Gaat Ciao stoppen met haar blog?…..

Wisten jullie dat er een nieuwe wet in werking is getreden en dat die door ‘Europa” is bedacht?

Nu verzint ‘Europa’ wel meer en ik volg het niet allemaal, ik denk vaak:’het zal wel’.

Maar dit keer raakte het me persoonlijk en jullie ook.

Wat is het geval; sinds 25 mei 2018 is de Algemene Verordening Gegevensbescherming (AVG) van toepassing. Aanvankelijk dacht ik dat het alleen bedrijven en instellingen etc aanging. Maar bij nader inzien werd het me duidelijk dat ook yvonneciao.nl maatregelingen moest gaan nemen, ik moest een privacyverklaring plaatsen op mijn blog en ik moest een verwerkers verklaring afsluiten met mijn host.

Het klinkt eenvoudig, maar voor mij was het een regelrechte ramp! Nou moeten jullie weten, dat ik deze site helemaal in mijn uppie, als volkomen leek, heb gebouwd, met behulp van google en youtube. Voor yvonneciao.nl de lucht in kon gaan, wilde ik nog wat onvolkomenheden wegwerken en daarbij kreeg ik hulp van een student ICT, die had ik gevonden op marktplaats. 

Ik keek goed wat hij deed, schreef wat dingen op en binnen het uur was mijn blog online.

Mijn domeinnaam had ik van tevoren gekocht van hostnet, zij zijn dus, tegen maandelijkse betaling, mijn host en wat dat precies allemaal inhoudt, geen idee, maar technische hulp geven ze niet in ieder geval.

Je ziet, ik snap er eigenlijk niets van, maar ik had er een gerust gevoel over en had voor eventuele problemen die student achter de hand, dacht ik. 

Nu had ik die knul dus nodig en wat bleek?, hij is van de aardbodem verdwenen, grrrr.

Ik was ten einde raad en ging op zoek naar hulp aan huis, op marktplaats, in een facebookgroep en in de wijkapp.

Niets en niemand die me kon helpen en ik besloot ten einde raad maar te stoppen met mijn blog, maar oh wat deed het zeer. 

Het zat me niet lekker, ik sprak mezelf moed toe en ging aan de slag met een privacy verklaring in Jip en Janneke taal te schrijven en dat is me na een paar terror dagen gelukt, hoera.

Maar hoe plaats je die nou in een linkje op je blog? Ik had werkelijk geen idee en het resulteerde in slapeloze nachten en dagen lang achter de mac, op zoek naar antwoorden en/of hulp.

Uiteindelijk is het me met hulp van youtube gelukt, maar vraag me niet hoe, na vele probeersels en mislukkingen stond ie er opeens. Je ziet het linkje in het blok boven aan, dat kun je veilig aanklikken (nu helemaal, haha), de verklaring verschijnt in het klein, maar als je er nog eens op klikt, kun je het nog lezen ook. 

En toen….kwam er hulp, of eigenlijk moet hij nog komen, ene M……… komt me, via de wijkapp, helpen met dingen waar ik tegen aanloop. Zo fijn om nu iemand te hebben waar ik op terug kan vallen, want deze prikkende brein dagen waren niet leuk.

Tja en toen moest ik nog die verwerkers verklaring afsluiten daar snapte ik ook geen hol van, ik heb hem naar eer en geweten zo goed mogelijk ingevuld, meer kan ik niet doen. Pfffff, wat een enerverende week, maar ik ben ‘Europa proof”.

Mochten er lezers zijn, die verstand hebben van WP en/of er mee werken, mail me alsjeblieft, samen staan we sterk.

Mijn fotoproject, de ‘Markanten’, wordt nog steeds leuk ontvangen, ik heb nog geen weigeraars gehad en heb al 6 toppertjes en heb nog 4 lopers op mijn verlanglijstje. Ik kom ook nog leuke rennende mensen tegen, zal ik die ook nog eens tot stoppen durven te manen?

Over toppertjes gesproken, pa en ma ooievaar, hebben 3 kinderen op de wereld gezet en druk dat ze het hebben. Heel leuk om te zien, weer leven in de brouwerij.

Tot slot, nog wat toppers, het hockeyteam van kleinkind2 heeft gewonnen en laat ik er nou net zijn om te fotograferen, hoeraaa! Ciao

 

Museum de Pont, waarom?

Het bevalt ons wel, het zomerweer, we blijven lekker actief.

En ja hoor, we zijn er wat vaker op uit getrokken, gewoon omdat het kan. 

Nu even op de plaats rust en dat is beslist nodig, want je loopt op deze leeftijd wel wat eerder vol of leeg, het is maar hoe je het bekijkt. 

Veel inspiratie en energie kregen we weer onverwachts van Tilburg, waar we in 1972 onze liefdevolle gemeenschap van goederen gestart zijn. Deze stad is echt goed bezig om van zijn grauwsluier af te geraken. 

De spoorzone wordt getransformeerd tot ‘hip en happening’, een nieuw station wordt gebouwd en het textielmuseum is van truttig naar hip verworden. En dan dat prachtige museum ‘de Pont’, geweldig, alhoewel ik daar nu toch wel een flinke irritatie voelde. 

