Na zonneschijn komt regen

Maandag 12 Februari 2018

Er was de hele dag regen voorspeld.
Ik zat rond half 6 aan de koffie met een goed boek, dat ging ik beslist uit lezen vandaag, heerlijk.
Ik kon mijn meest betrouwbare weerbericht niet checken, want geen W. Op mijn iPhone heb ik een andere app en die gaf aan dat het droog zou blijven, zou het?
Rond 07:00 uur kon ik met een gerust hart het balkon op, want manlief was wakker en zou dus niet uit zijn welverdiende slaap gerukt worden door het ophalen van het rolluik. Dat ding maakt een teringherrie.
Stomverbaasd was ik door de aangename temperatuur en nog prettiger, geen ijzige wind, hoera, dit beloofde wat. Maar……er was regen voorspeld, toch?, het zag er echter behoorlijk droog uit.
Dus snel de pap naar binnen en me aangekleed.
De president nam ik uit voorzorg niet mee, stel dat ik in een stortbui terecht zou komen, daar kan hij echt niet tegen.
Meneer Nikon mocht mee, die heb ik zo in mijn zak en evt ook nog eens zo in een plastic zak.
Toen ik buiten kwam, voelde ik ‘zomer’, zo aangenaam.
Toch liep ik met ambivalente gevoelens de boulevard op, met de zee rechts van mij. Boven zee, zag het er goed uit met een prachtige gloed en links van mij hingen enorme donkere wolkenpartijen boven de bergen.
Ik nam me voor om te genieten van het moment en een nat pak vond ik niet erg.
En het werd genieten, ik voelde me net Alice in wonderland, lopend in een prachtige licht.
Even verderop stond de mafketel, nu met maar 1 statief, klik, ik had hem weer.
Ik heb nog staan turen, waar hij naar op zoek is, zouden het vissende zeearenden zijn, die zou ik ook wel willen. Maar ik zag niets, behalve het schitterende licht, waar hij met zijn rug naar toe stond. Een raadselachtig figuur.
Meneer Nikon heeft zijn best gedaan, de President zal er flink de pest in hebben dat hij niet mee kon.
Ik heb mijn hele wandeling kunnen maken en mijn oefeningen gedaan, top.
We konden zelfs nog op ons gemak naar de Lidl.
En warempel, daar zat meneer Swift weer, we hadden hem al een week niet gezien. Hij was naar de dokter geweest voor onderzoek vertelde hij. Het ging goed met hem, zei hij.
Ik heb hem eens uitgevraagd over de flamingo’s. En nu weet ik dat de ‘gestrekte nekken’, geslachtsrijpe mannetjes en vrouwtjes zijn, ze maken avances. En…de kans is groot dat ik dit nog wel eens ga zien in de komende weken, hoera. Ook kregen we te horen dat deze dieren 35 jaar kunnen worden.
Eenmaal thuis, brak de pleuris uit, de regen stortte zich met bakken uit de lucht. Die arme meneer Swift, zal beslist een nat pak gekregen hebben, maar hij zal zijn apparatuur wel snel veilig gesteld hebben in zijn karretje.
We hebben een heerlijke gezapige middag gehad, ik heb het boek uit gelezen, manlief heeft genoten van de ‘Spelen’ en we hebben samen een heerlijk maal voorbereid, te weten, een 6xgroente omelet en frietjes van zoete aardappel.
Het werd SMULLEN.
Niet verkeerd zo’n dagje.
Morgen wordt het een zonnige dag, we gaan op stap…….Ciao

