Afscheid nemen, is niet echt mijn ding

Dag 101, Dinsdag, 23 April.

De laatste dag is aangebroken, we voelen ons weemoedig. Afscheid nemen is niet zo mijn ding. Maar…het is niet anders, dus we gingen aan de slag en begonnen te pakken. 

Het ging best wel snel omdat we alles al hadden georganiseerd.

Ik maakte mijn laatste wandeling en nam, in mijn hoofd, heel bewust afscheid van de zee, het strand, de boulevard, de sfeer, de heerlijke lucht, de meeuwen etc etc. 

Rond 11 uur kwam Paul afscheid nemen, we dronken een koffie in de club en bespraken de afgelopen 3 maanden. 

Niemand had kunnen vermoeden dat Fenny al zo ziek was toen we naar Jalon gingen samen. 

Wat is er veel gebeurd in deze maanden. 

Fenny sterkt al wat aan, maar Paul heeft erg veel pijn in zijn benen. 

Wat is kanker toch een rotziekte, een insluiper, een gluiper, het is zo oneerlijk dat zij beiden getroffen zijn door die rotzak. 

Het deed ons goed Paul te zien en we spraken de hoop uit dat we volgend jaar de beest gaan uithangen.  

Toen Paul wegging, bleef ik nog even in de club om wat portretten te maken van de uitbaters Sammy en Pablo, en hun zoon Toni. Zij hebben zo veel voor ons gedaan en op deze manier kon ik onze dankbaarheid tonen. 

We pakten de laatste dingetjes in het boodschappenkarretje en brachten dat naar een van de kantoren en namen afscheid van de uiterst hartelijke mensen en later liepen we met de volgepropte ‘Chinese’ koffer naar het andere bureau en namen daar ook afscheid van bijzonder hartelijke mensen. 

Alles was gedaan, dus tijd voor een feestje, een afscheidsfeestje in de club. 

Het werd een gezellig en vloeibaar afscheid met M&J, JJ en zelfs de schrijver en zijn vrouw lieten hun doodzieke hondje eventjes alleen om snel een wijntje met ons te doen. 

Tja, en toen was het tijd om echt afscheid te nemen van onze lieve vrienden, wat hebben we een geweldig fijne tijd met elkaar gehad. Gelukkig gaan we M&J nog zien als ze even in Nederland zijn in Juni en J&J wonen in de buurt, dus ook hen gaan we zien. Fijn idee, niet zo’n definitief afscheid gelukkig. 

Doodmoe en vol emoties gingen we vroeg naar bed, want om half 5 zou de wekker alweer gaan. 

Dag 102, Woensdag, 24 April

Vlak voor de wekker afging, stond ik op, eigenlijk was het voor mij bijna de normale ‘opsta’ tijd.

Binnen een uur stonden we bij de oppik plaats. Het busje kwam 5 minuten te laat en zat al aardig vol met slaperige koppies. 

We reden in een uur naar Alicante AirPort. 

Alles verliep verder perfect en snel, dus we hadden ruimschoots de tijd om te ontbijten en een stevige koffie te drinken. 

De vlucht ging gesmeerd, manlief sliep wat en ik las een crimi en keek regelmatig op de iphone (kaarten) om te zien waar we vlogen, zo leuk om je zelf te volgen. Toen we net boven Breda vlogen, zat ik dan ook klaar om een foto te nemen haha. 

We hadden heel snel de koffers en waren uiteindelijk een half uur vroeger dan afgesproken met de taxi, maar…de taxi was er al, wat een service, hij had een correcte berekening gemaakt met het vluchtnr. 

Om half 2 betraden we ons huis en werden verwelkomd door 2 vazen vol vrolijke tulpen, een schilderijtje, een roos en een lief kaartje. De kleinkinderen waren na ons berichtje binnen no time bij ons, heerlijk om ze weer te knuffelen en bij te kletsen. Wat hadden de dames weer veel te vertellen. 

Later liepen we met z’n 4en naar ons stamcafé ‘Moeke’ om daar ook dochterlief en ideale schoonzoon te treffen. 

Wederom werd het een vloeibare happening en aten we te veel. Maar…..het was ongelofelijk gezellig en knus en….. we zijn weer helemaal op de hoogte. 

Het is toch ook leuk om thuis te zijn. Ciao. 


Honden weer

Dag 100, Maandag, 2e Paasdag

Ik was veel te vroeg wakker (02:30) en ik begon meteen te malen over het naderende vertrek. Overdenkingen wat ons deze dagen te doen staat etc etc. Het lukte me niet om weer in slaap te vallen, mijn brein was te druk. 

Uiteindelijk ben ik na veel gedraai, om half 6 opgestaan. 

Wij en nog wat koppels, waaronder M&J, zouden een paasborrel hebben bij de schrijver en zijn vrouw. Helaas moesten ze het afgelasten omdat hun hondje Gem, erg ziek is. Ze vrezen voor zijn leven, Gem is 14 jaar en dat is heel oud voor een hondje. Zo triest voor hen. 

