Heel hoog in de bergen……

Jullie zullen wel denken, Ciao is niet meer zo actief.
Niets is minder waar, Ciao leeft gretig het leven in Calpe, met een blije manlief.
We leven hier als goden in Spanje, ondanks de heftige wind.
Wij dachten altijd dat Fuerteventura de wind in zijn vaandels had, nee…..die wind is gewoon met ons meegereisd en heeft zich lekker genesteld in Calpe.
Het vervelende is, dat die schurk zich ook nog eens gehuld heeft in een mantel van koude en…….hij zet er ten vervolmaking van het pestgedrag, nog een irritant fluitconcert bij.
Een nacht hebben we zelfs amper geslapen door de nadrukkelijke aanwezigheid van deze lawaaierige gast.
Maar….we hebben stand gehoorden hoor, we zijn blijven genieten.
We hebben gewoon onze wandelingen gemaakt, dit maal wel met wat meer beloning na afloop. Overal werden we hartelijk en warm ontvangen, vooral in onze stamkroeg ‘Danny’s’. Daar was het de afgelopen week beduidend drukker, wel zo gezellig.
Omdat wij ons hier zo thuisvoelen, hebben we bedacht dat het verblijf hier geen vakantie betreft , maar een noodzakelijk tweede leven. En daar ik in Nederland in principe eenmaal per week blog, doe ik dat dus ook in ons tweede leven, vandaar.
Mochten we opeens de toerist gaan uithangen, dan krijgt u wel een sappig verslag hoor. Wellicht de komende week, want we krijgen een logee en die willen we wel het een en ander laten zien.
Nu we wat meer binnenshuis verkeren, moeten we ons in het appartement ook goed kunnen vermaken. Voor mij een makkie, ik heb mijn boeken (al 6 gelezen) en mijn fotobewerking, maar voor manlief was het even wennen, hij zit namelijk graag in het zonnetje op het balkon, gewapend met zijn spiksplinternieuwe verrekijker (Nikon) en uiteraard zijn muziek. Gelukkig had ik een verrassing voor hem, een puzzelboek, dit omdat hij in Februari met een verbeten grijns een moeilijke puzzel oploste in ons weekkrantje en er nog plezier in had ook.
Tot mijn grote vreugde kan ik jullie meedelen dat hij inmiddels 22 puzzels heeft opgelost, ongekend. Ook heeft hij kunnen genieten van twee wielren klassiekers op de tv.
Nu de wind het niet van ons plezier heeft kunnen winnen, begint hij het langzamerhand op te geven.
Met onze lieve local vrienden hebben we een uitstapje naar de bergen gemaakt. Het was een schitterende bergrit en we zagen boomgaarden vol met nispelro (een gele perzikachtige vrucht).
We reden naar Guadalest, een klein, maar toeristisch dorp hoog in de bergen.
Het bijna duizend jaar oude dorp is geheel gesitueerd rondom een kasteel. Het kasteel, El Castell de Guadalest genaamd, is jarenlang een belangrijk verdedigingspunt geweest van de Moren tegen de Spanjaarden.
We hebben te midden van dit schoons, met magistraal zicht op de bergen een drankje genuttigd. Van lopen is niet veel gekomen omdat onze vrienden niet zo mobiel zijn en manlief wel heel erg wiebelig was, het zij zo.
Maar eten kunnen we allen als de beste en dat hebben gedaan in het dorpje ‘Popol’.
De terugweg was wederom adembenemend mooi. Dankjewel lieve Fenny en Paul.
De afsluiter van de week vierden we weer in El Cantal, manlief met een menu del dia en ik met een forse zeetong.
Wat een fijne week was het, Ciao.

Riet, dit maal geen hondenkop?
markt in Calpe

En daar kwam Lola

Inmiddels zijn we een week in Calpe en we genieten enorm, het is goed hier, meer dan dat zelfs.
Meneer Swift was blij om ons weer te zien, u weet, hij zit maandags en woensdags aan het zoutmeer, hij houdt zo van onze vrolijke faces, he says.
Hij vertelde ons dat het broedseizoen van de flamingo’s is begonnen, helaas niet in Calpe.
We zien hier dus alleen nog maar jonge dieren, heel gezapig snacken in het meer, saai hoor.
Ik duik dus niet meer de bosjes of het riet in, zeker niet nadat ik hoorde dat er nu ook wilde zwijnen met jongen zijn gesignaleerd.
Ach, het geeft me wel rust, ik kan mijn focus verleggen.
Ik maak wel beduidend minder foto’s, ik word selectiever, ook niet verkeerd en het scheelt veel werk. Maar elke dag ga ik vol verwachting op pad, zou ik vandaag DE plaat gaan schieten?
Gisteren ging ik zo gretig met de president op stap, dat ik na een paar meter moest constateren dat ik mijn crocks nog aan mijn poezelige voetjes had en dat kan niet dus echt niet, met dit comfortabele schoeisel wil ik niet in het wild gezien worden, te privé. Terug dus.
Dagelijks loop ik zo’n 13 km, waarvan zeker 5 km met manlief, gezellig, hij is weer helemaal het heertje. Regelmatig eindigen we de toer bij onze social club, deze locatie is zo magistraal en de wijn is er heerlijk.

