook ik graag, en lekker, vinden wij en heb ik een super chef ‘mise en place’ in de casa.
Het boodschappen karretje van de Chinees is een juweel gebleken, wat hebben we daar een plezier van en dat voor €12. Vorig jaar liep manlief nog bijna dagelijks met 5 liter water te sjouwen en dan hebben we het nog niet eens over de wijn.
De Dolce Gusto, is een gouden greep voor €39 en wat een lekkere koffie.
Omdat we volgend jaar echt gaan overwinteren en dan 3 maanden zullen wegblijven, willen we dat gaan zien als daar normaal leven, niet als vakantie dus. We willen gewoon onze eigen dingen kunnen blijven doen, dus……ik heb behoefte aan een grotere laptop of een scherm, zodat ik mijn foto’s naar behoren kan bewerken. We zullen zien of het er inzit. Nu ben ik bezig met een enorme inhaalslag om al mijn foto’s te organiseren en te bewerken, ik zal hier nog weken mee bezig zijn.
De Lidl in Calpe heeft heel veel biologische producten, dus ik hoefde alleen maar voor kip/kalkoen en rundvlees naar de Biowinkel, gelukkig eten we niet veel vlees. Hopelijk gaat de Lidl in Breda ook meer bioproducten verkopen. Mijn Biowinkel hier is duur en arrogant, je moet je eigenlijk inkopen voor een flink bedrag en dan heb je recht op korting. Ik vertik dat en betaal dus maar meer.
Ik heb deze vakantie 390 km gelopen.

Ciao, tot volgende week.

Ze zijn hun eigen kussen

Dinsdag 27 Februari 2018

Omdat we pas rond half 12 het appartement konden verlaten, had ik alle tijd om nog een wandeling te maken. Er was echter een maar, er zat veel regen aan te komen. Ik bedacht dat ik gewoon een omtrekkende beweging moest maken, zodat ik overal even ver van huis was, als ik onverwacht terug moest gaan rennen.
Eerst maar eens naar de archeologische site, die gaan ze bebouwen, hoe krijgen ze het verzonnen, nu gaat een stuk Romeinse beschaving naar de Filistijnen. Heel jammer, er is een petitie gestart, om de bouw tegen te houden, maar……het is en blijft een geld kwestie he?
Ik bekeek de resten nog eens goed en nam afscheid en liep naar mijn roze vrienden, die lagen volkomen in kattenzwijm. Ze zijn hun eigen kussen, ze leggen hun koppen gewoon op hun rug. Ook hier gaat er gebouwd worden, wellicht zeggen de flamingo’s dan de huur op.
Op naar het stuk boulevard aan de oostkant, helaas kon de zon niet door de wolken op komen.
Het was nog steeds droog, maar het zag er wel dreigend uit, maar toch ging ik nog even naar de haven. Alle vissersboten waren al vroeg uitgevaren, de haven lag er kalm en afwachtend bij.
Het was fijn dat ik deze rondgang nog even kon maken.
We hebben in alle rust de koffers gepakt, de vuilnis weggebracht en zelfs het bed afgehaald, vonden we wel zo aardig van ons.
Manlief bracht ons goed gevulde boodschappenkarretje (koffieapparaat, crocks en nog van alles) naar de opslag.
Om half 12 verlieten we de casa en leverden de sleutels in bij Victor, van Paradero de Ifach, een zeer servicegericht verhuurbureau. We bedankten voor alles en liepen de stromende regen in, getsie, Calpe huilde.
Maar gelukkig reed Beniconnect snel voor en bracht ons in een luxe busje met 6 personen, in een uurtje naar de luchthaven.
Alles verliep gesmeerd en we hadden zelfs nog tijd voor een wijntje met tapas.
We vlogen met Ryanair en hadden geen stoelen naast elkaar, manlief zat op 32B en ik op 9B, dus we werden voor een paar uurtjes gescheiden. Niet erg hoor, moeten we tegen kunnen, we hadden geen zin om extra te betalen.
Maar…..naast manlief was een plekje vrij en de purser kwam me halen, boften wij even.
We landden op tijd en Marc van taxi Markies (een top bedrijf met veel comfort) stond zoals afgesproken op ons te wachten en we waren binnen het uur thuis.
Toen we uitstapten, kwam ideale schoonzoon eraan gerend met kleinkind2 en een vriendinnetje. Ze waren van plan ons huis te versieren in verband met mijn behaalde belegen leeftijd. Haha, dat was zooo komisch, maar ideale schoonzoon, verbood ons ons huis te betreden, hij wilde de klus alsnog klaren. Stonden wij daar buiten in de kou, grrrrr, maar na 5 minuten mochten we de hal in haha.
Na een paar minuten mochten we echt naar binnen en belandden in een hysterisch versierde kamer, nu weet ik echt dat ik 70 ben, maar wel nog vol levenslust. Later hoorden we van dochterlief dat hij de bloemen was vergeten.
Ze zijn nog gezellig een tijdje blijven hangen, dus 1 kleinkind kon ik al uitgebreid knuffelen.
Toen ze weggingen zijn we meteen het nest ingedoken, de fut was er opeens helemaal uit.
De volgende dag was ik alweer vroeg het vrouwtje en om 7 uur liep ik gekleed als een ijsbeer het Markdal in, ook wel weer leuk.
De weduwe ooievaar zat ineengedoken van de kou op haar nest en wacht nog steeds op haar man zaliger. Zo triest.
De modder is helemaal weggevroren, dat is een voordeel van deze koude periode.
Ik kwam ‘Bassie en Adriaan’ weer tegen, zij hadden al een kievit gespot. De mevrouw van het witte hondje sprak ik ook nog even, haar man is inmiddels opgenomen in een verpleeghuis.
Tot zover het nieuws, ik kom snel terug met de epiloog en daarna meld ik me weer wekelijks. Ciao.