Nu hadden we opeens een vrije dag voor ons liggen, geen probleem, we besloten om van de rust te genieten en al wat in te gaan pakken. 

En……..ik draaide twee machines, zodat ik schone kleding mee terug kan nemen, super relaxed toch?

Het regende nog steeds en grijs was het ook, maar toch maakte ik in de stromende regen mijn wandeling. Het deed me goed, ik had weer energie opgedaan. 

Ik heb mijn koffer al gevuld, zodat ik morgen niet hoef te stressen en tijd heb om her en der afscheid te nemen. 

Van alle restjes heb ik een super gezonde omelette gebakken. 

De ongeopende levensmiddelen geef ik aan Merlyn, zij zijn nog hier tot eind Mei. 

We hebben genoten van deze onverwachte rustige dag. Ciao. 

Honden Weer

Pasen vieren in grauwe grijzigheid

Dag 98, Paas Zaterdag 20 April

Fris en fruitig werden we wakker en keken meteen naar buiten. Het was grauw en grijs en het bliksemde. Dat vond ik wel gaaf, dus ik schoot meteen het balkon op, helaas waren er geen flitsen, maar lichten. Geen bal aan, geen gave foto’s dus. 

Het regende gestaag, ik dacht niet te kunnen lopen, dus ik deed rustigjes aan. Later zag ik op de buien radar dat we 2 hele droge uren kregen. Dus…..gezwind naar de badkamer etc etc. 

Ik heb een heerlijke wandeling gemaakt en het is droog gebleven. Ik heb prachtige foto’s kunnen schieten, ook nog eens. Grote blij weer. 

Eenmaal thuis regelde ik een taxi bij sneleentaxi.nl, er was een aanbieding, voor 67€ worden we vanaf Eindhoven AirPort naar Breda gereden. Onze taxi ‘Markies’ is ermee opgehouden, vandaar.

Nu maar hopen dat de staking geen invloed op onze reis heeft. 

Rond half twee, meldden we ons bij M&J, we gingen even een hapje eten bij het ‘Mosselhuis’ met J&J en Fidel. 

We hadden dit speciaal gepland omdat de grauwe, winderige, grijzigheid, je depri dreigt te maken. We kunnen beter met elkaar een hapje eten met een lekker drankje erbij en plezier maken, vonden we. 

Jelle had een tafel voor 6 personen gereserveerd en zelfs het hondje aangemeld. Wat betreft honden, die mogen in de restaurants niet binnen, wel op het terras. Dit is wettelijk geregeld en de boete is 1000€, zowel voor het restaurant als het baasje. Dit restaurant neemt het risico. 

Toen we voor de deur stonden, zagen we een ketting voor de deur en een briefje dat er een uitzonderlijke situatie was en dat ze gesloten waren. Vreemd, maar gelukkig was er een buur restaurant dat nog plaats had en een hondje toeliet. Boffen dus. We hebben er redelijk gegeten en genoten van de warmte van de heaters. 

We waren allen moe, dus ieder ging zijns weegs na het maal. 

De rest van de dag hebben we in gepaste rust doorgebracht. 

We beginnen te beseffen dat het bijna gedaan is met de overwintering en dat valt niet mee. Langzamerhand moeten we ons weer richten op ons Nederlandse bestaan, en dat vraagt nog even wat tijd. 

We hoorden net op het nieuws hier, dat de staking is afgelast, er is een overeenkomst gesloten met het grondpersoneel, dus we zullen geen vertragingen hebben. 

Dag 99, Paas Zondag 21 April

Vrolijk Pasen en voor de katholieken onder ons ‘Zalig Pasen’.

Wij gaan geen eieren zoeken, om de doodeenvoudige reden dat er hier voor ons geen eieren verstopt worden en manlief kreeg ik niet zover. En toch eindigde onze dag met een paasei. 

Het weer was nog steeds bar en boos, men zegt dat dit de natste Aprilmaand is in 50 jaar. Pech dus voor ons, maar volgend jaar krijgen we beslist beter weer. 

Ik liep in de miezel een halve ronde, jammer, met het was niet te doen. 

We begonnen al met het organiseren van onze spullen, wat laten we hier in Calpe, en wat gaat mee naar huis. We hebben inmiddels een hele stapel met spullen die hier gaan blijven. 

We soigneerden ons met zorg, want we gingen weer lunchen bij Kosta in Moraira. 

Dit is werkelijk ons favoriete restaurant. 

We werden weer ontvangen door de eigenaren met zoenen en al. 

We hadden dit maal een ronde tafel voor ons zessen en Fidel lag op zijn bedje in een hoekje. De tafels waren mooi gedekt en er stond een prachtig bloemstuk op elke tafel. Het was feest, Paasfeest, het restaurant zat vol met Bourgondiërs van alle nationaliteiten. 

We namen allen het menu del dia. Ik had als voorafje, rosbief en een salade. Manlief had mozzarella gevuld met olijven en salade. Ons hoofdgerecht bestond uit zalm met een mooie saffraan saus met rösti en broccoli. Ons nagerecht: een crêpe Suzette met ijs. 

