Flakey the egret

Dag 82, Donderdag 4 April

Na de ochtendrituelen, liepen manlief en ik naar de oude stad. We wilden even wat ronddwalen door de smalle straatjes en op zoek gaan naar moois. 

Het is altijd heerlijk om daar rond te lopen, zoveel te zien en te beleven. 

Uiteindelijk kwamen we op een pleintje vol leven en…….er was een door de zon beschenen terrasje. We ploften neder en dronken er een wijntje en aten een tapas, ondertussen probeerden we zo sneaky mogelijk, mensen te fotograferen. 

Daarna liepen we naar de social club en besloten daar nog een wijntje te doen. 

Al gauw nam de schrijver plaats aan ons tafeltje, hij had een rijm voor me geschreven, naar aanleiding van ons gesprek in de ochtend. Ik had hem verteld over de eenzame kleine witte zilverreiger bij ons voor op het strandje. Ik vind het zo zielig voor dat beest dat hij geen partner of vrienden heeft. Ik zie hem altijd alleen rondstruinen. 

Bij deze het rijm, ik heb uiteraard toestemming gekregen om het in mijn blog te plaatsen:

                                                            Flakey The Egret,

                                                                  By

                                                            John Davies

Watching and waiting for a friend to play with, why have I been alone so long.

My brothers and sisters have all met their mates, I must be doing something wrong.

I am a Snowy Egret and I keep myself white by swimming in the sea every day.

But with my sun kissed yellow feet and yellow on my bill; Well maybe they think that I’m gay!

Or could it be bad breath, as I eat so much fish and I’m partial to the odd shrimp or prawn,

I love gulping lizards, slugs, snails and mice; And succulent worms from the lawn.

But then so do all of my fellow white clan and they seem to have lots of luck,

So I’ll spruce up my feathers then fly to a pond and try to make friends with a duck!

                                                                   XXX

Ik ben er zeer mee in mijn schik en bood hem een wijntje aan. 

Het werd steeds gezelliger, vooral toen de schrijver nog een fles liet aanrukken. 

Uiteindelijk zijn we naar zijn appartement (ook in ons gebouw) gegaan om een idee te krijgen hoe een hoekappartement eruit ziet. Ik moet zeggen, een riant onderkomen met zowel opzij als van voren uitzicht, schitterend. Hij en zijn vrouw zijn met recht trotse eigenaren. 

Ook bij hem dronken we er nog eentje. 

Enigszins teut betraden we later ons appartement. Het was nu zaak om snel nuchter te worden, want we hadden nog een lange avond voor de boeg.  We dronken sloten water en aten een stevig maal en……. het hielp. 

Om 19:00 stonden we weer fris en fruitig in de lobby, manlief en Jelle begonnen aan hun kroegentocht en Merlyn en ik liepen naar hotel Diamante om te gaan genieten van muziek. 

Er is in Calpe elk jaar een wereld barbershop (close harmony) festival. En deze avond zouden de winnaars van vorig jaar een optreden verzorgen.

Het was prachtig, we genoten. Maar de verrassende afsluiter, een flamenco groep, was de absolute topper vond ik. 

Geheel voldaan kwam ik thuis, manlief was er al, ook hij had een super mannen avond gehad. Dit gaan we vaker doen zo. 

Dag 83, Vrijdag 5 April

Geen dag om over te schrijven, dat zou te saai voor jullie zijn, maar wij hebben genoten van wandelingen, een boek en een puzzel. 

De wind was Zuid en krachtig, voor ons balkon technisch balen, maar……vanaf de bank konden we de surfers observeren. Mooie luchten ook. 

Ciao

Elimineer de ‘rotzakken’!

Dag 80, Dinsdag 2 April,

Langzamerhand beginnen mensen te verdwijnen en dan bedoel ik: ze gaan naar huis. We zien andere mensen verschijnen en nieuwe groepjes ontstaan. 

Gelukkig zijn er verschillende luitjes die hier permanent wonen. 

Zo hebben we de schrijver en zijn vrouw, de dame met het blauwe haar, de vrouw met de pugs (honden), Sammy en Pablo, de uitbaters van onze club, en zo kan ik er nog wel meer opsommen, maar dat gaan we niet doen. 

