Naar de Huisarts

Dag 12

Vreemd, ik begon deze overwintering dagelijks te bloggen. Niks voor mij eigenlijk, want wat heb je nu eigenlijk elke dag te vertellen als je gewoon je leven leeft?

Maar toch voelde ik de behoefte om jullie te laten weten hoe het ons hier vergaat, wel vraag ik me af of jullie erop zitten te wachten. 

No worry, be happy, ik ga gewoon door tot ik er genoeg van krijg. 

Vanmorgen werd ik veel te vroeg wakker en wat ik ook probeerde, ik kon de slaap niet meer vatten, dus ben uiteindelijk maar om half 5 opgestaan en ohhhhh wat smaakt de koffie dan heerlijk. 

Saai is het ook niet, want ik feud, lees nieuws en lees een boek, in een weldadige rust. 

Het zou vandaag een onstuimige dag worden, windkracht 6, maar wel 18 graden. 

De vissers voeren tot mijn verbazing, om 05:00 gewoon uit. Zo leuk om ze in het donker met al hun lichten en geronk te zien/horen uitvaren. 

Rond 7 uur was manlief ook uit de veren, de dag kon beginnen, gezellig, zin in. 

We zouden visite krijgen, onze Calpese vrienden kwamen een kijkje nemen in ons bescheiden, doch riant gelegen onderkomen. Manlief haalde na de ochtendrituelen de boodschappen in huis en ik maakte het huisje aan kant.

We waren apetrots om ons huisje te laten zien aan hen en ik weet zeker dat ons appartement hun goedkeuring kon wegdragen. 

We hebben gezellig gekeuveld onder het genot van koffie en lekkers, helaas niet op het balkon, het was nog te fris. 

Later besloten we unaniem dat we frietjes zouden gaan eten in een Hollandse snackbar, lekker ordinair, maar oh zo lekker op zijn tijd. 

Maar eerst kregen we nog een bijzondere excursie en wel naar de praktijk van de Nederlandse huisarts, onze vrienden moesten er een recept ophalen en vonden het voor ons toch wel handig als we deze praktijk in geval van nood konden vinden. Super idee en ik had meteen een goed gevoel bij deze praktijk. 

Een paar uur later konden we onze Engelse vriendin Diana, hier na toe verwijzen omdat haar man Ian, al meer dan een week ziek is. We weten zeker dat een Nederlandse arts Engels spreekt. Hopelijk zijn ze inmiddels geweest en knapt Ian snel op, dan kunnen we snel eens een hapje gaan eten samen. 

Onze frietjes aten we in een onvervalste Nederlandse snackbar, de jonge eigenaresse is afkomstig uit Utrecht, ze is de dochter van Olav Mol (presentator formule 1). Een slimme, gezellige meid die weet hoe ze klanten aan zich kan binden en zeker in de Nederlandse gemeenschap hier, ook door wekelijkse aanvoer van maatjes haring, Hema worst etc. 

Wij aten friet met stoofvlees en mayo, heerlijk, het was even ordinair smullen. 

Manlief en ik besloten via de boulevard naar huis te lopen, zo konden we tenminste nog wat stappen zetten en we zwaaiden onze vrienden uit. 

Tot onze verbazing was de wind gaan liggen, het was inmiddels 19 graden, zonde om niet even op de boulevard van de zon en de reuring te genieten, dus manlief schoot meteen een terrasje op. 

Dat werd weer een feestje, ik bestelde acuut weer een dikke gin tonic, manlief ging voor een watertje, hij wilde niet meer dan normaal gaan zwabberen. 

We hebben ruim een uur (ja, zo lang doe ik met dat enorme glas lekkers), genoten op het terras en ik kon heel wat onverwachte plaatjes schieten van passanten, super. 

Manlief heeft thuis de schade ingehaald, in het appartement kan hij veilig zwabberen. 

Wat een mooie dag weer. Ciao.

 

Ooit gehoord van ‘bowls’?

Dag 11

We zien vanaf ons appartement de zon niet opkomen, maar zo rond half 11 komt de eerste zonnestraal ons balkon verwarmen. 

Het zag er weer mooi uit vanmorgen, maar we wisten dat er een behoorlijke wind verwacht werd en ja,…..helaas een voor ons minder leuke westenwind, dus vandaag was het de 3e dag dat we niet op het balkon konden zitten. 

En…….mijn arme gympies zijn nog zeiknat, dit in tegenstelling tot de inlegzolen, die zijn weer bruikbaar, dat is tenminste al iets. 

Omdat het wat frisjes was, bedachten we dat we onze ochtendwandeling naar nieuw Calpe moesten lopen, dan heb je meer zon dan andersom. 

