Het blijft genieten hier

Maandag 19 februari 2018

Dit was weer een dag om te noteren, wederom volop lente! Als de wind gunstig staat, is het zelfs zomer. Omdat ons motto is, pak wat je pakken kan, hebben we deze dag innig omarmd.
Nadat we 12 km in de benen hadden zitten, vonden we dat we gestrekt konden gaan op het balkon, ondertussen sudderde ons avondmaal en gaf zijn geur vol belofte af.
Vandaag mijn 7e boek uitgelezen.
En we hebben de eekhoorn weer ontmoet, hij woont dus echt op een braakliggend terreintje met 4 naaldbomen. Hij wandelde op zijn gemak over een muurtje, vlak langs me heen, dus……bang is hij niet.
Verder weinig te melden over deze dag, het was goed zo.

Dinsdag 20 Februari 2018

Vanmorgen een schitterend ochtend spektakel, getuige mijn iPhone foto.
Het blijft boeien, elke dag weer en geen dag is hetzelfde, of……het zou strak grijs moeten zijn en dan blijf je gewoon in bed.
De wind stond verkeerd op ons balkon, maar het was 19 graden, we kozen niet voor de luie stoel, maar gingen erop uit.
Manlief koos voor een rondje stad en ik voor mijn roze vrienden.
Ik ben weer door het riet geploeterd en stond best wel dichtbij ze nu, maar die beesten bleven maar slapen, van opspelend testosteron weinig te merken.
Gelukkig besloten er een paar wat te gaan vliegen en dat is ronduit imposant, dus de president is niet met lege handen thuis gekomen.
Ik heb anderhalf uur als een reiger staan wachten, wellicht moet ik een klein stoeltje aanschaffen en mijn statief meenemen en een boek en wat eten en drinken…….
Ik ga er eens over denken. Ciao.

Als dat geen liefde is?

Zaterdag 17 Februari 2018

Vandaag was het windstil, ongekend.
Het was de eerste keer dat ik de zee glad zag en dat het sereen stil was aan zee in de vroege ochtend. Dit kwam ook doordat er geen vissersboten op zee lagen, hun zwoegende motor hoor je altijd van verre.
Het licht was vandaag, roze, ook mooi.
Niet langs de zee gelopen maar over de boulevard, want er is eigenlijk geen bal aan als er geen golven zijn.
Ik ben na de voltooing van mijn tocht, nog even naar mijn roze vrienden gegaan en…ik had geluk. Vandaag speelde het testosteron flink op, ze maakten zich zo groot mogelijk, lieten hun koppen heen en weer gaan en zetten hun vleugels uit en er werd wat naar elkaar gebeten. Maar of ze tanden hebben, betwijfel ik. Ook zag ik een enkele poging tot de daad, interessant.
De President vond het prachtig en ik denk dat ik wel een leuke buit heb. Ik heb de foto’s via mijn laptop op mijn externe schijf gezet, maar de bewerking ga ik thuis doen. Jaja, ik loop dus weer tegen iets aan, mijn reis laptopje heeft hiervoor toch een te klein scherm, dat wordt extra sparen, grrrrrr, houdt het nou nooit op?
Eerst maar eens die portretlens.
Eenmaal thuis, zal ik een fotoverslag maken met terugwerkende kracht, beloofd.
Hoewel het maar 17 graden was, was het op ons balkon lekker warm.
We hebben wederom alle plannen gecanceld, we bleven gewoon thuis om te chillen in de zon.
Het was een hele aangename dag.
We hebben tot half 6 op het balkon gezeten. Ciao.