De dame met de blauwe haren is een vrijgevochten tante, ze is een Engelse, maar ze woont hier permanent. Ze reist veel en wandelt allerlei ‘caminos’. Ze is ook lid van de Engelse club, ze zingt en ze houdt van cultuur. Bij haar heb ik een ticket besteld voor een zang avond. Geen idee wat ik moet verwachten, ik ga er gewoon vol in. Manlief heeft er totaal geen zin in en duikt de kroeg in met Jelle, Merlyn heeft ook een ticket. Het enige wat ik weet is, dat er gezongen gaat worden in een sjiek hotel vanaf 20:00. Ben benieuwd. Donderdag avond zal ik het weten. 

Dag 81, Woensdag 3 April

Fenny maakt het naar omstandigheden goed, ze ligt nog in het ziekenhuis en krijgt elke dag een bestraling en een chemo pil. Van de bestraling heeft ze vooralsnog geen last, maar de eerste chemo pil kwam er meteen weer uit. Nu begint ze eerst met maagbeschermers en gaat het goed. Met z’n allen zijn we aan het visualiseren, de ‘krengen’ oftewel de ‘rotzakken’, zoals Paul ze noemt, moeten geëlimineerd worden. 

Fenny mag, mits ze kan lopen met een rollator, begin Mei naar huis. We gaan haar dus niet meer zien in haar eigen mooie huis, maar zullen afscheid moeten nemen in het ziekenhuis, het is niet anders. 

We hadden zulke leuke plannen met hen gemaakt, maar je ziet, het leven kan opeens een andere wending nemen. 

Paul diepte nog een foto op van vorig jaar, waarop we met z’n vieren zitten te genieten in de bergen, pure nostalgie. 

Dus…lieve mensen, tel je zegeningen en stel niets uit en geniet de momenten. En……dat is iets dat ik van Fenny en Paul heb geleerd, blijf positief en probeer van hele kleine dingen te genieten. 

Zo geniet Fenny bijvoorbeeld van een goede espresso die haar bezoek haalt in de cafetaria, dat zijn voor haar gouden momenten, zelfs de dokter laat ze even wachten, als ze de ‘solo’ drinkt. Hopelijk kan ze er zelfs met de chemo van blijven genieten.  

Ciao. 


Harem

Dag 78, Zondag 31 Maart

Het heeft de hele dag geregend. We zijn niet van de bank afgekomen en hebben respectievelijk gepuzzeld en gelezen. 

Toch……, heb ik op het balkon nog wat ‘geschoten’. 

Ik las een boek van Ronald Giphart, ‘Harem’ en raad eens, het gaat over een gepassioneerd fotograaf, dus vele herkenbare overdenkingen en taferelen. Bijzonder boek en met plezier gelezen. 

Dag 79, Maandag 1 April

Ik ga jullie iets bekennen, ik ben er nu wel klaar mee, ik begin naar huis te verlangen. Het duurt me iets te lang. 

Vanmorgen zag het er nog even grijs uit, maar op de buienradar zag ik, dat er een droge impasse aankwam. 

Normaliter houdt ik niet zo van een impasse, maar nu…….ik floepte zonder ontbijt de straat op. Ik ging het er even van nemen met het beest. Kom op troela, ga op zoek naar plassen en reflecties en hopelijk een mooie wolk. 

Gisteren had ik echt gedacht dat we door het slechte weer, enig lucht spektakel zouden zien, dus……niet. 

Wat was het heerlijk om weer buiten te lopen, wat een lekkere frisse lucht kon ik opsnuiven. 

Ik genoot en het beest ook.

Ik heb me aangesloten bij een online fotoclub, we moeten een paar keer per week een foto plaatsen en die wordt dan besproken, leuk. Ik schoot deze voor de club, de opdracht was: “Stabiel”. 

We hebben ons warme maal in de middag genuttigd, wel zo handig, kon ik eindelijk rond 17:00 uur weer eens een tijdje bij de vissers rond gaan hangen, dat blijft spectaculair, het beest genoot. 

Het is ondanks de mooie dreigende luchten de hele dag droog gebleven, super. 

En ja, wat betreft het verlangen naar huis, echt niet dus, dit was mijn grap van het jaar. 

Ik las een grap op een site van Breda, er zou een metro lijn komen, hahaha. 