Het was zaterdag de dag van de bouw en er was veel keuze in het land om eens te kunnen rondneuzen in renovaties en nieuwbouw. Zo kon je in Breda het nieuwe Amphia ziekenhuis bezoeken. Wij kozen echter voor Tilburg, de oude LocHal wordt verbouwd tot een enorme bibliotheek, daar wilde we wel eens een kijkje gaan nemen. Het is een gigantisch project en erg leuk om even rond te dwalen in die enorme gestripte ruimte en je voor te stellen hoe de bibliotheek gestalte gaat krijgen. Gelukkig hingen er vele ‘toekomstige’ foto’s. 

Om de ruimte iets intiems te geven, worden er in het textielmuseum enorme gordijnen gemaakt. Er hingen al wat impressies en…..je kon de gordijnen geweven zien worden in het ‘Textiel Museum’ dat ook gratis te bezoeken was, deze dag. Uiteraard hebben we dat gedaan, niet omdat het gratis was, want dat was het sowieso voor ons met de museumkaart, maar omdat het altijd weer een feestje is om in het ‘ textielLab’ rond te neuzen en te bekijken wat er weer allemaal geproduceerd wordt. Heb je bijvoorbeeld hele mooie kunstzinnige theedoeken nodig, dan kun je die hier kopen. Ook de tentoonstellingen zijn altijd de moeite waard.

Na dit bezoek liepen we naar het museum voor moderne kunst, ‘de Pont’ geheten. We wilden de fototentoonstelling van Rineke Dijkstra bezoeken, bekend met haar strandportretten. (was overigens TOP)

Het is een particulier museum, toch is je museumkaart ook hier geldig. Maar……wat schetste mijn verbazing, mijn camera moest in de kluis. Op mijn vraag, waarom?, kreeg ik het antwoord dat ie veel te groot was, een kleintje mocht wel en een telefoonfoto ook. Wederom vroeg ik waarom?, maar kreeg geen zinnig antwoord, het moest gewoon van de directeur. Ik vind het ronduit oneerlijk, stel dat je een ‘kleine’ hele dure professionele Hasselblad bij je hebt, dan kom je er mee weg of erin eigenlijk. 

Wellicht heeft het te maken met de nieuwe privacy wet, een spiegelreflex is te zichtbaar? Ik heb vol in het zicht, foto’s gemaakt met mijn iPhone, van kunst en de mensen erom heen en dat werd volledig geaccepteerd, grrrrr. 

Hopelijk zakt die privacy hetze snel en ga je gewoon weer verder met respectvol fotograferen en idem ga je om met je beeldmateriaal. Als je je foto’s in het kader ‘kunst’ of ‘nieuws’, vrije meningsuiting, plaatst, dan ben je niet strafbaar, dus eigenlijk verandert er niet zoveel, respectvol moet je sowieso altijd met je foto’s zijn.

Ik vind het stiekeme gefotografeer met telefoons wel zeer kwalijk. 

Gelukkig ben ik al goed op weg om mensen aan te spreken en om toestemming te vragen en raadt eens, het mag bijna altijd, je krijgt mooie gesprekken en ze vinden het nog leuk ook. Ik geef dan mijn visitekaartje, dus ze kunnen me vinden. 

Op dit moment ben ik ter voorbereiding op de zomerschool (portretfotografie) bezig met het maken van een serie portretten van de diehards in het Markdal, genaamd de ‘Markanten’. Heel leuk om te doen en heel verrassend. 

Tot slot: Ik heb al een ooievaars baby gespot, hopelijk volgen er meer.

Ciao.

Ciao begeeft zich tussen de pro’s en houdt stand

Een relaxed weekje met een weekend vol actie, het kwam gewoon zo uit.  

De zaterdag waren we kwijt aan urenlang reizen om te feesten bij broertje in Uitgeest. Hij heeft zijn eerste AOW ontvangen en dat moest gevierd worden, uiteraard. 

We gingen met het OV en consumeerden een keuzedag. 

Het begon al goed, er reden geen bussen, staking, dus we liepen in 40 minuten naar het station, best lekker in de koelte van de frisse ochtend. 

Verder liep alles gesmeerd. We hebben gefeest in het Engels. Er was een vrouw uit Bristol aanwezig, dus wij pasten ons aan, voor manlief een makkie, voor mij een behoorlijke klus, mijn brein had het zwaar, gelukkig doet wijn wonderen. 

De terugweg was een waar drama, qua tijd, route en hitte (kapotte airco in de trein). Vermakelijk was dat we ons in ‘Amsterdam Centraal’ door een roze vrolijke menigte moesten wringen, het betrof ‘Toppers’ gangers. 

Maar die kapotte airco was bijna dodelijk, ik beklaag de mensen in warme landen zonder zo’n ding. Na een dik half uur werd ons de 1e klas aangeboden, daar werkte alles naar behoren. Toch waren we al in verre staat van verhitting en dat heeft de rest van de avond zijn sporen nagelaten. We waren bekaf en besloten in Breda om een taxi te pakken, dat was een vet koele beloning voor ons.