Uiteraard dronken we er een bijzondere witte wijn erbij, een Verdejo uit Rueda. 

Het was voortreffelijk allemaal en verdomd gezellig. 

We namen nog een afzakkertje in de club en kregen daar van Merlyn een lekker gevuld eitje, zij is altijd zo attent. 

We gingen vroeg op stok, want……..we moeten de 2e Paasdag nog beleven. Ciao.


De ‘Magic Man’

Dag 96, Donderdag 18 April

Eindelijk zouden we weer naar Fenny gaan, ze ligt nog steeds in het ziekenhuis helaas. Op het moment krijgt ze chemo en bestralingen tot begin Mei en dan mag ze naar een revalidatie kliniek in de buurt van haar huis. 

M&J hadden een plannetje bedacht, we zouden eerst naar de man van de Magic box gaan op de vlooienmarkt van Benidorm en daarna zouden ze ons bij de kliniek afzetten en een uur later weer ophalen. 

Het verliep allemaal niet geheel soepel. De man van de Magic box was uiterst aardig en zette een nieuwe app op onze box. Hij vertelde dat dit een app was die alles kon, nu hoeven we de andere niet meer te gebruiken. Alleen, het downloaden verliep niet soepeltjes, de man had slechte WiFi. Hij probeerde van alles, maar het lukte niet. We lieten de boxjes achter en besloten Zaterdag terug te komen, dan zou hij alles in orde maken. 

Wij reden naar de kliniek en moesten even zoeken waar Fenny nu lag, ze lag een verdieping hoger, eigenlijk zat ze. Ze was in een stoel neergezet voor de doorbloeding. Lopen kan ze niet meer, ze heeft een lam gevoel in haar benen. Ze is sterk vermagerd, maar haar ogen stralen, ze is vol goede moed. Ze kan weer lezen, ziet weer kleuren en kan een tv programma volgen, dus gelukkig verveelt ze zich niet. Ik kon haar nog even verwennen met een straffe espresso. 

Na 25 minuten begon manlief met te zeggen dat het bijna tijd was om te gaan, ik had een andere gedachte, maar hij was zo stellig dat ik dacht verkeerd afgesproken te hebben. Dus halsoverkop moesten we Fenny alweer gedag zeggen. Achteraf had ik toch gelijk, heel erg jammer en shit. 

Toen M&J eraan kwamen, stapten we in en besloten ergens een hapje te gaan eten, maar niet in Benidorm, te druk. M&J hadden alleen maar rondgereden terwijl wij in het ziekenhuis waren, geen parkeerplek te vinden. Ook shit dus. 

We reden in verband met de drukte, zowat stapvoets Benidorm uit en toen belde de ‘Magic Man’, onze boxjes waren klaar en warempel, we waren er nog in de buurt, dus we grepen deze kans. 

De onze was al klaar en hij legde de laatste hand aan die van M&J. Helaas, het verliep weer niet soepel. Hij zei dat we het thuis moesten gaan uitproberen, hij zei dat met goede WiFi, de boel moet werken, anders moesten we Zaterdag terugkomen. Het zal jullie vreemd in de oren klinken, maar we hebben vertrouwen in de man. 

In Altea hebben we heerlijk gegeten, de Rotterdammers, vanaf nu J&J, waren ook van de partij, top. Zij hebben een heel lief bescheiden hondje, Fidel’ genaamd.


Eenmaal thuis, stortten we in en trokken makkelijke kleren aan, zelfs de club kon ons niet meer verleiden. Ik probeerde de Magic box nog even, maar……hij gaf geen sjoege, waarschijnlijk is onze WiFi te zwak. 

Dag 97, Goede Vrijdag 19 april

Het weer is hier finaal omgeslagen, alleen maar regen, maar vanmorgen kon ik toch nog mijn wandeling maken. Ik kwam M&J tegen, we spraken af om om 12 uur de box bij hen uit te proberen met hun snelle WiFi en een bloederige Marie moest er dan ook wel ingaan, dachten ze. 

Na mijn wandeling, liepen Maurice en ik voor de laatste maal naar de Lidl en sloegen nog wat biologische groente in. 

Eenmaal bij M&J, verliep alles perfect, de box doet het en de bloederige Marie ging erin als pap, zelfs bij manlief die niet van tomaten houdt. 

Ik kwam de vrouw van de schrijver nog tegen, ze nodigden ons en M&J uit voor een borrel op 2e Paasdag. 

We hebben het nog druk voor we weggaan, wel gezellig. 

Om 5 uur zaten we met z’n zessen in de club, geen buitenweer, dus……….. we moesten ons vertier binnenshuis zoeken. 

De dames gingen aan de gin tonic. Ik nam me voor te ‘nippen’ en dat is me aardig gelukt, zo houd je de vaart eruit en drink je niet zoveel. 

Het was een ongelofelijk gezellige avond en we maakten vele plannetjes voor het komende jaar. 