Verder heb ik weinig grappigs gehoord. 

Ciao


Het lam had te lang gewacht

Dag 72, Maandag 25 Maart

We hadden een rustdag ingepland, geen afspraken, geen verleidingen. Manlief is nog niet het heertje, dus hij bleef in het appartement bij zijn doos tissues. 

Ik daarentegen, ging na de ochtendrituelen aan de wandel. Het was nog redelijk vroeg en dan ruikt het aan de boulevard zo heerlijk fris met een vleug jodium. 

Het lijkt hier net een dorp, je komt altijd bekenden tegen en maakt regelmatig een praatje. Vandaag kwam ik bijna al onze vrienden tegen. 

Ik zag zowaar Paul, bij de Mercadona. Het was fijn om hem weer een knuffel te kunnen geven. Hij had Fenny aan de telefoon, ik sprak haar ook even. 

Ik heb veel bewondering voor deze twee lieverds, ze zijn zo positief en hebben een enorme veerkracht. 

Fenny ligt nog steeds in het ziekenhuis, ze kan niet lopen, het gaat enorm traag allemaal. Eind van de week start de chemo en de bestraling. 

Manlief en ik hebben de rest van de dag genoten op ons balkon, we zijn rijk!

Dag 73, Dinsdag 26 Maart

Vandaag ging ik een uur vroeger aan de wandel. De bedoeling was, even vlug mijn ronde te maken zonder social talk met deze en gene. Het is redelijk gelukt, ik kwam slechts 4 vrienden tegen. 

Deze dag stond in het teken van voorraden aan vullen, ook dit is gelukt, we kunnen er weer even tegen. 

Daarna tijd voor leuke zaken, we gingen naar de oude stad. Mijn broek was ingekort en die kon ik dus ophalen, grote blij, hij zit als gegoten. 

Manlief wilde ook een nieuwe jeans en dat is helaas niet gelukt, we moeten dus nog eens terug. 

En waar ik bijzonder blij mee ben…….ik heb eindelijk een Strelitzia kunnen kopen, een bloem dan he. 

Ik had meermaals de neiging om er een te jatten. Sterker nog, ik heb zelfs, in de hele vroege ochtend, in het donker nog, een poging gedaan, maar die dingen zijn alleen met een mes van hun basis te verwijderen. Dat ging me te ver en…ik kreeg de zenuwen…ik wil hier niet in de nor belanden. 

En eindelijk wist Merlyn een bloemisterij waar ik ze gewoon kon kopen. Ik had hier nog geen bloemist gespot, en geloof me, ik heb goed gezocht. Gelukkig kreeg ik de gouden tip, in een saai  straatje waar we nooit gelopen hadden, lag de ‘Floresteria’. 

Ik kocht er meteen twee, eentje voor Merlyn als dank voor de tip. Jullie zullen nog vele foto’s ‘met’, langs zien komen. 

Na al het gesjop, aten we wat tapas en dronken een glaasje in de club en daarna……..zaten we lekker op het balkon tot het gouden uurtje, het kan niet op hier. 

Dag 74, Woensdag 27 Maart

We zijn met de U3A (Engelse club) op excursie geweest naar Villena, een alleraardigst wijnstadje in het binnenland. Het wijn domein ‘Francisco Gomez’, is enorm groot. Het is een biologisch wijnhuis. 

We kregen een leuke rondleiding en een uitgebreide proeverij. Vooral de Sauvignon Blanc vonden we lekker en de fles vonden de heren ook nog eens aangenaam om te zien. 

De proeverij werd gepresenteerd met tapas, bestaande uit allerlei variaties van Iberico ham. 

Ze houden daar zelf wat dieren (op biologische wijze), voor deze tapas. Er lagen ook stukjes vlees van een andere structuur, zachter, meer een paté. Ik nam er gulzig een hap van en……bah….zoiets ranzigs had ik nog nooit gegeten. Wat bleek…….het was ‘zwijnen bal’, getverde,getverde,getverde…..!

Daarna hadden we een lunch in een hotel in het stadje en…….. die was ronduit slecht, alleen de uiensoep was lekker. 

De wijn was bocht en het oude lam had te lang op ons gewacht. Het nagerecht was fantasieloos. Maar we hadden genoeg lol met z’n allen, ik hou wel van de Engelse humor. 