Het werd een verfrissende wandeling over de boulevard. 

We zagen de ‘bowls’ spelers geconcentreerd bezig in hun witte outfits, wij snappen er de ballen van, in tegenstelling tot hen. Heel serieus allemaal. 

We liepen naar een supermarkt waar ze onze koffiecapsules hebben, maar manlief spotte bij een hotel weer een wielerploeg en hij stapte erop af, ik ging alleen op koffiejacht, geen probleem, ik vind het oh zo leuk dat Maurice zo geniet van kletsen met renners, monteurs, fabrikanten etcetera etc. Echt, elke zichzelf respecterende profgroep traint in Calpe.

Toen ik na een half uur weer langs het hotel kwam, stond manlief nog gezellig te kletsen, maar hij rondde zijn gesprek af toen hij me zag. 

Gezamenlijk stapten we terug naar ons appartement. 

De eerste 5000 stappen van de dag zaten erop, dus…lekker even op de bank lezen en puzzelen, heerlijk. 

Rond half 3 was er geen zon meer te zien en de wind had er een tandje bij gezet, maar toch……gingen we er weer voor, nu richting oude stad en tegen de wind in. Het was fris door de gure wind, maar toch nog 12 graden, veel beter dan in Nederland. 

We spotten niets bijzonders op deze tocht, doch op de terugweg face timede kleinkind 1 en begeleidde ons naar ons appartement, ze bewonderde de zee, de lucht, het strand en ons appartement. Heel leuk dat face time. 

Heel verdiend namen we weer plaats op de bank om te puzzelen en te lezen en te genieten van het panorama voor onze snuiten. 

Wat zijn we rijk, wat genieten we hier. 

Menu van de dag: eenpansschotel; prei, ui, courgette, knof, witte bonen, tomaten puree, kruidenmix en kalkoensnippers. Om je vingers bij op te eten, zo lekker. 

Het avondrood, was weer een kleurenfeestje. Ciao.

Geen Brexit deal?, dan terug naar huis!

Dag 10

Nog 1 week in het huidige appartement en dan verkassen we naar eenzelfde appartement een verdieping hoger en daar blijven we dan tot eind April. 

Vanmorgen hebben we het huidige appartement alvast kunnen vastleggen voor 2020 voor de maanden Januari en Februari, voor Maart en April moeten we nog op zoek en dat gaat zeker lukken, de doorloop gaat snel hier in verband met de hoge leeftijd van verschillende huurders, er zijn elk jaar weer afzeggingen. 

Het was vandaag mooi weer, een strakblauwe lucht en een graad of 14. Maar de wind is guur, dus het is zaak om uit de wind te zitten. Het was gelukkig Noordenwind en dat is voor ons met een balkon op het Zuiden gunstig. Het werd mij zelfs al te heet in de zon. 

Terwijl we naar de Lidl liepen, werden we op een haar na bijna overreden door een overjarige-en te dikke wielrenner, gevaarlijk volkje hier, er gebeuren veel ongelukken met die lui. 

Gelukkig liep het met ons goed af, maar ik moet er niet aan denken om door hen overreden te worden, op onze leeftijd zijn de consequenties vaak heftig. 

We hebben een poosje op het balkon doorgebracht, maar……. we besloten toch om een fikse wandeling te gaan maken, met onze camera’s. 

We kwamen Diana, het Engelse baasje van Charly weer tegen, ze vertelde dat hun rijbewijzen ineens ongeldig zouden zijn  als er een Brexit zonder deal plaats vindt, ze moeten dan voor die datum terug gaan naar Engeland, een maand vroeger dan gepland, heel sneu. Ik denk dat er meerdere Engelsen met dat probleem zitten.

We hebben een mooie wandeling gemaakt en op de terugweg wilde ik nog even het strand op, maar toen ik wat later stond te turen waar manlief was, werd ik door een soort van mini tsunami tot mijn knieën ingesloten door zeewater. Koud was het niet, maar die soppige gympies voelden niet leuk, dus geen terrasje meer, vlug naar huis. 

Ik heb mijn crocks maar aangedaan en ben op die ‘gevallen’, naar de haven gelopen met manlief, we wilden nog even wat reuring, altijd leuk daar en ohhhhhh wat zien die vissen er toch lekker uit, het water loopt ervan in mijn mond. We hebben weer een paar mooie platen geschoten en mochten de bank weer op. 

We hebben een heerlijk maal bereid, te weten; zoete aardappel frietjes uit de oven, broccoli, en kalkoen filet met ui. Manlief had behoorlijk wat frietjes gesneden, hij had honger zei hij, pfffff….veel te veel dus, maar we houden niet van restjes dus alles keurig opgegeten. 