Een aaneenschakeling van Ellende

De oude dame heeft zaterdagavond een lichte tia gehad, ze is door haar benen gezakt en sprak verward, haar mond stond scheef.
Ik werd meteen gebeld en schrok uiteraard enorm. Je weet dat het een mensje van de dag is, maar toch komt het aan als een mokerslag.
Gelukkig staat haar mond inmiddels weer goed en is er weer redelijk met haar te communiceren, maar lopen kan ze niet meer. Ze is erg slaperig en moeilijk wakker te krijgen, ze eet haast niets meer, uitgezonderd 2 bonbons als we op bezoek komen.
Blijft het hierbij?, of volgen er meerdere tia’s of wellicht een beroerte?.
Het is koffiedik kijken, dus vooralsnog blijven onze vakantieplannen ongewijzigd.
We hebben familieberaad gehouden en zoveel mogelijk zaken besproken en afgesproken, uiteraard keren we meteen terug, mocht er iets gebeuren.
Toch staan we er heel dubbel in, met een steen in ons hart gaan we op reis maandag as.
In het Markdal speelt er zich ook een drama af, de ooievaar die ik spotte op nieuwjaarsdag, blijkt de weduwe te zijn, echter, dat weet ze niet, ze wacht. Een jong stelletje ooievaars wil haar nest kraken, maar dat pikt ze niet, ze vecht voor haar leven en weet het stelletje nog te verjagen. Hoe dit zal aflopen….., ik weet het niet, ik vraag me af of ooievaars net als zwanen trouw zijn voor het leven of zal er zich een ‘vers’ mannetje aandienen?
Op Blue Monday is de dwerghamster van kleinkind2 overleden, intens verdrietig is ze, ook al wist ze dat een dwerghamster maar een kort leven beschoren is.
Dinsdag viel er in AH een oudere dame zomaar uit het niets, pal achterover op de vloer, meteen begonnen mensen haar te reanimeren tot de ambulances kwamen, geen idee of ze het gered heeft, ik ben doorgelopen, vele mensen bleven staan kijken, ongelofelijk. (Ik hoor zojuist dat ze in coma ligt en niet meer ‘bij’ zal komen).
Gisteren was ik nog niet in staat om naar de AH te gaan, er stond nog te veel op mijn netvlies.
Wat een aaneenschakeling van ellende.
Het stormt bij ons niet alleen buiten kan ik jullie vertellen. Wat de storm buiten betreft is het een grote wanorde in Breda, straten zijn afgesloten, het station mag niet meer betreden worden, daken zijn van huizen geblazen en bomen ‘regenen’ op auto’s.
Heftig weekje dus.
Het goede nieuws is dat manlief zijn steunzolen heeft, hij banjert er lekker stampend mee het huis door en zegt dat het een hele verbetering is, dat is tenminste iets.
Met een zwaar gemoed zoeken we nu de vakantiespulletjes bij elkaar maar genieten niet van de voorpret, we zullen zien of we kunnen gaan om in ieder geval een paar weken licht te zien en warmte te voelen en dan kunnen we geheid de ellende beter trotseren.
Ik houd jullie op de hoogte, Ciao.

Negen levens in de Kunst

Weer werd manlief ziek, hij was net aan de beterende hand. Al met al is hij ruim 2 maanden ziek geweest en bijna niet de deur uit gegaan.
Nu lijkt hij weer de oude te worden en is hij wat actiever, dat moet ook wel, want de overwintering staat voor de deur en tja…dan moet er wel het een en ander geregeld worden.
Een van die zaken is; steunzolen, jajaja, van de revalidatiearts heeft hij het bevel gekregen om die dingen aan te laten meten. Hij moest er helemaal voor naar Tilburg. volgende week kan hij ze op komen halen. Tjonge, wat zal hij lekker stevig kunnen stappen in Calpe.
Wat een storm hebben we gehad, bij ons vlogen de dakpannen je om de oren, tja oud buurtje he?
En dan al die saaie natte ellende, baggerweer, heb er zo genoeg van.
Kleinkind 2 heeft een hobby, ze maakt slijm, doet dat in een afsluitbaar bakje en speelt er telkens mee, lekker in de smurrie knijpen en wringen, hier geniet ze enorm van. Maar eens om de paar weken, vindt haar moeder het welletjes en moet ze de snottige substantie weggooien, want: inmiddels vergeven van de bacteriën, zegt dochterlief.
En nu…..na al die slijm sessies mag er bij haar in huis niets meer geproduceerd worden. Toen ik dat sneue gezichtje zag, heb ik haar een maandelijkse slijmsessie bij ons in huis aangeboden en….we betalen ook nog eens de ingrediënten. Ik zie nog het stralende snuitje voor me, daar doe je het toch voor?
En…ik moet bekennen dat ik ook niet vies ben van wroeten in die derrie. We hebben dus samen intens genoten. Voor degene die het ook eens willen maken, gooi scheerschuim, doorzichtig kinderlijm, lenzenvloeistof en een toefje baking soda bij elkaar, roer goed, et voilá….SLIJM! Het ruikt ook nog eens lekker.


Met kleinkind 1 ben ik een dagje wezen shoppen, dat is haar grote hobby.
Tevens gaan we altijd lunchen bij Bagels and Beans. We nemen altijd een warme bagel met tonijnsalade en een sapje, doch dit maal vergrepen we ons aan de ijskoffie met slagroom, een absolute aanrader.
Nu is de vakantie van de kids weer voorbij en wij maken ons op voor ons vertrek, we hebben er ongelofelijk veel zin in om naar de warmte te gaan en spelen met de gedachte om volgend jaar nog langer weg te blijven, nu gaan we ‘maar’ 6 weken.
Het zal wel even wennen zijn om het heerlijke klimaat van de kanaries af te schrijven, we gaan zien hoe de Calpese winter ons bevalt.
In het Markdal is het saaier dan saai, gelukkig maak ik vele praatjes met deze en gene.
Kleinkind 1 had een foto opdracht van school en wilde graag haar overgroot moeder (oude oma) portretteren, want bedacht ze, wie heeft er op haar leeftijd (13) nog een oude oma? Ik vond dit zooo leuk en bood meteen mijn camera aan. Oude oma vond het ook erg leuk en poseerde geduldig en….de foto is goed gelukt vinden we, ze kan er 50 euro mee winnen.