De terug tocht was wederom verpletterend mooi, met grillige kale bergen in allerlei kleuren en vele bloeiende kersenbomen. We waanden ons in Japan en soms in Zuid Afrika. 

Wat een mooie en gevarieerde dag. Wat een indrukken. 

Onderweg naar huis namen we nog een glaasje. Wij hebben het over een afzakkertje, maar de Engelsen zeggen: “one for the Road”. Ciao. 


Zonder stok….aan de stok!

Dag 69, Vrijdag 22 Maart

Slecht geslapen, en flink ziek stond ik op, dat ging niks worden vandaag. 

Manlief nam, ondanks zijn eigen gesteldheid, het heft in handen en deed de boodschappen. 

Ik heb me de hele dag shit gevoeld en heb op de bank gehangen met een boek. 

Verder niets te melden. 

Dag 70, Zaterdag 23 Maart

Toch weer gelopen vandaag, ik moest er gewoon uit om even frisse lucht in te ademen. 

Het lopen ging goed, al was ik nog flink aan de snotter. 

Manlief wilde me verwennen met een mooie jeans en daar had ik wel oren na, dus we liepen naar de oude stad en ja……..ik vond de perfecte jeans, wel wat duur, maar ik kan er weer jaren tegen nu. Jelle en Merlyn waren ook in de stad, we besloten om samen asperges te gaan eten, met zalm. Het smaakte ons wonderwel. 

Toch maar een nazit gedaan bij de social club.

Doodmoe en iets minder snotterig doken we redelijk op tijd ons bed in. 

Dag 71, Zondag 24 Maart

Ik kan jullie mededelen, dat we allebei redelijk opgeknapt zijn. 

Het was schitterend weer en ik ging lekker aan de wandel. Ik had het geluk een poserende salsa groep tegen te komen, dus het beest vrat ze gulzig op. Dat was pas geluk hebben, voor dit soort onverwachte zaken, sjouw ik de camera altijd met me mee. 

Vandaag zouden we echt op z’n Engels een ‘Sunday Lunch’ gaan meemaken. 

Vooraf dronken we bij M&J een Bloody Mary, we hadden die nog nooit gedronken. 

Jelle is de meester van de cocktails en hij verzorgde de bloederige Marie met vaste hand, en ‘ohhh my God’, wat was dat lekker, die houden we erin. 

Uiteraard heb ik Jelle op de voet gevolgd bij de bereiding ervan en alles genoteerd. 

Na dit godendrankje liepen we naar Café Playa en aten daar perfecte lams koteletjes. 

Gezamenlijk liepen we zeer voldaan, via de boulevard, terug naar huis en lieten verdere verleidingen links liggen. 

Wat een mooie dag en wat zijn we blij dat we ons weer goed voelen. 

Manlief heeft het nog een beetje moeilijk in de neus, er lijkt geen einde aan te komen. 

En…. ik ben nu eens echt boos op hem geworden, hij moet van mij consequent aan de stok, want wederom zorgde hij vandaag weer voor gymnastische hoogstandjes die tot nu toe goed afliepen. Hij bezorgt ons telkens een hartverzakking. 

Luistert hij niet, dan krijgt hij het mij aan de stok en dat zal beslist erger zijn voor hem. Ciao. 


ook ik

Dag 67, Woensdag 20 Maart

Het was een regenachtige en gure dag. Eigenlijk weer om binnen te blijven, toch begon ik aan mijn dagelijkse wandeling. Maar…….toen ik iets over de helft was, draaide ik me wijselijk om, er kwam een gitzwarte lucht aan. Gelukkig was ik voor de waterpret thuis. 

Het was genieten van de luchten en een pracht van een regenboog, op het balkon dan he?

Best wel fijn om een dagje niets te hoeven, gewoon lekker lezen en luieren. 

Doch…..ik kreeg een berichtje van Specsavers, mijn zonnebril lag op me te wachten. Haha, geen zon te bekennen, maar toch wilde ik mijn bril. 

Wij pakten ons regenbestendig in en liepen over de boulevard naar de oude stad. Doch, we werden overvallen door een hoosbui, gelukkig vonden we een schuilplek, waar ik ook weer dramatische foto’s kon schieten. 

