Maurice zet kracht bij zijn woorden

Dag 32, Dinsdag

We pakten ons flink in, wij hadden geen zin meer in kou lijden. 

Niks geen rokjesdag dus, de jeans ging aan. 

Ik wilde een stevige wandeling gaan maken via een kustpaadje naar Benissa en manlief ging de andere kant uit. 

Ik kreeg het al snel te warm, veel te warm. Het is een pad langs de zee, tegen de rotsen aangeplakt en er was geen zuchtje wind, nou, dan weet je het wel. 

Gelukkig was ik zo slim geweest om water mee te nemen. 

Het was een prachtige wandeling en ik nam me voor om de volgende keer naar Moraira te lopen, wellicht met mijn broer (ja, die komt weer in April). 

Wat ik heel vervelend vind, is het feit dat het hier vergeven is van de processierupsen en dat schijnen gemene krengen te zijn voor mens en dier. Honden kunnen er zelfs door overlijden. 

Bij ons in Nederland zie je ze op de eikenbomen en hier kiezen ze de naaldbomen uit en daar staan er hier duizenden van. Een kreng heb ik geportretteerd, als bewijslast. 

De mimosa bloeit bijna en ik kon het niet laten om een takje af te breken en dat stak ik in mijn rugzakje. Op een geven moment kwam ik een Engels stel tegen en de heer zei: “there is something growing on your bag”. Oeps, het viel dus behoorlijk op, ik heb de tak gelukkig weg kunnen moffelen in de rugzak, buigzaam spul. Nu staat hij fier te wezen in een wijnfles, hopelijk komt de bloei erin.   

Manlief was naar de oude stad gelopen en daar was het steenkoud vertelde hij, de wind kon daar los gaan en er is veel schaduw in de smalle straatjes.

Op ons balkon was het heerlijk, de wind stond achter het gebouw, super. Het was zelfs iets te heet, dus we wisselden af met binnen op de bank. 

Opeens ging de bel, we schrokken ons te pleuris, de bel lijkt wel een sirene, Merlyn, (de Engelse dame van de gezellige verjaardags borrel) stond voor de deur. Ze nodigde ons uit voor een borrel in de club, haar man (een Nederlander, Jelle genaamd) was jarig, ze wilde hem verassen. 

Gezellig, wij erheen, hij zat met Nederlandse vrienden (uit Uden), uit te buiken met een biertje, ze waren uit eten geweest. Hij was echt verrast toen wij eraan kwamen en ja…….je kent het, het werd een lange, super gezellige, vloeibare borrel. 

Maurice zet kracht bij zijn woorden.

Gelukkig had ik al besloten om niet te koken haha, we snackten wat toen we thuis kwamen en doken het bed in. 

Dag 33, Woensdag

Manlief heeft slecht geslapen, dat is uitzonderlijk voor hem. Ik denk dat bier drinken niet zo geschikt is voor hem. Ik daarentegen, heb geslapen als een blok, aan een stuk, ongekend en geen centje pijn in het hoofd. 

We deden rustig aan, we hadden niets op de planning staan.

Eind van de ochtend deden we de boodschappen pas. Het was lekker weer, maar wel een fris windje, gelukkig was het op ons balkon goed toeven. 

We boffen zo met de ligging, ook is het zo leuk om de strandgangers/wandelaars, zwemmers, peddelaars, zeilers etc etc te observeren. 

We hebben een tijd terug geïnvesteerd in een goede verrekijker (een Nikon uiteraard) en loeren wat af met dat ding. Hopelijk zien we eens dolfijnen, die worden hier soms gezien.  

Na het avondeten ( homemade spaghetti bolognese ), ben ik met het beest naar de oude stad gelopen, ik ben foto’s gaan maken van de feestverlichting ter ere van Valentijnsdag. Het was heel leuk en leerzaam om het beest bij avond, met een hele hoge iso en uit de hand, te testen en uit te proberen. Ik ben zeer tevreden, het is echt een beest van een camera, wat ben ik blij met hem. 

Om een voorbeeld te geven: Hier een foto van het beest, lang niet perfect omdat je in deze situatie een statief moet gebruiken, deze is dus uit de hand. 

 2,5 sec belichting, Diafragma 22 en de Iso op 4000…….ONGELOOFLIJK toch?

Ciao. 

PS, voor de romantici onder ons, een fijne Valentijnsdag gewenst. Wij wilden eigenlijk uit eten gaan, maar toen we de prijzen zagen voor allerlei ‘rood spul’, besloten we saampjes op het balkon   te snacken en te proosten, maar…….. we kregen een intieme uitnodiging………

BY iPhone


Manlief heeft wat meer geleden

Dag 30, Zondag

Ik was vroeg wakker, ik had zin om in alle rust alvast wat foto’s te bewerken. 

Na de koffie ben ik begonnen en heb via wetransfer al enkele op kunnen sturen, morgen verder. (er staat inmiddels een foto in studio Ciao)

We kregen visite, ik moest het huis kuisen, dat was wel nodig, altijd heerlijk om dan een stok achter de deur te hebben, dan gebeurt er tenminste wat. 

Ik zit er wel over te denken om een ‘kuisvrouw’ te bestellen, zij hebben allerlei attributen en spullen om er echt weer iets van te maken. Heel vreemd, stofzuigers gebruiken ze hier niet, er wordt geveegd, pff.