Ook bij ons stamcafé ‘Danny’s’, in de oude stad, hebben we alweer wat drankjes genuttigd.
We hebben ditmaal enorm aardige buren, Engelsen, met een witte knuffel hond, een levend poederdonsje. Regelmatig maken we een praatje met hen op het balkon.
En… we hebben onze locale vrienden weer ontmoet.
We hadden afgesproken op een gezellig terras in de oude stad en dit maal maakten we ook kennis met Lola, een eenjarige Cocker Spaniel, een super blij beestje. Deze schat ga ik portretteren, het wordt wel een uitdaging om DE foto van deze wervelwind te schieten, leuk. Volgende week ga ik voor deze shoot naar haar thuissituatie, maar ik heb al een leuke en profile van de jongedame.


Het was zo leuk en vertrouwd om onze vrienden weer te ontmoeten, het zijn zo’n pure lieve mensen met veel humor, ondanks hun fysieke tegenslagen. Zij wonen inmiddels alweer 10 jaar hier, de bofkonten.
Gisteren, zondag, hebben we weer gegeten bij El Cantal en het was wederom een feestje en verrassend. We kozen weer voor het menu del dia, 3 voorgerechten: groene salade met zeevruchten, paté met vruchtencompôte en gefrituurde calamares. Manlief een dikke entrecote met pimentos de padron en frites en ik gebakken heek met verse spinazie, gemengde groente en gebakken aardappels. En als dessert weer de tiramisu voor manlief en voor mij de cremosa.
Het was zoooo lekker en gezellig. Het personeel is uiterst relaxed, goed op elkaar ingespeeld en uiterst professioneel.
Toch weer gereserveerd voor volgende zondag haha.
Ciao, nu op naar de Lidl, de wodka caramel is op.

jut en jul op hun balkon

We zijn thuis.

Zo heel erg leuk…….. we hebben op de valreep toch nog een koppeltje ooievaars op het nest. Geen idee of de weduwe een nieuwe man heeft of dat het een ander stelletje is. Wat ik wel zag, was enige schroom bij het stel. De eerste dag werd er wat om elkaar heen gedraaid,  een heel klein beetje geknuffeld en behoorlijk geklepperd. De volgende dag begon het gedraai en geklepper weer en opeens……..zat het mannetje bovenop de dame en ik moet zeggen, het zag er goed uit. Helaas had ik de president niet bij me, maar gelukkig wel meneer Nikon, dus jullie mogen meegenieten. 

Als we in Mei terugkomen, wacht er met enige zekerheid een nestje, ik had het niet gedacht. Op eerste Paasdag werden we al vroeg opgehaald door onze super taxi, “Taxi Markies”, zo’n aardige en voorkomende man, hij weet wat service is. De vlucht verliep voorspoedig terwijl we nog een uiltje knapten. 

Helemaal verkwikt stapten we uit het vliegtuig, het feest kon beginnen. Manlief noemt onze trips naar Calpe, geen vakantie, maar een vlucht uit de kou, een noodzakelijkheid. Hij heeft gevoelige holtes, vandaar. Ook is hij hier een stuk minder waggelig, denkt hij. Onze transfer (Beniconnect) stond al op ons te wachten, wat een luxe. Binnen het uur waren we in Calpe. De sleutels van het appartement lagen in een kluis, de code was ons keurig doorgemaild. Alles klopte en verliep perfect. Helaas hadden we geen sleutel van de opslag om ons gevulde karretje te halen. Maar ja, die sleutel wordt niet zomaar meegegeven omdat er van vele mensen spullen liggen, dat snappen we wel. Maar het betekende, voor dinsdag….geen koffieapparaat en geen crocks. Tja, het was Pasen he? Gelukkige hadden we in Februari het restaurant (El Cantal) al besproken. We kregen ditmaal een tafeltje met uitzicht op de Peñon, de zee en de haven, perfect dus. Het zat er bomvol vrolijke, mooi uitgedoste Spanjaarden, zo gezellig. Wederom kozen we voor het menu del dia. We kregen eerst gefrituurde groenten en een frisse salade en daarna een bord scampi’s. Manlief was weer moedig en at er eentje, hij is er echter niet echt van gecharmeerd en dat ontmantelen van de dieren, vindt hij maar niks. Ik heb gesmuld hoor. Het hoofdgerecht was paëlla met vis en zeevruchten, zonder graatjes of andersoortig oneetbaar spul, op deze wijze vindt manlief het zeer smaakvol. Het nagerecht bestond uit roomvla met rood fruit voor mij en mijn dierbare echtgenoot deed zich te goed aan een homemade tiramisu. Hij vond het wel jammer dat het zo snel op was, haha. Uiteraard gingen de heerlijkheden vergezeld van een fles mooie droge witte wijn en bij de rekening kregen we weer een glaasje limoncello. Alles heeft ons goed gesmaakt, dus we reserveerden hetzelfde tafeltje alweer voor de volgende zondag. Bij ons complex hoort een social club, daar kun je tv-kijken en activiteiten bijwonen en er is een restaurant met bar. Het gebouw ligt pal aan zee, beter kan niet. Het gepeupel kan er niet binnen, want je hebt een sleutel van de poort nodig. Vorig jaar hebben we hier al eens gegeten en/of wat gedronken, maar ondanks dat het goed was, vonden wij de uitbater niet zo’n prettig persoon. Nu zitten er nieuwe mensen in, een echtpaar en er is nu ook keukenpersoneel. Het geheel is er enorm op vooruit gegaan. Hier hebben we 2e Paasdag gegeten. We aten een rijkelijk gevulde salade, een zeebaars (ik), een entrecote (manlief) en na at ik een panna cotta en manlief ging weer voor een tiramisu. Zeer smakelijk allemaal. Jullie merken wel dat wij goede paasdagen gehad hebben, met mooi weer ook nog eens. We voelen ons rijk, zo fijn om hier weer te zijn en….manlief kruipt weer uit zijn dal. Dinsdag ging manlief het karretje halen, we waren als een kind zo blij met een goed kopje koffie, gezeten op het balkon, met vol zicht op zee en met charmante crocks aan onze voeten. Nu was het feest echt begonnen. Ook maakten we s’middags onze eerste gezamenlijke wandeling, wat een rijkdom. En…ja hoor, na een uitgebreid bezoek aan de Lidl, met het karretje, kon ik een gezond maal op tafel zetten, een rijkelijk gevulde groente/zoete aardappel omelet. En wat dronken ze als dagafsluiter?………… inderdaad, een wodka caramel. Ik heb nu al 3 ochtendwandelingen erop zitten, net of ik niet weggeweest ben, de mafketel is er nog, de leuke witte kleine reiger met de gele voeten staat nog op hetzelfde plekje te snacken en mijn fitness apparaten zijn een gezonde uitdaging, kortom, alles als vanouds, we zijn ‘thuis’.Ik heb me voorgenomen om me deze maand toe te leggen op straat/portretfotografie, een hele uitdaging. Ik moet nog wat brutaler worden, honden durf ik wel, nu de mensen nog. 