Na een half uur, at manlief toch nog maar zijn wafel. 

Lieve mensen, sterkte met de kou en de sneeuw, wij waren gelukkig op tijd weg. 

Ciao.


Het beest wordt gezegend

Dag 9

Doordat ik vannacht een tijd wakker heb gelegen, werd ik pas om 08:00 wakker, ongekend. Manlief was al een tijdje uit dromenland en had zich stil gehouden om mij niet te wekken, thanks dear, ik werd uitgerust wakker. 

Maar…..het werd wel even aanpoten, koffie, pap, druiven voor manlief, blog publiceren, douchen, aankleden, opruimen en rond 11 uur verlieten we ons appartement. 

Het was lekker weer maar niet echt zonnig, prima voor de foto’s. 

We liepen via de boulevard naar de oude stad, helemaal tot bovenin. En wat staat meestal op het hoogste punt in een stad of een dorp?…….een kerk, dan ben je dichter bij God is de gedachte erachter. 

Vandaag was er een heilige jarig, Sint Antonius van Egypte, de beschermheilige van oa. de huisdieren. 

Deze heilige is niet te beroerd om er een mooie dag van te maken, alle mensen met een huisdier zijn welkom en na de mis, worden de dieren gezegend. 

Ik ging dus uiteraard met het Beest, een unieke kans he?.

Van verre zagen we al vele mensen aan komen met hun dieren, de honden waren verreweg in de meerderheid, ze waren veelal mooi aangekleed met gebreide jurkjes, strikjes, jasjes, kostuums en sjaaltjes. We spotten ook een paar kooitjes met vogeltjes, een groot slapend konijn, twee poezen, een hamster en een paar iene mienie water schildpadden. 

Het was zo komisch om te zien allemaal. 

Het kerkplein was ingericht als kerk, meneer pastoor wilde het beestenvolk niet in de kerk hebben. 

Het geheel verliep rustig onder het zicht van wat politieagenten. Een enkele ‘verloren’ drol werd keurig verwijderd, maar toch spotte ik er nog een paar, die aan de aandacht waren ontsnapt, je moest dus verdomd goed uitkijken. 

Het plaatselijke dierenasiel was ook van de partij met hun honden, die hadden jasjes aan met de tekst ‘ik zoek een huis’. 

De dieren speciaalzaak trakteerde de dieren op lekkers na de zegening en de baasjes kregen warme chocomelk met een plak cake. Voor de kids was er een springkasteel. 

Heel leuk allemaal en voer voor fotografen, je kon ongegeneerd klikken hoor. 

Wij waren na afloop snel weg omdat de lucht begon te betrekken en er een stevig windje opstak, we hadden geen zin om nat geregend te worden. 

Gelukkig barstte de bui pas los toen we in onze casa waren. 

We waren aanvankelijk van plan om aan het eind van de middag nog een wandelingetje te gaan maken. Het is er helaas niet van gekomen, de regen hield aan. 

Het was de tweede dag dat we niet op het balkon hebben gezeten, maar alleen maar op de bank. Manlief heeft gepuzzeld en ik heb gelezen, een crimi dit maal. Ciao.

Een bijzondere ontmoeting

Dag 8

Sorry Tom, als ik het doe moet ik het wel goed doen, mensen;…..de geduchte Wordfeud speler, die jullie moeten uitdagen is: antonius1950! 

Heel vroeg in de ochtend om een uurtje of 5 schrokken we wakker van motorisch geweld, wat gek, de vissersboten voeren niet uit en voor de rest horen we hier niets en zeker niet zo hard. 

Wat bleek later, ons strandje werd geploegd, mooie timing. 

Gelukkig sliepen we weer meteen in. 

Op de normale tijd nam ik mijn koffie tot me, de ochtendrituelen volgden, de pap, de afwas etc, 

Rond 11 uur liepen we naar beneden, daar stonden onze lieve vrienden met ronkende moter op  ons te wachten. Wat gezellig om elkaar weer te zien, we gingen naar de markt in Jalon. Een supergave markt, beroemd in de streek, met wel 250 kraampjes.

De tocht erheen was al een ervaring op zich met amandelbomen die op uitspringen stonden. 

Jalon is een dorpje van niks, wel heeft het een goede wijnhandel en er zijn 2 beroemde gitaarbouwers, eentje heeft zelfs een gitaar voor Amy Winehouse gebouwd. 

Verder is er weinig te beleven in het dorp, behalve op zaterdag, dan is er markt ( geen groente etc ).