Onze Calpese vrienden kwamen op de koffie en daarna gingen we eten in onze social club, zij waren erg benieuwd naar dit fenomeen. 

Het is eigenlijk ook best wel apart, dat we onze eigen horeca/ontmoetings gelegenheid hebben. Ook de ligging is fenomenaal.

De kok (Pablo, eigenlijk Pavel) en zijn vrouw Sammy, beide Bulgaars, zijn in dienst van de Vereniging van eigenaren en bestieren de club op een fantastische wijze. Ze worden door ons allen op handen gedragen, het zijn lieve zorgzame mensen en Pablo kan heerlijk koken. Altijd bedenkt hij wel weer iets. 

Ik had gehoord dat hij perfect ‘Iberico’ vlees kan bereiden, je moet het wel van tevoren aangeven, dan kan hij het vlees inkopen. 

Ik had een paar dagen geleden een tafeltje gereserveerd en gevraagd of hij dit vlees wilde inkopen. Iberico vlees, is van een zwart zwijn dat alleen maar eikels eet. Normaliter ben ik niet van het varkensvlees, eigenlijk helemaal niet vlees, maar ik had vele verhalen gehoord over deze delicatesse en onze vrienden en Maurice houden erg van vlees. 

Het was super lekker, we namen een menu del dia: 3x salade, en ik broccoli soep, haas van Iberico met pepersaus, frietjes met aïoli en als dessert, een huisgemaakte taart met allerlei verborgen smaakexplosies erin. 

Het was smullen en dat voor 13€ pp. 

Na deze culinaire happening togen onze vrienden naar hun villa voor de siësta en wij hebben de rest van de middag op ons balkon gebivakkeerd. Wij slapen alleen s’nachts. 

Dag 31, maandag

Vandaag hadden we vele klusjes om de dag mee te beginnen, een echte maandag dus. Ook kreeg het haar van manlief een snoeibeurt met de tondeuse, toch wel handig dat ik jarenlang op de buxussen heb kunnen oefenen. 

Het weer was niet op te porren, het bleef bewolkt en aan de frisse kant. 

Gelukkig is het licht hier nooit zo triest als in Nederland. 

We zijn toch nog een wandeling gaan maken, maar oh, wat waren we blij toen we weer thuis waren en een borrel konden nemen met de kachel aan. 

Manlief had wat meer geleden door zijn recent kale kop, haha. 

Geen zonsondergang dit maal, maar lekker op de bank met een (puzzel)boek en ondertussen stond onze ovenschotel te garen, hoe huiselijk kan je het hebben. 

Menu van de dag: ‘gratin’ van zoete aardappel, pompoen, wortel, ui, knof, room, ei, geraspte kaas. 

Het was uiterst smakelijk. 

En…we hadden een dessert, daar zijn we normaal niet van, maar in de Valentijn periode wordt je doodgegooid met allerlei verleidelijk zoetigs en we konden vanmorgen niet stevig in onze schoenen blijven staan en kochten een doos truffels met caramel en zeezout. TE lekker. 

Ciao. 

Erotische plant versus kerst ster

Dag 28, vrijdag 

Vannacht droomde ik dat de oude dame toch niet was overleden, maar wel nog steeds stervende was. We waren al tijden aan het waken en waren toe aan rust, ook dacht ik aan alle kosten die we reeds hadden gemaakt en dat dat allemaal weggegooid geld was. 

Helemaal confuus werd ik wakker en besefte dat de dame echt dood was en dat zij en wij, rust hadden, het was een nare droom die de hele dag is blijven hangen. 

Ik heb enorm veel gelopen vandaag, het was mooi, maar fris weer, dus ideaal wandelweer vond ik. 

Manlief dacht er anders over, hij is veel binnen geweest. 

Vanmiddag ben ik de penon op gegaan tot in de tunnel, het was gelukkig nog steeds een makkie voor een 71 jarige, ik heb er zelfs geen spierpijn aan overgehouden. Conditie blijkbaar goed. 

Menu van de dag: linzen pasta met rode paprika, ui, knof, wortel, courgette, lente-ui, tomaten en rundergehakt. Het was smullen, zeker met 13 km in de benen. 

Dag 29, Zaterdag. 

We zijn nu 4 weken hier, de weken zijn omgevlogen. Het bevalt ons wel, het overwinteren. 

Het was weer een bijzonder mooie dag met weinig wind, na de pap ging ik aan de wandel. Manlief had geen zin en ging aan de puzzel. 

Ik combineerde mijn wandeling met een bezoek aan de koffieleverancier en kocht er op de valreep ook een soort van erotische plant, die wilde ik gebruiken tijdens een shoot. 

Ja, ik had een shoot vandaag, maar ben de plant vergeten, we hebben ons toen maar beholpen met een kerstster. 

De shoot ging super, het model is ook wel beeldschoon en als bonus kwam haar vriend ook nog langs, een echte stoere Spanjaard. 

Het zoontje portretteren, was een ware uitdaging, mede omdat ik geen Spaans beheers en hij geen Engels en het ventje had energie voor 10. Maar ik heb toch een aardige buit, ik ben de eerste tijd zoet. 

Het is wel een opgave om foto’s op mijn kleine Macje te bewerken, dus het echte werk ga ik thuis doen. 