Zondag bezochten we de fotofair in de Beekse Bergen, nu gingen we met de auto, de enorme omleiding op de A58 namen we voor lief. 

Manlief is lekker gaan sjoppen en rondslenteren en ik nam deel aan een masterclass van Brendan de Clercq met als thema ‘lightshaping’ in de portretfotografie. Ik gooide mezelf gewoon in het diepe, tussen de pro’s. We kregen eerst uitgebreid te horen hoe je kunt spelen met ‘licht’, de ‘zon’ kan laten schijnen als jij dat wil en een model op zijn mooist kan uitlichten. Heel interessant en leerzaam. 

Maar…….toen de praktijk, oei, dat vond ik ronduit eng. Daar stond ik tussen de pro’s opeens voor een professioneel model en moest ik fouten durven te maken, werd er gezegd. Nou, het liefst was ik weggeslopen, want we moesten een ding op onze camera zetten, waar ik nog nooit van gehoord had, een trigger, die de flitser liet afgaan. Niks geen vertrouwd continue licht dus. We moesten de camera goed instellen en dan schieten, keurig om de beurt, dus vol in de picture. Het zweet brak me uit, nu viel granny door de mand, ik had me overschat om me voor deze masterclass in te schrijven. Maar……er voltrok zich een wonder, ik deed alles keurig en het lukte me super. Ik ben nu de trotste eigenaar van mooie scherpe portretten in prachtig licht.

Mijn meesterstuk

Ik heb enorm veel geleerd, veel inspiratie opgedaan en helaas weer een waslijst met wensen, zoals een lichtmeter. Onze Corsicaan, zal niet weten wat hij leest, Ciao is uit haar comfortzone gestapt en vindt het nog leuk ook. Wat was ik blij dat ik me ingeschreven had zonder voorkennis. 

We hebben allerlei belichtingen uitgeprobeerd en veel feedback gekregen. Die Brendan is een man naar mijn hart, integer, kundig, artistiek en vol humor. 

Helemaal hyper kwam ik na twee en half uur naar buiten, maar tot rust kwam ik niet, want er liepen en stonden overal modellen en die moest ik natuurlijk ook schieten. Uiteindelijk maande manlief me tot rust en zegen we neder op een terras, dronken een wijntje en aten goddelijke frieten met klodders mayo. Ja, ja, dat deed wonderen en voldaan liepen we later uiterst relaxed rond met zo nu en dan een shoot, of een bezoek aan een aantrekkelijke stand, zoals de Nikon afdeling. 

een van de modellen in ‘het wild’

We waanden ons in luilekkerland en een speelparadijs. 

Doodmoe kwamen we thuis, dronken nog een glaasje en nestelden ons op tijd in de armen van Morpheus. Helaas was ik om 01:00 weer klaarwakker, de dag ging alsmaar door mijn brein en uiteindelijk ben ik om 04:00 uur maar opgestaan om met mijn foto’s te gaan spelen, zoooo fijn. Ik heb me overigens de gehele dag niet moe gevoeld, zo hyper was ik nog. Wat kun je toch een kick krijgen van fotografie, ongekend. 

We kregen nog gezellige borrelaars over de vloer, ik schoot tussendoor nog wat portretten van hen en we hadden weer een super dag en avond. 

En raadt eens, Brendan heeft me duidelijk gemaakt dat het tijd wordt dat ik geld ga vragen voor shoots. 

Ik voel me trots en wat zekerder van mezelf. Ciao. 

I Love Breda

Het was jazzfestival in Breda en dat is feest, kan ik jullie vertellen. Overal in de stad waren podia en er speelden dagelijks vele jazzbands. 

De stad swingde, het was afgeladen vol met vrolijke mensen. 

Uiteraard ben ik met de president op stap gegaan, wat een kans voor een beginnend straatfotograaf. Ik moet zeggen, het bevalt me en ik ben al wat minder bescheiden en prop me door de massa heen, het grappige is dat het nog geaccepteerd wordt ook, de camera krijgt voorrang.

De president was net bekomen van de jazz, toen hij alweer actiefoto’s van kleinkind1 mocht maken tijdens een hockeywedstrijd. Dat werd weer werken met snelle sluitertijden, een goeie oefening en kleinkind1 blij met de foto’s. 

In het Markdal wordt het ook weer wat spannender, er vliegen prachtige libellen (juffers) rond en de ooievaar heeft jonkies, ik weet nog niet hoeveel. 

Moederzwaan is ook aan het broeden, eindelijk weer leven in de brouwerij. 

We zijn met mijn broer de stad in geweest en dat werd een bijzonder leuk dagje uit in eigen stad. 

Met trots lieten we hem het Chassé theater (Herzberger) zien, maar broerlief vond er geen bal aan. Maar…….de ondergrondse parkeergarage had zijn volledige aandacht gelukkig. 

Ons stedelijk museum is samengevoegd met het designmuseum en tot onze grote vreugde is dit zeer goed gedaan. 

Ze pakken uit met een geweldig mooie tentoonstelling ‘True Beauty’, op de grens van kunst en wetenschap. Eindelijk een beetje ‘kunsthal’ gevoel in Breda. 