Met broerlief ben ik weer eens in Rotterdam geweest, dit maal naar de Kunsthal. Ik had gelezen dat er mooie tentoonstellingen waren te weten: een katten tentoonstelling (negen levens in de Kunst), foto’s van Jeroen Oerlemans, een overzichtstentoonstelling van Paul Delvaux…, kostuums van stewardessen wereldwijd, door de jaren heen en nog wat zeer vreemde kunst waar we niets van snapten.
Het was top, we zijn er uren zoet geweest en hebben genoten.
Daarna zijn we gaan lunchen bij een goede Chinees en daarna heb ik broerlief nog een minirondleiding gegeven.
Het was een heel leuk dagje uit, wat ben ik blij dat we dezelfde smaak voor kunst hebben.
Zo, lieve mensen, dit was het weer voor deze week, volgende week het laatste blog uit Breda en dan……is het zover, Calpe, we komen er aan, CIAO!

  

Het jaar 2018 begint goed

Hallo lieve mensen, manlief en ik wensen jullie een goed 2018 toe, tevreden en gezond, met zo nu en dan wat leuke extra’s.
De jaarlijkse ‘wafelbak sessie’ (recept van schoonma zaliger), is wederom goed verlopen. Langzamerhand begint kleinkind1 het steeds meer van me over te nemen, we startten de boel samen op en na een paar eerste baksels, die uiteraard meteen gekeurd moesten worden, kon ik me terugtrekken, tenminste, uit de keuken.
Ik zag toen kansen……kleinkind2 kon geportretteerd worden, eindelijk.
Ze poseerde heel goed en zorgde voor komische acts. Maar….ik ging voor het serieuze portret voor aan de muur en………..missie geslaagd, ik blij (zie studio Ciao) en zij ook met de foto’s voor haar ‘insta’’
Weer veel geleerd.
Inmiddels was kleinkind1 vermoeid geraakt door het bakken, dus de laatste wafels nam ik met een big smile voor mijn rekening.
Als kers op de taart mocht ik de oudste ook nog even fotograferen.
Ik heb weer veel werk op de Mac, heerlijk, hier leer ik zoveel van, helaas gaat het langzaam, ik maak steeds dezelfde fouten.
Ook liep ik tegen wat problemen aan met het bewerken, want of je wil of niet, je wordt kritischer na verloop van tijd, dus……..ik riep om hulp en gelukkig woont mijn ‘leraar’ boven ons.
Omdat hij over een paar dagen weer naar zijn ‘Corsicaanse paradijsje’ verhuist, maakten we meteen een gezellige les/lunch/les afspraak en…. het werd een gezellige happening.
De laatste problemen wat lightroom betreft zijn flink aangepakt en ik kan ermee aan de slag.
Nu nog veel ervaring opdoen met de praktijk en zeker ook wat het fotograferen betreft en alles wat erbij kijken komt.
Tja, er moet me nog iets van het hart, ik heb de camera van mijn ‘leraar’ even mogen lenen en………wauwwwww, dat is me pas een beest en….. nu wil ik dus toch uiteindelijk voor de full frame camera gaan.
Het hoeft niet op stel en sprong, maar de portret lens waarvoor ik aan het sparen ben, moet dus ook op een FF camera passen, daar moet ik dus rekening mee houden.
Wat het sparen betreft ben ik goed op weg, ik heb een bescheiden prijsje gewonnen.
Man, man, ik dacht in eerste instantie dat fotograferen een goedkope hobby was.

Onze bovenbuurman, de fotograaf dus, had nog een leuke verrassing voor ons, hij kwam met een bijna antieke polaroidcamera aanzetten en zette ons op de gevoelige plaat. Hij scande de foto in en bewerkte hem in Lightroom, hier het resultaat, wij vinden het een uniek nostalgisch plaatje van ons beidjes.

 

Wat een teringherrie was het weer tijdens de jaarwisseling en wat een stank. Ik heb me laten vertellen dat er CO2 voor 1jaar de lucht ingeschoten wordt, afgezien van de kapitaalvernietiging. Het mag van mij anders.
Ondanks dat wij niet aan de drank zaten tijdens de ‘wisseling’, stonden we brak op, maar toch……ben ik aan de wandel gegaan.
Geen mens gezien, lekker rustig, lekker temperatuurtje, en………..ongelofelijk maar waar, een luid klepperende ooievaar op het nest, anderhalve maand vroeger dan vorig jaar.


En als pure extra, vloog er een ijsvogeltje vlak langs me heen, helaas was de president te laat, zal wel door die shitnacht komen. Maar……. het was wel een eerste geluksmomentje van het jaar 2018.

Je hebt een opblaaspop en……..