Over het beest ben ik zeer te spreken, wat kan hij werken met weinig licht. We hebben de shoot in het kantoor gedaan, met natuurlijk licht, zonder flits, het ging uitstekend. 

Als ik toestemming krijg om wat foto’s te plaatsen, zal ik zo snel mogelijk op ‘studio Ciao’ publiceren.

De rest van de middag hebben we geluierd op ons balkon. 

Menu van de dag: Pompoensoep met kruidenkaas, alles op.

Ciao. 


Baardmannen, verzamel U.

Dag 26, Woensdag

Het was stralend weer, rokjesdag, dus na de ochtendrituelen, togen we licht gekleed naar de oude stad. We bezochten de vlooienmarkt, altijd leuk om koppen te schieten en evt een attribuut voor de portretfotografie te scoren. 

De sfeer was er opperbest, ik schoot wat leuke plaatjes, maar verder niets bijzonders, de volgende keer beter. 

We liepen verder naar een winkelcentrum, even loeren bij de Mango……niets naar onze harten. 

Nu drongen we echt de oude stad in en genoten van de lome sfeer, de straatjes, de trappen en de leuke huisjes. Het gekke is dat je hier maar weinig toeristen ziet. 

Elke verleiding, in de zin van zonnige terrasjes, barretjes, hebben we kunnen weerstaan, maar toen we langs Springfield liepen, wilde manlief persé naar binnen. 

En ja hoor, raak, manlief kocht 2 polo’s voor €13,00 en ik een spijkerjasje en een jurk voor 30€. Altijd weer leuk als je goed slaagt voor weinig. 

Met een big smile liepen we weer naar beneden, naar de kust. Het was uiterst aangenaam op de boulevard en alle terrassen zaten vol, maar wij liepen gewoon naar huis.

Lekker lunchen op ons balkon, wat wil je nog meer, en daarna nog even wat zonnen. 

Ik ging uiteindelijk toch weer op stap met het beest, manlief had geen zin meer om het pand te verlaten. Dat was maar goed ook, want er werd pardoes een nieuw ‘kastje’ voor de satelliet tv bezorgd. Dat hadden we echt niet meer verwacht, nu kan manlief eindelijk lekker zappen en evt een programma bekijken zonder uitval. Grote blij dus voor hem, mij interesseert het niet zo, ik heb mijn boeken. Ik heb net een boek van Isa Hoes gelezen, ik bewonder haar als actrice, maar niet echt als schrijfster. 

Nu zit ik weer in een crimi, van Nesbø dit keer. 

Ik heb tijdens mijn wandeling enkele mooie platen kunnen schieten, oa een snorkelaar die uit het water kwam, behangen met octopussen, volgens mij had hij met een harpoen gewerkt, stoere Harley rijders en vissers en……een portret van een mooie ‘kop’ (zie kopje straatportretten), met schroom heb ik hem gevraagd om te poseren, ik moet echt wat meer lef krijgen. 

Ik kwam Maya nog tegen, ze stond op het punt van vertrek naar Nederland. 

Wat een mooie dag

Menu van de dag, courgette, ui, knof, broccoli, kalkoenfilet, champignons en quinoa met kruidenmix. Het was smullen kan ik jullie vertellen. 

Dag 27, donderdag

Een prachtige dag kondigde zich aan, wat een bofkonten zijn we met weer een rokjesdag. 

We hadden een forse boodschappenlijst, we waren door de voorraden heen, dus we togen naar de Lidl en sloegen flink in. 

Na het opbergen van de waren, ging ik naar het bureau om alvast een lading euro’s te brengen. We huren zwart blijkt nu, en moeten contant betalen. De eigenaar van ons appartement is een Rus, deze komt zaterdag alvast wat incasseren, vandaar. 

Zaterdag as heb ik een shoot met Rachel van het bureau en haar zoontje, ik kon dus meteen wat dingen doorspreken. 

Hierna ging ik aan de wandel, met het beest. Manlief ging naar de oude stad. 

Ik liep stevig door op de boulevard, zo lekker om mijn eigen tempo te kunnen lopen. Ondertussen scan ik de mensen om me heen, op zoek naar een mooie kop. En ja hoor, ik zag er een, een baardman die ik graag wilde schieten, dat wordt een leuk thema: ‘baardmannen’. 

Ik vroeg of ik hem mocht portretteren en het mocht. Super, mijn buit van de dag was binnen. 

Met een big smile liep ik verder, en warempel daar liepen onze vrienden met hondje Lola, ze waren op weg naar een terras en vroegen of ik ook van de partij wilden zijn.  

Ik was sterk en zei dat ik mijn stappen moest maken en liep na een kort praatje stevig door. 

Op de terugweg, zag ik ze nog op het terras zitten en dacht; even een praatje. 

Had je gedacht, het werden veel praatjes en een wijntje, zoo gezellig. 

Ik verzuchtte: “het lijkt wel vakantie”. 

Manlief was totaal niet verbaasd dat ik wat later thuis kwam, hij dacht al dat ik iemand was tegengekomen. Het is hier net een dorp, je komt altijd weer een bekende tegen. 

Na de lunch, zijn we samen aan  de wandel gegaan, heel relaxed, een wandeling langs de penon. Weer zag ik snorkelaars uit de zee rijzen met octopussen. Weer gevangen met een harpoen, ik vraag me echt af, of dat mag hier. 