Ik meld me wel weer over een paar dagen, Ciao!

Humor viert er onbedoeld hoogtij

Als ik het verzorgingstehuis van de oude dame binnenstap, krijg ik subiet een steen in mijn buik. Als ik al die oudjes zo uitgeblust zie zitten, word ik depressief, is dit hoe je leven gaat eindigen? Ervaar je op deze manier nog levensvreugde? Wil ik dit? Kan ik me er tegen verzetten/wapenen?
Maar soms, moet ik ondanks al de ellende, lachen, want ook hier viert humor onbedoeld hoogtij.
Zoals een paar dagen terug, de oudjes waren gestald in de bibliotheek, ze suften wat en de juffen van de dagopvang hadden zo de tijd om de bibliotheekboeken te herschikken. Een oudje vroeg om een boek, dat kreeg ze meteen aangereikt zonder dat er gelet was op de titel. Het oudje pakte het boek, las de titel en smeet het boek weg met de woorden: “ohh nee, dat ga ik niet lezen hoor”. De titel was ‘Doodsklokken’.
En dan de oude dame, alles wat ik haar vertel, wordt als nieuws ervaren, want het blijft niet hangen en als ik het de volgende keer weer vertel, is het, ja hoor, nieuws heet van de naald. Zo vertellen we haar elke keer dat ze 93 jaar is en telkens schrikt ze zich rot.
Op een keer wilde ik een selfie maken samen met haar, ik stond dus heel dichtbij, ze bekeek me aandachtig en zei: “Jee Yvonne, wat heb je opeens veel rimpels”. Ik zei dat ik ze al lang had en dat dat ook wel bij mijn leeftijd past. Ze vroeg hoe oud ben je dan? Ik: “70 jaar”. Ze viel zowat van haar stoel en riep: “WAAATT?”


Ja, dat is wel grappig, maar voor de rest, teken ik niet voor zo’n levenseinde. Ik hoop zo dat ik kan blijven genieten van het leven tot het laatste moment.Ik twijfelde wel even om me weer op te geven voor de zomerschool fotografie, heeft dat nog wel zin op mijn leeftijd, vroeg ik me af. Maar dacht meteen, DOEN, je leeft NU. Ik ga in Augustus dus weer naar de Rotterdamse Fotografie School. Nu ga ik ik een cursus portretfotografie volgen.
Omdat er in de Kunsthal (Rotterdam) een tentoonstelling was die mijn broer en ik beslist nog wilden zien, hebben we een extra ‘dagje uit’ geconsumeerd.
De tentoonstelling: ‘Hyper Realisme Sculptuur’, kwam flink bij ons binnen, emoties als verbazing, gène, verdriet, verwondering, bewondering, onbegrip….. wisselden elkaar af in ons gemoed. Soms durfde ik niet eens een foto te maken van een beeld omdat ik het een inbreuk op de privacy vond.
Echt, deze tentoonstelling is zeer de moeite waard.
We hebben ook nog uren rondgezworven in het Boijmans van Beuningen. Dit museum is altijd zeer verrassend. Ook hier waren hele mooie tentoonstellingen. ‘Babel-oude meesters terug uit Japan’ vond ik zeer indrukwekkend.
Het was een lange dag vol met kunst, maar gelukkig namen we wel de tijd om als afsluiter een heerlijk maal te nuttigen in ‘Engels’ in het Groot Handelsgebouw.
Ons volgende afspraakje staat alweer gepland op begin Mei.
Nu beginnen manlief en ik aan de voorbereidingen voor Calpe, we hebben er zo’n zin in, ik heb niets met dit Hollandse weer en daar bloeit manlief ook weer op.
In het Markdal is het maar saai, op een paar leuke ontmoetingen na. Ik ben twee maal op de foto gezet en daardoor had ik ook de kans om een portret van hen te maken, haha, ik moet blijven oefenen he?
De weduwe ooievaar wacht overigens nog steeds.
Zo, lieve mensen, ik ga aan de voorbereidingen beginnen, het volgende blog komt vanuit Calpe!
Fijne Passdagen.
Ciao!