Op een gegeven moment kwam er een Nederlands stel bij zitten en de man had een gitaar. Jullie begrijpen het, we hebben gezongen dat het een lieve lust was. 

De regen kwam met bakken uit de hemel toen we de oversteek naar ons complex maakten, we renden als gekken, maar manlief liep bedachtzaam door het hemelwater, ook hij kwam ongeschonden thuis. 

Wat een avond, Ciao. 


Het ‘Normale’ leven hervat

Dag 94, Maandag 16 April

Om 07:10 troffen Hans en ik elkaar op straat, we wilden een zonsopgang aanschouwen, hopelijk waren de weergoden ons goed gezind. 

En ja hoor, we zagen wel een aardige variant, maar de eerste is toch de absolute topper. 

We liepen lekker door, zelfs broerlief fotografeert wat minder, we hebben alles wel gehad maar….als ik een mooie kop tegen kom, dan haal ik de dop er vlug af. 

Bij Spasso aten we ons laatste ontbijtje, weer de sandwiches met kaas en ui.  De vakantie zit er op, ook voor ons, want manlief en ik gaan ‘back to normal’, voor zover mogelijk. 

We hebben in ons achterhoofd dat er nog wel wat afscheidsdrankjes genuttigd moeten worden en wat etentjes. 

We hebben nog precies een week nu. 

Broerlief vond zijn week hier erg fijn, maar langer wil hij hier niet zijn. 

Bij terugkomst ging mijn broer zijn koffer inpakken en de sleutels inleveren en daarna liepen we naar de oppik plek van Beniconnect en daar…ja hoor, daar is ook een terrasje. Het uitzwaai team was al aanwezig, J&M en de Rotterdammers, zo attent van hen en Hans weet het zeer te waarderen, hij is werkelijk omarmd door hen. 

We dronken wat en toen was het tijd om het anker te lichten, het busje reed voor, Daaaaaaag Hans, goede reis. 

Hij is mooi op tijd en goed thuis aangekomen. 

Wij moesten weer even onze draai vinden en deden de rest van de dag niet veel bijzonders. Het was schitterend weer en ons baaitje ligt vol boten, genoeg te koekeloeren op ons balkonnetje hoor. 

Ik ben na het eten, zelf gekookt, en gegeten op het balkon, vroeg het bed ingedoken, het was een leuke, maar vermoeiende week. 

Dag 95, Woensdag 17 April

Volkomen uitgerust, stond ik om 05:15 op en dronk rustig mijn koffie, at een boterham met banaan, las het nieuws en……..verschoot van kleur, er is een staking van het grondpersoneel op de dag van ons vertrek, hebben wij weer. Hopelijk gaat het meevallen. 

In mijn dooie eentje liep ik mijn ochtend toer, maar….ik had wel tijd om een en ander te overdenken en allerlei plannetjes borrelden op. Een van de dingen die ik me voornam, was het aanschaffen van een goedkope koffer, waar we van alles in kunnen doen en dan hier opslaan. We hebben al een boodschappenwagentje en dat laten we bij het andere verhuur bureau, slim he? Dit gaat veel gewicht in onze koffers schelen volgend jaar. 

Toen ik thuiskwam, was ik geheel zen, heerlijk. Ik ben gaan schrijven, ik wil weer Up to date zijn met mijn blog en foto’s. Ook dat is gelukt. 

Om allerlei complicaties voor te zijn, aten wij tussen de middag, zelf gekookt, zodat we dat tenminste gehad hadden. 

Bij de Chinees, wij noemen het Harrods en de Spanjaarden hebben het over El Corte Ingles, kochten we een grote koffer voor 21€, mooi prijsje voor veel gemak. Daar gaan we de spullen instoppen die we hier gaan laten, zoals een jasje, oude wandelschoenen, oude sneakers, badlakens etc etc. 

Ik ben Merlyn nog ‘IPad les’ gaan geven. Ze moest even leren hoe ze haar IPad op moet ruimen, het was een ware wildgroei bij haar. Nu heeft ze genoeg ruimte gelukkig. 

Verder weinig gedaan, veel op het balkon gezeten om naar het zee vertier te kijken. 

En…ik heb de tickets voor Januari 2020 alvast gekocht, scheelt vele euro’s als je ze zo vroeg aanschaft. 

Ciao. 


Pistolen aan de ontbijttafel

Dag 93, Maandag 15 April

De laatste volle dag voor broerlief. 

We wilden deze dag besteden aan een stevige wandeling. Manlief bleef thuis, want het pad over de kliffen richting Moraira, bevat wel duizend trappen. 

We vertrokken rond 8 uur en genoten van de frisse lucht. Het was niet koud gelukkig. 

We liepen stevig door op de boulevard totdat we bij het pad kwamen. Het ging meteen met treden naar beneden en die treden zijn schots en scheef en er zijn altijd hoogte verschillen. Het is dus zaak om goed uit je ogen te kijken.  

De heerlijke jodium geur van de zee, wordt hier ‘overgeurt’ door dennenlucht, afkomstig van de vele pijnbomen, op z’n tijd best wel lekker. 