Ik kwam een klein kindje tegen dat me een zaad balletje gaf alsof het zijn grootste schat was, later gaf ik hem een schelp. Ik zal dat verrukte gezichtje nooit vergeten. Dat zijn van die ontroerend magische ontmoetingen die ik koester. 

Het was een heerlijke wandeling. 

We hebben tot zonsondergang op het balkon gezeten en genoten. 

Menu van de dag prei, ui, knof, kruiden, witte bonen en pastinaak burgers. Ciao. 


In gepaste stilte namen we een slok op Harry

Dag 24, Maandag

Heerlijk geslapen, alweer. 

Maandag, wasdag, dus de bedden afgehaald, handdoeken verzameld en bij het bureau geruild voor schoon goed en dat is het, bureau kan de was doen. 

De ochtend was zo voorbij door allerlei klusjes en boodschappen. 

We hadden een afspraak gemaakt om Maya te gaan bezoeken in haar appartement. 

Toen we aan kwamen lopen, stond ze al op haar balkon te wachten. Ze logeert aan het eind van nieuw Calpe, dus best wel een eindje van de oude stad, maar zij heeft als voordeel dat ze twee grote supermarkten in de buurt heeft, waaronder onze koffie leverancier. 

Het werd een gezellige middag bij Maya, ze heeft zoveel te vertellen. Het is een bijzonder moedige vrouw, ondanks haar reuma geniet ze van het leven en probeert ze weer gezond te worden. Petje af voor haar. 

Na de visite zijn we uiteraard meteen koffie gaan kopen, handig. 

Het was inmiddels behoorlijk fris en we zetten er stevig de pas in, maar ohhhh, het tempo van manlief is niet meer wat het geweest is, soms heb ik het wel moeilijk om me in te houden. 

Daarom hebben we afgesproken, dat ik zeker eenmaal per dag alleen aan de wandel ga. Als we samen zijn, hou ik me keurig in. 

We waren wat aan de late kant, dus ik koos voor makkelijk koken en maakte snel een soepje van ui, knof, kruiden, broccoli, kalkoenfilet en witte bonen uit een pot. Het smaakte ons wonderwel. 

Na nogmaals een klacht over de zgn satelliet-tv is ons beloofd dat er gehandeld ging worden, maar gisteren hebben we niemand gezien, dus manlief moest zich wederom behelpen met de Duitser die constant hapert, hij dreigt er zelfs aan gewend te raken. 

Ik lees enorm veel, gevarieerd, zo ben ik nu, na ‘de beschermengel’ van Coelho, begonnen aan een spannende crimi. Manlief puzzelt meer dan vorig jaar, dus ik vrees dat zijn nieuwe boekje wat sneller vol zal zijn. Ik weet denkelijk een manier om nog een boekje te bemachtigen. 

Dag 25, Dinsdag

Tjonge, weer zo’n heerlijke nacht, ik kan er geen genoeg van krijgen om het te vermelden, voor mij is het enorm bijzonder. 

Het was strakblauw met weinig wind, dus ik ging aan de wandel na de pap.

Manlief wilde nog even lekker puzzelen. 

Licht gekleed, begon ik aan mijn wandeling, uiteraard in het gezelschap van het beest. Eenmaal op de boulevard kwam ik het echtpaar tegen dat het gezellige feest had gegeven, zij lopen ook elke dag dit rondje, vertelden ze. Ze vroegen naar Maurice en dachten dat hij het ontbijt aan het voorbereiden was, ze moesten eens weten., hij kan nog geen ei koken.

Op de terugweg liep ik langs de zee, heerlijk, maar je moet wel verdomd goed uitkijken dat de zee niet je schoenen vult. 

Ik kwam nogmaals bekenden tegen, mensen die we vorig jaar hadden ontmoet, we kletsten even lekker bij en spraken af om eens een wijntje te doen. 

Bezweet kwam ik thuis en was stomverbaasd dat manlief nog niet op het balkon zat, hij had niet in de gaten dat dat inmiddels zeer aangenaam was. 

We hebben geluncht op het balkon en er nog even heerlijk zitten te koekeloeren. 

Ik heb de voorbereidingen getroffen voor de pastinaak burgers, een heel gedoe omdat ik geen mixer heb, dus het werd hakwerk. 

We besloten toch nog in de benen te klimmen en er een uurtje op uit te trekken. 

Het was genieten, het was rokjesdag, ongekend zomers. 

We kwamen de stoere man met panty’s, hakken, vrouw en hond ook weer tegen, ook zij genoten. 

Manlief stelde aan het eind van de wandeling voor om een wijntje bij de social club te doen. 

Zo gezegd, zo gedaan, onze Duitse buurman met hond ‘Harry’ kwam ook opdagen. ‘Harry’ is ziek vertelde hij, blaasontsteking, hij is oud en zal het niet lang meer maken. We namen allen in gepaste stilte een slok op Harry. Even later kwam de vriend van onze Duitse buurman met zijn hond, het was afgesproken werk, ze komen elke dag om 16:00 daar bij elkaar om een biertje te drinken. Voor de analen; de hond van de vriend is doof, ook daar hebben we een slok op genomen. 

Na een wijntje gingen wij naar boven om vervolgens met een water wijntje op ons balkon verder te genieten, geen straf kan ik u vertellen. 