De boulevards zijn breed

Maandag 26 Februari 2018

Okeee, Riet en Gerda, hier een vermelding van het eten in El Cantal:
We hadden een dagmenu en dat bestond uit:
*Een groene salade met geitenkaas en croutons, gefrituurde courgette frietjes in een beslagje met honing en een beetje balsamico, daarna nog een flinke portie langoustines.
*paëlla met zeevruchten, (Maurice ook!!)
*tiramisu (Manlief) en ik een goddelijke room vla met rood fruit. Alle gerechten waren huisgemaakt.
Limoncello bij de rekening.
Foto’s hebben we vergeten te maken, haha, we hadden het te druk met eten en drinken en om ons heen kijken.
Henri, we komen eraan, we zijn zoooo benieuwd.
Huguette, we gaan gewoon even in winterslaap.
Yvonne, wellicht tot ziens in Rotterdam.

Ik was weer te vroeg wakker, komt van de drank, want die vloeide rijkelijk bij het eten.
Gelukkig geen kater en eigenlijk ook niet moe. Maar als we thuis zijn, gaan we een tijdje alcoholvrij hoor en ook gezonder eten. We hebben enorm gezondigd, we zijn ervan overtuigd dat we flink zijn aangekomen.
Uiteraard weer een straffe ochtendwandeling gemaakt en manlief heeft later in de ochtend zijn wandeling gemaakt. Ik ben echt trots op hem, hij heeft heel veel gewandeld, lekker in zijn eigen tempo en zelfs zonder stok. Hij is wel flink wiebelig, maar de boulevards zijn breed.
Het was prachtig weer vandaag, dus we hebben onze laatste middag op ons balkon doorgebracht. We kunnen ons niet voorstellen dat we morgen weer in de winter terecht komen, brrrrr. Ciao.