We konden de auto kwijt op een privé parking voor €1,50. 

De markt is een grote slinger vol met hele leuke kraampjes, kleding, echt leuk, sieraden, schoenen, brocante etc etc. Manlief kocht eindelijk een telefoonhoesje, onze vriendin kocht een supergave jas en ik een bosje hele vroege mimosa. Ook schoot ik wat koppen. 

Onze bedoeling was om in bar Aleluja wat te drinken en te eten, helaas dicht, hadden wij weer. We hebben bij een andere gelegenheid wat gedronken, in de schaduw en de wind helaas, terwijl het superlekker weer was, maar gezellig was het wel en later in het zonnetje waren we weer snel op temperatuur. 

Op weg naar de parking, passeerden we een bijzondere winkel van een fotograaf, ‘Justin Thomas’, hij verkocht foto’s van muziek beroemdheden, geschoten door hemzelf en allerlei theaterspul. Ik kocht er een bijzonder haarnetje met strik. In deze winkel heb ik nog even een shoot gedaan met Fenny, met een antiek hoofddeksel, supergaaf en…gelukt. 

Op naar Calpe, naar restaurant La Fossa, jaja, het restaurant was toch open, dat had ik gisteren ontdekt.  

We kregen een plek op het terras in de zon, kon niet beter. 

We hebben er heerlijk gegeten, manlief en Fenny, een biefstuk met garnituur, Paul tortellini met zalm en ik gegrilde kabeljauw. Het was smullen in de lente zon, uiteraard met de nodige wijntjes, behalve Paul, hij is strikt, een chauffeur drinkt niet. 

Bij het restaurant namen we afscheid, wij liepen richting haven en onze vrienden reden naar hun prachtige huis buiten Calpe. 

Onderweg kwamen we een aardige dame tegen, zij sprak ons aan omdat we grote camera’s om hadden hangen, waren we van een foto club vroeg ze. Nee dus, maar ik zag mijn kans wel schoon om haar te vragen of ik haar mocht portretteren. Ze was erg fotogeniek dacht ik en ja hoor, ze keek meteen prachtig in de camera, top model. We liepen verder met haar en hoorden haar verhaal. Ze heeft veel gereisd, maar heeft nu reuma en is beperkt in haar bewegingen. 

Een schat van een vrouw, heel ontwapenend. Ik gaf haar mijn kaartje en beloofde haar om haar portret te mailen. Ze was erg blij en wat bleek?, ze was jarig en ik gaf haar een mooi cadeau waar ze erg blij mee was, zei ze. We hebben afgesproken om elkaar nog eens te ontmoeten. Zo mooi om in gesprek te komen met diverse mensen, mede mogelijk gemaakt door de camera. 

Vlakbij huis, bij het Ifach hotel, spotte manlief weer een profteam wielrenners, ik was hem ter plekke kwijt en ik liep alleen naar huis en kon nog een half uurtje op het balkon van de zon genieten.  

Manlief kwam weer lachend thuis met een bidon, nu van de club van Lars Boom, die hij ook gesproken heeft overigens, grote blij dus. 

De avond hebben we in gepaste gezapigheid doorgebracht, ook niet verkeerd. 

Morgen gaan we iets speciaals beleven in en rond de kerk. Ciao. 


Een flatscreen, om van te dromen

Dag 7

Het was bewolkt toen het licht werd, we waren er al op voorbereid middels het weerbericht. Maar het ‘licht’ is hier niet depressie verwekkend, maar roept je aan om actie te ondernemen en de deur uit te gaan. We gingen iets later en wel naar de Lidl, maar eerst even langs het verhuur bureau. 

Nu troffen we de eigenaresse, ze omhelsde ons hartelijk en op onze vraag, of we bij de wisseling van appartement (over een week), wat later dan 10:00 het huidige appartement kunnen verlaten, anders zijn we een halve dag dakloos. Ook geen ramp, maar als het mogelijk is dan is dat mooi meegenomen. En?……..het kon, we moeten er om 12:30 uit en dan is het nieuwe appartement hopelijk gereed voor ons, zo niet dan doen we even een lunch in de social club. 

Bij de Lidl hebben we voor twee dagen eten ingeslagen, hoeven we morgen niet.

Ik ben nog even langs de VVV gelopen voor de gratis weekkrant (met kruiswoordpuzzel voor manlief en een sudoku voor mij) en de time tables van de bus en de trein. 

We kwamen Kees de Rotterdammer, onze ex benedenbuurman tegen met oude hond, zijn vrouw heeft een nieuwe heup vertelde hij en het gaat goed met haar. 