Toen de zon onder ging bakte ik de burgers en we hebben onze vingers net niet opgegeten. 

Recept burgers: 3 geraspte pastinaken, 2 eieren, geraspte kaas, room, kruidenmix, peterselie, nootmuskaat, havermeel, (thuis gebruik ik boekweitmeel). Alles mengen en er burgers van vormen, en dan bakken als een normale burger (15a20min). 

Het was een waar eetfestijn. 

Ciao

Vloeibare Dagen

Dag 22, Zaterdag. 

Vannacht heb ik even wakker gelegen en heb mijn stinkende best gedaan om mijn gedachten uit te schakelen. Dat is me uiteindelijk gelukt, ik viel weer in een diepe slaap en…….werd pas om 08:15 uitgerust wakker. 

We hebben op ons dooie gemakje de dag gestart, dat is zoooo relaxed. 

Ik ben hier nog geen keer vroeg aan de wandel gegaan, dat is mijn onthaasting en het gaat me zeer goed af. 

We hadden de tijd, we hoefden pas om 14:00 uur in het restaurant te zijn. 

In een half uurtje liepen we erheen, onze vrienden zaten er al en Paul riep me meteen bij zich en liet me een fles wodka caramel zien. Hij had goed gezocht in diverse winkels en warempel in onze Consum, waar we altijd de koffie kopen hadden ze hem, we hebben er al die keren overheen gekeken. Zo blij met die fles en….ik kreeg ook een pot geraniums, om hier in Calpe lekker achter te gaan zitten met die wodka. Nou, zeg nou zelf, wat wil je nog meer in dit overwinter paradijs?

Wat een lieve originele cadeautjes. 

We bestelden allen het menu van de chef, ik at vissoep, eendenborst in portsaus en amandeltaart. En manlief meloen met Iberico ham, ribeye met groentjes en friet en crème Catalan. Het smaakte ons allen goddelijk.

Het was weer heel gezellig. Wat een leuke 2e verjaar dag. 

Thuis konden we nog even achter de geraniums op het balkon gaan zitten gluren in het zonnetje. Maar rond 18:00 gingen we naar binnen, er zit een flinke storm aan te komen met wat lagere temperaturen. We gaan het zien en beleven. 

Dag 23, Zondag

Geslapen als een roosje, zou ik nou eindelijk weer kunnen slapen?

We brachten saampjes een aangename ochtend door met lezen, luieren en puzzelen en rond 13:00 liepen we afgestoft en wel, in ons goeie goed naar de social club. 

We werden allerhartelijkst ontvangen door de jarige en haar man en mochten plaats nemen aan een feestelijke tafel met allerlei heerlijkheden, met een gevarieerd gezelschap rondom. Onze Engelse vrienden waren er ook met hondje Charly onder de tafel. Charly had om de feestvreugde te verhogen een zwart strikje om. 

We voelden ons gelijk thuis in het gemêleerde gezelschap en navenant de drankjes ingenomen werden, namen de gesprekken toe. 

We hadden bedacht dat we een uurtje zouden blijven, maar uiteindelijk werden het er 5, zo gezellig was het. 

We hebben vele mensen leren kennen, oa, een Engelse rechercheur in ruste in een Armani pak met een lieftallige vrouw, een lerares Spaans van Vlaamse origine met man, een Vlaamse laborante, een Nederlandse vastgoedman, een schrijver en nog meer aardige mensen. Het was een onverwachte leuke middag vol met bijzondere ontmoetingen. 

Eigenlijk mochten we nog niet weg van de jarige, maar wij vonden het welletjes, de alcohol had zijn hoogtepunt bereikt, ik was al getuige van een soort van ‘dog’ fight tussen twee baasjes. 

Eenmaal thuis, aten we nog wat restjes en evalueerden de middag. 

Het was wederom een topdag en van die storm????, hebben wij niets gemerkt, en gelopen?????, ook niet. 

Ciao. 

Een dame op leeftijd

Dag 20, donderdag

Beatrix is jarig, ze is 81 geworden, ik word morgen 71. Heb er best wel zin in, we gaan uit eten en manlief heeft zowaar cadeautjes gekocht. 

Overmorgen vieren we mijn verjaardag met onze vrienden in restaurant la Fosa. 

En zondag hebben we een verjaarsborrel van de Engelse dame (van de iPad pro), ze hebben als dank voor de harde reset ons ook uitgenodigd in de social club, er komen nog wat mensen en zij vonden het leuk voor ons om mensen te leren kennen hier. In stilte vier ik dan ook mijn verjaardag nog lichtjes. 

Wat een gefeest gaat dat worden. 

Elk jaar koop ik een verjaardagsjurk, zo ook vandaag, manlief had er een gezien in een etalage.

Na de ochtendrituelen en de boodschappen, liepen we naar de oude stad. Onderweg brachten we een bezoek aan een internetbedrijf om het tv probleem proberen op te lossen, we willen er best voor betalen. 

De man bleek Nederlands te spreken en ons verhuur bureau te kennen, hij had wat oplossingen en zal contact opnemen met het bureau. We hebben een zaadje geplant, of ie aanslaat moet blijken, meer kunnen we niet doen. 