Deze tentoonstelling laat zien dat het gezicht van de wetenschap steeds verandert en daardoor krijg je nieuw beeldmateriaal. De beelden, afkomstig van scans, microscopen, telescopen, MRI’s, animaties van internationale toponderzoekers worden afgewisseld met het werk van kunstenaars. 

Met verbazing hebben we deze prachtige beelden stuk voor stuk bekeken, ongekend mooi. 

Als bewijs hier wat foto’s. 

We maakten daarna nog een flinke wandeling door Breda, aten een heerlijk maal bij ‘Dickens&Jones’ aan de Grote Markt en namen temidden van jonge gansjes nog een afzakkertje bij ‘Parc’, in ons mooie stadspark. Zo leuk om je eigen stad aan een ander te laten zien. 

I Love Breda, Ciao. 

Ik Ben Een Amsterdammer

Wat een fijne week, wat is het gepensioneerde leven toch heerlijk. We doen waar we zin in hebben en hebben niet veel verplichtingen meer, zeker omdat we onze tijd goed kunnen managen. 

Ik kan best geïrriteerd raken, als mensen zeggen: “daar heb ik geen tijd voor”, want het is en blijft een kwestie van keuzes maken, uitzonderingen daar gelaten. Helaas wordt ‘geen tijd” vaak als smoesje gebruikt. Gelukkig zijn wij zeer tevreden mensen en hoeven we niet zo nodig van alles en…ons motto is, NU doen, niet uitstellen.

Een van de keuzes van manlief deze week was/is de ‘Giro”, hij geniet zo van die tocht en blijft er graag voor thuis. 

Ik daarentegen trek er graag op uit, even cultuur en natuur snuiven en fotograferen. 

Zo ben ik deze week weer met mijn jonge fotovriendin een hele dag in een vogelhut gaan zitten, Deze hut, was bijzonder mooi, het is een tuinhut van Arjan Troost ( http://www.arjantroost.nl ).

Helaas hebben we geen ijsvogeltjes gezien, die zijn deze winter omgekomen doordat ze door het ijs niet konden vissen. 

Wel zagen we regelmatig eekhoorns langskomen, naast de vele soorten kleine vogeltjes. 

Doordat we een prooi (kippenpoten) gekocht hadden van Arjan, hebben we bezoek gekregen van een blonde buizerd, een prachtexemplaar. Arjan had de kipstukken met tie rips aan wat stronken bevestigd zodat het beest de boel niet mee kon nemen, hij was er wel een half uurtje mee bezig, we hebben prachtige foto’s kunnen maken. 

Toch moet ik eerlijk zeggen dat vogelfotografie mij niet zo boeit, dus…..voorlopig geen vogelhut meer voor mij. 

Waarom bestaan er nou geen mensenhutten, kun je lekker mensen fotograferen, haha.

 

Gelukkig durf ik steeds vaker recht op de man te vragen of ik een portret mag maken. 

Zo zag ik op de ‘Wallen’ een pracht van een ‘kop’ voor zijn sex tent zitten, toen ik hem vroeg of ik hem mocht fotograferen, mocht het nog ook, ik was perplex en heel blij. 

Ik maakte eerst een praatje met hem en vroeg of hij het niet bijzonder vond om mede Nederlanders te ontmoeten en te spreken tussen al die buitenlanders, waarop hij antwoordde dat hij geen Nederlander is, maar een Amsterdammer, TOP! Het ijs was gebroken en ik schoot zijn prachtige kop.

 

 

Jullie zullen wel denken, wat doet Ciao op de wallen?, nou ik was daar om straatportretten te schieten, gewaagd, spannend en super gaaf. Ik heb al mijn charmes ingezet kan ik u vertellen.

Ik was met mijn broer eerst naar het MOCO museum geweest, naar de tentoonstelling van Banksy en Lichtenstein. Deze tentoonstellingen stonden hoog op mijn lijstje.

Banksy startte als straat (graffiti) kunstenaar in Bristol, hij maakt ook gebruik van sjablonen. Zijn werk is vaak humoristisch met een politieke bodem. Deze overzichtstentoonstelling is zeer de moeite waard en bovendien is het museum zelf gesitueerd in een schitterende villa.

Lichtenstein was een popart kunstenaar, Zijn werken zijn vooral bekend als een soort van cartoons met felle, veelal primaire kleuren omlijnd door vette zwarte contouren. Hij maakte schilderijen, beelden en litho’s. Ik word er altijd vrolijk van.

Wat hebben we genoten in de villa.

 

  

In een onvervalste Amsterdamse kroeg (café Mulder), genoten we van de stamgasten en de spiritualiën, echt een leuke tent.

Van de barman kregen we de tip om te gaan eten bij de Myrabelle, ook een echte Amsterdamse horecagelegenheid, we zaten er heerlijk aan het water, top.

Hierna liepen we langzaam aan naar de wallen en daar hing me toch een gezellig sfeertje, zeker omdat het zo’n heerlijk weer was. De President kwam er volledig aan zijn trekken, haha.

We eindigden in ‘In ’t Aepjen’, ook een onvervalste Amsterdamse (houten) kroeg . 