Qua natuurschoon is er momenteel weinig te melden over het Markdal, maar wat wel heel bijzonder begint te worden is het feit dat er vriendschappen ontstaan tussen een fervente kernploeg, wandelende, oude knakkers.
We houden elkaar in de gaten, we informeren naar het wel en wee en we delen tips uit.
Ik kan zeker zo’n 7 mensen noemen die ik dagelijks tegenkom. Ik weet waar ze wonen, van sommigen heb ik een emailadres en ik ben op de hoogte van hun gezinnen.
Ik heb al eens geschreven over de dame die ziek is geweest en zelfs even in het ziekenhuis heeft gelegen, ik noem haar ‘de vrouw met het kleine hondje’. Nu ligt haar man in het ziekenhuis met een geklapte long en een longembolie, hij is 89 jaar. de dame heeft de kerst alleen thuis doorgebracht en heeft haar hele zilveren bestek gepoetst en opgeborgen voor het nageslacht. Vandaag kon ze me melden dat ze weer hoop heeft dat ze haar man nog niet hoeft af te geven.
En dan is er de dame die ons aan het mooie appartement in Calpe heeft geholpen. Zij vertrekken donderdag (met de auto) naar Calpe, we zullen elkaar daar nog gaan ontmoeten. Met de Kerst, liep ze bij hoge uitzondering haar ronde met haar man. Deze offreerde me een cent die hij net had gevonden, het gaat me geluk brengen zei hij. Ik ga het muntje koesteren. De dame heet Manja.
De volgende keer beschrijf ik mijn Markdalvrienden verder.

Ik moest afgelopen week iemand uit de dagbehandeling van het ziekenhuis, gaan bevrijden, alleen mocht hij er niet uit. Ik was nog nooit op die afdeling geweest en belandde bij de acute hulp. Wat een bedrijvigheid kon ik daar constateren en wat een ellende. Maar wat mij enorm verbaasde was het feit dat er vele schitterende, mooi ingelijste foto’s aan de muren hingen. Zooo jammer dat er waarschijnlijk niemand van geniet. Bij de dagbehandeling (een gang eerder) hingen ze ook en ook daar ziet niemand ze echt, daarom heb ik samen met mijn bevrijdde, nog enigszins gedrogeerde patiënt, er eens goed bij stil gestaan, doodzonde dat ze niet in de openbare ruimtes hangen.
De patiënt maakt het overigens goed.

Gelukkig is de temperatuur te pruimen, hopelijk blijft het nog zo tot ons vertrek over 3 weken, na ons de zondvloed, best wel egoïstisch he?
De Kerstdagen zijn geslaagd te noemen, veel lekker eten, veel familie, leuke spelletjes, oa met een opblaaspop https://www.bol.com/nl/p/who-s-the-dude-partyspel/9200000075593346/?Referrer=ADVNLGOO002027-G-33818896262-S-551003067312-9200000075593346&gclid=EAIaIQobChMImZig6fqp2AIV7RDTCh00DAeJEAQYASABEgJQ6_D_BwE , een grappige dwerghamster op tafel tijdens een van de diners, die me nog even gemeen wist te bijten, goede wijnen, een blije oude dame en een spannend boek.
Dit jaar zijn er buiten mijn hamsterbeet, geen gewonden gevallen tijdens de hilarische spelletjes, hoera, alhoewel, de opblaaspop had het bijna begeven.
Wat ik speciaal even wil vermelden is, dat ideale schoonzoon een super lekker kerstdiner heeft verzorgd. Hij legde de lat meteen flink hoog en kocht levende kreeften, die hij nog moest vermoorden. Wat een held, wij waren slechts laffe eters, het was heerlijk overigens.
Kleinkind 1 had de amuses verzorgd, ik heb me verbaasd over haar kundigheid en het was oh zo lekker.
Het is weer voorbij nu, ik ben al een kilo zwaarder, nu op naar 2 verjaardagen en oud op nieuw.

  

Daar wij in het donker naar huis moesten lopen na de diverse uitspattingen, moesten we jammergenoeg constateren dat de neuropathie van manlief flink progressief is, gelukkig had hij zijn stok bij zich, anders had hij het niet gered. Volgend jaar nemen we gewoon een taxi voor die 300 meter.
Voor alle mensen die ons kaarten gestuurd hebben; wij doen er per direct niet meer aan, ik spreek jullie alle goeds toe vanaf mijn blog.
Dus bij deze: Lieve familie, vrienden en volgers, wij wensen jullie een goede roetsj naar 2018 en een mooi, gezond, tevreden en leuk jaar toe en tot ziens. Ciao.

Ik leg me erbij neer.

Ik heb me kostelijk geamuseerd met het maken van selfies en heb deze vervolgens bewerkt tot iets behoorlijks mafs. Ik bedacht me dat vooral vrouwen het in deze tijd het erg druk hebben met de ballen in de lucht te houden. Daar moest ik dus iets mee, zie hier het resultaat.
Al zwoegend door de sneeuw in de vroege ochtend, vond ik dat de sneeuw, best wel leek op een donsdekentje en ik, als fervente sneeuwhater, moet me gewoon bij de ellende neerleggen. Het is wat sinister, maar ik lig lekker hoor.

