Drukte en Emotie

Hallo lieve mensen, ik ben wat later omdat we een hele drukke week achter de rug hebben. 

Nu is er weer tijd voor bezinning.

Het begon met een etentje bij de kids. We zouden eigenlijk uit eten gaan, maar in verband met de ‘singelloop’ (kom ik nog op terug), besloot dochterlief zelf te koken en….dat kan ze als de beste, daar kan wat ons betreft geen restaurant tegen op. 

We hebben dan ook weer gesmuld en ohhh wat was het gezellig, we hebben bijgekletst, dat deed goed, want soms zie je ze tijden niet in verband met hun hobby’s/werkzaamheden. 

We hebben in Breda elk jaar een “singelloop”, die vindt altijd het eerste weekend van oktober plaats.  

Het is een supergezellig top-loopevenement en de bourgondische Bredase sfeer staat voorop. 

Er staan duizenden toeschouwers, vele muziekgroepen, dj’s en dansgroepen langs het parcours en dat maakt de Bredase Singelloop tot de gezelligste loop van Nederland. Dus…daar wilden wij ook bij zijn, zeker omdat de kids meeliepen. 

Het leek wel carnaval in de zomer, zo’n gezellig sfeertje hing er in de stad. Lopers kunnen deelnemen aan de 5 km, 10 km, halve marathon, bedrijvenloop of familieloop. Zo’n 500 vrijwilligers leiden alles in goede banen.

Na afloop liepen we nog even het festival terrein op van BredaPhoto, blijft uitdagend en inspirerend.

Uiteraard hebben we de oude dame bezocht, het lijkt of ze langzamerhand in een andere fase van dementie komt, ze is wat verwarder en niet meer zo tevreden, eigenlijk is ze ietwat opstandig nu.

En in het kader van de broer/zus dag, zijn mijn jongste broer en ik er weer op uit getrokken, naar Tilburg dit keer. Broerlief kwam veel bij ons over de vloer toen we hier woonden en sinds die tijd (1972), was hij nooit meer in het Tilburgse geweest, tijd dus voor een nostalgische trip.

We bezochten onze studentenwoning en warempel er zitten nog steeds studenten in, leuk!

We liepen wat door de voor ons bekende straatjes, we bezochten het textielmuseum en museum de Pont. Als afsluiter aten we een voortreffelijk maal in https://eve-tilburg.nl, een absolute aanrader. Het was weer een fijne dag zo met z’n tweetjes.

Toch hing er wel een donkere wolk boven ons hoofd, onze schone zus werd die dag geopereerd, onze gedachten waren bij haar en onze broer. 

Gelukkig is de operatie goed verlopen, maar nu is het een week wachten op de uitslag, heel spannend, fingers crossed.

Manlief en ik reisden met de intercity direct naar Antwerpen, op ziekenbezoek, we wilden even bij hen zijn, even meeleven en hen daarna weer de rust gunnen. 

Het liep echter anders, zoals altijd trouwens als we in Antwerpen zijn, je kan nog zo veel plannen maken om te doen daar, maar de familie blijft trekken. 

Manlief en ik wilden 2 musea bezoeken, het fotomuseum (FOMU) en het Museum van Hedendaagse Kunst Antwerpen ( M KHA) . Het MOMU eerst, daar hadden we echt zo onze zinnen op gezet. Helaas……het viel ons enorm tegen, echt gedateerd, niks bijzonders. We besloten na deze flop maar eerst eens lekker te gaan eten, frietjes met stoofvlees, daar zijn de Belgen zoooo goed in. Dat is gelukt, we zaten op een zonnig terras, met een fluwelen briesje op onze lijven, te smullen, heerlijk.

We besloten pardoes om het M KHA voorbij te lopen, maar namen wel nog even de tijd voor onze eigen kunstige foto daar. We gingen broerlief nog met een bezoek te vereren, want hij had in verband met de ziekte van zijn vrouw, ’dienst’ in een van hun zaken. https://www.cityzine.be/en/hotspot/46-kloosterstraat .

Ook hier waan je je in een museum en….. broerlief schenkt een lekker wijntje, haha. 

Het liep dus weer behoorlijk uit de hand en we moesten ons haasten om onze trein (gereserveerd) te halen. Gelukkig verliep de reis goed.