Men fluistert dat dit vroeger een spotgoedkope en niet zo’n beste herberg was en dat daar de uitdrukking ‘ je bent in de aap gelogeerd’ vandaan komt.

Ciao.

 

Dat Heurt niet

Zondag 29 April
De laatste dag is een feestje geworden voor ons, niks geen vertrekverdriet of inpak stress, dankzij het ‘omdenken’. Het werkt echt, kan ik u verzekeren.
Het was heerlijk weer, dus we gingen gewoon lekker op een terras aan zee zitten nadat we alles ingepakt hadden.
Om het geheel nog feestelijker te maken begonnen we met een glas cava.
Daarna liepen we naar een restaurant waar we nog niet geweest waren,
https://www.tripadvisor.nl/Restaurant_Review-g187526-d4414303-Reviews-La_fosa-Calpe_Costa_Blanca_Province_of_Alicante_Valencian_Country.html
Het was er best druk, maar we kregen nog een tafeltje gelukkig. De eigenaren zijn Frans/Spaans en dat kon je merken aan het eten, een perfecte combi. De huiswijn kan ik u echter niet aanbevelen.
We hebben ongewoon goed en lekker gegeten, dit restaurant kan tippen aan El Cantal, dus volgend jaar gaan we switchen tussen deze twee.
Het was loeidruk op de boulevard en het strand, dat hadden we niet eerder meegemaakt, en we zeiden meteen tegen elkaar: “het is goed dat we gaan”.
Toen we naar huis liepen, zagen we weer een reddingsactie met de helikopter op de Penon.
We zijn nog even een afscheidsglaasje bij de social club gaan drinken en kregen een knulfel van Sammy, de uitbaatster, echt een lieve meid.
Helemaal voldaan keken we nog wat tv en gingen op tijd naar bed.

Maandag 30 April
Om 6 uur ging de wekker en om 7 uur stapten we in de bus van Beniconnect.
We mochten ons gevulde boodschappenkarretje in het appartement laten staan, Rachel, een medewerkster van ons verhuurkantoor zou dit later in de opslag zetten, top.
Tot volgend jaar Calpe, het was weer een heerlijk verblijf, we hebben totaal geen minpunten te melden.
Nog een ding is het vermelden waard; we deden niet meer aan liggen op een bedje bij het zwembad, we laten onze velletjes niet nog meer verouderen en houden zo meer tijd over voor wandelingen. Dat is ons goed bevallen, ook dat gekakel bij het zwembad vonden we een aanval op onze privacy.
De controle op het vliegveld was dit maal enorm streng, alle electronica moest los in een bak, ook alle kabels (6), dus de boel lag flink overhoop toen ik mijn vele kabels uit mijn rugzak opgediept had. Mijn telelens had ik in een hemdje gerold ter bescherming, dat moest eraf, ik was doodsbang dat ze ook de doppen eraf zouden schroeven, wat een ellende. Het is gelukkig goed gegaan, maar de volgende keer zal ik de boel transparanter inpakken, of ik schaf eindelijk een fotokoffer aan.
De terugvlucht verliep voorspoedig en onze alleraardigste taxi http://www.taximarkies.nl stond ons op te wachten en reed ons zeer aangenaam binnen het uur naar huis en de koffers werden voor onze deur gezet, zo’n aardige man en zo hoffelijk, dankjewel weer Marc.
Het is superluxe om midden op de dag thuis te komen, je kan de koffers meteen uitpakken en de boel opruimen. Wasje draaien hoefde niet, want dat had ik in Calpe al gedaan.
Nog even naar AH voor het avondeten en wat schetste mijn verbazing?, die was dicht! Dat was flink balen, ze waren de boel aan het verbouwen om scan kassa’s te plaatsen.
Ik moest dus meteen weer beginnen met ‘om te denken’…….en……ik liep naar de cateraar ertegenover en kocht allerlei lekkers. Ons avondmaal was gered en lekkerrrr!!!

Dinsdag 1 Mei
Ik heb geen ochtendwandeling gemaakt, het regende en het was koud en…ik had totaal geen zin. Ik ben op de crosstrainer gestapt en later heb ik nog vele kilometers gelopen om alle boodschappen in huis te halen (onze AH, was nog dicht), dus mijn beweging zat wel snor.
Tja, en dan vallen de vele regeldingen weer op je, ik had/heb een hele lijst, pfffff.
Gelukkig kon ik wat afvinken

Woensdag 2 Mei
Gisteren kon ik al wat afvinken en vandaag de rest, dus deze dagen waren goed gevuld.
Vanmorgen wel gewandeld, maar niet van harte, ik vond het maar saai en de Mark is beslist geen zee en de ooievaar zit nog te broeden.
Ik ben mijn site aan het verbouwen. Omdat ik me steeds meer ga bezighouden met straat- en portretfotografie en sinds kort visitekaartjes uitdeel, heb ik een pagina aangemaakt die ik vul met mijn werk, ik zet er een nummer bij en degene die wat van me wil, kan me het nummer mailen, en ik mail het gevraagde dan gratis en voor niks in lage resolutie terug. Tegen betaling van 10 euro, krijgt u het in de grootste kwaliteit, geschikt om af te drukken.
Op deze manier hoop ik ooit nog eens een FF camera aan te kunnen schaffen. Wat een verbeelding he? Tja, dat krijg je van het omdenken.
Ook hebben we de oude dame bezocht, ze had ons niet gemist, maar was heel blij om ons te zien.
Ze maakt het goed en is tevreden. We hebben samen ‘meisjes’ wijn gedronken (half wijn en half water) en ondertussen snoepte de dame heel wat droste pastilles weg. Toen we haar terugbrachten naar de huiskamer, zag ze een doos bonbons staan, ze griste er meteen 2 uit en stak ze in haar mond, ik wist niet wat ik zag, dat zou ze vroeger nooit gedaan hebben, dat ‘heurt’ niet.
Dit was het voor nu, ik meld me volgende week weer, Ciao.