Flamenco en een godenmaal

Zondag 25 Februari 2018

Manlief sliep vannacht als een snurkend roosje en ik was om 02:00 klaarwakker.
Ik heb nog mijn stinkende best gedaan om in slaap te vallen, helaas, om 05:00 gaf ik het op.
Ik moet zeggen, ik was best okee, zeker na de koffietjes van onze lieve ‘Dolce’.
Een voordeel van vroeg op zijn, is dat de WiFi dan nog redelijk is, dus ik kan mijn verslag op mijn site zetten, het nieuws lezen en ‘feuden’.
Rond 07:15 ging ik op pad, het was frisjes, maar voor mij super relaxed.
Ik liep straf mijn ronde, deed mijn oefeningen, ging nog even loeren bij de roze buren en floepte de casa weer in. Ja ja, een beetje gehaast, want ik had een druk programma.
De pap ging er in als koek en toen was het alweer tijd voor de herhaling van ‘Wie is de Mol’, ons tv hoogtepunt hier op de zondag. We gingen er echt voor zitten en vonden het weer een spectaculaire aflevering. Mijn ‘verdachte’ is er uit, dus nu denk ik dat Jan de mol is, een top schurk.
Volgende week de finale, die kunnen we thuis gaan zien.
Jaja, onze thuiskomst zit er aan te komen. Dinsdag vliegen we naar Eindhoven en daar worden we opgehaald door onze super taxi (Taxi Markies) en binnen het uur zijn we thuis.
Dochterlief heeft dan de verwarming al lekker hoog gezet, want we zullen een temperatuurschok gaan krijgen, vreselijk.
We komen dus te vroeg thuis en dat vinden we niet voor herhaling vatbaar, dus volgend jaar blijven we nog langer weg.
Na ‘de mol’, nam ik heel bewust mijn laatste uitgebreide bad in dit appartement, echt een fijn appartement, alleen die shit W. In April zitten we weer in een app met privé internet en….. heel veel ruimte.
Als jullie mijn geneuzel goed gelezen hebben, weten jullie dat we hier voortaan elke zondag uit eten willen gaan en ons dan mengen tussen tussen de Spanjaarden. We hadden voor vandaag gereserveerd in een Spaans restaurant aan de overkant van ons complex, ‘El Cantal’, rond 14:00 werden we verwacht.
En dan dient er zich ineens een evenement aan, waar ik ook acte de présence wilde geven. Er werd een flamenco voorstelling georganiseerd door ‘casa Andalucia’ in de oude stad.
Een evenement voor en van de locals, maar ze promoten dit ook voor de buitenlanders, als een soort samensmelting.
Ik wilde dit beslist zien en beleven, helaas kon ik er maar een uurtje bij zijn.
Het was de moeite waard, puur genieten voor de kids, de ouders en de professionals.
Ik trof er onze verhuurder, hij zit in de algemene organisatie, die man ga ik dus echt te vriend houden, want dit soort activiteiten koester ik.
Manlief had er geen zin in omdat we al om 14:00 in het restaurant verwacht werden, er moest dus straf gelopen worden om op schema te blijven.
Volgend jaar beter, want hij had dit beslist ook heel gaaf gevonden. Er was nog een leuke nazit met eten en dat willen we volgend jaar echt meemaken.
Ik moest flink doorstappen om op tijd thuis te zijn, zodat ik me nog kon opfrissen voor ons zondagse restaurant bezoek.
In dit restaurant waren we nog nooit geweest, we waren zeer benieuwd.
Ik kan kort zijn, het was super, op alle fronten, het ligt tegenover ons complex, het kijkt uit op zee, het eten is voortreffelijk en de prijs is zeer acceptabel.
We hebben zo ongelofelijk lekker gegeten en manlief heeft zelfs 3 langoustines zitten pellen en gegeten.
De sfeer was er feestelijk, vol met vrolijke, luidruchtige Spaanse families.
We hebben meteen gereserveerd voor 1April, eerste Paasdag, onze volgende aankomstdag.
Dat gaat een mooie Paasdag worden.
Eenmaal thuis, hebben we lekker uitgebuikt met een ‘na glaasje’, terwijl we genoten van ‘Podium Witteman’ op BVN. Wat een mooie dag weer, Ciao.