Zondag 18 Februari 2018

De weersvoorspelling was aanvankelijk goed, maar……..de weergoden zagen dat anders. Geen zon, wel regen en de wind kwam uit een gemene hoek.
Toch ging ik om 07:15 goedgeluimd op stap, maar de president liet ik thuis.
Het was niet koud gelukkig en de regen kwam pas toen ik bijna op de terugweg was.
Ik vond het persoonlijk heerlijk wandel weertje, maar wel had ik zorgen om mijn camera en iPhone. Ik stak mijn schatten dus diep weg in mijn fleece, maar lang kon dit textiel de boel niet beschermen. Dus ik ging niet op de apparaten en liep straf door naar de casa.
Ondanks het weer, kwam ik volkomen tevreden thuis.
Het was weer tijd voor de herhaling van ‘Wie Is De Mol’, man man, wat is het leuk en spannend. En wat zou ik graag eens gaan fotograferen op die schitterende locaties.
Hebben jullie al een idee wie de mol is, ik denk nu echt dat het Simone is. Jan en Olcay vind ik zo leuk en actief, zij zijn het niet. Maar…die Ruben is ook wel verdacht, hij is behoorlijk rommelig. We gaan het zien.
Vandaag dus zondag, we wilden die eens op z’n Spaans vieren met een late lunch in een restaurant.
We hadden onze zinnen gezet op een buffet in het nieuwe top hotel, ‘Suitopia’.
We dachten dat zij echt wel kwaliteit zouden bieden omdat ze zich nog moeten bewijzen in Calpe.
Nou, het werd hem niet, kan ik u vertellen, de boel ging verlaat open en er was geen klant te bespeuren, de honderden tafeltjes waren wel poepsjiek gedekt en……we begrepen dat je maar een uurtje mocht eten en dan moest vertrekken. Dus je moest je in een beperkte tijd vol proppen, echt niet dus. Daarom waren er geen klanten, wij vertrokken dus ook.
Op naar een ander aanbevolen hotel: ‘Soly Mar’. Hier zou een restaurant zijn, dat een Michelin ster zou verdienen. Bij het betreden van de Lobby, kwam de chloorlucht ons tegenmoet, het leek wel of er een schimmellucht onder zat en het restaurant…….buffet, brrrr. Wegwezen weer.
Wat een toestand, we wilden vandaag eens geld neerleggen voor iets feestelijks, maar wel kwaliteit.
Uiteindelijk kwamen we terecht bij een restaurant (Capri) aan de boulevard, met mooie gedekte tafels en obers in het zwart. Volgens ons was het een Italiaan, maar we werden bediend door een Chinees en de kaart was overwegend Spaans.
We kozen voor een Paëlla Signoret, dat is gebakken rijst met vissigs zonder graten. Manlief moest wel wat zuchten, maar zonder graten wil hij bij uitzondering wel aan de vis. Hij deed dit uit liefde voor mij, ik zou anders nooit deze variatie kunnen eten, want je moet paella voor twee personen bestellen. Dankjewel lieve man.
Het bleek een super keus, het was goddelijk en manlief at zelfs mijn bord nog leeg. De huiswijn was ook erg lekker.
Als nagerecht namen we luxe flensjes, hmmm.
We waren zeer tevreden, het is leuk uit eten gaan bij Capri, maar toen manlief de rekening nakeek, bleken ze ons toch genaaid te hebben. Manlief wees ze op hun fout en deze werd zonder excuses hersteld, de prijs werd meteen aangepast.
Daar kan ik dan toch zo kwaad om worden, als het een vergissing was, had je je oprechte excuses gemaakt, maar dit ging echt zo van haha, leuk geprobeerd, niet gelukt dus. Ook hier gaan we niet meer terug.
Maar het was beslist goed eten daar en je zat er eerste klas, jammer dat ze je dan nog proberen te bedonderen.
Onze maagjes weten niets van dat al en voelen zich voldaan, heerlijke zondag dus.
Zeker met podium Witteman bij onze wodka caramel, sublieme combinatie, Ciao.