We rolden doodmoe ons bed in, het hakt er toch wel in, al die drukte en emoties.

Gelukkig stond ik fris en fruitig op, de dag erna en was weer klaar voor het volgende evenement.

Ik ging lunchen met kleinkind 1, we liepen naar restaurant; https://www.restaurantloff.nl , een vegetarisch/biologisch restaurant waar je zelf je bord mag opscheppen en dat wordt dan gewogen om de prijs te bepalen. Je krijgt een kaart en daar wordt telkens het bedrag opgezet en na afloop betaal je al je borden. Ik kan jullie vertellen, je eet altijd veel meer dan je van plan was, zoooo veel keus en oh zo lekker.

Met volle buiken liepen we verder de stad in, kleinkind 1 had nog kleding te goed van ons en we besloten de stad niet uit te gaan voordat we geslaagd waren. 

Het is ons buitengewoon goed gelukt, beladen met tassen kwamen we met een big smile thuis. We hebben een knusse middag gehad met z’n tweetjes.

Kleinkind 2 was een weekje naar Cambridge geweest met haar school en kwam dezelfde dag nog cadeautjes en vele verhalen voor ons brengen, zoooo lief, ook met haar ga ik snel shoppen, spraken we af en….. de dames willen weer een shoot, je kan oma niet blijer maken.

Ciao.

         

Nooit, is altijd wel.

Hallo lieve mensen, wat boffen we toch met het weer, zelfs de herfst vind ik op deze manier aanvaardbaar. Maar….ik heb makkelijk praten, half Januari zitten we alweer in Spanje en dat vooruitzicht doet wonderen. Er is echter nog één probleempje, ik heb lukraak vorig jaar een ticket voor de heenvlucht gekocht voor, 39 euro de man, en dacht, ik zie wel verder. Nu puntje bij paaltje komt, blijkt dat we 16 dagen dakloos zijn. Ik moet dus nog een verblijf gaan zoeken voor die dagen. Ik maak me echter geen zorgen Spanje is groot, we hoeven niet persé in Calpe te zijn dan, maar toch, hoop ik dat er iemand een appartement cancelt in ons lievelingscomplex, we staan hoog op de wachtlijst, dus…..we wachten rustigjes af, ik hou in tegenstelling tot manlief wel van een gokje.

Ik ben weer naar het ‘tietenmobile’ geweest, voor de tweejaarlijkse mammografie, het was wederom verpletterend x4, maar de uitslag was goed gelukkig. Ik moet in het geheel, als alles goed blijft gaan, nog 3x in mijn leven deelnemen aan dit bevolking onderzoek, daarna ben ik uit(af)geschreven.

De shoot van een tienjarig meisje was super, het betrof een zeer gemotiveerd meisje dat droomt van een modellen carrière, ze had de shoot voor haar verjaardag gekregen van haar ouders. 

Ze zit werkelijk tussen servet en tafellaken in, en dat wilde ik tot uitdrukking laten komen in de diverse portretten. Gelukkig voor jullie, heb ik toestemming om wat foto’s van haar te plaatsen, hier en op de pagina van studio Ciao. Wat me altijd weer verbaasd is het feit dat na een tijdje ‘schieten’, de vrouw langzaam uit het meisje komt, heel mooi om te zien. 

De oude dame maakt het goed, maar ze slaapt steeds meer en heel vast ook nog eens. Ze schrikt niet als we haar uit een diepe slaap wekken, maar moet wel even rustig landen. 

Ze herkent ons nog steeds, er verschijnt altijd een glimlach op haar gezicht als ze ons ziet. We nemen haar iedere keer in de rolstoel mee naar het restaurant om een kopje thee drinken. We doen er altijd wat bonbonnetjes bij, die we in stukjes snijden, kan ze ze lekker op sabbelen. Maar oh wee als er krokantjes inzitten, dan spuugt ze alles meteen uit en smeert het over de tafel. 

Ze geniet van de reuring om haar heen en helemaal blij wordt ze als ze een hond of een kind ziet. Er is geen zinnig gesprek meer met haar te voeren, ze begrijpt er niets van en ze hoort ook nog eens slecht. Maar wij houden de schijn op en blijven gewoon met haar praten, zij knikt dan vaak maar wat. Als manlief een flauw grapje maakt, moet ze wel heel erg lachen, volgens mij komt dat wel bij haar binnen. 