    

Jammer dat het niet blijft hangen

De oude dame is deze week 93 jaar geworden.
Boven verwachting is ze hersteld van haar tia, sterke vrouw dus. Lopen kan ze echter niet meer, maar dat vindt ze niet erg, ze had een hekel aan haar rollator, ze werd altijd al graag gereden.
Nu wordt ze dus constant overal naar toe gerold en ze geniet ervan.
Naar de wc hoeft ze ook niet meer, het gaat allemaal de luier in, scheelt ook weer gedoe.
Volgens mij heeft het gros van haar medebewoners een luierbroek aan, ik zie maar heel weinig wc-verkeer. Bewust of niet?
Maar de sfeer is goed en er wordt al heel wat meer georganiseerd met het selectieve sufclubje. De dames (nog steeds geen man in hun midden), worden wat meer beziggehouden, er wordt geknutseld, samen groente gesneden (de oude dame kijkt, ze heeft toch personeel?), gezongen, gegeten en nog wat activiteiten. En……..de ‘slaapstoelen’ zijn verwijderd, de hele huiskamer is heringericht met nieuwe meubels, heel knus allemaal.
Terug naar de verjaardag van de oude dame, ze heeft getrakteerd op bonbons en petit-fours, ze hield audiëntie op haar versierde stoel, ze werd bezongen en genoot van alle aandacht.
Toen wij, haar familie, in de middag kwamen, was ze verrukt, zoooooo leuk dat we allen samen bij haar waren gekomen. Dat we speciaal voor haar verjaardag kwamen drong niet tot haar door.
Ze genoot van de cadeautjes en dronk een wijntje met ons.
Jammer dat deze feestelijke dag niet bij haar blijft hangen.
Het was in ieder geval een knusse middag en nadat we de oude dame herenigden met haar groepje, hebben we deze memorabele dag afgesloten met een gezamenlijk etentje in ons geliefde ‘Moeke Ginneken’, heel toepasselijk.
Nooit gedacht dat de oude dame de 93 jaar nog aan zou tikken. Volgens mijn oudste broer gaat ze nog wel een tijdje mee nu. We zullen zien.
Eindelijk ben ik door mijn fotobulk heen, gelukkig kan ik goed weggooien. Alleen de foto’s waar ik echt tevreden over ben, heb ik ontwikkeld. De foto’s die bij mijn blogs horen en wat minder zijn, had ik toch reeds gepubliceerd.
Zoals ik jullie verteld heb, heb ik een paar echt mooie ‘zand’platen, die zal ik successievelijk gaan publiceren en in beperkte oplage tegen een kleine vergoeding aan gaan bieden. Let wel, ik zet ze zodanig op mijn site dat ze niet geschikt zijn om ongevraagd te downloaden/printen.
Ik ga dit idee nog uitwerken, een mailadres heb ik al: info@yvonneciao.nl,
Mijn nieuwe lens heb ik alleen op mijn moeders verjaardag uit kunnen proberen, daarna sloeg de winter weer toe en ben ik een kluizenaar geworden. Ik ben zelfs twee dagen niet gaan wandelen, leve de crosstrainer, oh wat saai.
Maar, ohhhhhh wat haat ik de winter, volgend jaar beter dus.
De weduwe ooievaar, wacht nog steeds, zo triest, hoe lang gaat ze dit volhouden? Voor ons geen nestje dit jaar, jammer. Ciao.

De complete winter heeft zich hier genesteld

Ach, een dag zondigen kon er ook nog wel bij, vonden we. Hoe kun je nu een dagje uit gaan zonder zoete zaligheden en wat extra vetten?
Ik had al geruime tijd geleden een afspraakje met mijn broer gemaakt om naar Den Bosch te gaan. Hij was nog nooit daadwerkelijk in die stad geweest, alleen op doorreis, dus ‘de gouden draak’ kende hij en de Bosche Bol.
We hadden bedacht dat we bootje gingen varen en een uitgebreide Tour door het Brabants Museum zouden doen.
Manlief besloot dit keer mee te gaan.
Het was wat miezerig, dus de president mocht niet mee, grote blij voor meneer Nikon.
Bij ‘Le figaro’ op het stationsplein vergrepen we ons meteen aan DE bol, wat een heerlijke start.
Op weg naar de binnenstad, moest broerlief de gouden draak ‘even’ van alle kanten fotograferen, voor ons is dit beest pure nostalgie, wij reden er altijd onderdoor met onze ouders als we op weg waren naar Den Haag en andersom, we vonden het telkens een magisch moment.
Bij de VVV, vertelden ze dat er nog niet gevaren werd, jammer, we gaan nog eens terug dan.
We besloten om de Sint Jan met een bezoek te vereren.
Bij binnenkomst vielen we stijl achterover van de kou, het leek wel of we een vrieskist binnen stapten. De complete winter heeft zich genesteld daar, ongelofelijk.
Maar, de Sint Jan is een bezoek waard hoor, Gotische pracht en praal, alles klopt gewoon.
Gelouterd, doch bevroren, liepen we naar het museum.
Er was een tentoonstelling van de zwanenbroeders, ik was niet onder de indruk.
We doorliepen verder het hele museum, voor ons bekend, maar voor broerlief nieuw. We genoten door de ogen van mijn broer, dat had ook wel weer wat.
Ik wordt altijd weer blij verrast door de entree naar het stedelijk museum, ruim, modern, licht en verrassend. En dan die trap, ik ben er verliefd op.
Er was een tentoonstelling over het fenomeen ‘American Beauty’, bizar en ook een beetje mooi.
Het is zo leuk om samen door musea te banjeren, de een ‘ziet’ dit, de ander dat en dan onze onderlinge opmerkingen, soms zo hilarisch.
We hebben een fijne dag gehad en uiteraard hebben we onze magen ook goed verwend.