Met inkt bekogeld

Vrijdag 16 Februari 2018

Vandaag nam Ik wat meer tijd voor mijn ochtendwandeling, het was zo lekker van temperatuur. Het purper van het ochtendgloren met grillige wolkenpartijen is spectaculair.
Ik loop zo enorm te genieten en adem de frisse, schone lucht gulzig naar binnen, dope voor het gemoed hoor.
Ik vind het het mooiste moment van de dag, mede omdat het ook nog zo rustig is, bijna geen mens te zien.
Soms heb ik wel sterk de behoefte om mijn geluksmoment te delen en ben blij als ik zie dat er iemand online is op de app, dan krijgen ze een ochtendgroet met foto van me hoor.
Na de boodschappen en wat dagelijkse beslommeringen, dook ik in een boek en manlief genoot van de ‘Spelen’.
Regelmatig kijken we naar buiten, zien die schitterende zee en voelen ons rijk. Het ene geluksmoment stapelt zich hier op het andere, de hele dag door.
Aan het eind van de middag liepen we naar de haven om de vissersboten binnen te zien komen. De visrestaurants zitten nog afgeladen vol en het ruikt heel uitnodigend. Toch gaan wij hier nooit eten, veel te massaal. Ik kook het liefst zelf en omdat ik tussen de middag altijd een warme maaltijd voor mezelf maak, kan ik wat vis betreft mijn slag slaan hoor. En s’avonds kook ik gewoon iets met kip/kalkoen/ei en soms rund. Manlief zorgt voor de mise en place en dat is veel werk, want we eten grote hoeveelheden groenten.
Ons avondmaal gaat meestal vergezeld van ‘de wereld draait door’, leuke combinatie.
En na de maaltijd?………..dan nippen we uiterst traag een wodka/caramel weg…..goddelijk.
Maar nu terug naar de haven, het wordt druk, de boten komen binnen. Ze moeten zich aan de tijd houden, want de visafslag wacht en ze willen de boel wel goed verkopen.
Toch zie je allerlei ‘ritselpraktijken’. Kratjes vis worden op de boot uit het zicht geschoven, mannetjes komen met zakjes, die ter plekke gevuld worden, kratjes worden meteen naar een wachtend busje gebracht, oude vrouwtjes schreeuwen wat en krijgen wat. Jaloersmakend hoor, ik zou graag bij die oudjes gaan eten.
Er kwam een boot binnen met allerlei soorten poliepen en inktvissen, helaas leven die beesten nog en liggen ze ter plekke te hemelen, sommigen proberen nog uit een krat te glijden.
Een visser greep een inktvis en rammelde er wat mee. De inkt vloog alle kanten uit, de ‘kijkers’ stoven achteruit, maar sommigen waren getroffen, getuige de zwarte spetters op oa. mijn jurk en de witte polo van manlief. Ik kan hier de humor wel van inzien, die visser wil zijn werk gewoon doen, maar wordt dagelijks geconfronteerd met ramptoeristen die in de weg staan en die je willen fotograferen, nou………dan vind ik deze actie wel komisch hoor. Manlief niet, hij was hoogst verontwaardigd door de vissige inktvlekjes. Ik nog meer lol dus.
Voor €1 mag je de veilingruimte betreden. Hier is speciaal voor de gluurders een balkon gegeneraliseerd. Het is heel leuk om te zien. Een krat met ‘spul’ wordt op de lopende band gezet, en uitgelicht op een scherm, waar een prijs per kilo op staat, de prijs zakt gestaag, tot een handelaar toehapt.
Die handelaren proberen onderling afspraken te maken en als iemand anders dan opeens toehapt, zoals bijvoorbeeld de Mercadonna, dan klinkt er verontwaardigd boegeroep. Het is een leuk spel om te zien en te horen. Helaas mag je er niet fotograferen en heb ik stiekem eentje met meneer Nikon gemaakt, de president hing werkeloos op mijn borst.
Als de krat verkocht is, dan rolt er een bon uit een apparaat op het eind van de band in de krat en…….er wordt nog een extra schep ijs opgegooid en dan wordt de boel op de betreffende handelaars plek gezet.
Is de krat niet verkocht, dan rolt er ook een bon uit en is de krat voor een bodemprijs voor de coöperatie en wat ze daar mee doen?, naar de winkel ter plekke en naar hun eigen restaurants.
Heel leuk om te zien allemaal en wat mij betreft, eetlust opwekkend, dus snel naar de casa, waar ik met het eten begon en manlief hoofdschuddend meteen zijn ‘walgelijke’ polo uitdeed. Ciao.

Kopzorgen voor manlief

Donderdag 15 Februari 2018

Vandaag werd het 21 graden, dus volop zomer!
We hebben al onze activiteiten per direct gestaakt en hebben van de balkonzon genoten met een boek en manlief………..tadaaaaa………een kruiswoordpuzzel.
Manlief puzzelt nooit en nu zag hij een puzzel in het Nederlandstalige weekblad, hij begon er aan voor de lol. Hij zou dat varkentje wel even wassen, maar het bleek een verdraaid moeilijk geval te zijn. Het gaat nl om een puzzel gemaakt door een Belg! Laat het Belgische volk nou totaal andere woorden gebruiken. Het was een echte tanden bijter. Morgen halen we het nieuwe weekblad op bij de VVV, wat zouden we daar in aan kunnen treffen?
Ik heb maar 6 km gelopen en manlief een paar meter in huis.
Het was leuk voor een dag, maar we zijn blij om weer in de benen te gaan.
Oh ja, alle bonbons zitten inmiddels in onze buikjes, dat krijg je van dat geluier. Ciao.