De Marmot kan geen kant meer op

De laatste dagen hebben we rustigjes aan gedaan en enorm genoten. Geen echte toeristische hoogtepunten meer.
We zijn naar een rommelmarkt geweest, hier in de stad, ik ben altijd op zoek naar attributen/kleding, voor mijn modellen. Ik heb wat kant en lappen gekocht, altijd leuk om een model mee op te leuken.
Het bleek een enorm sfeervolle markt, hier gaan we vaker naar toe volgend jaar. Als ik plek in de koffer had, dan had ik een pracht van Flamenco jurk gekocht, grappig toch?


Op de markt hebben we ons eerste glaasje van de dag genuttigd en raakten in gesprek met een aardig persoon
Altijd is het weer genieten op ons balkon, van de zeilbootjes, de meeuwen, de vissersboten, en niet te vergeten de prachtige wolkenluchten.

Uiteraard hebben we elke dag een flinke wandeling gemaakt en zijn altijd even op een terras gaan zitten, dat was de beloning en een leuke bijkomstigheid……., ik kan dan stiekem ‘mensenfoto’s’ maken.
Een dag hadden we zeemist en die bleef hangen als een hoedje op de Penon, heel apart.


We hebben vrij veel wind gehad en constant was ik bang dat mijn marmot ging vliegen, dus heb ik uiteindelijk een stormband gekocht, de marmot kan geen kant meer op nu.


We kwamen meneer Swift nog tegen en konden afscheid nemen, in verband met de wind had geen muts op, hij leek jaren jonger haha.
Gisteren was het groente en fruitmarkt in de oude stad, we zijn er heen gegaan. Ik had niets nodig, maar we vinden de sfeer zo gezellig.
We hebben genoten en de president lustte het ook wel daar.
En ja hoor….weer ons eerste glaasje op een terras bij de markt gedaan, een feestje was het, zo gemoedelijk allemaal.
We zijn gaan eten in de oude stad, daar waar we met broertje zo’n lekkere tapas kregen. Het was er wederom gezellig druk met hoofdzakelijk locals.
Manlief at kip en ik inktvis, als garnituur hadden we pimentos de padron en aardappelschijfjes hmmmm.
Na een paar glaasjes durfde ik verschillende ‘mooie koppen’ te vragen of ik ze mocht portretteren en het mocht telkens, ze vonden het zelfs een eer. Ik geef ze daarna een visitekaartje, dan kunnen ze mijn site vinden waar ik hun foto’s op plaats, me het nummer mailen en dan ik stuur ik hen gewoon de foto op, gratis en voor niks, win win.
Thuis ga ik de foto’s pas bewerken en maak ik een aparte ‘straatportret’ pagina aan.
Vanmorgen liep ik weemoedig mijn laatste ochtendronde, schoot nog wat plaatjes, zuchtte eens flink en besloot ‘om te denken’, we gaan er een FEESTJE van maken vandaag!
Ciao.

Leven als God in Spanje

Maandag 23 April

Om half 11 werden we door onze localvrienden opgehaald om bij hen even koffie te gaan drinken (dachten wij). Ook zou ik hun hond Lola gaan portretteren.
Zij wonen in Benissa, ietsjes te ver om er even heen te lopen, maar met de bus goed te doen, toch werden we opgepikt, zoooo lief.
We vielen stijl achterover toen we hun huis zagen dat onderverdeeld is in 2 appartementen.
Ze delen dit huis met 2 alleraardigste dames en Harvey, hun sullige geschifte hond.
Lola is een pittige vrolijke tante, zij begroette ons dolenthousiast en sprong van vreugde even in het zwembad, wat een wervelwind en die moest ik dus gaan portretteren haha.
Het huis beschikt over vele waranda’s, er is altijd wel een hoek waar je beschermt bent tegen weer en wind, ideaal dus.
We dronken even wat en smulden een heerlijk vers stuk appeltaart weg en ondertussen was Lola even gaan liggen, dit werd mijn kans. Had je gedacht, als ik er aankwam, sprong ze meteen op en wilde spelen. Ik heb een paar pogingen gedaan en snel wat geklikt, want echt model zitten deed madame niet. Wel een mooie uitdaging voor mij.
Naderhand ben ik op een andere, afgezette plek met haar en Harvey gaan spelen om zo een kans te krijgen op een wereldfoto. Helaas ben ik niet helemaal tevreden. Harvey was een makkie, hij keek en zweeg en vond alles best. Hij heeft wat te stellen met vrolijke Lola hoor. Zelden zo’n blije hond gezien.