En toen….. was het opeens ‘internationale vrouwendag’, wij doen daar niets aan, maar manlief vond dat ik een leuk bedragje had gespaard, incasseerde dat, en liep MET creditkaart naar de stad.
Ik had nog geen cadeau gehad voor mijn 70e, maar nu was het zover.
Jullie raden het al he, manlief kwam thuis met een super lens. Hij had wekenlang op het wereldwijde web een studie gemaakt over lenzen. Wat past er nu ultiem bij mijn wijze van fotograferen.
Met grote blijdschap deel ik jullie mede dat de president een facelift heeft gekregen, te weten een: Nikkor AF-S 16-80 mm F2,8 DX VR.
Zoooooo blij, weer een nieuw level voor hem en zijn slaafje.
Maar ….eerst moet ik door mijn fotobulk van de vakantie heen, en dan ga ik los., ik kan niet wachten.
En voor ik het vergeet, de president is 1 jaar geworden, dus hij verdiende beslist een cadeau en dat zijn slaafje er ook blij mee is, dat is mooi meegenomen. Ciao.

Het is ons 100% meegevallen

Donderdagochtend ben ik niet gaan wandelen, het was te koud in de vroegte. Ik nam me voor om later in de middag te gaan lopen.
De crosstrainer was een gewillig alternatief en wat bleek, mijn conditie is erop vooruit gegaan in Calpe, dus ik kon de 15 minuten goed volhouden. Trots en…….vasthouden nu.
Tja en dan mijn gewicht……er is een dikke kilo bijgekomen door het extra vet en de suikers. Ik ga niet lijnen, maar gewoon wat minder zondigen, is nog gezond ook.
Alvorens ik verder ga met de epiloog, wil ik nog even melden dat ik op mijn tocht in de middag een kievit ben tegengekomen en een ijsvogeltje. Beide dieren leken wel tam, want totaal niet schuw toen ik dichterbij kwam. Wat blijkt, die dieren zijn verzwakt, ze hebben honger, vooral het ijsvogeltje heeft het zwaar nu omdat hij door het ijs niet kan vissen. Er lag zelfs een dood ijsvogeltje, Nature sucks!
Vrijdagmiddag ben ik weer gaan lopen in die vreselijke kou en heb geen ijsvogeltje meer gezien.
En toen hadden we opeens sneeuw, wat een ellende, maar wat fotogeniek, dus toch maar het Markdal in haha.
De oude dame maakt het goed, ze is lekker warrig, maar tevreden, vooral als ze bezoek, aandacht en chocola krijgt.
Gelukkig herkende ze ons nog. Haar gevoel voor humor is ook nog prima. Een medebewoonster noemt de oude dame het ‘kindvrouwtje’. Ik kan me herinneren dat een schoonzusje van de oude dame haar ook zo noemde.

De epiloog:

Het was genieten en alles is 100% meegevallen, behalve het internet.
Ik zal maar meteen meteen met dat laatste beginnen, nooit meer een appartement zonder eigen modem met snel internet. Het was geen doen voor een enthousiaste blogger. Ook was ik ontzettend veel tijd kwijt met het plaatsen van mijn pennenroerselen en het plaatsen van foto’s was bijna onmogelijk. Niet leuk, want ik wil jullie zo graag laten zien, waar ik het over heb. Vanaf nu gaat het helemaal goed komen. In April hebben we weer dat grote appartement met super internet.
Ik begon met te zeggen dat het meegevallen is, dat impliceert dus dat we ons van tevoren zorgen hadden gemaakt over verschillende zaken:
We wisten dat we geen eigen modem hadden en afhankelijk waren van het internet van het complex. We hoopten dat het mee zou vallen omdat het nog geen hoogseizoen was. Helaas dus, en de zgn gratis roaming in Europa (van Nelie) valt in de praktijk vies tegen, je zit al snel aan een limit van je provider. Ik mocht 5000MB opsnoepen, maar dat bleek niet veel te zijn voor je normale internet gedrag.
We waren ook bang dat de zon ons balkon pas s’middags kon beschijnen omdat we een flat voor ons hadden staan, voor de helft, dat dan weer wel. Gelukkig stond de zon hoog genoeg om erover heen te piepen, dus de hele dag zon en dat die flat voor de helft voor onze neusjes stond, was niet storend, we keken gewoon richting zee. Getuige de foto. Appartement in April heeft volkomen vrij uitzicht.
Tja, we wisten dat we de verwarming via de airco zouden krijgen en daar zagen we enorm tegenop omdat we in Portugal gewoonweg kou geleden hebben met zo’n ding. Ook maakte dat een enorme herrie en het geblaas over je lijf was verre van prettig. Niets van dat al, het werkte perfect, volgens manlief was het een geheel ander systeem. In April hebben we in elke ruimte elektrische radiatoren die je digitaal bedienen moet.
We hadden een kleiner appartement, maar dat vonden we niet erg om ‘maar’ 1 slaapkamer en ‘maar’ 1 badkamer te hebben, maar ik zag op tegen het bed. Een tweepersoonsbed zouden we moeten beslapen, thuis hebben we aparte bedden (wel tegen elkaar aan hoor) met apart beddengoed. Manlief is nogal een draaier en een woeler en ik zag de bui al hangen dat ik moest vechten voor mijn stuk deken, laken en plek. Het is me enigszins meegevallen omdat ik overdag zo actief was en dus doodmoe naar bed ging en meestal niet wakker werd van zijn gedraai. Ik ben wel blij dat ik nu weer mijn eigen bedje heb. In april hebben we 2 aparte matrassen en beddengoed, pffff.
We hadden totaal geen idee of we de Calpese winter aangenaam zouden vinden. Op de Kanaries is het altijd rond de 20 graden, maar hier was het rond de 16. Ook dat vonden we heel prettig, want het licht heeft dezelfde intensiteit en dat is voor ons als ‘winter depressievelingen’ heel belangrijk. Ja, het was wat frisser, maar voor ons was het prima zo. Soms was het zelfs te heet op het balkon.
We waren bang dat we de lavavelden en de natuur van de Kanaries zouden gaan missen. En zouden we wel genoeg activiteiten kunnen ontplooien? Voor manlief bleek het in Calpe ideaal te zijn, hij kan niet meer off-road en bergop- en af is niet meer zo weggelegd voor hem. We moeten een hoofdstuk van ons leven afsluiten, het accepteren en er het beste van maken. Dat is prima gelukt, vooral ook omdat we regelmatig ook afzonderlijk erop uit gingen. Het is niet anders. Toch hebben we ook veel samen ondernomen en dan is het vooral voor mij wat inschikken, maar voor de gezelligheid heb je dat er wel voor over. Het is soms wel heel hilarisch om naast manlief te lopen, want hij waggelt alle kanten uit, ook pardoes tegen me op, maar ik heb me staande weten te houden hoor.
De verkoudheid van manlief is over gegaan en sterker nog, hij heeft veel energie gekregen. Hij heeft erg veel gewandeld, lekker in zijn eigen tempo en comfortabel over het asfalt en de tegels.
Deze vakantie hebben we onze grenzen verlegd wat eten en snoepen betreft, dat moet geen gewoonte worden. We zijn niet echt bang voor ons figuur, maar wel voor onze gezondheid. Ik moet er niet aan denken om weer meer pilletjes te moeten slikken, dat mag nooit meer gebeuren! Gelukkig hebben we een compromis gevonden door nu alleen op zondag uit eten te gaan met alle toeters en bellen en……heel soms, als het niet anders kan, mogen we even de beest uit hangen. Gelukkig kook ik graag, en lekker, vinden wij en heb ik een super chef ‘mise en place’ in de casa.
Het boodschappen karretje van de Chinees is een juweel gebleken, wat hebben we daar een plezier van en dat voor €12. Vorig jaar liep manlief nog bijna dagelijks met 5 liter water te sjouwen en dan hebben we het nog niet eens over de wijn.
De Dolce Gusto, is een gouden greep voor €39 en wat een lekkere koffie.
Omdat we volgend jaar echt gaan overwinteren en dan 3 maanden zullen wegblijven, willen we dat gaan zien als daar normaal leven, niet als vakantie dus. We willen gewoon onze eigen dingen kunnen blijven doen, dus……ik heb behoefte aan een grotere laptop of een scherm, zodat ik mijn foto’s naar behoren kan bewerken. We zullen zien of het er inzit. Nu ben ik bezig met een enorme inhaalslag om al mijn foto’s te organiseren en te bewerken, ik zal hier nog weken mee bezig zijn.
De Lidl in Calpe heeft heel veel biologische producten, dus ik hoefde alleen maar voor kip/kalkoen en rundvlees naar de Biowinkel, gelukkig eten we niet veel vlees. Hopelijk gaat de Lidl in Breda ook meer bioproducten verkopen. Mijn Biowinkel hier is duur en arrogant, je moet je eigenlijk inkopen voor een flink bedrag en dan heb je recht op korting. Ik vertik dat en betaal dus maar meer.
Ik heb deze vakantie 390 km gelopen.

Ciao, tot volgende week.