We zijn ook het verhuur bureau van het volgende appartement ingelopen om af te spreken hoe we het gaan doen met de sleutelafgifte omdat onze contactpersoon, Rachel, morgen met vakantie gaat. Rachel is een schat van een vrouw en ook nog eens een schoonheid, ik ga, na haar vakantie een shoot met haar en haar zoontje doen, zin in. 

Eenmaal weer thuis, was het lunchtijd, manlief at brood met kaas en ik een salade van rucola, rode biet en tonijn, het klinkt vreemd, maar het smaakte uitstekend. 

Het was nog steeds grijs, dus we besloten om eerst maar eens lekker te lezen en te puzzelen. We zitten dan op een comfortabele bank, gelukkig niet van de Ikea, en als we vooruit kijken, dan genieten we van het zicht op zee, zoooo rustgevend. Onze schuifpui is 5 m breed, wat een luxe, de meest luxe flatscreen, vinden wij. 

Uiteindelijk is manlief weer richting de oude stad gelopen, die wielrenners blijven hem trekken, en ik ben de andere kant opgegaan en heb een strandwandeling gemaakt, heerlijk. De bedoeling was om ook wat koppen te schieten, maar helaas geen volk op de been, tot ik een jeu de boules club bezig zag en daar kon ik ongegeneerd wat koppen pakken. Missie geslaagd. 

Manlief kwam lachend, maar doorweekt thuis, met de President in een mooie zak op zijn buik, haha, ik was net voor de bui binnen.

We zijn maar wat eerder aan de borrel begonnen. Wat een leven hier, het komt zoals het komt. 

Mede door de zorgvuldige mise en place van manlief, hebben we gesmuld van ons avondmaal, het ging erin als koek. 

We aten: boekweit pasta met gehakt, prei, witte ui, knof, homemade kruidenmengsel, peterselie, rode paprika en groene asperges. 

Ja ja, ik ga jullie de samenstelling van mijn kruidenmix verklappen: gelijke delen, kurkuma, kerrie, zoete paprikapoeder en keltisch zeezout en een beetje zwarte peper, voilà, geheim onthuld. 

Door het goddelijke maal, hebben we de pralines niet zo erg gemist. 

Morgen gaan we het binnenland in, Ciao. 


Opeens, riep iemand mijn naam…

Dag 6

Wat smaakt de koffie lekker elke ochtend, met dank aan onze Dolce Gusto. Ik mag er jammergenoeg maar 2 per dag. 

Het is in ieder geval heerlijk wakker worden, met een bakkie pleur. 

De dag begon zonnig en na de ochtendrituelen en de pap, ging ik aan de wandel, manlief had geen zin. Mooi, kon hij lekker vegen en het bed opmaken. 

Ik moet van mezelf dagelijks 10.000 stappen zetten en ik wil interessante koppen/mensen scoren, dus ging ik weer op weg met het Beest. Het is echter heel rustig hier, dus het is zoeken geblazen naar interessant volk.  

Ondertussen stapte ik stevig door, zo sloeg ik twee vliegen in een klap. Ik liep richting oude stad, via de boulevard en schoot…..niets. 

Op de terugweg ben ik over het strand gelopen en warempel, een paar lui trokken mijn aandacht. Een echtpaar in wetsuits, wadend door de zee, met een soort van detector met beeldscherm en een grote zeefschep. Vreemde gewaarwording, om schatzoekers bezig te zien in zee, weer eens wat anders dan snorkelaars. 

Het was best wel lekker weer en ik was ervan overtuigd dat het een mooie dag zou gaan worden. 

Maar na de lunch liet de zon het langzaamaan afweten, doch wandelweer was het beslist nog. 

Manlief vertrok met de President, ik las nog even mijn boek uit. 

Uiteindelijk liep ik weer richting oude stad, daar zou ik manlief best wel eens tegen kunnen komen. Weer scanden mijn ogen de mensen rondom me, helaas, saaie koppen. 

Opeens hoorde ik mijn naam roepen, ik keek en een vrouw en een heer, stonden me erg blij aan te kijken. Ik moest even schakelen, maar toen ik hun mooie witte hond zag, herkende ik ze, de Engelse baasjes van Charlie, onze buurtjes van vorig jaar, een heel lief ouder stel. 

We begroetten elkaar met gezoen, wat leuk om elkaar weer tegen te komen hier. We spraken af om snel wat te gaan drinken in onze social club, behorend bij het complex.