Ik heb jullie in een van mijn vorige blogs al verteld dat Paul drummer was bij Rob Hoeke (ook bij Wim Sonneveld, De Dijk etc). https://www.youtube.com/user/pingo6507
Hij heeft 40 jaar lang gewerkt als drummer en de hele wereld afgereisd. Nu is hij met pensioen, maar…..elke dag drumt hij er nog lustig op los en….hij schuift soms aan bij een jamsessie hier in deze contreien.
Hij was zo aardig om voor ons wat te spelen, man man, hij kan er wat van hoor, binnen de kortste keren sta je te swingen of je wil of niet.
Het zat me niet lekker dat het portretteren van Lola niet echt gelukt was, dus trok ik de stoute schoenen aan en vroeg of ik Paul en Fenny mocht portretteren. Het mocht en zonder de intentie op te scheppen, kan ik jullie zeggen dat ik pracht beelden heb gemaakt van deze lieve fotogenieke mensen. Ongelooflijk dat je mensen tegen kan komen waar je je meteen goed bij voelt, soulmates dus. Als ik toestemming krijg, zal ik later nog een foto van hen plaatsen.
Zelden zo’n modellen gehad, ik had van te voren goed nagedacht hoe ik ze wilde portretteren en warempel, het is ons samen buitengewoon gelukt.
Na deze geslaagde sessie, werden we verrast met nog een uitje, we gingen weer de bergen in met hen. We reden naar Xaló (Jalón) en verder door de Sierra de Bernia, een prachtige bergketen van 11 km lang.
Het was genieten en wonder boven wonder vond ik het niet eens eng, zo hoog op die smalle weggetjes. Doch…….er kwam een moment…….. we werden aangehouden door een wel zeer enge man, hij ging recht voor de auto staan en eiste dat hij in mocht stappen, hij stak zelfs dreigend een arm door het geopende raam, naar ons uit (Fenny en ik) op de achterbank.
Hij had ook nog eens hele verwilderde ogen, Paul gaf gas en we gingen er snel vandoor, pfffff.
De bedoeling was om hoog in de bergen te gaan eten, maar helaas, alles was dicht. We reden toch genietend rustig verder met de bedoeling om in Calpe te gaan eten. Maar opeens riep Fenny ‘stop’, naar links en daar lag een soort van saaie cafetaria, maar……er zaten wel 2 toeristen aan een tafeltje. We gaven het een kans en stapten uit en na een blik op het tafeltje van de toeristen, riep ik voorbarig, ‘je krijgt hier eten uit een zakje’. Maar niets was minder waar, er kwam een forse Spanjaard naar buiten, begroette ons joviaal en beloofde ons een heerlijk maal. Nou…geen woord gelogen, Paul en ik aten sappige gegrilde lams koteletjes, Fenny Gegrilde kip met knof en Maurice at een enorm bord mixed grill (vlees uiteraard). Samen verorberden we ook een rijkelijk gevulde, knapperige salade. We hebben letterlijk en figuurlijk onze vingers afgelikt. En dan die ambiance, omgeven door een indrukwekkend berglandschap. We voelden ons nietig en stikrijk.
Even werd ons genieten drastisch verstoord, de engerd kwam langs, keek dreigend, maar herkende ons niet, pfffff.
Bij het betalen werden er 4 glaasjes en 2 goed gevulde flessen ‘spul” neergezet, Paul drinkt geen alcohol, Fenny en ik vonden het niet lekker, maar Maurice dronk er 4, hij genoot.
De terugtocht was adembenemend mooi, zonder engerd en helemaal voldaan werden we tot voor ons complex gereden.
Het moment van afscheid nemen was niet leuk, we moeten elkaar nu heeeeel lang gaan missen, gelukkig bestaat er een digitale wereld en wie weet……..??
Heel erg bedankt, Ciao, lieve mensen.