Gelukkig zijn de nesten van de processie rupsen verdwenen. 

We stonden regelmatig stil omdat broerlief een grootgebruiker is w.b foto’s maken. 

Bij een leuke baai, annex haventje, ‘les Basetes’ geheten, is een leuke strandtent en daar verorberden we, tussen etende gardia civil mannen met pistolen, een stevig ontbijt. Zo veilig hebben we nog nooit gegeten. 

We zaten behoorlijk vol daarna, dus de eerste meters op het pad, waren we bijna niet vooruit te branden. Maar het zakte en we liepen gezwind door, stukje recht, trappen op en trappen af etc etc.Tijdens het fotograferen hadden de benen even rust. 

In Benissa aangekomen, ontmoetten we een snorkelende Belg, hij dook met een metaaldetector, op zoek naar ringen, armbanden en dergelijke. Elke dag vist hij wel wat sieraden uit de zee bij de stranden. De sport is uiteindelijk om de sieraden terug te bezorgen aan de eigenaren. Er bestaat een club van ‘zoekers’, zoals hij, die zich met die opsporing bezig houden. Hij heeft al vele mensen blij gemaakt vertelde hij. Ook werkt hij zo nu en dan in opdracht, dan moet hij op een bepaalde plek bijvoorbeeld naar een ketting zoeken. Het meeste spul, ligt in de Amsterdamse grachten meldde hij nog. 

Wij liepen verder richting Moraira en het pad werd slechter en smaller en…….het hield helaas op. Jammer, we hadden geen zin om via de N weg verder te lopen, dus we keerden om en streken in Benissa, ook weer aan een baaitje bij een strandtent neder. We hadden de euvele moed om een alcoholische versnapering te nemen. Gelukkig is die niet in de benen gezakt en konden we de pittige tocht goed aan. 

Wonderwel zag ik een Hop, die had ik hier nog nooit gezien. 

Opeens geloofde ik mijn ogen niet, zag ik een fata morgana?, het pad was een enorme rivier geworden. 

Het was echt, vermoedelijk een lek in een zwembad dat grenst aan het pad. Het gutste door de muren in watervallen het pad op. 

Broerlief vond dat we snel door de rivier moesten waden omdat hij vreesde dat de muur zou kunnen instorten. Even verder zag ik een deur met een bel van die enorme villa en belde aan om melding van de watersnood te maken. Geen gehoor helaas, ik weet niet hoe het afgelopen is. 

Voldaan en moe kwamen we thuis. 

Manlief ging met Hans mee naar het verhuur bureau om te boeken voor volgend jaar, ja hoor, Hans komt beslist weer terug, het bevalt hem wel hier. 

De mannen besloten om dat te vieren met een biertje in de club, het werden er meerdere, ik zag ze uren later terug haha, ook Jelle had zich bij hen aangesloten. 

Om 6 uur liepen we met z’n allen naar de oude stad. We gingen ‘Chinezen’, maar eerst bezochten we een onvervalste Engelse pub, met dronken oude mannetjes, hilarisch en gezellig was het daar. 

Bij de Chinees namen we van alles en nog wat en aten daar samen van. Het was klasse. 

Op de terugweg, moesten we natuurlijk nog een ‘one for the road’drinken, en die haalden we in de lobby van een hotel waar een kinder disco aan de gang was, ik danste gewoon even mee, kan mij het schelen, het was leuk. 

Wat een mooie dag weer. Ciao.


Ook Hans vergrijpt zich aan Marie

Dag 91, Zaterdag 13 April

Vandaag besloten we dat we geen zonsopkomst wilden zien, dit omdat we zo laat in bed lagen. 

We startten de wandeling om 9 uur, maar het plezier was er niet minder om. Ook het ontbijt bij ‘Spasso’ op de boulevard, liet zich goed smaken. 

Eenmaal thuis, gingen we ieder ons weegs, we gingen ons soigneren om te gaan lunchen in de bergen met Merlyn en Jelle. 

Jelle wilde Hans de omgeving laten zien, dus we maakten, alvorens naar het restaurant te rijden,  een prachtige tocht. 

Hans genoot zichtbaar van het landschap, de dorpjes en de bergen. Wij ook trouwens, ik vooral van de geur van de sinaasappel bloesem. Maurice en Merlyn vinden het naar kattenpies ruiken. 

Het was schitterend weer, dus we konden op het terras van het restaurant (Bistro Selene in Jalon)) eten. Hans wil nooit in de zon zitten, dus het was wel even een dingetje om het iedereen naar de zin te maken. 

Het eten was weer uit de kunst, we namen allen een menu del dia. Ik had als voorafje, groente tartaar met schaafsel van kabeljauw en een warm kaaslaagje, als hoofdgerecht had ik langzaam gegaarde kip met een mooie saus, groentjes en gepofte aardappeltjes en als dessert cremosa met aardbeien. Het was op alle fronten genieten daar. 