Ik liep vrolijk verder en zag wielrenners bij een groot hotel staan, ‘Sol Y Mar’ genaamd. Daar stonden 2 enorme bussen geparkeerd, vol met fiets spul, een zgn rijdende fietswinkel annex fietsenmaker. Dit was geheid de profgroep die Maurice gisteren had gespot en jawel hoor, manlief stond er uitgebreid te kletsen met de heren. Hij vertelde me wie Niki Terpstra was en ik zette hem op de plaat, niet echt een karakteristieke kop, maar toch, een soort van beroemdheid. 

Ik had het snel gezien daar en liet manlief lekker keuvelend achter en zowaar, ik zag op het strand sportend testosteron, stoer genoeg om op de plaat te zetten. Mijn buit van de dag had ik binnen besloot ik en zette er flink de pas in naar huis. 

Inmiddels was het wat frisser geworden en ik vond het goed zo. 

Manlief verscheen een half uur later, ook hij was tevreden met deze dag. 

Ik hoefde niet te koken, er was nog genoeg over van het maal van gisteren, te weten, soep met quinoa, groentjes, zoete aardappel en kip. Het smaakte ons voortreffelijk. 

Tja, en toen brak het moment aan van de laatste pralines, best wel een momentje van rouw, ze waren zooooo lekker, dankjewel lieve schone zuster, jij hebt ons 6 dagen behoorlijk laten genieten. 

Manlief eet elke dag standaard een Luikse wafel, ook in Breda, ik doe normaliter de suiker in de ban, tenminste……zoveel mogelijk. 

Ohhh nee, ik lieg, in ons pikketanussie zit suiker. Ach, zo precies ben ik blijkbaar ook niet meer. 

Ciao. 

De Fotoos zijn van het Beest


Ouwehoeren levert wat op

Dag 5

Vannacht heb ik niet zo best geslapen, te veel indrukken in mijn hoofd die ik een plekje moest geven. Ik ben uiteindelijk om half 5 maar opgestaan, in slaap kwam ik toch niet meer. Als oppeppertje heb ik een extra koffietje gedronken. Terwijl ik lekker zat te genieten, voeren de vissersboten ronkend de haven uit, zij liever dan ik. 

Gelukkig was ik niet hondsmoe en had weer veel zin in de dag.

Ik krijg van verschillende mensen bericht dat het mailtje van mijn blog (www.yvonneciao.nl) in de spambox terecht komt, dus check die als je niets hebt vernomen. Ik heb vandaag een extra plug-in geïnstalleerd om het geheel in goede banen te leiden, hopelijk gaat het nu beter. 

Vanmorgen was de lucht niet meteen strakblauw, er verschenen wolkenvelden en er kwam meer wind. Wij lieten ons er niet door uit het veld slaan en liepen wat dikker ingepakt nu, naar de Lidl en…….wie zagen we bij het zoutmeer?……..ja hoor, meneer Swift. Hij stond dit maal voor ons op en gaf ons een hand, hij was echt blij verrast ons weer te zien. 

Hij had de flamingo’s net geteld, het waren er 153, in tegenstelling tot maandag, toen hij maar tot 120 kwam. Er zouden er nu elke dag wat meer arriveren, vertelde hij. 

Ik zag wel duidelijk meer leven, er was een groep testosteron bij gekomen, dat leukt de boel wat op, ze kwetteren, winden zich behoorlijk op en zetten hun vleugels zo nu en dan flink uit.

Meneer Swift vertelde dat de gemeente Calpe geld had gekregen om de Salina’s wat op te knappen, er is nu een hek en er liggen wat vlonderpaden en..er zijn 3 vogel observatie punten. Ik nam me ter plekke voor om hier later op de dag naar toe te gaan. 

Maar eerst wasmiddel kopen, want het was tijd voor een wasje. 

Het is altijd een sport om een vreemde wasmachine aan de praat te krijgen, maar het lukte me. We wilden wachten tot het masjien klaar was, dus het werd een paar uurtjes op de plaats rust, dat werd lezen en rustig lunchen en na de boel netjes op het balkon gehangen te hebben, konden we de hort op. 

Manlief vond de Salina’s maar niks, te veel rotsjes, gruis, modder en hoogteverschillen, dus hij koos voor de brede boulevard, daar kan hij ongestraft zwabberen en ik dook uiteraard de Salina’s in. En shit happens, ik zag al vele nesten met processierupsen, maar ook vele bloeiers, oa cactusvruchten, bessen en lavendel. 

Het vlonderpad vond ik niet zo bijzonder en de vogeluitkijkpunten ook niet. Maar…ik ontdekte dat ik weer door het riet, vrij dicht bij de flamingo’s kon komen, dus ik waagde het erop, helaas wel modderige wandelschoenen nu. Maar het zicht op die beesten was prachtig en hopelijk heeft het Beest zich van zijn taak gekweten. Maar terug ga ik toch!