 
Die sneeuw vond ik maar niks en later met de vries erover heen, vond ik het ronduit gevaarlijk, daarom liep ik over het besneeuwde, bevroren en bescheten gras. Qua calorieverbruik, leek het wel een strandwandeling.
Één dag heb ik niet kunnen lopen, echt te gevaarlijk, ik wil beslist niets breken.
Die dag heb ik behoorlijk depri in de casa doorgebracht. Hopelijk blijft het bij die dag, vorig jaar hadden we er ook maar een.
Gelukkig is de witte zooi weer verdwenen, er werd gesproken over een ‘flitswinter’. Fotografisch gezien wel toepasselijk.
Nu alles weer ontdooid is, is het Markdal volgelopen met smeltwater, de Mark is gezwollen en verbreed en het is een grote modderboel. Ik loop nu op laarzen, en dat is geen pretje, wel droog.
Maar soms, vergeet ik alle ellende en geniet met volle teugen van de winternatuur, dat maakt je dag kan ik je vertellen en….je houdt er ook nog eens mooie foto’s aan over.

  
Ik heb weer een shoot gehad, een moeder met twee dochtertjes.
Ik was best wel zenuwachtig, nu moest ik echt uit mijn comfort zone. Ik had me goed voorbereid, maar achteraf kon ik toch nog een paar missers constateren. Portretfotografie is niet makkelijk, maar wel enorm leuk en intiem. Je zit iemand behoorlijk op de huid en uiteindelijk komt er een moment van overgave, wederzijds en dan is het klikken geblazen.
Ik ben zeer tevreden met het resultaat en ga het steeds leuker vinden. (zie de foto’s in ‘studio Ciao’).
Onze huiskamer is nog een studio, we storen ons er gelukkig niet aan en een gezellige hoek hebben we nog hoor.
We laten de boel nog even staan, want ik heb weer een shoot in het vooruitzicht.
Op mijn vorige blog, kreeg ik veel reacties, op de site en via de mail, dat doet ons erg goed, dankjulliewel. Soms verzucht ik wel eens, iedereen weet van alles over ons en wij horen/lezen bijna niets, tja, dat is wat eenzaam.
We hebben jaarlijks een kerstmarkt in onze wijk en dat heeft vele voeten in de aarde. Het verkeer wordt omgeleid, met als gevolg dat niemand meer weet, hoe ergens te geraken, dus…..chaos.
Het marktje wordt omgetoverd tot een soort van aprės-ski gebeuren, met kerststal en veel lichtjes, maar de nadruk ligt op alcohol en vette happen.
Er is ook een markt hoor, maar naast een paar kersttukjes heeft ook die weinig met Kerst te maken, je kon er wel een auto kopen, dat dan weer wel.
Een slimme gast reed rond op een slee met een soort van belegen prinses en zong kerstliedjes en een man had van een gymmastiek ‘bok’ een rendier gemaakt en dan kon je ermee op de foto. Toch mag ik dit soort initiatieven wel, sfeervoller dan de jazzband, die ook een graantje wilde meepikken.
Kortom we hebben het er niet lang vol gehouden en geen cent gespendeerd, het geld dat we uitgespaard hadden, ging in de ‘pot’ voor een portretlens, haha.
Zo, lieve mensen, wij wensen jullie tevreden en warme kerstdagen toe, ik meld me voor het nieuwe jaar begint nog wel. Ciao.

 

Doei allemaal, ik trek me terug.

Met een tas vol cadeautjes, liepen we de gezamenlijke huiskamer van het ‘selectieve sufclubje’ binnen. André Rieu fiedelde er lekker op los, 5 dames sluimerden rond een tafel en 3 dames lagen in een relaxstoel met een dekentje over zich heen. De oude dame lag uiteraard in zo’n stoel en……zij lepelde geconcentreerd een advocaatje met slagroom weg.
Ze was blij dat we er weer waren en hapte flink door, want ze wilde met ons naar het restaurant. Het glaasje werd minutieus leeg geschraapt, niets ging verloren. Toen het leeg was, hield ze het in de lucht en verzuchtte: “bah, ik hou er niet van”.
In het restaurant legden we een stapeltje cadeautjes op tafel voor de oude dame, ze keek verguld, maar verzuchtte: “Dat zal wat gekost hebben”.
Het waren allemaal ‘snot en kwijl’ cadeautjes, maar voor de oude dame waren het schatten. Allerlei soorten speldjes en veel lekkers.