Het was nu of nooit

Vrijdag 23 Februari 2018

De dag begon behoorlijk fris, maar oh zo lekker voor een wandeling.
Weinig volk op de been, maar de mafketel was er weer hoor. Ik heb van deze en gene gehoord, dat hij wel eens op zoek zou kunnen zijn naar dolfijnen. Ik tuur dus nu telkens even mee op gepaste afstand, maar ik zie niks hoor.
Een zonsopgang was niet zichtbaar, maar dat werd in de loop van de dag ruimschoots goedgemaakt. We kregen volop zon (14graden) en de wind uit de goede hoek.
Alvorens op het balkon te gaan chillen, gingen we nog even in de benen.
Manlief deed een rondje langs de zee in westelijke richting en ik…..ging gewoon weer naar mijn roze vrienden.
Nu zullen jullie denken, dat is voor mij een rondje van niks……echt niet dus. Het meer is groter dan je denkt en ik heb hem uiteindelijk helemaal gerond, op zoek naar DE plek. (Totaal aantal km op deze dag 12!)
Toch maar weer door het riet, waar ik nu wat natte voeten opliep.
Helaas waren mijn vrienden niet echt actief, dus….dikke doei………ik hou het nu helemaal voor gezien, in April ga ik voor de herkansing.
De rest van de middag hebben we gestrekt doorgebracht en wel tot half 6 in de volle zon. Ooooohhh, wat is 14 graden, uit de wind, toch aangenaam. Warmer hoeft gewoon niet voor mij, ik hou niet zo van dat gezweet.

Zaterdag 24 Februari 2018

Het was nu of nooit, mijn laatste kans om weer eens naar het schitterende appartementen complex van Bofill te gaan.
Ik ging er voor en zette er rond 07:15 flink de pas in. Het was wat fris, maar het beloofde steeds beter te worden.
Ik liep langs de zee en naderhand over de kliffen. Ik nam zelfs wat risico op vallend gesteente voor lief, want ik vond het veel te mooi om hier te lopen.
Ik kwam uiteindelijk uit bij het complex, eigenlijk liggen er twee van deze architect, maar die groene vind ik wat minder.
En wat schetste mijn verbazing, je kan er niet meer in via de tuin, er staat nu een imposant hek omheen. Niet erg, ik heb vorig jaar mijn kans genomen. Nu ging ik voor de buitenkant, ook zeer aantrekkelijk.
Wat ik vorig jaar niet had gedaan, was via een vervallen aantal trappen naar een ruïne van een restaurant aan de zee te gaan. Nu ging ik, mijn conditie is goed, dus dat moest gaan lukken.
Het had wel iets sinisters, maar ik wilde dit zo graag eens zien voor het waarschijnlijk weer opgebouwd gaat worden. Ik kwam een junk tegen op een van de trappen, ik groette hem en hij groette vriendelijk terug, pfffff, dit was even spannend hoor.
Maar, ik merk dat ik steeds minder bang ben, ik voel me sterk met de president.
Het was super om te fotograferen in de ruïne, maar wat zou ik graag een model bij me gehad hebben, een ultieme locatie.
Helemaal voldaan, liep ik over de kliffen terug, mijn dag kon niet meer stuk.
Na de boodschappen, de was en het opzetten van een stoofschotel, zegen we neder op ons zonovergoten balkon en verder?, genieten van alles om ons heen, zoals van de zeilbootjes op zee, van een boek, van wat muziek, van een glaasje en een knabbeltje. Een gouden dag weer, Ciao!

  

 

Kunst op het zand

De regen had zijn sporen achtergelaten, overal plassen en op het zand zag je prachtige sculpturen. Daar waar water gestroomd had, was het zand getekend. Zo ongelofelijk mooi en geen een tekening leek op de andere en de president wilde ze allemaal, de schrokop.
Ook was er wat schuim en dat geeft weer een andere sculptuur. Verwonderd en bewonderend liep ik rond en vergat weer de tijd.
Toen ik thuis kwam, was mijn kaart vol en mijn batterij leeg, die van de president voor de duidelijkheid, die van mij was weer opgeladen.
De foto’s heb ik meteen op mijn externe schijf geladen, de kaart veilig opgeborgen en een maagdelijk kleinood in de president geplaatst.
De batterij heb ik vervangen en de lege in de oplader gestopt. Veel werk hoor, foto’s maken.
Tja en als ik thuis ben, kan ik pas echt aan de slag, zin in.
Vandaag niets speciaals meer gedaan, ik heb heerlijk gelezen en manlief……..die heeft weer een kruiswoordpuzzel, hij zal er morgen ook nog wel zoet mee zijn, want hij moet ook naar de Spelen kijken.
Vandaag een alcoholvrije dag ingelast, best wel goed na gisteren, want je neemt dan toch meer in dan nodig is, gezelligheid kent geen grenzen. Ciao.