Na mijn trektocht door de rimboe ben ik naar de haven gelopen, er kwamen al boten binnen, dan is er genoeg actie daar. Het is zaak een beetje sneaky te fotograferen, want de vissers zitten echt niet op toeristen te wachten en zeker niet op fotografen, hopelijk heb ik een mooie buit gescoord. 

Het viel me op dat er vandaag veel octopussen gevangen waren en ik nam me voor om snel calamares te gaan eten.

Manlief kwam helemaal hyper thuis met 2 bidons van een prof wielerclub, die had hij gekregen nadat hij een uur had staan ouwehoeren met monteurs en verzorgers van de ploeg van NickyTerpstra en Pim Ligthart. Zijn dag en wellicht zijn week kan niet meer stuk, in de bidons zit zelfs een lekker oppeppend drankje, ik weet zeker dat hij het nog opdrinkt ook. 

Dus als hij vannacht begint te fietsen weet ik hoe het komt, ach het is weer eens wat anders dan snurken he?

De avond was weer als vanouds met Jeroen Meus, DWDD, het NOS journaal etc etc. 

Ciao. 

We doen er een per dag

Dag 4

Als eerste moet ik iets goedmaken, ik heb een zeer gewaardeerde en geduchte Wordfeud Vriend, vergeten te noemen…….TOM, alias ‘Antonius1985’, hij voelt zich miskent schreef hij, willen jullie me helpen het goed te maken?, nodig hem dan uit voor een spel, dan voelt hij zich vast weer senang, sorry Tom dat ik je niet noemde. Dat krijg je als je namen gaat noemen, je vergeet er altijd een, of twee of wellicht meer. 

Vandaag was ik wat vroeger uit de veren, ik had genoeg geslapen vond ik en had trek in koffie. Manlief dacht er anders over en probeerde met zijn gesnurk het rollen van de zee te overstemmen, dus……vlug de slaapkamer deur dicht, kon hij ongestoord, lees; zonder een por van mij, zijn akoestische vervuiling voortzetten. 

Wat kan die man een herrie maken, ik verbaas me telkens dat zijn keel niet rauw is. 

Ik zit nog steeds in de onthaasting modus, dus weer geen vroege ochtendwandeling. 

Zo had ik de tijd om me eens te verdiepen in het importeer probleem van de maaksels van het Beest. Ik kwam er uiteindelijk achter dat Lightroom, mijn foto bewerkingsprogramma, het vertikt om de foto’s naar mijn externe schijf te schrijven, dus moet ik mijn oude laptopje de klappen laten opvangen. Dat kan hij bij lange na niet aan, maar…….een foto per dag moet kunnen heb ik me zo bedacht, dus ik zal toch regelmatig een product van het beest gaan plaatsen, uiteraard met naams vermelding, want anders voelt hij zich ook miskent. 

Na de ochtendrituelen was het alweer tijd om de casa te verlaten, we hadden een afspraak met onze lieve Calpese vrienden bij een gezellige tent op de boulevard, een half uurtje verderop. 

We zagen ze van verre al zitten en zij zagen ons, het werd vóór het omarmen alvast een heftig enthousiast gezwaai. 

Ze zijn niks veranderd, het voelde alsof we ze gisteren nog gezien hadden, zoo leuk en we hadden zoveel bij te praten, onder het genot van koffie, bier, water en wijn. 

We besloten om samen ergens te gaan eten omdat onze maagjes ook wat te vertellen hadden en we kozen voor een Italiaan, een goede keuze, het was zeer smakelijk allemaal en erg gezellig. Opvallend was dat er veel Spanjaarden zaten en weinig toeristen. 

Onze vrienden aten mixed grill (vlees, aardappels en groentes), manlief lasagne en ik tagliatelle Bolognese met paddestoelen. De mannen namen nog een tiramisu na, de dames een extra wijntje. Het was een waar festijn daar. 

Na de maaltijd namen we afscheid na eerst een vervolgafspraak gemaakt te hebben, we gaan nog vele leuke dingen ondernemen samen, reken maar, plannen genoeg. 

Het werd flink uitbuiken op ons balkon, genietend van de laatste zonnestralen en kijkend naar de binnen varende vissersboten met zwermen meeuwen rondom. 

Ons tv probleem is deels opgelost, nadat we de Brexit stemming op de BBC gevolgd hadden, ben ik confuus het bed in gedoken en manlief is gaan zappen en……..hij vond BVN, dat wordt weer het Nederlandse nieuws, de DWDD etc etc. De beheerder is nog steeds niet geweest overigens. 