Ze stikte bijna in de borstplaat, die hebben we haar maar afgenomen uit veiligheidsoverwegingen. De kikkers en de muizen waren het grootste succes.
Helemaal verkikkerd zat de dame uiteindelijk van haar thee te genieten met een paar prachtige speldjes in haar haren, te weten, het paard van de Sint op een goud strikje.
Zo jammer dat dit moment van geluk weer snel wegvaagt en ze weer naar haar sombere zelf terugkeert.
Het Sint feest met de kids verliep weer uitbundig, met gedichten en veel plezier en……..veel lekkers. Het was een avond met een gouden randje.
Dit jaar kon ik de verleiding niet weerstaan, ik vergreep me behoorlijk aan de pepernoten. Je wil niet weten in wat voor een smaken die rakkers tegenwoordig te krijgen zijn in de pepernoten boetiek, appeltaart, caramel met zeezout, met sneeuw, chocolade etc.
Toen de misselijkheid voorbij was, heb ik me geamuseerd met het maken van een selfie, om te laten zien dat het menens was.
Ik heb van de Sint een boek gekregen over grappige fotobewerkingen en ja, dit is het eerste maaksel.


Manlief is nog steeds niet de oude, hij blijft kouwelijk en rillerig, maar dat weerhield hem er niet van om 10 oliebollen, achterelkaar naar binnen te werken. Hij was niet eens misselijk.
Ik loop trouw mijn rondes in het Markdal en heb er vele ontmoetingen en gesprekjes met mensen die ik dagelijks tegenkom.
Zo is er een meneer die even naar Bali is geweest en weer veilig terug kon keren.
Er is een dame van 75, die flink ziek is geweest en zelfs even in het ziekenhuis heeft gelegen, ze is 6 kilo afgevallen en heeft nog steeds geen eetlust. Toch loopt ze dagelijks haar rondjes met de hond, haar man is dementerend en raakt de weg kwijt.
Er is een vrouw van middelbare leeftijd, die altijd de hond van haar broer uitlaat, hij en zijn gezin hebben hier geen tijd voor*€#*€#*€#(#@)-);++;.
Maar een bejaarde dame, mis ik al een paar dagen, ik maak me zorgen om haar en heb haar gemaild, maar nog geen antwoord gekregen.

Gelukkig ontving ik vanochtend in de vroegte een mailtje van haar, het gaat goed met haar, alleen heeft ze het erg druk. Ongelofelijk, ze is hoog bejaard en kookt regelmatig voor haar kinderen en kleinkinderen. Zo ook vandaag, er wordt nog Sinterklaas gevierd, ze kwam er niet onderuit, vertelde ze me vanochtend. Jaaaaaa, ik kwam haar tegen vanochtend, het deed me goed haar weer te zien, een enorm aardige vrouw.

Jullie begrijpen dat ik soms wat meer tijd kwijt ben met mijn rondes, er is vaak zoveel te vertellen in de wandelgangen.
Er hangen inmiddels 4 portretten op de witte muur, ik zal er volgende week ook bij komen te hangen, maar die andere twee?…


Manlief en ik hebben gisteren de boel opgehangen, het was echt een behoorlijke klus voor ons hoor, pfffff.
Code oranje vandaag, de sneeuw valt en blijft liggen, laat ik nu een van de weinige zijn die sneeuw afschuwelijk vindt.
Gelukkig heb ik de crosstrainer en een goed boek, van mij zul je geen last hebben vandaag en morgen.

Met een bezemsteel moet het lukken, toch?

Bijna heb ik ons gezin in ‘studio Ciao’ gehad, zoonlief, kleinkind2 en ikzelf ‘moeten’ nog.
De eerste 2 zijn nog wat schuchter en ik ben nogal lastig, want ik moet wel een selfie van hoge kwaliteit gaan maken he?, ik heb al heel wat mislukkingen moeten verwijderen.
Het probleem is het scherpstellen op ‘niets’, want ik zit nog niet.
Nu had ik me zo bedacht dat ik scherp stel op een bezemsteel, de zelfontspanner zet op 10 seconden, een spurt maak naar mijn plek, de bezem weg keil, en mijn supermodel gezicht opzet en….click. Na 30 sprinten was ik bekaf en geen foto kon er mee door.
Afzien van een selfie, is geen optie, ik ploeg voort.
Ondertussen probeer ik andere dingen uit, zo kwam ik bij het opruimen, een best wel fotogeniek ‘caravan’ attribuut tegen. Snel wat natte blaadjes uit de tuin gehaald en opgehangen.
Kind kan de was doen, toch?


Het Markdal is saai op het moment, zeker wat fotograferen betreft, vanmorgen in de mist toch maar weer eens de president meegenomen, maar echt blij ben ik niet met zijn werk., wordt ik nou zo kritisch, of zijn de foto’s gewoon mislukt?
De schaatsvereniging bereidt zich voor op een schaatsseizoen, zal het dit jaar gaan lukken?