We liepen hoopvol verder naar een winkel die vast en zeker elektrische tandenborstels verkocht, en ja hoor, zelfs een echte Braun. Manlief kan weer poetsen. 

Toen naar de winkel van de jurk die manlief had gespot, de jurk hing niet meer in de etalage, toch stapten we naar binnen en wonder, hij was er nog en verhip, ik vond hem meteen ook leuk. En…hij past nog ook, ik heb hem gekocht. 

De verkoopster haalde pardoes nog een jurk uit een juist aangekomen doos met de nieuwe collectie, ze vond die ook wel wat voor mij, wij ook en hij past en ja, we hebben die ook gekocht 

Had ik zomaar ineens twee jurken. Big spending?, vinden wij niet, we betaalden 44€ voor beide jurken.

Grote blij. Op weg naar huis, ontdekten we nog een Biowinkel en warempel, daar hadden ze pastinaken. Die kochten we ook, ik ga over een paar dagen pastinaak burgers maken, hmmmmm.

Met een big smile en een grote buit kwamen we thuis.  

Inmiddels scheen de zon, zoals vaak aan het eind van de middag en wij doken het balkon op, we hebben nog zeker een uur kunnen genieten van de zon, de lachende meeuwen, de snaaiende musjes en de golfsurfers. Het leven is hier meer dan goed. 

Menu van de dag, gratin van zoete aardappel, courgette, kaas, ei, room, kruidenmix, witte ui en knof. Het was weer smullen geblazen. 

Na een kleintje wodka caramel, ben ik het bed in gedoken om in een nacht een jaar ouder te gaan worden, manlief keek nog even tv, de Duitse haperende zender. 

Dag 21, vrijdag 1 Februari, mijn verjaardag. 

Ik werd wakker en was 71 jaar, een dame op leeftijd. 

Bij de koffie genoot ik van al jullie lieve berichtjes, mailtjes en zelfs telefoontjes. Dit is eigenlijk de hele dag doorgegaan, zo leuk. 

Van manlief kreeg ik, hoe kan het ook anders, een fles gin, een sixpack tonic en een fles cava, dat gaat feesten worden he? 

Ook kreeg ik een pincet, en dat vond ik enorm attent, ik was hem vergeten en jullie weten, oude vrouwen krijgen geregeld een soort van baardhaar of een kattige snorhaar en die moet er wel uit he? Manlief vindt dat ik mijn baard eigenlijk moet scheren haha. 

Er stond een flinke wind en het was wat miezerig, maar toch gingen we alvorens te gaan eten, een terrasje pakken met…..gin tonic, uiteraard. Zo nu en dan piepte de zon er even door. 

Lichtelijk beneveld, liepen we naar de oude stad, naar het restaurant; ‘Kanalla’, we hadden gereserveerd. Een super modern en vooral goed urban restaurant. 

We namen een menu, manlief had gesmolten kaas, met tomaat en spekjes, als voorgerecht en ik spinazie kroketjes. 

Als hoofdgerecht had ik pasta met langoustines en manlief wraps met groente vlees prutje. 

Als dessert hadden we een special van de kok, mango mousse met stukjes ananas op een bedje van kruimelkoek. Ik at dit helemaal op zo lekker was het, maar wel dom, ik zat al zo vol. 

Maar gelukkig moesten we nog een half uurtje naar huis lopen. 

Eenmaal thuis, genoten we op ons balkon verder van de zon en het zeevertier, en de kids kwamen ook nog even langs op face time. 

Voor alle duidelijkheid, ik dronk water en manlief kon nu wat wijntjes doen. 

Het was een super leuke verjaardag. 

Ciao. 

Het is werkelijk de dag van de wonderen

Dag 18, dinsdag

Niet best geslapen, we moesten nog wennen. Een andere ‘lig’ richting, andere geluiden (oa een knus tikkende wandklok), ander matras en noem maar op, jullie kennen het wel. 

Ik ben vroeg uit de veren gegaan. 

Nadat de vissersboten waren uitgevaren, werkte mijn hersen al weer op volle toeren, zo bedacht ik een boodschappenlijst en wat we zouden gaan eten.

Daarna ben ik lekker gaan lezen, want, geen internet om te feuden, mijn tegenspelers moeten maar even geduld hebben. 

Het was wennen met de ochtendrituelen, alles is toch weer anders.

Ik wilde een opgespaard wasje draaien en…ja hoor, ook de wasmachine deed het niet, grrr.

We gingen bij de Lidl flink wat boodschappen doen omdat we de laatste dagen alles hadden geconsumeerd, want we wilden zo min mogelijk meesleuren naar B34. 

Het was wat aan de koude kant, helaas. 

Toen we echt geïnstalleerd waren, gingen we naar het verhuurbureau met de vraag;, hoe lossen we het wifiprobleem op, het tv probleem en hoe laten we de wasmachine zijn werk doen. 

Om een lang verhaal kort te maken, niets is opgelost, er wordt aan gewerkt, grrrrr.

Ik zei nog lachend dat we de afwasmachine nog niet geprobeerd hadden, wellicht doet hij het ook niet. We zullen zien. 

We hadden vandaag een borrelafspraakje met Maya, ter gelegenheid van ons beider verjaardag (ik op 1 Februari pas hoor), dus ik maakte alvast een stevige lunch, want als we wat later thuis waren, dan had ik zeker geen zin meer om te koken. 