Het was een schitterende dag met een strak blauwe lucht, 18 graden en weinig wind. Morgen gaan we nog zo’n dag krijgen en daarna kunnen we gaan genieten van wolkenvelden, fototechnisch gezien..interessant.

Ciao.

Missie ‘Pollepel’

Dag 3

Wat een rust in vergelijking met ons appartement vorig jaar, hier horen we alleen het rollen van de zee en het zoemen van de airco/verwarming. Niks geen nachtelijk uitgaansvolk en vuilnisophalers meer, top hoor. 

In het kader van onthaasting, sta ik wat later op en zet het niet meer meteen op een lopen. Ik drink rustig mijn dagelijkse dosis koffie terwijl manlief nog een uiltje knapt, en leg mijn woorden op Wordfeud (met dank aan Manja, Henri, Gerard, Jeanette, Rini, Margriet en de competitie spelers). 

En dat lopen, dat komt wel weer langzaamaan. 

We gaan in ieder geval toch lopen, omdat er nog vele boodschappen gedaan moeten worden in verschillende zaken. Je kent dat wel, er missen elke keer wat dingetjes, oa een houten lepel, een verdeelstekker etc etc. 

Wat we zeker gaan doen is weer gezond eten, de laatste weken hebben we ons vergrepen aan zoete, zoute en/of vette happen en dat kan ik merken aan mijn lijf en aan mijn gesteldheid, daar moet echt verandering in gaan komen, anders gaat het de verkeerde kant uit met mij. Maar eerst moeten we nog een hele doos Belgische pralinés (met dank aan schone zuster) leeg eten hoor. 

Manlief is behoorlijk instabiel, hij is vorige week op straat gevallen in Breda, het liep gelukkig goed af, maar hij is enorm eigenwijs en wil niet aan de rollator. Hopelijk knapt hij een beetje op hier, door het licht en de temperatuur. 

Toen we vandaag boodschappen gingen doen, viel hij bijna weer, maar om mij met het karretje te laten rollen gaat zijn eer te boven, haantje he? Ik hou mijn hart vast. 

‘Missie pollepel’, is geslaagd, stekkerdoos ook, maar ons pikketanussie is niet meer te vinden bij de Lidl, je weet wel, de wodka/caramel, die zo lekker smaakt als we de crocks aanhebben.

Inmiddels heeft manlief de kruiswoordpuzzels weer gevonden, gelukkig heb ik nog een boek voor hem achter de hand, vooral omdat hij geen wielrennen kan kijken op die voor ons te geavanceerde smart tv, waar we de ballen niet van snappen. Vandaag zou de appartement beheerder komen, om de boel af te stellen op Nederlandse zenders, maar we hebben hem nog niet gezien, ik vind het niet erg overigens, ik ben niet zo’n tv mens, ik kan alles wat ik wil zien, nakijken op de iPad, als ik dat wil, zoals bijvoorbeeld, wie is de mol. Manlief vindt zo’n iPad maar niks, hij vindt zijn iPhone al te moeilijk, zo heeft hij niet eens whatt’sap.  

Tja, en dan heb ik een vet probleem te melden, mijn laptop herkent de foto’s van het Beest niet, terwijl ik zeker weet dat dat thuis wel het geval was, geen idee waar het probleem zit. 

Maar, ik blijf dubbel schieten hoor, jullie krijgen de iPhone versie te zien en wie weet, gebeurt er ineens een wonder of…..ik heb het probleem getackeld. 

Vanmiddag liepen we nog even naar een andere supermarkt voor onze koffiecapsules en wat zagen we daar?…….vele flessen wodka/caramel…we namen er eentje mee, met een big smile. 

Vandaag was het 17 graden, met weinig wind, kortom ideaal voor ons, we hebben wederom genoten en…ja hoor weer een beauty van een zonsondergang. 

Morgen zetten de weergoden er nog een tandje bij.

Voor de culinaire mensen onder ons het menu van de dag; 

Ontbijt, havermoutpap met banaan, blauwe bessen en kaneel (manlief ontbijt nooit. 

Lunch, manlief brood met restjes salades en kaas en ik een tomaat/komkommersalade met ei en aïoli.

Diner, quinoa met courgettes, knof, witte ui, mijn homemade kruidenmix en kip.

Dessert, 2 pralines en een wodka caramel (borrelglaasje hoor, ander drinken we die fles in een teug leeg, zooooo lekker, een vloeibare bonbon gewoonweg). 

Dag 3 was wederom een gouden dag en morgen?…….hebben we een gezellig afspraakje op de boulevard. 

Ciao.