Na zonneschijn komt regen

Maandag 12 Februari 2018

Er was de hele dag regen voorspeld.
Ik zat rond half 6 aan de koffie met een goed boek, dat ging ik beslist uit lezen vandaag, heerlijk.
Ik kon mijn meest betrouwbare weerbericht niet checken, want geen W. Op mijn iPhone heb ik een andere app en die gaf aan dat het droog zou blijven, zou het?
Rond 07:00 uur kon ik met een gerust hart het balkon op, want manlief was wakker en zou dus niet uit zijn welverdiende slaap gerukt worden door het ophalen van het rolluik. Dat ding maakt een teringherrie.
Stomverbaasd was ik door de aangename temperatuur en nog prettiger, geen ijzige wind, hoera, dit beloofde wat. Maar……er was regen voorspeld, toch?, het zag er echter behoorlijk droog uit.
Dus snel de pap naar binnen en me aangekleed.
De president nam ik uit voorzorg niet mee, stel dat ik in een stortbui terecht zou komen, daar kan hij echt niet tegen.
Meneer Nikon mocht mee, die heb ik zo in mijn zak en evt ook nog eens zo in een plastic zak.
Toen ik buiten kwam, voelde ik ‘zomer’, zo aangenaam.
Toch liep ik met ambivalente gevoelens de boulevard op, met de zee rechts van mij. Boven zee, zag het er goed uit met een prachtige gloed en links van mij hingen enorme donkere wolkenpartijen boven de bergen.
Ik nam me voor om te genieten van het moment en een nat pak vond ik niet erg.
En het werd genieten, ik voelde me net Alice in wonderland, lopend in een prachtige licht.
Even verderop stond de mafketel, nu met maar 1 statief, klik, ik had hem weer.
Ik heb nog staan turen, waar hij naar op zoek is, zouden het vissende zeearenden zijn, die zou ik ook wel willen. Maar ik zag niets, behalve het schitterende licht, waar hij met zijn rug naar toe stond. Een raadselachtig figuur.
Meneer Nikon heeft zijn best gedaan, de President zal er flink de pest in hebben dat hij niet mee kon.
Ik heb mijn hele wandeling kunnen maken en mijn oefeningen gedaan, top.
We konden zelfs nog op ons gemak naar de Lidl.
En warempel, daar zat meneer Swift weer, we hadden hem al een week niet gezien. Hij was naar de dokter geweest voor onderzoek vertelde hij. Het ging goed met hem, zei hij.
Ik heb hem eens uitgevraagd over de flamingo’s. En nu weet ik dat de ‘gestrekte nekken’, geslachtsrijpe mannetjes en vrouwtjes zijn, ze maken avances. En…de kans is groot dat ik dit nog wel eens ga zien in de komende weken, hoera. Ook kregen we te horen dat deze dieren 35 jaar kunnen worden.
Eenmaal thuis, brak de pleuris uit, de regen stortte zich met bakken uit de lucht. Die arme meneer Swift, zal beslist een nat pak gekregen hebben, maar hij zal zijn apparatuur wel snel veilig gesteld hebben in zijn karretje.
We hebben een heerlijke gezapige middag gehad, ik heb het boek uit gelezen, manlief heeft genoten van de ‘Spelen’ en we hebben samen een heerlijk maal voorbereid, te weten, een 6xgroente omelet en frietjes van zoete aardappel.
Het werd SMULLEN.
Niet verkeerd zo’n dagje.
Morgen wordt het een zonnige dag, we gaan op stap…….Ciao

Een aaneenschakeling van Ellende

De oude dame heeft zaterdagavond een lichte tia gehad, ze is door haar benen gezakt en sprak verward, haar mond stond scheef.
Ik werd meteen gebeld en schrok uiteraard enorm. Je weet dat het een mensje van de dag is, maar toch komt het aan als een mokerslag.
Gelukkig staat haar mond inmiddels weer goed en is er weer redelijk met haar te communiceren, maar lopen kan ze niet meer. Ze is erg slaperig en moeilijk wakker te krijgen, ze eet haast niets meer, uitgezonderd 2 bonbons als we op bezoek komen.
Blijft het hierbij?, of volgen er meerdere tia’s of wellicht een beroerte?.
Het is koffiedik kijken, dus vooralsnog blijven onze vakantieplannen ongewijzigd.
We hebben familieberaad gehouden en zoveel mogelijk zaken besproken en afgesproken, uiteraard keren we meteen terug, mocht er iets gebeuren.
Toch staan we er heel dubbel in, met een steen in ons hart gaan we op reis maandag as.
In het Markdal speelt er zich ook een drama af, de ooievaar die ik spotte op nieuwjaarsdag, blijkt de weduwe te zijn, echter, dat weet ze niet, ze wacht. Een jong stelletje ooievaars wil haar nest kraken, maar dat pikt ze niet, ze vecht voor haar leven en weet het stelletje nog te verjagen. Hoe dit zal aflopen….., ik weet het niet, ik vraag me af of ooievaars net als zwanen trouw zijn voor het leven of zal er zich een ‘vers’ mannetje aandienen?
Op Blue Monday is de dwerghamster van kleinkind2 overleden, intens verdrietig is ze, ook al wist ze dat een dwerghamster maar een kort leven beschoren is.
Dinsdag viel er in AH een oudere dame zomaar uit het niets, pal achterover op de vloer, meteen begonnen mensen haar te reanimeren tot de ambulances kwamen, geen idee of ze het gered heeft, ik ben doorgelopen, vele mensen bleven staan kijken, ongelofelijk. (Ik hoor zojuist dat ze in coma ligt en niet meer ‘bij’ zal komen).
Gisteren was ik nog niet in staat om naar de AH te gaan, er stond nog te veel op mijn netvlies.
Wat een aaneenschakeling van ellende.
Het stormt bij ons niet alleen buiten kan ik jullie vertellen. Wat de storm buiten betreft is het een grote wanorde in Breda, straten zijn afgesloten, het station mag niet meer betreden worden, daken zijn van huizen geblazen en bomen ‘regenen’ op auto’s.
Heftig weekje dus.
Het goede nieuws is dat manlief zijn steunzolen heeft, hij banjert er lekker stampend mee het huis door en zegt dat het een hele verbetering is, dat is tenminste iets.
Met een zwaar gemoed zoeken we nu de vakantiespulletjes bij elkaar maar genieten niet van de voorpret, we zullen zien of we kunnen gaan om in ieder geval een paar weken licht te zien en warmte te voelen en dan kunnen we geheid de ellende beter trotseren.
Ik houd jullie op de hoogte, Ciao.