Omdat Jelle geen alcohol drinkt als hij moet rijden, wilde hij in de club nog wat drinken en wij gingen uiteraard mee, geen straf. 

Het werd weer laat en ik was doodmoe toen ik mijn bed indook. 

Dag 92, Zondag 14 April

Broerlief en ik vertrokken om 8 uur, nu in de richting van de oude stad. We liepen verder via de kliffen naar een ruïne van een restaurant, een schitterende wandeling, zo hoog boven de zee. 

De ruïne is nu verfraaid met muur/grond schilderingen, en nog goed gedaan ook!

Als fotograaf zijnde konden we ons behoorlijk uitleven. 

Oo een gegeven moment zag ik een snorkelaar uit zee komen met een emmer. Ik was benieuwd wat daar in zou zitten dus we liepen erheen, de hele emmer zat vol met zee egels, wonderlijk, ik had er nog nooit een gezien hier. Later spraken we een visser, hij was woest, je mag maar 1 kg egels uit de zee halen en deze man haalde, met hulp van een mede stroper, vele kilo’s uit de zee.

Op de terugweg, ontmoetten we een heel leuk ouder, Nederlands stel en maakten een praatje en wisselden gegevens uit. Zo leuk hoe makkelijk je hier contacten legt. Deze mensen zitten in het bestuur van de Nederlandse club en vertelden dat het niveau opgekrikt gaat worden, ze opperden dat ik daar een fotoclubje zou kunnen oprichten. Ik houd het even in de gaten en in beraad. 

We aten een heerlijk ontbijt bij El Chiringuito op de boulevard en weer moesten we zoeken om Hans in de schaduw te laten zitten en ik in de zon. 

Omdat we lang weg waren gebleven, moesten we ons haasten om op tijd op de ‘Zondagse bloederige Marie’ borrel bij Merlyn en Jelle te zijn. 

Er was nog een heel aardig Nederlands stel uitgenodigd, Rotterdammers, mensen naar mijn hart, met een heel lief hondje, Fidel genaamd. 

Het was reuze gezellig en zelfs Hans vergreep zich aan Marie. 

Lichtelijk beneveld togen manlief en Hans naar de club om Parijs-Roubaix te gaan kijken en ik ging in dezelfde staat, lekker lezen in ons appartement. 

De mannen genoten en ik ook. 

Om 18:00 liepen we naar de oude stad om naar de processie, de eerste van velen deze week, te gaan kijken. Maar eerst namen we een borrel in de skybar van hotel Suitopia op de 29e verdieping, altijd weer een belevenis en broerlief was er nog nooit geweest. 

Daarna liepen we naar een tapas bar en aten ons avondmaal. 

We waren net op tijd bij de kerk om de processie te zien, dit keer werd Maria meegenomen op een loeizwaar altaar, door 9 onzichtbare sterke mannen. Het was heel indrukwekkend en Hans en ik konden ons uitleven met onze camera’s. Manlief niet, hij had zijn stok bij zich en hard nodig. 

Heel moe en voldaan, liepen we midden in de nacht naar huis. 

Ciao. 


Wat een gekkenhuis daar

Dag 89, Donderdag 11 April

Ik moest vroeg uit de veren omdat broerlief de zonsopgang wilde fotograferen, dat viel wel even tegen na de drukke dag van gisteren. Maar de zon maakte alles goed, het blijft een magisch moment. 

We maakten onze weldadige wandeling en ontbeten nu aan de boulevard en ja hoor, we verorberden een heerlijk ontbijtje. We konden er weer tegen.

Bij thuiskomst was manlief ook het heertje en we liepen gezamenlijk naar de bushalte.

We reden met de bus naar het stationnetje en gingen daar verder met de trein naar Altea. We waren hier vorig jaar ook geweest met mijn broer, maar waren niet in de oude stad boven op de berg geweest. Nu namen we daar de tijd voor. Je moet wel duizend treden naar boven, een hele klus voor manlief. Maar we redden het en liepen meteen de kerk in. We werden er al snel uitgegooid omdat manlief zo brutaal was om zijn flits te gebruiken bij het fotograferen. Ach, erg vonden we het niet, te veel goud en glitter daar en led lampjes. 

We dwaalden door de smalle straatjes met de vele ateliers en boetiekjes, heel leuk. 

Tja en toen was het toch echt tijd voor een tapas barretje, we vonden een uniek exemplaar met een bijzondere tegelvloer. 

Helemaal voldaan liepen we de trappen weer af, manlief had het zwaar en was blij toen we veilig beneden waren. We flaneerden wat op de boulevard, minder mooi dan in Calpe overigens. 

Via Google, belandden we in een onvervalste Spaanse tapas bar in een straatje achteraf. Dat was beslist een ervaring apart, het zat er bomvol met Spaanse werklui en de sfeer was feestelijk. Ik heb er zelfs sneaky kunnen fotograferen door mijn schermpje te gebruiken, dan lijkt het of ik foto’s aan het bekijken ben. We gaan zeker naar deze bar terug, vooral ook omdat de tapas zeer smakelijk, vers en origineel waren.