 

Jut en Jul vieren Valentijn

Woensdag 14 Februari 2018

Valentijnsdag, we werden er al dagen op gewezen dat ‘het’ er aan zat te komen.
Geen mens hier in Calpe zal het inmiddels ontgaan zijn, het is Valentijnsdag, hoeraaaa.
Als je de commercie moet geloven, wordt het een hele zware en heftige dag.
We beginnen met een ontbijt met champagne en met cadeautjes. Een rode kanten string met de tekst: ‘I am in for sex’, een rood belletje met de tekst: ‘ring for sex’.
Dus het is duidelijk, sex is hot vandaag, maar……er is nog meer.
We moeten chocolade eten, het liefst in de vorm van hartjes en we moeten taartjes eten, ook weer in de vorm van hartjes en ook aardbeien met slagroom schijnen gegeten te moeten worden.
Dan mag je even uitbuiken en wat rusten, want daarna moet je een Valentijns lunch/diner gaan consumeren, uiteraard met champagne.
Alle restaurants adverteerden al dagen met hun verschillende feestelijke menu’s op hun ramen, en uiteraard alles opgeleukt met….jawel, hartjes.
Voor ons niets van dit alles, maar toch vonden wij dat we wel iets extra’s verdienden, want het is niet niks dat we al zooooooo lang bij elkaar zijn. Okee, de vonken vliegen er niet meer vanaf, dus die string en die bel geloven we wel.
Maar voor wat lekkers zijn we altijd in, je hoeft maar een reden te hebben toch?
We zouden dus op zoek gaan, naar iets extra lekkers in de stad.
Maar eerst de ochtendrituelen en wat koffietjes zonder bonbons.
Zonder rode string, maar in een logge legging, maakte ik mijn wandeling.
Het licht was schitterend, dat was goed gepland door de weergoden, helaas geen volk op de been. De slapende mens, weet niet wat ze aan schoonheid missen.
Ik liep westwaarts, dus ik zag geen mafketel.
Na het ‘normale’ ontbijt, togen we naar de Lidl. Ook daar probeerden ze de mensen te verleiden tot het kopen van rode rozen, bonbons, gebak, drank en ja aardbeien met een bus slagroom.
Wij liepen er langs en kochten groenten, water en wijn.
Het was inmiddels heerlijk weer, dus dat beloofde wat.
Eenmaal thuis, probeerde ik mijn verslag te plaatsen en wat foto’s te uploaden en manlief keek naar de schaatsers. Lekker gezapig stel he?
Na de lunch, zonder aardbeien, liepen we naar de stad. De restaurants puilden uit, er werd gesmuld van de diverse speciale menuutjes.
We zetten er flink de pas in, want het was bijna siësta, dus sluitingstijd.
We waren op weg naar een speciale Belgische chocolatier en 5 minuten voor sluitingstijd vielen we er ietwat verhit, binnen. We zochten allerlei bonbonnetjes uit en we hoefden geen chique doosje, doe maar in een zak, zonder rood lint en hartje. Het gaat om de inhoud nietwaar.
We kochten nog een voorraadje koffie voor de ‘Dolce’ en meerden nog even aan bij Dany. Echt, dit is de leukste kroeg van Calpe, en nog authentiek ook. De barman is een zeer bescheiden man, met een enorme neus en in de keuken staat een gezellige dikke mamma te kokkerellen. Bij elk drankje krijg je iets van haar uit de keuken en zooooo lekker en apart. Manlief bestelde alleen een tweede drankje voor een nieuwe snack haha.
Okeee, naar huis met onze zak bonbons.
Het was inmiddels lekker warm, we konden het balkon op. Maar eerst een dikke bonbon, hmmmmmm, we zijn gek op Valentijn.
Jut en Jul, hadden hun buikjes vol en de belofte op meer, dus…….rust in de tent.
Ze zegen neder op hun ligbedje in het zonnetje en hielden siësta zonder franjes, ohhhhh zo lekker, Ciao.