Allemaal leuke mensen

De dag begon grijzig met een miezeltje, dus de president (voor de nieuwelingen: dit is mijn goede vriend Nikon) mocht niet mee, maar….meneer (mijn kleine Nikon) wel, want die heb ik in mijn zak. Fototechnisch gesproken werd het niet veel, maar ik genoot wel.
Ik denk de mafketel ook, dit maal had hij maar 2 statieven bij zich, waarvan eentje werkeloos, zonder camera, eenzaam naar de zee stond te turen.
Ik vind het zo jammer, dat ik geen contact krijg met de mafketel, wellicht is hij helemaal geen mafketel, wat zou ik graag met hem van gedachten wisselen over onze gezamenlijke passie.
Het is niet anders, hopelijk leer ik hier ooit een medefotograaf kennen. Ik heb een tijd terug een oproepje geplaatst op Facebook, (in een besloten groep speciaal voor Calpe liefhebbers), om te vragen of er een fotoclub is.
Er kwam 1 reactie en die was veelbelovend, ik moest mijn portfolio insturen en werd goedgekeurd. Helaas, verder niets meer vernomen.
Manlief en ik zijn van plan geregeld naar Calpe te gaan omdat deze contreien ons goed doen en daarom zouden wij het wel leuk vinden om mensen te leren kennen.
De beheerder van die FB groep, is een Belg, een integer, aimabele mens, getuige zijn posts. Nu had hij bedacht dat een ‘Meet&Greet’ wel eens leuk kon zijn.
Hij postte dit dus op Facebook en ja, vele mensen vonden het een leuk idee. Wij ook, we waren wel wat huiverig omdat wij best wel op onszelf zijn.
De ontmoeting vond plaats in brasserie ‘New Flamingo’ aan de boulevard.
Het zonnetje scheen en het zat al bomvol toen we arriveerden, allemaal vrolijke mensen aan de borrel met hapjes. We zaten nog niet of we hadden al een klik met een Nederlands stel dat hier al 10 jaar woont. Hele aardige lui met een dosis gezonde humor. Hij was oa de drummer van Rob Hoeke, manlief en ik zijn fan van Rob en nu ook van zijn drummer dus……..jammer dat Rob niet oud geworden is. Ik heb hem een paar keer ontmoet in Limburg en zelfs gesproken en toen zei hij tegen me, ‘MaGtiG die zaGte G van jullie’. Wat kon die man spelen, heerlijk.
De drummer heet Paul en hij heeft een YouTube kanaal, dus voor de liefhebbers……pingo6507….
Ik noem normaliter geen namen in mijn blog, maar Paul is toch al bekend he?
Dit stel gaan we beslist vaker zien en…..ik mag hun hond fotograferen!
We ontmoetten ook nog een Belgisch stel. Leuke kritische mensen, ook hen gaan we terugzien.
En dan de beheerder van de Facebookgroep, een lieverd, hij heeft het beste met iedereen voor en eist dat ook van de mensen in de groep, top! Met hem en zijn vrouw hadden we ook een klik.
Er waren nog veel meer leuke mensen, maar je kunt niet met iedereen een praatje maken, mede omdat je aan een tafeltje zat en later begon het te stortregenen en wie binnen geen plaatsje meer kon bemachtigen, droop letterlijk af. Wij hadden geluk en zijn flink blijven plakken, we hebben er meteen ook maar gegeten en het was heerlijk…..frietjes met stoofvlees, hmmmmmm.
Het was een onverwacht leuke middag en gelukkig geen polonaise publiek en we hebben al wat vriendschappen gesloten, zo leuk!
Dankjewel lieve beheerders, super initiatief en hopelijk tot gauw, Ciao.