Bij terugkomst doken we de social club in, onze hele clan was er, we hadden er nog een aangenaam uurtje. We kregen de tip om naar het Chinese restaurant in onze straat te gaan, en ik moet zeggen, het bleek een gouden tip, we hebben er gesmuld. 

Het was een overvolle dag, maar oh zo gaaf. 

Dag 90, Vrijdag 12 April

Weer vroeg uit de veren, we wilden nog een zonsopgang beleven. Helaas, pindakaas, er zat net een wolk voor DE plek. Dan maar wat meeuwen opjagen en de vlucht fotograferen, ook leuk. Kun je oefenen met snelle sluitertijden. 

We hadden een voortreffelijk ontbijt, een sandwich met gebakken ui en kaas, verrukkelijk en goed voor de stoelgang zei broerlief. Hij vraagt elke ochtend hoe het zakie ervoor staat. Het gaat goed. 

En weer gingen we op stap met de bus en de trein, nu naar Benidorm. We hadden tegen broerlief gezegd dat je eenmaal in je leven Benidorm moet bezoeken. 

Het is daar een gekkenhuis van jawelste, vol met zuipende, blote Engelsen die hun vrijgezellenfeest vieren en een kluwen van bejaarden in een of andere variant van een scootmobiel.

Het was er loeidruk en kleurrijk, je kijkt je ogen uit, wat een volk daar. 

We bezochten ook het prachtige panorama punt, dat is werkelijk een verademing en daarna stortten we ons het tapstraatje in. Ook daar kijk je je ogen uit je hoofd, wat een variëteit aan tapas liggen je je daar in de vitrines aan te kijken. 

Wij gingen voor de bijl uiteraard, we aten een paar heerlijkheden. 

We liepen vol indrukken naar het station terug, maar deden wel nog een tapasbar voor het Spaanse volk aan, daar voelden we ons echt thuis. 

Eenmaal in Calpe, konden we het niet laten om naar de club te gaan, daar aten we later nog wat tapas als avondmaal. 

Het was super gezellig met hele leuke mensen. 

De schrijver en zijn vrouw waren er ook, met vrienden, en die vroegen me om ter plekke portretten te schieten van hen, lekker gekke bekken trekkend. Hilarisch, en toch leverde het nog wat leuke foto’s op. Doodmoe rolden we later ons bedje in. De laatste dagen drink ik steeds minder alcohol, hooguit een wijntje en een gin tonic, en voor de rest aqua con gas, netjes he? 

Ik vergeet het bijna te vermelden, ook ik ben nu in het bezit van een hoed van Harrods. Ciao


OPEENS EEN POES OP JE SCHOUDER

Dag 87, Dinsdag 9 April

We hadden een drukke ochtend. Na mijn ochtendtrip haalden we bij het verhuur bureau aan de overkant, de sleutels van het appartement van mijn broer op, ze hebben siësta als hij arriveert, vandaar en… wij wilden de koelkast alvast aanzetten met biertjes erin. Mijn broer is gek op bier. 

Ook zetten we wat zelf geplukte jasmijn in een vaas, dan ruikt het lekker als hij binnenkomt en we zetten een 6l fles water neer, de rest mag hij zelf doen en dat zal waarschijnlijk niet veel zijn, want we gaan gewoon buiten de deur leven. 

Zijn appartement is veeeeeeel mooier dan het onze, lichter en moderner. 

Bij ons verhuurkantoor lieten we een contract opmaken, voor volgend jaar alvast en we deden de aanbetaling, het kan maar geregeld zijn. 

Ook ruilden we de vuile was voor schoon spul en maakten het bed op. 

Pfffff, maar nu hebben we dan ook vakantie. 

Toen mijn broer arriveerde met Beniconnect, de ideale transfer hier, liepen we meteen naar zijn appartement. Hij sloeg stijl achterover, al die ruimte voor hem alleen, volgend jaar gaat hij beslist iemand meenemen, denkt hij. 

Hij had niet veel tijd om zich te installeren, want wij werden voor een welkomstborrel verwacht bij de Schotse dame, Sheila genaamd, met de blauwe haren. Jelle en Merlyn waren er ook. 

Sheila is eigenaar van een appartement en heeft het smaakvol ingericht en wat verbouwingen gepleegd, echt top. Ze zit op de bovenste verdieping, schitterend. 

We zijn warm onthaald door haar, gin tonics, bier en heerlijke hapjes. De stemming zat er meteen goed in!

Daarna liepen we naar de club, we hadden gereserveerd en homemade moussaka besteld, Pablo heeft die speciaal voor ons gemaakt, maar we namen eerst nog een borrel. 

Het werd een spectaculaire, gezellige en lekkere avond. Het klikt gelukkig helemaal tussen onze vrienden en Hans.

Dag 88, Woensdag 10 April

Ik werd weer eens te vroeg wakker, balen, want we konden een beetje uitslapen omdat Hans en ik elkaar pas om 09:00 zouden treffen voor de ochtendwandeling. 