Een reddingsactie

Zaterdag 21 April

Familie, vrienden en vis, blijven maar drie dagen fris en we hebben er afgezien van de aankomst- en de vertrekdag, drie volle dagen opzitten met onze logee. Ik moet zeggen, broertje blijft wonderbaarlijk fris, maar toch is dit alweer de dag van vertrek.
Ik heb echter nog een wandeling voor hem in petto, we gaan na een rondje zonsopgang op de boulevard naar het zoutmeer om de flamingo’s met een bezoek te vereren.
We nemen de processierups, de slangen en de wilde zwijnen voor lief en gaan het bossage in, gelukkig hebben we lange broeken aan en zijn enigszins tegen het kleine ongedierte beschermd, ook tegen teken.
De flamingo’s stonden redelijk gunstig voor wat foto’s, maar mijn geheime weggetje was dichtgegooid met hout en rommel, heel jammer. Ik zal meneer Swift vragen of hij een nieuwe sluiproute heeft.
Ook een schitterende, zeer oude palmboom hing op apengapen, er is dus duidelijk iets gaande daar.
Maar broerlief genoot van het schoons dat er nog was, gelukkig.
Na het ontbijt, pakte hij zijn koffertje in en ja hoor…..er was nog tijd over voor wat drankjes op ons balkon.
Opeens verscheen er een helikopter voor onze neus, bleef vervolgens even boven de penon hangen en braakte twee personen met ‘spullen’ uit.
De heli vertrok en de personen zagen we achter de penon verdwijnen, het betrof duidelijk een reddingsactie.
Even later verscheen de heli weer boven de penon en liet een kabel zakken achter de berg.
En ja hoor, we zagen een brancard en een hulpverlener opgetakeld worden. De heli landde achter de penon, daar is een landingspunt, noodzakelijk, want dit soort acties is hier meer regel dan uitzondering.
Binnen 10 minuten reed een ambulance uiterst traag langs, waarschijnlijk werd er een hartfilmpje gemaakt, denken we. Je vraagt je af, of iemand van de inspanning een infarct ofzo heeft gekregen, wij weten het niet.
Mijn broer vertelde dat hij boven op de rots, veel oude mensen heeft gezien en jeugd op slippertjes.
Tja, toen was het tijd om broertje te gaan vergezellen naar de oppik plek van Beniconnect.
Exact op tijd reed het busje voor en……..daaaag broertje.
We weten zeker dat hij heeft genoten en wij met hem.
De rest van de dag deden we het kalm aan, even ontbroeren.

manlief wacht ons op.

Zondag 22 April

Oh wat mistte ik mijn wandelmaatje op de vroege ochtend, back to reality nu, het is niet anders.
Gelukkig deed de zon zijn best om mij op te peppen en dat lukte hoor.
De ochtend besteedden we aan huishoudelijke taken en rond half 2 zaten we alweer in El Cantal. We werden uiterst hartelijk ontvangen, het eten was goddelijk en bij het weggaan kregen we een glas cava van het huis omdat het ons laatste bezoek was hier dit jaar. Zondag as, willen we ons niet vast pinnen, dat is onze laatste dag, je weet maar nooit he? Laissez faire.
De rest van de middag hing manlief voor de buis..,.wielrennen….en ik las een boek. Relaxed dagje, dus. Ciao.

Over de Top

Donderdag 19 April

Omdat broerlief de zon ruimschoots voor wilde zijn, hadden we de wekker gezet. Heel brak dronken we onze ochtendkoffie, terwijl manlief lekker door ronkte.
Maar toen we buiten kwamen, deed de frisse, ietwat zwoele wind zijn trucje en wekte ons fris en fruitig. Het was nog donker, maar de vissersboten zag je in de verte al aan het werk.
We zetten er flink de pas in zodat we bij een ideale plek de zon op konden zien komen. Het blijft een dagelijks fenomeen.
Op een klein strandje zochten we nog wat schatten, je vind altijd wel iets en voor we het wisten was onze tijd alweer verstreken.


In een straf tempo liepen we terug, want we wilden we nog rustig ontbijten alvorens aan het dagprogramma te beginnen.
Manlief was er inmiddels al helemaal klaar voor.
Rond 9 uur namen we de bus naar het trein station, nu werd het echt leuk voor broerlief, hij is gek op treintjes.
Wat heeft hij genoten van het ritje door de bergen en de dieselstank nam hij voor lief.
In El Albir, stapten we uit en liepen richting zee en dat was nog een hele tippel. Maar geen straf, want het is een leuk plaatsje.
Alvorens aan het grote werk te beginnen, dronken we op de boulevard een versterkende cappuccino met slagroom en die smaakte hoor.
Toen was het tijd voor onze wandeling over de bergen naar de vuurtoren van Albir.
De weg erheen is geasfalteerd, dus goed te doen voor manlief. Het werd een schitterende tocht, vol natuurschoon, schitterende rotspartijen, magistrale vergezichten, fossielen, kristallen en nog meer bergspul zoals oker en iets zilverachtigs.
De vuurtoren is nog in dienst, maar wel te bezichtigen, prachtig opgeknapt ook. Wat mij opviel was dat er geen mogelijkheid was om even te zitten en te genieten van het uitzicht en als je geluk hebt van de dolfijnen. Wij zagen ze niet, maar voelden ons wel gelukkig, gelukkig.
De terugtocht was weer net zo adembenemend mooi.
Omdat we goed de pas erin hadden, manlief ook, besloten we door te lopen naar Altea, met een stop voor onze eerste welverdiende alcoholische versnapering.
In Altea, was het even zoeken naar een geschikt restaurant tussen de eenheidsworsten. Ook dat lukte ons, we meerden aan bij Columbus, een hysterisch, over de top restaurant. Onze ogen kwamen de eerste tijd niet tot rust, het was volgepropt met allerlei boten/reis spul.
We aten er een super zalige goulash.
Helemaal voldaan lieten we ons weer naar huis tuffen, middels het treintje en de bus en ja…….het werd weer laat en ja…….er gingen nog wat afzakkertjes in.
Wat een dag, en wat hebben we plezier gehad. Broerlief heeft een heel speciale humor, je blijft lachen met die gast.
En manlief….. verdiend een pluim, wat heeft hij zich kranig gehouden, 20 km lang en nog wel zonder stok, Chapeau, Ciao.