Het blijft genieten hier

Maandag 19 februari 2018

Dit was weer een dag om te noteren, wederom volop lente! Als de wind gunstig staat, is het zelfs zomer. Omdat ons motto is, pak wat je pakken kan, hebben we deze dag innig omarmd.
Nadat we 12 km in de benen hadden zitten, vonden we dat we gestrekt konden gaan op het balkon, ondertussen sudderde ons avondmaal en gaf zijn geur vol belofte af.
Vandaag mijn 7e boek uitgelezen.
En we hebben de eekhoorn weer ontmoet, hij woont dus echt op een braakliggend terreintje met 4 naaldbomen. Hij wandelde op zijn gemak over een muurtje, vlak langs me heen, dus……bang is hij niet.
Verder weinig te melden over deze dag, het was goed zo.

Dinsdag 20 Februari 2018

Vanmorgen een schitterend ochtend spektakel, getuige mijn iPhone foto.
Het blijft boeien, elke dag weer en geen dag is hetzelfde, of……het zou strak grijs moeten zijn en dan blijf je gewoon in bed.
De wind stond verkeerd op ons balkon, maar het was 19 graden, we kozen niet voor de luie stoel, maar gingen erop uit.
Manlief koos voor een rondje stad en ik voor mijn roze vrienden.
Ik ben weer door het riet geploeterd en stond best wel dichtbij ze nu, maar die beesten bleven maar slapen, van opspelend testosteron weinig te merken.
Gelukkig besloten er een paar wat te gaan vliegen en dat is ronduit imposant, dus de president is niet met lege handen thuis gekomen.
Ik heb anderhalf uur als een reiger staan wachten, wellicht moet ik een klein stoeltje aanschaffen en mijn statief meenemen en een boek en wat eten en drinken…….
Ik ga er eens over denken. Ciao.

Als dat geen liefde is?

Zaterdag 17 Februari 2018

Vandaag was het windstil, ongekend.
Het was de eerste keer dat ik de zee glad zag en dat het sereen stil was aan zee in de vroege ochtend. Dit kwam ook doordat er geen vissersboten op zee lagen, hun zwoegende motor hoor je altijd van verre.
Het licht was vandaag, roze, ook mooi.
Niet langs de zee gelopen maar over de boulevard, want er is eigenlijk geen bal aan als er geen golven zijn.
Ik ben na de voltooing van mijn tocht, nog even naar mijn roze vrienden gegaan en…ik had geluk. Vandaag speelde het testosteron flink op, ze maakten zich zo groot mogelijk, lieten hun koppen heen en weer gaan en zetten hun vleugels uit en er werd wat naar elkaar gebeten. Maar of ze tanden hebben, betwijfel ik. Ook zag ik een enkele poging tot de daad, interessant.
De President vond het prachtig en ik denk dat ik wel een leuke buit heb. Ik heb de foto’s via mijn laptop op mijn externe schijf gezet, maar de bewerking ga ik thuis doen. Jaja, ik loop dus weer tegen iets aan, mijn reis laptopje heeft hiervoor toch een te klein scherm, dat wordt extra sparen, grrrrrr, houdt het nou nooit op?
Eerst maar eens die portretlens.
Eenmaal thuis, zal ik een fotoverslag maken met terugwerkende kracht, beloofd.
Hoewel het maar 17 graden was, was het op ons balkon lekker warm.
We hebben wederom alle plannen gecanceld, we bleven gewoon thuis om te chillen in de zon.
Het was een hele aangename dag.
We hebben tot half 6 op het balkon gezeten. Ciao.