Toen het begon op te klaren, liepen we verder. 

Mijn bril is ronduit Cool en dan die koker, prachtig toch en…..ik hoef niet telkens mijn gewone bril te pakken om iets echt te kunnen zien of lezen!

Het klaarde behoorlijk op aan het eind van de dag en de zon scheen uitbundig, maar ik was het balkon niet meer op te krijgen, het beviel me wel dat bankhangen en…….ik voelde me niet zo senang, zou ik kou gevat hebben?

We hebben nog heerlijk gekookt, pasta van linzen met rode paprika, prei, ui, wortel, knof, courgette, kipfilet en om het af te maken….een dikke klodder crème fraîche. 

Dag 68, Donderdag 21 Maart

Ja hoor, ik voelde me niet zo lekker toen ik opstond.  Maar jullie weten, ik ben hard voor mijzelf, dus…..gewoon doorgaan is mijn motto. 

Na de ochtendrituelen, liepen we naar hotel Ifach, naar de Engelse club om ons lidmaatschapsgeld te voldoen. Er was een interessante lezing over Calpe, maar die lieten we toch aan ons voorbij gaan. Merlyn en Jelle voelden zich ook niet echt gezond, maar zij wilden toch even naar Benidorm, naar de man van de Magic Box, om nog wat uitleg te krijgen. Wij zijn meegegaan, omdat wij ook met nog wat vragen zaten.

Het was loeidruk op de weg, pfff. En……..de man was er niet, het was Iraans nieuwjaar, dus….we gaan nogmaals. 

We besloten op de terugweg om de domper te compenseren, met een goed maal in Moraira, bij ‘casa Toni’. Een goede keus, het eten was klasse. 

Alle vier waren we flink aan de snotter, maar toch was het een mooie dag. 

Eenmaal thuis, gaf ik aan mijn ziek zijn toe en lag om half 8 al in bed. Ciao. 


Feesten tussen de locals

Dag 64, Zondag 17 Maart

De Fallas feesten zijn in volle gang in deze regio. Men viert het afscheid van de winter en de komst van de lente. Heel bijzonder zijn de feesten in Valencia, maar een klein afgietsel vindt plaats in Calpe. Er is een speciale, intieme groep mensen die het Fallasfeest in Calpe organiseert. 

Vandaag mocht heel het volk genieten van een heerlijke paella. 

Het festijn vond plaats in de oude stad. Opvallend vinden wij altijd, dat er geen toerist te bespeuren is, terwijl het oh zo leuk is om deel te nemen aan de volksgebruiken. Wij waren aanwezig en genoten van de sfeer en de leuke mensen. 

Als we hadden gewild, hadden we mee mogen eten, maar dat vonden we toch wat gênant, laat de minder bedeelden vooral genieten van dit gratis maal. We zijn te midden van de feestende mensen op een terras gaan zitten en proefden de sfeer. Zoo leuk. Ik kon nog wat bijzondere portretten schieten ook, oa van een mooie oude dame die met haar nicht en een Duitse jongedame op het terras zat. (zie straatportret)

Het was ongelofelijk gezellig zo tussen de Calpese bevolking. 

We besloten om nog een afzakkertje te nemen in de social club en ja, daar zat onze vrienden clan ook, dus het werd een gezellig latertje met veel gin tonics dit maal. 

Dag 65, Maandag 18 Maart

Geen kater, dankzij de gin tonics, die vallen goed. Het was een bewolkte, miezel dag en best wel fris. Maar niet getreurd, ik maakte eerst mijn wandeling en later gingen we naar de Lidl om voor een paar dagen in te kopen in verband met een feestdag (San José) hier. Later liepen we nog naar een andere supermarkt om de koffie aan te vullen. 

Opa Henk, de buurman van dochterlief, nodigde ons uit voor een drankje in zijn hotel, gezellig. Het was de laatste dag van zijn fietsvakantie. 

Voor we het wisten was het donker, maar gelukkig had manlief geen last van de wiebel op de terugweg. 

We hadden uit voorzorg al tussen de middag ‘warm’ gegeten, dus een boterhammetje volstond, toen we thuiskwamen. 