En heel soms, geeft ze een treffende reactie op iets wat je zegt en dan merk je dat zij eens een intelligente dame was.

Zo had ik het over iets dat nooit gebeurde, zij reageerde hierop met: “nooit, is altijd wel”. Ongelofelijk dat die leus ineens over haar lippen kwam. 

Het blijft een mysterie, het demente brein.

De afgelopen week voelde ik me niet zo senang, er spelen wat vervelende zaken in mijn omgeving, om niet te blijven malen, ben ik flink aan het lezen geslagen en twee boeken kan ik jullie van harte aanbevelen: 

Het betreft, ‘Ivanov’ van Hanna Bervoets….meesterlijk schrijft ze over het opzoeken van ethische grenzen door de wetenschap. Het boek leest als een thriller. 

Het andere boek van maar liefst 1.269 pagina’s heet: ‘Het achtste leven’, van Nino Haratischwili. Het is een familie-epos, het begint kort voor de Russische revolutie en eindigt 6 generaties later. Ook dit boek leest als een trein, het is een magistrale vertelling over een Georgische familie, echt, een absolute aanrader.

Zo lieve mensen, ik laat het hierbij, Ciao.

To Infinity and Beyond

Daar gingen broertje en zusje weer, met z’n tweetjes dit keer. Broerlief opperde dat we dit maal in zijn contreien iets zouden gaan bezoeken, had hij wat minder reistijd. Ach na Antwerpen, kon een eindje verder er ook nog wel bij.

We besloten om Hilversum met een bezoek te vereren, ik wilde naar museum Hilversum, naar de tentoonstelling van Paul Huf en broerlief had erg veel zin in het mediagebouw. Samen vonden we het een mooi plan.

Na alle intercity direct ellende, stelde ik me in op nog meer ellende en ja hoor, mijn trein viel uit. Ik appte broerlief meteen, kon hij later de deur uit. 

We spraken af om elkaar op Amsterdam centraal te treffen om eerst een bakkie te doen in Restaurant 1e klas op perron 2b, je weet wel bij de witte papegaai en van daaruit samen naar Hilversum Mediapark te reizen. 

Het treffen, de koffie, de taart, en de reis naar het beoogde station verliep super, niks geen ellende meer, gelukkig.

Station Hilversum Mediapark is een echte eyecatcher, ze hebben er werkelijk iets van gemaakt en dan vergeet je die vele trappen en treden snel, slim.

Het Mediapark is immens en best mooi opgezet, zelfs van het trappenwerk in de ondergrondse parkeergarage hebben ze iets weten te maken.

We hoopten bekende koppen tegen te komen, dat is helaas niet gelukt.

Tja en dan het Mediagebouw, het oogt spectaculair van buiten en ook de hal is zeer indrukwekkend met al dat gekleurde glas.

Je kan er in met je museumkaart, gratis en voor niks, je krijgt een ring en daar zit een chip in en daarmee kan je allerlei activiteiten opstarten. Als eerste moet je wat gegevens invullen, zoals je voornaam en je mailadres en mag je een bekende host uitzoeken die je rond gaat leiden, wij kozen voor Herman van der Zandt.

Vol verwachting liepen we naar de eerste activiteit en wtf………het leek wel alsof het speelkwartier was, allemaal rennende en krijsende kinderen van allerlei leeftijden en…..bij elke activiteit moest je nadat je met je ring de boel had opgestart, een koptelefoon op, getverdegetverde, dat gingen we dus echt niet doen, we zagen de luizen, schimmels en de bacterieën al kruipen. Wat een afknapper, wat een gillende gekte daar. Onze oren toeterden en we zochten activiteiten voor volwassenen op, zonder koptelefoon en zonder herrie om ons heen. We vonden er een paar en eentje was ook nog eens echt leuk. Broerlief moest het nieuws doen, met behulp van de autocue en ik deed het jeugdjournaal. Het was lachen, gieren, brullen, zo gek om je smoel op tv te zien en je eigen stem te horen. Die opnames kregen we later gemaild, dat ook nog. Maar dit was het dan zo ongeveer, die hele boel daar, is gericht op kinderen en kindse ouderen (er stonden zelfs rollators klaar), niks voor ons dus.