 
Manlief is nog steeds niet zijn stoere ouwe zelf, hij zit wat meer binnen.
Ondanks onze griep, zijn we toch maar de griepprik gaan halen.
Manlief heeft nergens last van, maar ik heb een pijnlijke arm, zo wordt de misere wat in evenwicht gebracht en hebben we samen wat te klagen. Lekker stel zijn we.
Het wordt tijd dat we onze koffers pakken en naar Spanje verkassen, daar is meer licht, warmte en reuring.
Gelukkig is het over 7 weken zover.
Eerst maar eens de feest/verjaardagen doorleven, we zijn van plan er eens flink van te genieten, maar wel met onze verwachtingen op nul, uiteraard hangen we ook zelf wat slingers op.
De Decembermaand is gestart, het gefeest gaat bijna beginnen.
De ‘Sint’ cadeautjes zijn in huis en het brein bereidt zich voor op de rijmen, slijmen, lijmen…..?
De oude dame krijgt een lading pakjes van ons, we hebben het idee dat ze als een kind zo blij zal zijn met het ‘uitpakken’ en de cadeautjes uiteraard, en de volgende dag, als ze wakker wordt en de reeds uitgepakte cadeautjes naast haar bed ziet liggen, is ze vast weer blij verrast.
Onze woonkamer is nog steeds een studio, eigenlijk best wel gezellig, zeker met de 3 piepkleine kerstboompjes van de Hema. Maar……vóór de kerst, wordt de boel even opgeborgen hoor.


Inmiddels heb ik een selfie gemaakt, die er mee doorkan en nog wel redelijk scherp, dankzij de bezem. (Zie Studio Ciao)
En…er hangen al weer wat foto’s in de keuken, niet helemaal naar onze zin, maar gezien onze kwalen is het toch wel een prestatie nietwaar.
Stel je voor, manlief die met boor zijn evenwicht moet proberen te behouden, ga er maar aan staan.
En of we het leuk vinden of niet, de winter is in het land. Gelukkig heb ik bij de Lidl een lading thermo ondergoed ingeslagen en ik heb zelfs speciale warme fotografie handschoenen, het is nu zaak om het nog 7 weken vol te houden en dan houden wij de winter voor gezien.
Ik wens jullie allen een gezellige ‘Sint’. Ciao.

Studio ‘CIAO’ werkt

Er stond een shoot gepland met dochterlief en daar kleinkind1 vrij was, kwam ook zij mee.
Waar ik bang voor was, gebeurde, de dames kwamen enigszins lacherig binnen. Nu had ik ineens 2 giechels in het gareel te houden. Achter mijn rug, werden er gekke bekken getrokken en daar voelde ik me toch niet zo senang bij. Dus……ik was niet mezelf, maar gelukkig heb ik toch een paar bruikbare foto’s voor aan onze muur.
Portretfotografie doe je niet zomaar uit je losse pols, er komt veel bij kijken en ja……ik vergeet nog wel eens een cruciaal iets. Ik heb nu een lijstje gemaakt, dat als leidraad moet gaan dienen bij het shooten.
Ik heb weer een Photowalk met @ilovebreda gedaan, nu in ons voormalige belastingkantoor. Dit best wel saaie gebouw, gaat huisvesting bieden aan kleine plaatselijke bedrijfjes en het krijgt tevens een buurtfunctie voor allerlei activiteiten. Uiteraard zal er wel het een en ander aan verbouwd gaan worden.
Een meneer van de gemeente, heette ons welkom en vertelde dat de gemeente blij was met onze komst, er zouden foto’s gaan komen en zij zien een tentoonstelling wel zitten op de eerste open dag voor de buurt en de huurders. Dus…….we mogen onze foto’s insturen en zij maken een selectie. Ik ga dat zeker doen, niet geschoten, is nooit raak.
Zoals ik al zei, het gebouw is totaal niet spannend, de lege kantoren ook niet. Gelukkig waren er fotogenieke trappen en de gangen waren ook wel het fotograferen waard. We konden ook nog op het dakterras, maar….ik had me wat meer van het uitzicht voorgesteld.
Al met al een leerzame ochtend hoor, maar geen echt gave foto’s.
Manlief is aan de beterende hand gelukkig, hij waagt zich al wat meer buiten. Zijn ‘klokje’ is weer gerepareerd, dus is hij ook weer het heertje.
De oude dame maakt het goed, ze heeft wel een schaafwond op haar kin, maar niemand weet hoe dat zo gekomen is.
Mijn broer en ik hebben een mooie dag geconsumeerd, in Amsterdam. We zijn in ‘Huis Marseille’ en in ‘FOAM’ geweest. Dit zijn fotomusea van hoge kwaliteit, gesitueerd in statige grachtenpanden. De tentoonstellingen gaven ons weer veel kijkplezier en inspiratie.
Het is altijd leuk om door Amsterdam te dwalen, zeker nu met de kerstverlichting. We zijn toch maar weer geëindigd bij Nam Khee op de Zeedijk, het was weer smullen.
En eindelijk ben ik weer eens met mijn jonge fotovriendin op stap geweest, nu naar Rotterdam om lange sluitertijden te oefenen. Ondanks de stevige wind hebben we toch een paar mooie platen kunnen schieten en veel geleerd.
Studio ‘Ciao’ trekt best wel wat vrijwilligers, ik heb goed kunnen oefenen en ben tevreden.
Ik kan me nu gaan uitleven aan het ontwikkelen van de foto’s.
De eerste foto’s liggen al bij de drukker, onze witte muur kan bijna gevuld gaan worden.