De parasol bracht ons bij Picasso

Dinsdag 13 Februari 2018

Vandaag hadden we een uitstapje gepland, we wilden met de bus naar Denia, een van de oudste dorpen van de Costa Blanca.
Een maal per dag vertrekt er een ‘directo’ naar deze mondaine badplaats en wel om 10:05, die wilden we nemen. Normaal doet hij er anderhalf uur over, maar zo’n directe, stopt nergens, maakt gebruik van de autobaan en is er binnen 35 minuten.
Ik had tijd genoeg voor een wandeling vantevoren en daar was ik wel blij mee, want de temperatuur was aangenaam en de zonsopgang beloofde mooi te worden. De President mocht zelfs mee en…..hij heeft genoten en driedubbel zijn best gedaan.
Het was ook weer een bijzonder mooi uurtje. De mafketel, vond dat ook, hij was er nu met 4 statieven. Voor de duidelijkheid, op elk statief is een camera bevestigd. Ik heb hem uiteraard weer gekiekt van achteren.
We besloten naar het busstation te lopen omdat het zo’n lekker weer was, lekker in het zonnetje, grotendeels via de boulevard.
Zoals altijd waren we weer veel te vroeg en hebben op een bankje wat zitten zonnen, heerlijk. Er kwamen veel mensen opdagen, we dachten al dat de ‘directo’ geliefd zou zijn, gelukkig hadden we stoel 1 en 2, haha. Wat schetste onze verbazing, we waren de enigen, die in de bus stapten. Zo komisch, wij helemaal alleen voor €4,80 in zo’n luxe Alsa bus naar Denia.
Het busstation in Denia, is een soort pleintje, heel knus, met allerlei horeca. We stapten meteen een gelegenheid binnen voor koffie met taart, hmmmmm, mooi begin van de dag.
Via de gps liepen we richting de leuke straatjes van Denia.
Op een gegeven moment zag ik een soort van patio met allerlei ‘kunst’ en een wel hele gave, aparte witte parasol met allerlei franjes, die moest en zou ik even fotograferen.
Er ging boven een deur open en daar stond een hele lange man, hij glimlachte.
Hij zei in het Nederlands dat de parasol nog mooier was, als hij uitgeklapt was en klapte het ding vervolgens uit. Ik nam weer een foto dus.
De man, zei dat hij binnen nog veel meer moois had, oa, een gesigneerde Picasso en een Corneille, of we die wilden zien. Knibbel knabbel huisje?, we gingen toch naar binnen.
Het bleek om een soort galerie/antiek zaak te gaan. Er kwam nog een man te voorschijn, met een stoffig uiterlijk, volgens ons kwam hij zo uit bed…..klanten?
We kregen een rondleiding door de zaak, die twee woningen besloeg. Het stond en hing bomvol met allerlei kunst, antiek en nog meer moois. We hielpen de heren wel meteen uit hun ‘€droom’, we waren geen potentiële kopers en we zijn zelfs aan het ‘ontspullen. Zij ook, zeiden ze, hahaha.
Als je op zoek bent naar iets moois, vind je beslist wat in deze zaak, (Contraste.store in de Calle Para Pere 29-31, 03700 Denia) ze zijn niet duur, dus bij deze hun adres, sla uw slag. Ze hebben ook een vervoersbedrijf en zo komen ze vaak aan hun spullen, vertelden ze.
We kregen nog een kaart van Denia mee en wat tips en verlieten de zaak aan de achterzijde.
We wandelden verder richting zee, door een lange statige, met platanen beboomde winkelstraat.
De sfeer is totaal anders dan in Calpe, hier zie je keurig geklede luitjes flaneren en sjoppen.
We hebben allerlei straatjes doorkruist en vonden het een knus stadje met veel authentieke woningen. Er is zelfs een enorm Romeins kasteel te bewonderen, maar dat hebben we links laten liggen. We wilden naar de boulevard.
Die viel ons tegen, je ziet alleen maar jachten, jachten en zeiljachten. Er tussen in zagen we nog een soort van sjieke vissershaven met een visafslag. En we zagen veerboten die een dienst onderhouden met de Balearen.
Geen strand te zien en dus ook geen strandtent. Later hoorden we dat er wel degelijk stranden zijn, maar een stuk buiten het centrum.
Wij wilden lekker gaan eten en ik had mijn huiswerk gedaan, ik had twee zaken uitgezocht, waar we wel een vorkje wilden prikken.
Keuze 1, een echt Spaans restaurant ‘Eulalia’ geheten, was aan het verbouwen, hebben wij weer. Dus het werd keus 2 ‘Basta’, gelegen in de jacht haven. We moesten er een enorm eind voor lopen, langs honderden luxe vaartuigen met hun klingelend tuigage. We liepen wel lekker in het zonnetje.
Helemaal achterin op een enorm lange pier, was horeca te bespeuren. We liepen langs de verschillende zaken, alles zag er leeg uit, op een paar gasten na. Hmmm, echt in trek is deze hoek niet.
Maar toen we bij ‘Basta’ kwamen, zagen we dat we goed zaten, het zat er bomvol!
We kregen gelukkig nog een tafeltje, binnen weliswaar, maar dat was perfect want bij een goed maal wil je rust aan het lijf hebben, in de zin van geen felle zon of een straf windje.
Ik had gelezen dat hun dagmenu, altijd uit de kunst is en bestelde dat (4 gangen) en manlief speelt graag op safe en bestelt het liefst iets wat hij kent, het werd een pizza.
Het menu was top; een groene salade op een krokant sneetje brood, met vis mousse, een bord kerrie soep met cocos en een vleugje curry olie, een kalfsfileetje met bruine saus, rode kool en kleine aardappeltjes en als dessert, sinaasappel parfait met cake.
Het was smullen en manlief?…….die heeft heeft genoten van zijn rijk gevulde pizza en……uiteraard heeft hij zoals gewoonlijk, heel wat van mijn eten geproefd.
Dit was het beste maal wat ik in deze contreien genuttigd heb, we zouden er zo teruggaan als het niet zo uit de buurt lag.
Denia, vonden we leuk voor een keertje, wellicht volgend jaar weer.
De bus terug werd een lange zit, want geen directo. In anderhalf uur reed hij ons naar Calpe, via wat dorpen en…via een prachtig berglandschap, met olijf-citrusvruchten- en bloeiende amandelgaarden. Prachtig, we hebben genoten!
Voldaan liepen we via de boulevard weer naar onze casa, het was een mooie en een lekkere dag. Ciao.