De wijn en het bier smaakten ons wel goed daar, leuk restaurant ook, maar zonder ‘bekenden’ helaas. Wij aten er overigens niets.

We liepen in een half uurtje naar het centrum van Hilversum en onze indruk is…….wat een pretentieloze stad, geen bal aan en geen sfeer.

En de tentoonstelling van Paul Huf was er niet meer helaas. Maar…..de expositie van Carla van de Puttelaar maakte alles goed en meer dan dat zelfs.

Zij is een van Nederlands grootste portretfotografen van dit moment. Ze maakt prachtige verstilde werken waarin vrouwen in een eigen wereld lijken te zijn. Heel indrukwekkend en inspirerend deze tentoonstelling.

We besloten om weer naar het 1e klas restaurant op Amsterdam centraal te gaan en daar te eten en dat was een goede beslissing, je zit er gezellig en het eten is er goed.

Het was ondanks de tegenslagen een mooie dag, maar…..de terug reis was bagger, de intercity direct had weer eens kuren, ik was bijna twee uur later thuis dan gepland, BALEN, maar…….ook dat was weer snel vergeten en de grijns op mijn smoel is er tot op heden niet minder op geworden.

Dat heeft ook alles te maken met een ontzettend gave workshop die ik gevolgd heb, in het kader van het thema van BredaPhoto: To Infinity and Beyond. Hij werd gegeven in de Nieuwe Veste (centrum voor de kunsten) en verzorgd door Erik Boot.

Met 8 mensen gingen we in de stromende regen het festival terrein op en schoten portretten met in ons achterhoofd dat we op de grens van het mislukte moesten balanceren, iets bizars, iets buiten de normale kaders etc. Nou en dat past wel bij mij, ik houd wel van iets anders, iets ongewoons en fantasie heb ik gelukkig genoeg. Ik ging op pad met 2 heren en samen hebben we het er goed vanaf gebracht, vind ik.

Weer veel geleerd en een fotomaatje erbij. 

Heb nu genoeg inspiratie voor de fotoshoot morgen in mijn eigen studio. Zin in Ciao.

Station Hilversum Mediapark
Mediagebouw
DE Ring
Carla van de Puttelaar
Mediagebouw Hal

Iedere foto is een wandeling in de wereld

De laatste tijd is het rond Breda kommer en kwel, ik heb het over de intercity direct. Als het ding normaal zou rijden, zouden we oh zo gezegend zijn. Binnen het uur kunnen we dan in Amsterdam of Brussel zijn en in een krap half uurtje in Antwerpen.

Helaas is het bijna elke dag raak met seinstoringen, defecte treinen of wisselstoringen.

Als ik echt op tijd ergens moet zijn, speel ik op safe en vertrek gewoon een uurtje eerder, weg tijdswinst dus.

Deze week waagden we het er weer eens op, we gingen naar Antwerpen. 

Als je een dikke week van tevoren tickets online boekt op nsinternationaal, dan heb je kans op een spotprijsje, 9 euro voor een enkeltje, dat is mooi he?

En warempel, het ding reed, we stonden binnen een half uur in het meest mooie station van de wereld. Mijn schoonzusje stond ons op te wachten, zoo lief, maar ik heb gezegd dat ze hier geen gewoonte van moet maken, het ov is prima daar en de benenwagen werkt nog steeds naar behoren. 

We zouden met z’n 4tjes AntwerpPhoto gaan bezoeken in het schitterende gebouw van het loodswezen aan de Schelde. Dit gebouw is nog nooit toegankelijk voor het publiek geweest, dus we konden twee vliegen in een klap slaan.

Maar eerst maar eens een bakkie doen bij broerlief en schone zuster, in hun statige pand aan de Oever, een huis vol kunst, dat alleen al is een bezoekje waard hoor.

Helaas moest mijn broer naar een begrafenis en mijn schone zuster had nog wat verplichtingen, dus we liepen met z’n tweetjes naar de Kaai.

Het gebouw van het loodswezen (1890) lijkt wel een paleis, met torens en al, schitterend gelegen aan de Schelde.

Het gehele gebouw was opengesteld voor de foto tentoonstellingen, 3 verdiepingen met uiteenlopende en vooral indrukwekkende exposities en een kelder.