Menu van de dag; 

preisoep, met ui, kip en linzen. Superlekker en zeker vullend voor de rest van de dag. 

Het werd een gezellige borrel, als ‘verjaars’ uitspatting nam ik weer een gin tonic met komkommer, geneverbessen en rozenblaadjes, zooo lekker. 

Het was heel gezellig met Maya, een bereisde en spirituele vrouw. We hadden geen gebrek aan gespreksstof. 

Eenmaal weer thuis, las ik mijn boek uit en manlief ontdekte een Duitse zender op de tv, dat kan hij beter volgen dan Spaans, helaas valt deze zender constant uit. 

Dag 19, woensdag

We hebben zeer goed geslapen, we zijn wat dat betreft ingeburgerd. 

Terwijl manlief op het toilet zat, draaide hij wat aan de knoppen van de wasmachine, die zowat tegen je knieën staat, en opeens werd het ding levend en begon zomaar te wassen. Gelukkig zat de was en de klont er nog in. Hoera, later bleek het wel om een ‘koude’ was te gaan, maar daar doen we het nu maar even mee. 

Manlief wilde na het zorgvuldig elektrisch poetsen van zijn tanden, het apparaat uit zetten, maar dat ging niet. Het ding bleef luid zoemend roteren, hij kon niet meer uit gezet worden. 

Op het balkon is de Braun na 1 uur vechten voor zijn leven, luidruchtig overleden. Weer iets kapot dus. 

Gelukkig kregen we visite en vergaten het niet werkende internet, de televisie, de wasmachine en de dode elektrische tandenborstel. Onze lieve Calpese vrienden kwamen ons nieuwe appartement bewonderen. 

Uiteraard waren ze net zo enthousiast als wij en wij namen er een koffie op met een ‘pastel de nata’, een Portugese lekkernij.  

Het werd weer een gezellige happening, ongelofelijk dat je mensen treft waar je zo’n klik mee hebt. 

Uiteraard moest deze ochtend weer bezegeld worden met een ‘vloeibaar’ etentje.

We gingen naar ‘Dracula’, een Roemeens restaurantje in onze straat. Wij waren er vorig jaar al een paar maal geweest, dus we konden het van harte aanbevelen. 

We werden niet teleurgesteld, het was genieten daar. 

Manlief en ik aten goulash, Fenny at tournedos en Paul ‘Sarmale’ (koolrolletjes met een prutje van rijst en vlees). 

Wat een meeting weer, we hebben gebrainstormd over de mogelijkheden om hier te gaan wonen en ons huis in Nederland te verhuren. Wordt vervolgd. 

Eenmaal thuis, wachtte ons een verrassing, er lag een papiertje met de tekst; ‘internet now working’. En warempel, het is nog waar ook, wat een service. Zooo blij, zonder internet kun je weinig. 

Het was inmiddels schitterend weer, 18 graden en weinig wind, dus we gingen op stap, ik naar de oude stad en manlief naar de flamingo’s. 

Rond 17:00 uur troffen we elkaar weer op ons balkon, onze missies waren geslaagd, dus……weer borreltijd. 

Bij de eerste slok, ging onze deurbel, ik deed open en zag twee potige kerels met een wasmachine voor de deur staan. Het is werkelijk de dag van de wonderen. 

Het overwinter feest gaat nu echt beginnen, kan ik jullie verzekeren. 

Alleen de tv is nog een dingetje voor manlief, morgen gaan we naar een bedrijf om te kijken of we voor drie maanden iets kunnen regelen zodat manlief toch relaxed naar zijn wielrenners kan kijken. 

Ciao


Een Harde Reset

Dag 16, zondag

De laatste dag in appartement A21, we doen heel rustig aan, maar in ons achterhoofd speelt de aanstaande verhuis, de logistiek wordt bedacht. 

Het is schitterend weer, met een voor ons balkon gunstige wind.  

We lezen en puzzelen, wippen zo nu en dan even de zon in en aan het eind van de middag, ga ik mijn stappen zetten. 

Manlief blijft thuis, hij heeft een wondje aan zijn voet en wil dat niet verder kapot lopen, hij mag een paar dagen vrij nemen.

Menu van de dag; pasta van kikkererwten, met prei, ui, paprika, knof, kruidenmix, tomatensaus (zelf gemaakt van verse tomaten) en kalkoensnippers. 

Dag 17, maandag

De dag van de verhuis. We nemen de tijd voor de ochtendrituelen want we hoeven pas rond 12 uur uit het appartement. We moeten dan waarschijnlijk nog tijd doden in de social club, tot ons nieuwe appartement instap klaar is. Geen probleem, kunnen we er hopelijk gelijk lunchen. 

Manlief ging aan het eind van de ochtend, de sleutels alvast ophalen en ging even naar het nieuwe appartement (B34), de schoonmaakster was net begonnen en beloofde om eerst de slaapkamer gereed te maken zodat we onze spullen al in die kamer konden zetten. Top. 

Op de terugweg trof hij beneden in de hal, een alleraardigst Nederlands/Engels stel die problemen hadden met hun IPad Pro, hij nam ze mee naar mij, ik zou het wel kunnen oplossen had hij hen verzekerd. 

Gelukkig wist ik raad en na een harde reset, werkte alles weer als vanouds. Heerlijk als je iemand zo kan helpen. 