de foto’s heb ik dit keer heel erg verkleind, niet mooi, maar jullie krijgen zo wel een idee en dit is via mijn 4g door te sturen.

Saai?, ik dacht het niet.

Zaterdag 10 Februari 2018

Vandaag een kort verslag omdat ik niet zo veel te vertellen heb. We hebben met plezier al onze dagelijkse bezigheden uitgevoerd, veel gelezen en bij elkaar 13 km gewandeld. Manlief wat minder, omdat hij niet mee gegaan is naar de Carnaval in de stad. Hij voelt zich niet lekker.
Hij kan blij zijn, want het was een vertoning van niks, geen sfeer en weinig volk.
Gelukkig was de terugweg langs de zee, adembenemend. Prachtige luchten en volop zon.
Wat zou ik jullie graag wat foto’s van vandaag laten zien, maar ik krijg ze met geen mogelijkheid naar mijn iPad gestuurd, ik baal hier enorm van, maar het is zoals het is.
Ik zal morgen eens met mijn laptop op stap gaan naar de wifibar.
Dit was een saai verslag van een mooie dag. Ciao.

Zondag 11 Februari 2018

Vanochtend uitgeslapen, ongekend. Normaliter ben ik om 05:00 uur op, maar vandaag pas om 07:00 uur, best wel eens lekker voor een keer.
Rustig samen de koffietjes gedaan, met dank aan de ‘Dolce’. Daarna moest ik me gaan haasten, want ik wilde wel om 08:55 naar wie is de mol gaan kijken. Het is gelukt door een verkorte route te doen.
De Mol is volgens mij Irma. Zo spannend.
Het is heerlijk weer, dus vanmiddag hebben we samen een stuk gewandeld.
Manlief blijft rillerig, dus we zijn al snel een wifi bar aan de boulevard ingedoken.
Ik heb wat foto’s naar mijn iPad kunnen sturen onder het genot van een koel drankje, wat een luxe. Manlief vergreep zich ook nog aan een stuk taart, de ouwe snoepert.
Op de terugweg naar huis, kocht ik bij de Chinees nog een pannetje, ik kwam er echt een te kort, dus dit is een goede investering. Het kleinood gaat hier ook in de opslag, vandaar.
Weer een stevig maal gebrouwen, goed voor het menneke. Ciao

PS, maar 1 foto van de president. Het uploaden kostte me een half uur helaas.