In de kelder, die we voor het laatst bewaard hadden, is de magnifieke tentoonstelling van Anton Corbijn, een Nederlander die wereldfaam verwierf met iconische beelden van de groten der aarde, zoals Nick Cave, Depeche Mode, The Rolling Stones, R.E.M., Metallica en Nirvana.

Schitterende foto’s in een verdomd mooie ambiance.

Inmiddels had schone zuster zich ook bij ons aangesloten  en vergaapten we ons gezamenlijk verder aan al het schoons, we zijn uren zoet geweest.

We hebben een heerlijke dag gehad in Antwerpen, altijd hartverwarmend daar. 

Na een lekker maaltje (nu ook met broerlief) in restaurant ‘Otomat’, liepen we volkomen tevreden naar het station en ja hoor……daar begon de ellende, de trein was behoorlijk verlaat en later bleef de trein een uur in the middle of nowhere stilstaan, er stond ergens een kapotte trein.

Eenmaal in Breda hadden we geen directe aansluiting meer en moesten we een half uur wachten op een bus. Tja….geen taxi dit maal, we zijn nog aan het sparen voor ‘jeweetwel’.

Al met al was het toch een zeer geslaagde dag.

Tja, wat Antwerpen kan, kan Breda ook, wij hebben ook een fotobiënnale, BredaPhoto en dat evenement duurt nog tot eind volgende maand, dus…..mensen, wat let u.

Afgelopen zondag ben ik met mijn jonge fotovriendin gaan rondstruinen op het Chassé terrein, lekker genieten van de exposities en jawel….weer mensen fotograferen, blijft leuk. 

Op het plein is The Infinity Path te vinden, een enorme installatie van steigermateriaal die architectenbureau MVRDV speciaal maakte voor BredaPhoto. Het pad is 500 meter lang en 6 meter hoog, super leuk om alles vanuit een ander standpunt te fotograferen en te zien.

Ik heb weer een paar mensen aangeschoten om te schieten, had leuke gesprekken en waarschijnlijk heb ik nieuwe klantjes en ik kwam zowaar oude buren tegen.

De foto’s nemen mijn verslag over nu, Ciao.

PS:

Ik heb gemerkt dat er foto’s van mijn site gekopieerd worden, ik zet ze er voortaan dus op in een lage resolutie.

          

Manlief gaat met geld smijten.

Elke dag als ik in de vroege ochtend de deur achter me dicht trek, verbaas ik me over de zachte temperatuur. Dat is weldadig en de toenemde donkerte neem ik voor lief, het is eigenlijk ook wel knus.

Vorig jaar om deze tijd, liepen we te verbranden in het schroeiend hete Lissabon en dit jaar?……blijven we thuis.

We gaan geen cultuurreis maken, manlief heeft wat anders in gedachten, Continue reading Manlief gaat met geld smijten.

Ik Hang in het Nederlands Fotomuseum

Als afsluiter van mijn portret cursus, had ik mezelf een masterclass cadeau gedaan. Hier zou ik nog eens de puntjes op de I kunnen zetten….dacht ik.

Maar…….wat viel het tegen, ongelofelijk, alle voortekenen beloofden een geslaagde en vooral leerzame dag.

De masterclass werd verzorgd door het Nederlands Fotomuseum Rotterdam Continue reading Ik Hang in het Nederlands Fotomuseum

Hieper de niet piep, Hoeraaaaa.

Het Ginneken is uitgebruist en wij hebben de feest slingers ook weer opgeborgen, jaja we hadden een jarige, hoeraaaa.

Het was me het weekje wel hoor. de laatste dag van het gebruis heb ik met dochterlief en kleinkind1 Continue reading Hieper de niet piep, Hoeraaaaa.

Waar bent u van?

De kreeft zwom erin, zoooo lekker. 

Het was een gezellige en gastronomische avond met de kids en dan voel je je rijk, kan ik jullie vertellen. Dankjewel lieve kids. 

Deze week heb ik veel aandacht kunnen besteden aan het bewerken van foto’s, ik had er zoveel, maar eindelijk kan ik zeggen dat ik een geslaagde inhaalslag heb geleverd.  Continue reading Waar bent u van?