En….bent u benieuwd naar de portretten van de studio?, klik het kopje ‘studio Ciao’ aan op de startpagina van mijn blog. En wilt u ook op de foto?, kom maar op dan.

    

Studio ‘CIAO” is geopend

Eindelijk kwam het bericht dat de studiolampen waren gearriveerd. Manlief haalde ze op en wat bleek?…………..Het was er maar 1!
Wat een domper. Na wat heen en weer mailen en wat telefoontjes, kwam de aap uit de mouw…er was iets fout gegaan en het zou meteen rechtgezet gaan worden, de dag erop zou de andere lamp geleverd worden, aan huis dit maal.
Okee, dan maar eerst aan de slag met die ene, ik bedoel dus, het ding in elkaar zetten. We dachten dat het een makkie zou zijn, maar nee, het was een behoorlijke toestand. Manlief snapte er niets van, ik nog veel minder, …….toen kwam de Corsicaan erbij….en die snapte het ook niet.
We gaven het op, het moest maar door ‘kamera-express’ opgelost worden, zij leveren tenslotte iets zonder handleiding.
Maar…….de Corsicaan, kwam weer naar beneden met een paar a4tjes, hij had een gebruiksaanwijzing op het wereldwijde web gevonden, hoera!!!!!!!!
Manlief en hij weer aan de slag, ik nipte van een wijntje en keek erna.
Het lukte niet, manlief gaf het op, hij kookte ietwat, de Corsicaan bleef de rust zelve, uiteindelijk gooide ik me maar in de strijd en…… we kwamen door de gebruiksaanwijzing een stukje verder, manlief haakte ook weer aan en uiteindelijk kregen we de softbox met 6 handen strak gespannen. Wat een gedoe, het zweet brak ons van alle kanten uit, maar wat waren we blij dat we die klus geklaard hadden.
De Corsicaan verzuchtte: “dit was nog moeilijker dan een ‘Ikea kast’ en Manlief zei nuchter…..,morgen hebben we er weer een’, pffffffff.
Even hoopte ik dat ik de dag erop de dans zou ontspringen, ik had een Photowalk in het Chassé theater. Maar…. na een supergave fotohappening kwam ik in een huis met nog steeds slechts 1 studiolamp. Wat een domper.
Mijn foto’s van het Chassé zijn overigens supergaaf geworden, we konden onder begeleiding bijna overal in daar, razend interessant en mooi. Mijn haat/liefde verhouding met het statief is ook iets verbeterd.
Dit theater is zo verdomd mooi van architectuur (Herman Hertzberger), zowel van binnen als van buiten. Van buiten zit er minimaal kleur in, maar eenmaal binnen spettert vooral het rood je tegenmoet.
Deze shoot werd weer georganiseerd door @ilovebreda, http://ilovebreda.nl
Ik ben voorlopig weer zoet met het bewerken van foto’s, maar ik popel om portretten te gaan schieten.

   
De lamp arriveerde uiteindelijk zaterdagavond na 18:00, we hebben hem een nachtje in de doos laten slapen.
Zondagmiddag hebben we weer met z’n 3tjes, de 2e lamp in elkaar gezet….binnen 10 minuten was het gepiept.
Tja en nu moet ik gaan leren om met studiolampen om te gaan, de Corsicaan gaat me op weg helpen en manlief is model.
Maar…manlief is niet zo volgzaam, de schurk, als ik een pose voorstel, zegt hij consequent: “Nee”. Hij heeft echter een excuus, hij is zichzelf niet, hij is nog steeds ziekjes. Na een bezoek aan de huisarts is hij aan de antibiotica gegaan, maar de boel werkt nog niet echt.
We hebben een studio ingericht in de huiskamer, plek zat en eettafel iets aan de kant. Het ziet er professioneel uit, dus…..er zal geheid wel kwaliteit geleverd gaan worden. Vanaf nu is Studio ‘CIAO’ geopend.

Nu nog mensen vinden en strikken als proefkonijn. Ik wordt door mijn ‘verslaving’ steeds brutaler, met de president heb ik eindelijk lef, dus ik sleep zoveel mogelijk mensen voor mijn lens. Zo ook mijn hulp, ze vond het maar niks dat ze niet opgemaakt was, ik vind haar beeldschoon zo.

 

We laten de boel een kleine 2 weken staan en hopelijk komen er zoveel mogelijk mensen langs die ik kan vangen……click!

Ik weet niet of jullie het al gezien hebben, maar ik heb op mijn startpagina een nieuw kopje geplaatst, met als titel: “Studio Ciao”, daar kunnen jullie de resultaten volgen.
Hopelijk, kan ik ooit eens van eventuele donaties van tevreden ‘gasten’, een echte portretlens aanschaffen.