Negen levens in de Kunst

Weer werd manlief ziek, hij was net aan de beterende hand. Al met al is hij ruim 2 maanden ziek geweest en bijna niet de deur uit gegaan.
Nu lijkt hij weer de oude te worden en is hij wat actiever, dat moet ook wel, want de overwintering staat voor de deur en tja…dan moet er wel het een en ander geregeld worden.
Een van die zaken is; steunzolen, jajaja, van de revalidatiearts heeft hij het bevel gekregen om die dingen aan te laten meten. Hij moest er helemaal voor naar Tilburg. volgende week kan hij ze op komen halen. Tjonge, wat zal hij lekker stevig kunnen stappen in Calpe.
Wat een storm hebben we gehad, bij ons vlogen de dakpannen je om de oren, tja oud buurtje he?
En dan al die saaie natte ellende, baggerweer, heb er zo genoeg van.
Kleinkind 2 heeft een hobby, ze maakt slijm, doet dat in een afsluitbaar bakje en speelt er telkens mee, lekker in de smurrie knijpen en wringen, hier geniet ze enorm van. Maar eens om de paar weken, vindt haar moeder het welletjes en moet ze de snottige substantie weggooien, want: inmiddels vergeven van de bacteriën, zegt dochterlief.
En nu…..na al die slijm sessies mag er bij haar in huis niets meer geproduceerd worden. Toen ik dat sneue gezichtje zag, heb ik haar een maandelijkse slijmsessie bij ons in huis aangeboden en….we betalen ook nog eens de ingrediënten. Ik zie nog het stralende snuitje voor me, daar doe je het toch voor?
En…ik moet bekennen dat ik ook niet vies ben van wroeten in die derrie. We hebben dus samen intens genoten. Voor degene die het ook eens willen maken, gooi scheerschuim, doorzichtig kinderlijm, lenzenvloeistof en een toefje baking soda bij elkaar, roer goed, et voilá….SLIJM! Het ruikt ook nog eens lekker.


Met kleinkind 1 ben ik een dagje wezen shoppen, dat is haar grote hobby.
Tevens gaan we altijd lunchen bij Bagels and Beans. We nemen altijd een warme bagel met tonijnsalade en een sapje, doch dit maal vergrepen we ons aan de ijskoffie met slagroom, een absolute aanrader.
Nu is de vakantie van de kids weer voorbij en wij maken ons op voor ons vertrek, we hebben er ongelofelijk veel zin in om naar de warmte te gaan en spelen met de gedachte om volgend jaar nog langer weg te blijven, nu gaan we ‘maar’ 6 weken.
Het zal wel even wennen zijn om het heerlijke klimaat van de kanaries af te schrijven, we gaan zien hoe de Calpese winter ons bevalt.
In het Markdal is het saaier dan saai, gelukkig maak ik vele praatjes met deze en gene.
Kleinkind 1 had een foto opdracht van school en wilde graag haar overgroot moeder (oude oma) portretteren, want bedacht ze, wie heeft er op haar leeftijd (13) nog een oude oma? Ik vond dit zooo leuk en bood meteen mijn camera aan. Oude oma vond het ook erg leuk en poseerde geduldig en….de foto is goed gelukt vinden we, ze kan er 50 euro mee winnen.


Met broerlief ben ik weer eens in Rotterdam geweest, dit maal naar de Kunsthal. Ik had gelezen dat er mooie tentoonstellingen waren te weten: een katten tentoonstelling (negen levens in de Kunst), foto’s van Jeroen Oerlemans, een overzichtstentoonstelling van Paul Delvaux…, kostuums van stewardessen wereldwijd, door de jaren heen en nog wat zeer vreemde kunst waar we niets van snapten.
Het was top, we zijn er uren zoet geweest en hebben genoten.
Daarna zijn we gaan lunchen bij een goede Chinees en daarna heb ik broerlief nog een minirondleiding gegeven.
Het was een heel leuk dagje uit, wat ben ik blij dat we dezelfde smaak voor kunst hebben.
Zo, lieve mensen, dit was het weer voor deze week, volgende week het laatste blog uit Breda en dan……is het zover, Calpe, we komen er aan, CIAO!