Dag 66, Dinsdag 19 Maart

Het was een vrije dag voor de Spanjaarden, het was San José en vaderdag en…het was de laatste dag van de Fallas feesten. Wij liepen al vroeg naar de stad om de optocht te zien van de Fallas groep. Het was erg mooi om hen te zien lopen in hun traditionele klederdracht. Wederom kon ik wat portretten schieten. 

De optocht ging naar de kerk, daar was een speciale mis, wij gingen op het kerkplein de kroeg in. 

Daarna ging de optocht naar een centrale plein om het knalvuurwerk aan te steken, dat was spectaculair. 

Ook hier doken we even een plaatselijke kroeg in, zo leuk om tussen de locals mee te feesten. 

Het was een bijzonder feestelijke dag, met een warm en zonnig einde op ons balkon. 

En…ja, ik kookte een heerlijk maal: pompoen, broccoli, ui, knof, kip in een pindasaus met crème fraîche, het smaakte goddelijk. 

Wat een schitterende dag. Ciao. 


Een Italiaan, die wel wilde

Dag 62, Vrijdag 15 Maart

Vanmorgen heb ik de helft van mijn wandeling samen met Jelle en Merlyn volbracht. 

Ik neem mijn petje af voor Merlyn, ze loopt stevig door, ondanks haar copd. Praten kan ze niet tijdens het lopen, de focus ligt op vooral doorgaan. 

De terugweg liep ik op eigen tempo omdat ik wilde fotograferen. Ik ben me aan het specialiseren in hipshots, ik zet de camera op de halve automaat, ik bepaal alleen het diafragma, en schiet lukraak in de richting van het object vanuit heuphoogte. Dit om wat stiekem te kunnen schieten. 

Het lukt redelijk en ik geniet. 

Zo nu en dan vraag ik iemand of ik een portret mag schieten, vandaag had ik een Italiaan die wel wilde poseren. 

We aten een lekker vers bereid maal in onze casa, zodat we dat in ieder geval gehad hadden. 

Ik maakte nog een middagwandeling en manlief zat voor de Magic box, wielrennen te kijken. 

Net toen ik lekker in het zonnetje zat op het balkon, appte Merlyn: Meeting in de social club, hun Nederlandse vrienden, die in Frankrijk wonen, waren aangekomen en wij moesten beslist met hen kennis maken. 

Wij naar beneden en ontmoetten Marianne, John en hun schitterende hond, een Airedale terriër. 

Het werd een super gezellige borrel met z’n allen. 

Merlyn drinkt nu ook waterwijntjes, dit tot grote schrik van de echte wijndrinkers. Wij trekken ons er niets van aan en noemen onszelf de ‘wijn barbaren’. Manlief is trouwens opeens aan het bier. 

Dag 63, Zaterdag 16 Maart

Fris en fruitig stond ik om 06:00 alweer op, dankzij de waterwijntjes geen centje pijn haha. 

Ietsjes later kreeg ik een berichtje van Paul, hij was ziek en kon niet naar Fenny, bang om haar te besmetten. Ik wilde toch al gaan in het weekend en besloot vandaag te gaan, want morgen is er een evenement in de oude stad. 

Manlief had andere bezigheden en ging niet mee.  

Geen punt om alleen naar Benidorm te gaan. 

Fenny sliep en moest ik wakker maken, ze veerde meteen op en was blij me te zien. Ze zag er super goed uit en was heel helder. 

We hebben heerlijk gekeuveld. 

De dokter kwam ook langs en vertelde dat Fenny, zodra ze kan lopen met de rollator, naar huis mag. 

Over 2 weken krijgt ze 1 maal per week een chemo pil en later starten de dagelijkse bestralingen. 

En of de duvel ermee speelde, daar kwam de fysiotherapeut ook nog aan, hij nam Fenny even mee de gang op. Ze liep redelijk goed, moet ik zeggen. 

De rest van de dag heb ik op het balkon doorgebracht, lekker genieten van de zon en het strand- en zeevertier. Manlief zat weer voor de Magic box wielrennen ( Parijs-Nice) te kijken. 

We aten op het balkon tijdens een schitterende zonsondergang, kon niet beter. Ciao. 


Is ‘HET’ te mooi om waar te zijn?

Dag 60, Woensdag 13 Maart

Vandaag zou de oude dame 94 jaar geworden zijn, we hebben het glas op haar geheven. 