We zijn toch ruim twee weken sterk gebleven

Vrijdag 9 Februari 2018

Goed ingepakt, verliet ik om half 8 onze casa, ik was er weer klaar voor.
De kou viel me mee, ik heb het idee, dat we de Calpese winter gehad hebben.
Volgens de locals, is dit wel een erg koude winter, nou, ons valt het mee hoor, beter dan in Nederland.
Mijn wandeling was weer verkwikkend, ik verwonder me steeds, vooral als ik loop te ‘jutten’. Zo zag ik vanmorgen een volkomen doorzichtige kwal, schitterend.
Uiteraard heeft de President ook zijn best gedaan.
Ik ben een verzameling aan het maken van de wisselende water/zandstromen, van kust spul, zeezooi etc etc. Ik wil hier mooie platen van maken voor aan de muur. Hebben jullie ook interesse, laat het me weten, wellicht kan ik jullie blij maken.
Ik kan nu jammergenoeg niets laten zien, maar als het me gaat lukken om de AirDrop aan de praat te krijgen dan kan ik ook foto’s van de president plaatsen, en die kerel kan het hoor.
Als ik zo langs de kustlijn loop, verlies ik alle gevoel voor tijd, zo ook vandaag, dus we gingen wat later naar de Lidl haha.
Geen probleem hoor, voor vakantiebegrippen, zijn wij best wel vroeg en is het daar nog super rustig.
En eindelijk……..konden we de verleiding niet meer weerstaan, we bezochten de Duitse bakker. Daar komen we elke dag langs en het is er altijd een drukte van jawelste, want de vlaaien zijn zooooooo lekker. Dit wisten we nog van vorig jaar, toen bezochten we hen zeer frequent. Nu hadden we ons voorgenomen om zo lang mogelijk hun deur voorbij te lopen.
Maar vanmorgen was het moment daar, we werden gewoon naar binnen gezogen.
Met twee stukken ‘kersenkruimel’ en twee vanillecreme slofjes en een heerlijk zuurdesem roggebrood kwamen we naar buiten.
Nog even bij de VVV langs om te vragen, of er in Calpe carnaval gevierd gaat worden. En inderdaad, morgen zijn er straatparades. Als het weer het toelaat gaan we even kijken, zeer benieuwd. We hebben niets met carnaval, maar we zijn wel benieuwd hoe het hier gevierd wordt, vandaar. En…ik hoop nog een paar portretten te kunnen schieten.
Eenmaal thuis, vergrepen we ons aan de kersenvlaai, hmmmm, zooo lekker.
Na de lunch besloten we om de extra calorieën er even goed uit te lopen.
Het was strak blauw en 12 graden, dus het perfecte weer om de Ifach te beklimmen. Natuurlijk niet helemaal tot de top, dat laten we aan de jeugd over, maar we wilden wel boven de boomgrens.
Het was een bijzonder mooie wandeling en zeer goed te doen voor manlief, maar de laatste meters werd het te steil voor hem en besloot hij alvast terug te gaan lopen. Ik liep tot de tunnel en ging er dit jaar niet in, geen meerwaarde voor mij.
De Ifach is een paradijs voor honderden meeuwen, ze vliegen je om de oren en dan die geluiden die ze maken, net krolse katten, lachende keukenmeiden, brommende beren en nog meer variaties.
Halverwege de terugweg, haakte ik weer aan bij manlief.
Het was een mooie tocht, die toch wel wat van onze kuitjes gevergd heeft, prima, dan konden die andere gebakjes er ook nog wel in. Ciao.

 