Zondag 18 Februari 2018

De weersvoorspelling was aanvankelijk goed, maar……..de weergoden zagen dat anders. Geen zon, wel regen en de wind kwam uit een gemene hoek.
Toch ging ik om 07:15 goedgeluimd op stap, maar de president liet ik thuis.
Het was niet koud gelukkig en de regen kwam pas toen ik bijna op de terugweg was.
Ik vond het persoonlijk heerlijk wandel weertje, maar wel had ik zorgen om mijn camera en iPhone. Ik stak mijn schatten dus diep weg in mijn fleece, maar lang kon dit textiel de boel niet beschermen. Dus ik ging niet op de apparaten en liep straf door naar de casa.
Ondanks het weer, kwam ik volkomen tevreden thuis.
Het was weer tijd voor de herhaling van ‘Wie Is De Mol’, man man, wat is het leuk en spannend. En wat zou ik graag eens gaan fotograferen op die schitterende locaties.
Hebben jullie al een idee wie de mol is, ik denk nu echt dat het Simone is. Jan en Olcay vind ik zo leuk en actief, zij zijn het niet. Maar…die Ruben is ook wel verdacht, hij is behoorlijk rommelig. We gaan het zien.
Vandaag dus zondag, we wilden die eens op z’n Spaans vieren met een late lunch in een restaurant.
We hadden onze zinnen gezet op een buffet in het nieuwe top hotel, ‘Suitopia’.
We dachten dat zij echt wel kwaliteit zouden bieden omdat ze zich nog moeten bewijzen in Calpe.
Nou, het werd hem niet, kan ik u vertellen, de boel ging verlaat open en er was geen klant te bespeuren, de honderden tafeltjes waren wel poepsjiek gedekt en……we begrepen dat je maar een uurtje mocht eten en dan moest vertrekken. Dus je moest je in een beperkte tijd vol proppen, echt niet dus. Daarom waren er geen klanten, wij vertrokken dus ook.
Op naar een ander aanbevolen hotel: ‘Soly Mar’. Hier zou een restaurant zijn, dat een Michelin ster zou verdienen. Bij het betreden van de Lobby, kwam de chloorlucht ons tegenmoet, het leek wel of er een schimmellucht onder zat en het restaurant…….buffet, brrrr. Wegwezen weer.
Wat een toestand, we wilden vandaag eens geld neerleggen voor iets feestelijks, maar wel kwaliteit.
Uiteindelijk kwamen we terecht bij een restaurant (Capri) aan de boulevard, met mooie gedekte tafels en obers in het zwart. Volgens ons was het een Italiaan, maar we werden bediend door een Chinees en de kaart was overwegend Spaans.
We kozen voor een Paëlla Signoret, dat is gebakken rijst met vissigs zonder graten. Manlief moest wel wat zuchten, maar zonder graten wil hij bij uitzondering wel aan de vis. Hij deed dit uit liefde voor mij, ik zou anders nooit deze variatie kunnen eten, want je moet paella voor twee personen bestellen. Dankjewel lieve man.
Het bleek een super keus, het was goddelijk en manlief at zelfs mijn bord nog leeg. De huiswijn was ook erg lekker.
Als nagerecht namen we luxe flensjes, hmmm.
We waren zeer tevreden, het is leuk uit eten gaan bij Capri, maar toen manlief de rekening nakeek, bleken ze ons toch genaaid te hebben. Manlief wees ze op hun fout en deze werd zonder excuses hersteld, de prijs werd meteen aangepast.
Daar kan ik dan toch zo kwaad om worden, als het een vergissing was, had je je oprechte excuses gemaakt, maar dit ging echt zo van haha, leuk geprobeerd, niet gelukt dus. Ook hier gaan we niet meer terug.
Maar het was beslist goed eten daar en je zat er eerste klas, jammer dat ze je dan nog proberen te bedonderen.
Onze maagjes weten niets van dat al en voelen zich voldaan, heerlijke zondag dus.
Zeker met podium Witteman bij onze wodka caramel, sublieme combinatie, Ciao.