En zo leerden we weer mensen kennen in ons complex, leuk. 

..De verhuis verliep soepel, we zetten de koffers, tassen en het boodschappenkarretje in de slaapkamer, bedankte de schoonmaakster en lieten haar rustig het appartement verder in orde brengen. 

Wij gingen naar de social club, namen plaats op het zonnige terras en bestelden een wijntje, dat hadden we wel verdiend vonden we. 

Op een gegeven moment kwamen heerlijke etensgeuren ons tegenmoet, ‘zijn ze hier nou zo lekker aan het koken?’, vroegen we ons af. We vroegen het aan Sammy, de uitbaatster, en kregen te horen dat er moussaka werd bereid, het zou nog een half uurtje duren voor het klaar was. We bedachten ons geen moment en bestelden alvast 2 porties. 

Ons wachten werd beloond, het werd een heerlijke lunch en nog goedkoop ook. We betaalden voor 4 wijn, 1 flesje water, brood met aïoli en 2x kakelverse, goddelijke porties moussaka, 18€. 

Tja en toen moesten we flink aan de bak, met volle buikjes, in een alcoholische roes, moesten we uitpakken en inruimen. Pffff, dat viel ons wel tegen hoor. 

Maar….het appartement is ook weer top. 

De tv heeft echter alleen maar Spaanse zenders en de WiFi doet het, maar er is geen internet. Morgen maar even naar het verhuur bureau, wellicht is er een oplossing. Dit verslag zal ik via mijn hotspot plaatsen, no worry. 

We hebben nog een uurtje op het balkon genoten van de ondergaande zon, wat een rijkdom.

Ik ben gaan lezen en manlief keek naar een Spaans programma, hij deed net of ie het snapte. Oléé.

Ciao. 

De Marmot wordt gezekerd

Tja en dan hoor je een paar dagen helemaal niks van ons, het kon zomaar gebeuren. 

De dagen rijgen zich zeer aangenaam aaneen en er gebeurt weinig sensationeels om te melden, dus zal ik jullie niet meer elke dag lastig vallen met geneuzel en nu een kort verslagje van de onbeschreven dagen neerpennen, is vooral voor onszelf leuk. 

Dag 13

Geen nieuws, goed nieuws. Het was weer een dag die we goed benut hebben. Wel een harde wind, dus de marmot moest gezekerd worden. Als die afgewaaid was, had ik beslist iets sensationeels te melden. Dit is me eens in Utrecht overkomen, ik kreeg van de zenuwen de slappe lach. 

We hebben vandaag onze stappen gezet, top. 

Geborreld op het balkon in de avondzon, dat is enorm genieten. Het avondmaal bestond uit restjes. 

Dag 14

Prachtig weer, 21 graden, weinig wind. We kregen een mailtje van die aardige Hindoestaanse dame die we op de boulevard waren tegengekomen, inmiddels hebben we een afspraakje gemaakt om samen wat te gaan drinken. 

We hebben vele balkonmomentjes gepakt, maar ook een mooie wandeling gemaakt samen, uiteraard met onze camera’s. Op de terugweg gingen we even bij de social club langs, ik wilde eens kijken of ik een geschikte plek zag voor het maken van portretten, gegadigden genoeg. 

De plek is gevonden hoor en ook een plaatsgenoot, Lia uit Breda, ze zat met onze Engelse vrienden, Diana en Ian te borrelen, hondje Charly lag er luxe bij op een dekentje. 

Lia blijkt weer een vriendin van mijn Markdal vriendin te zijn, wat is de wereld klein. 

We werden meteen uitgenodigd om mee te borrelen, maar…….we bleven sterk, we wilden naar huis om te koken, ik was van plan om een heerlijke ovenschotel te maken, daar hadden we ons al de hele dag op verheugd. 

We hebben echter wel een afspraak gemaakt om met zijn allen te gaan borrelen.

Voor de lekkerbekken onder ons, het recept van de ovenschotel:

Zoete aardappels in plakjes met uien, knof, kruidenmix, room, 2 eieren, geraspte kaas door elkaar mengen en een uurtje in een matig warme oven zetten, je voelt vanzelf wel wanneer de aardappels zacht zijn. 

Het smaakte ons fantastisch en wat waren we trots dat we ons niet tot borrelen hebben laten verleiden.  

Dag 15

We bezochten de markt, altijd leuk voor een keertje, maar uiteindelijk valt die ook weer tegen, ouwbollige kleding en niets aparts. Maar……de churros kraam was er, we hebben weer staan smullen hoor. 

Er liep een trotse man met hoed, met een korte broek, panty’s en hoge hakken, stevig gearmd met zijn vrouw langs de kramen. Hij werd achter zijn rug uitgelachen en besproken. Wij vonden het stoer, ook van zijn vrouw, als je die drang hebt om op zijn tijd zo rond te kunnen lopen, dan neem ik mijn petje ervoor af hoor, gewoon doen, chapeau!

De temperatuur was prima, 20 graden, maar er stond een behoorlijke wind. Wij gingen toch aan de wandel en onze camera’s genoten van de kleurrijke kite surfers. 

Wederom, borrel op het balkon, ondanks de wind. 

Menu van de dag; quinoa met courgette, paprika, ui, knof en kipfilet. Zeer smakelijk. 

Ciao.