Alvorens echt te gaan doorstappen, dronken we een ‘solo’ aan de boulevard, een flinke opkikker. 

We genoten van de wandeling en maakten flink wat foto’s en bespraken onze instellingen. Jullie weten het he, Hans heeft dezelfde camera als ik gekocht, zo kunnen we elkaar helpen om het ding te doorgronden, ideaal. 

We dachten een leuke authentieke bar gevonden te hebben voor ons ontbijt en bestelden tosties, helaas waren ze taai en verbrand. Vette pech, maar we namen lacherig ons verlies. 

Omdat ik al dagen last had van een flinke constipatie liepen we even de apotheek binnen om beweging in het zakie te krijgen, ik kreeg microlax. 

Mijn broer wist meteen waar de verstopping van is gekomen, ik eet de verkeerde pap hier, te veel bewerkt en te weinig zemelen. Die eet ik nu dus niet meer en het was beslist waar, want die rommel bleef in mijn darmen zwellen, geen beweging meer in te krijgen. 

Op het programma van vandaag, stond het bezoek aan de oude stad. Maar eerst kochten we bij de Chinees, Merlyn noemt het Harrods, een mooie hoed (5 euro) voor broerlief, beter dan het te kleine petje van hem. Hij werd meteen meer waard, vooral toen hij een Spaans knotje maakte van zijn staartje. 

We dwaalden heerlijk door de oude stad, maakten vele foto’s en deden wat tapasbarretjes aan.  We zagen een man met een poes in zijn nek, ze waren gewoon aan het shoppen, de poes kwam ook even op de schouder van mijn broer liggen, komisch. 

En we zagen een sculptuur geplaatst worden van een heilige man met kinderen. Heel bijzonder en de kunstenaar was er ook bij aanwezig, een zeer aimabele man uit Georgië. 

Het restaurant waar we het avondeten nuttigden was ronduit pet, het eten ook, verkeerde keus dus. Maar……we hadden lol voor 6. Omdat we er een vieze smaak aan hadden overgehouden deden we ‘one for the road’ in El Cantonet met een heerlijke tapas. 

Het was een mooie dag. 

CIAO

De Christenen en de moren

Dag 84, Zaterdag 6 April.

Onstuimig weer vandaag, maar toch liepen we naar de oude stad om de markt te bezoeken. Dit is de markt voor de locals, niks geen toeristenmeuk. 

Zo leuk om alle mensen daar te observeren en te fotograferen, manlief stortte zich op allerlei groentes, hij is op zoek naar lijnenspel en dergelijke. Zo hebben we ieder ons ding en het verveelt nooit. 

Het is onmogelijk om in de oude stad rond te dwalen, zonder een barretje/terrasje te bezoeken. Nu streken we neer bij ‘’El Faro Blanco’, een onvervalste tapasbar. Hier krijg je nog echt bij elk glaasje een huisgemaakte originele tapas. We namen een wijntje extra om nog een tapas te krijgen. We hebben ons voorgenomen om hier beslist nog eens terug te gaan. 

Op een gegeven moment kwam er een kleurrijke kinder-optocht langs, met aangeschoten vrolijke, ook verklede ouders. 

Weer feest in de stad, in het kader van de overwinning van de Christenen op de Moren (400 jaar geleden). Dat wordt elk jaar in de regio Alicante/Valencia groots gevierd. Het was bijzonder leuk om te zien. 

Op weg naar huis, kregen we een berichtje met de uitnodiging voor een drankje in de club. Dat kon er ook nog wel bij, zo gezellig. Manlief werd overmoedig en dronk allerlei sterker spul. Het is gelukkig goed gevallen.

Dag 85, Zondag 7 April

We hadden een heerlijk luie ochtend en ik liep wat later mijn ronde. 

Om 13:00 meldden we ons bij Merlyn en Jelle om een bloederige Marie te drinken, alvorens uit eten te gaan. Dit maal sloot de dame met de blauwe haren, een onvervalste Schotse, zich ook bij ons aan. 

We gingen weer naar het ‘Mosselhuis’ en aten asperges op Vlaamse wijze, niet verkeerd. 

Na de maaltijd stapten wij, de dames, in een taxi en lieten ons bij ‘casa cultura’ afzetten, daar zouden de winnaars van het Barbershop festival een concert verzorgen in het amfitheater. Het was wederom weer een feest voor onze oren. 

Na een paar drankjes ‘for the road’, togen we voldaan huiswaarts.  

Vandaag, Maandag 8, Dag 86, staat geheel in het teken van voorbereidingen voor de komst van mijn broer morgen. 

We gaan een week lang, echt vakantie vieren en de beest uithangen. 

We hebben voor morgen al van alles georganiseerd voor hem, zin in. 

Lieve mensen, ik denk dus dat jullie mijn blogs even moeten missen, ik vrees dat ik geen tijd zal hebben om te schrijven. Tot gauw, Ciao. https://www.youtube.com/watch?v=llqBmkr3ezg&feature=youtu.be