Met inkt bekogeld

Vrijdag 16 Februari 2018

Vandaag nam Ik wat meer tijd voor mijn ochtendwandeling, het was zo lekker van temperatuur. Het purper van het ochtendgloren met grillige wolkenpartijen is spectaculair.
Ik loop zo enorm te genieten en adem de frisse, schone lucht gulzig naar binnen, dope voor het gemoed hoor.
Ik vind het het mooiste moment van de dag, mede omdat het ook nog zo rustig is, bijna geen mens te zien.
Soms heb ik wel sterk de behoefte om mijn geluksmoment te delen en ben blij als ik zie dat er iemand online is op de app, dan krijgen ze een ochtendgroet met foto van me hoor.
Na de boodschappen en wat dagelijkse beslommeringen, dook ik in een boek en manlief genoot van de ‘Spelen’.
Regelmatig kijken we naar buiten, zien die schitterende zee en voelen ons rijk. Het ene geluksmoment stapelt zich hier op het andere, de hele dag door.
Aan het eind van de middag liepen we naar de haven om de vissersboten binnen te zien komen. De visrestaurants zitten nog afgeladen vol en het ruikt heel uitnodigend. Toch gaan wij hier nooit eten, veel te massaal. Ik kook het liefst zelf en omdat ik tussen de middag altijd een warme maaltijd voor mezelf maak, kan ik wat vis betreft mijn slag slaan hoor. En s’avonds kook ik gewoon iets met kip/kalkoen/ei en soms rund. Manlief zorgt voor de mise en place en dat is veel werk, want we eten grote hoeveelheden groenten.
Ons avondmaal gaat meestal vergezeld van ‘de wereld draait door’, leuke combinatie.
En na de maaltijd?………..dan nippen we uiterst traag een wodka/caramel weg…..goddelijk.
Maar nu terug naar de haven, het wordt druk, de boten komen binnen. Ze moeten zich aan de tijd houden, want de visafslag wacht en ze willen de boel wel goed verkopen.
Toch zie je allerlei ‘ritselpraktijken’. Kratjes vis worden op de boot uit het zicht geschoven, mannetjes komen met zakjes, die ter plekke gevuld worden, kratjes worden meteen naar een wachtend busje gebracht, oude vrouwtjes schreeuwen wat en krijgen wat. Jaloersmakend hoor, ik zou graag bij die oudjes gaan eten.
Er kwam een boot binnen met allerlei soorten poliepen en inktvissen, helaas leven die beesten nog en liggen ze ter plekke te hemelen, sommigen proberen nog uit een krat te glijden.
Een visser greep een inktvis en rammelde er wat mee. De inkt vloog alle kanten uit, de ‘kijkers’ stoven achteruit, maar sommigen waren getroffen, getuige de zwarte spetters op oa. mijn jurk en de witte polo van manlief. Ik kan hier de humor wel van inzien, die visser wil zijn werk gewoon doen, maar wordt dagelijks geconfronteerd met ramptoeristen die in de weg staan en die je willen fotograferen, nou………dan vind ik deze actie wel komisch hoor. Manlief niet, hij was hoogst verontwaardigd door de vissige inktvlekjes. Ik nog meer lol dus.
Voor €1 mag je de veilingruimte betreden. Hier is speciaal voor de gluurders een balkon gegeneraliseerd. Het is heel leuk om te zien. Een krat met ‘spul’ wordt op de lopende band gezet, en uitgelicht op een scherm, waar een prijs per kilo op staat, de prijs zakt gestaag, tot een handelaar toehapt.
Die handelaren proberen onderling afspraken te maken en als iemand anders dan opeens toehapt, zoals bijvoorbeeld de Mercadonna, dan klinkt er verontwaardigd boegeroep. Het is een leuk spel om te zien en te horen. Helaas mag je er niet fotograferen en heb ik stiekem eentje met meneer Nikon gemaakt, de president hing werkeloos op mijn borst.
Als de krat verkocht is, dan rolt er een bon uit een apparaat op het eind van de band in de krat en…….er wordt nog een extra schep ijs opgegooid en dan wordt de boel op de betreffende handelaars plek gezet.
Is de krat niet verkocht, dan rolt er ook een bon uit en is de krat voor een bodemprijs voor de coöperatie en wat ze daar mee doen?, naar de winkel ter plekke en naar hun eigen restaurants.
Heel leuk om te zien allemaal en wat mij betreft, eetlust opwekkend, dus snel naar de casa, waar ik met het eten begon en manlief hoofdschuddend meteen zijn ‘walgelijke’ polo uitdeed. Ciao.