Met een gestrekte nek, zie ik ze het liefst

Donderdag 8 Februari 2018

Na een koude nacht, stond ik flink ingepakt klaar om te gaan lopen.
Omdat ik geen winterjas bij me heb, draag ik een fleece-en een soft shell vest over elkaar en…..ja hoor, thermo ondergoed. Ik prijs mezelf dat ik er aan gedacht had, om dat warme ondergoed in de koffer te stoppen, net zoals een mutsje, sjaal en handschoenen.
De president mocht ook mee, hij kan weer lekker spelen nu ik hem kan voorzien van energie. Wat ben ik daar blij mee en hij ook.
Het was nog donker toen ik de buitendeur van ons complex, zachtjes, achter me sloot, het hele gebouw was nog donker. Alleen bij ons brandde licht, manlief zat lekker wakker te worden bij een kopje koffie.
Eerst liep ik even langs mijn rose vrienden, maar die stonden heel saai te slapen. Ze leggen hun nek op rug en ze slapen.
Ik zie ze het liefst als ze hun nekken gestrekt hebben, dan zie je pas hoe groot die beesten zijn, ze zijn dan ook wat actiever en ruziën wat. Maar de laatste dagen heb ik geen gestrekte nek meer gezien, vreemd, of heeft het iets te maken met de paartijd? Hopelijk zie ik het nog eens.
Ik liep door naar de haven, daar was bedrijvigheid, een grote logge ‘badkuip’ werd geladen met kratten en ijs. Ik denk dat dit vaartuig naar de ‘kwekerijen’ op zee gaat om te ‘oogsten’.
De vissersboten waren al lang op zee, in de verte zag ik wat lampen.
Ik liep oostwaarts dit keer, langs de zee. Er lag weer veel zeezooi, maar nu zag ik ook wat schelpen, wonderlijk.
Ik heb, al zeg ik het zelf, mooie platen geschoten van de zee, het zand, het water, schelpjes etc etc.
Ik wil jullie graag wat laten zien, maar het lukt me niet om een foto door te sturen naar mijn iPad, ze zijn te zwaar (22mb) voor de veel te zwakke W.
Maar jullie houden het te goed en ik zal er aan denken om ook wat te schieten met meneer Nikon, zoals bij de vorige verslagen. Morgen beter dus.
De mafketel was er niet, nou hij heeft wat gemist hoor, want de zonsopkomst was weer magistraal, of zou hij daar niet voor komen.
Ik heb gelezen dat er dolfijnen voor de kust gespot zijn, zou hij daar naar op zoek zijn?
Ondanks mijn plezier, leed ik, ik had het behoorlijk koud.
Maar toen ik bijna weer thuis was, begon ik het echt behaaglijk te krijgen door de zon, heerlijk, het zou een zonnige, doch frisse dag gaan worden.
Manlief vond het maar niks toen we naar de Lidl liepen, hij heeft last van zijn holtes.
Ik ben naderhand even snel alleen naar de stad gelopen om het bestelde vlees bij de Biowinkel op te halen en heb eenmaal thuis de voorbereidingen getroffen voor een goulash a la Yvonne.
Ik had er zo de pest in, dat ik naast de pot greep gisteren in het restaurant. Dus….dan moet je het gewoon zelf maken he?
De rest van de dag hebben we lekker warm in de casa doorgebracht, met zicht op een zonnige zee, bootjes, meeuwen, en heerlijke geuren uit de keuken.
Als dat geen fijne dag was toch?
We hebben overigens super lekker gegeten kan ik jullie vertellen en…….er is nog genoeg voor morgen, Ciao.

Zou het gaan lukken?

Woensdag 7 Februari 2018

Er bereiken ons berichten dat het goed gaat met de oude dame, ze heeft zich herpakt en resideert weer als vanouds. Chapeau voor de dame.
Vanmorgen een kort rondje gelopen, want we gingen op stap.
Ik was best zenuwachtig, zou het gaan lukken om een oplader voor de president te scoren?
We vertrokken op tijd met de bus naar het tramstation en het treintje stond al stinkend klaar. Jaja, dat ding stinkt uren in de wind.
We vertrokken mooi op tijd en via allerlei tunnels en stationnetjes kwamen we in Benidorm aan en daar stapten we over op het treintje naar Alicante.
Na één stop stapten we uit in Finistrat La Marina, het enorme winkelcentrum van Benidorm.
In al die winkels hadden wij geen belangstelling, we wilden alleen maar naar de Media Markt.
Een aardige bouwvakker begeleidde ons, et voilà, daar lag de Media Markt, de hopelijke redder in de nood.
En…het ongelofelijke werd bewaarheid, ze hadden een universele lader voor de president. Voor alle zekerheid deden wij ter plekke een test met het ding, TOP.
Voor weinig eurootjes hadden we de President en zijn slaafje tevreden gesteld, hij kan nu blijven werken in Calpe.
Om het te vieren aten we een taartje in het gigantische winkelcentrum en liepen naderhand verdoofd nog even rond.
Niks voor ons, zelfs niet voor manlief, veel te veel van het goede. Wegwezen, snel terug met de tram naar Calpe.
De terugweg liep gesmeerd, maar nu met een big smile, missie volbracht…op naar een restaurant om het te vieren.
We meerden aan bij een Roemeens restaurant in ons buurtje, ik wilde zo graag een lekkere goulash verorberen. Helaas, op!, heb ik weer.
Maar…..gevulde koolrolletjes, ‘sarmale’, hadden ze nog wel gelukkig. Manlief ging voor de zekerheid en bestelde kipfilet.
We hebben beiden goed gegeten en…. we bleven nog een paar wijntjes hangen, zo gezellig was het in die tent.
Er zaten een paar Nederlandse stellen, enorme kakkers, elkaar af te troeven, leuk om te observeren.
En er zat een ontroerende oude man met een hondje, in kleding die al lang geen wasmachine had gezien. Dan vraag je je toch echt af, wat de levenssituatie is van die oude man.
Bij thuiskomst plaatsten we de batterij in onze nieuwe schat en…binnen no time was ie geladen, grote blij van ons, de president en de batterij.
Met grote dank aan de Media Markt.
Deze dag is geslaagd te noemen. Ciao.