Mijn jongste broer belde om even te klessebessen, leuk!

Gisteren belde er een vriend uit Nederland, ook leuk. 

Tja, mijn blog is nu eenmaal eenrichtingsverkeer, wij zijn enigszins te volgen, maar we weten verder weinig over jullie, soms voelt dat….’jammer’.

Maar…ik begrijp het hoor, no worries. 

Vannacht weer verdomd veel pijn aan die knieën. Uiteindelijk heb ik toch maar een paracetamol geslikt, daarna heb ik nog redelijk kunnen slapen. 

De pijn viel ietsjes mee na de ‘Lidl’ tocht, gelukkig. 

Als het even kan, koken we nu tussen de middag, zodat we de rest van de dag vrij zijn om te gaan en te staan waar we willen of….terecht komen. 

Dat is wel handig hier, omdat er altijd ‘verleidingen’ de kop op steken aan het eind van de dag. 

Dag 61, Donderdag 14 Maart

Een dag met speciale missie, we gingen op zoek naar ‘de Magic Box’. 

We hadden van een stel Engelsen gehoord dat er een kastje te koop is, ergens op een vlooienmarkt in Benidorm, dat je aan de tv kan hangen en verbinden moet met je WiFi en dan…….heb je alle zenders van de wereld. Maar dat is nog niet alles, je hebt ook alle series van de wereld EN alle films van de wereld, zelfs de films die dezelfde dag uitgekomen zijn.

 Wowwwwww, dat bestaat niet dachten we en we vroegen die betreffende Engelsen de oren van het hoofd. Zij hadden dat kastje al enige tijd en het werkte perfect, vertelden zij. 

Omdat deze mensen heel aardig zijn en zeer betrouwbaar overkomen, besloten we, samen met Jelle en Merlyn, hen te geloven en op zoek te gaan naar dat wonderbaarlijke fenomeen. 

We reden naar die vlooienmarkt en vonden de man van de ‘Magic Box’. Een alleraardigste Iraniër, die perfect Engels spreekt. Hij gaf ons een ‘college’ van een uur’ en we kwamen unaniem tot de slotsom, dat het ding het echt doet. Het overtrof onze stoutste verwachtingen. Zowel M&J en wij kochten de box voor de somma van 250€, dat is ie meer dan waard. Reken maar uit, geen bios meer, geen films meer huren, geen abonnementen meer etc etc. 

Helemaal flabbergasted, reden we hongerig naar Altea en warempel, een heel goed restaurant (Sabor), dat altijd geheel volledig gereserveerd is, had plaats voor ons. 

Wat een Magic Day, we aten er goddelijk. 

Toen vlug naar huis om te gaan spelen met onze box. 

Zowel bij M&J, als bij ons lukte het niet. 

In de social club namen we een drankje en gingen in conclaaf, wat deden we verkeerd? Merlyn legde via de wht’sapp, contact met het bevriende Engelse stel en zij gaven uitleg. Wij weer snel naar boven, eerst bij M&J. Merlyn en manlief verzorgden de drankjes en Jelle en ik stoeiden met de kabeltjes en de tv en………het lukte, een wereld van zenders, films en series lag aan onze voeten. Grote WOWWWW. 

Toen met z’n vieren naar ons en……..hetzelfde resultaat! 

Grote Blij.

Al gaat het sneeuwen, vriezen of dooien, wij hangen voor de buis. 

Het leuke is dat je de box (10 bij 10 cm), overal mee naar toe kan nemen, een hotel, appartement, vrienden, caravan etcetcetc, als er maar WiFi is, anders maak je een hotspot met je mobiel, 2 uur tv kijken, kost je 19cent aan Mb’s. 

Lieve mensen, het is geen sprookje, het is echt en je kan het ding regelmatig voorzien van een update. 

Eigenlijk is het een pc, je kan er zelfs mee mailen en op Facebook en verder alles wat je met je pc doet. De muis krijg je erbij. 

Manlief is zo gelukkig nu, hij kan eindelijk naar zijn geliefde sport, wielrennen, kijken. 

En Jelle?, hij gaat er nog een kopen, kan hij naar de Nederlandse zenders kijken, terwijl Merlyn op een andere tv, naar Engelse zenders en series kijkt. 

Wellicht beginnen we een handeltje, Ciao.