Feesten tussen de locals

Dag 64, Zondag 17 Maart

De Fallas feesten zijn in volle gang in deze regio. Men viert het afscheid van de winter en de komst van de lente. Heel bijzonder zijn de feesten in Valencia, maar een klein afgietsel vindt plaats in Calpe. Er is een speciale, intieme groep mensen die het Fallasfeest in Calpe organiseert. 

Vandaag mocht heel het volk genieten van een heerlijke paella. 

Het festijn vond plaats in de oude stad. Opvallend vinden wij altijd, dat er geen toerist te bespeuren is, terwijl het oh zo leuk is om deel te nemen aan de volksgebruiken. Wij waren aanwezig en genoten van de sfeer en de leuke mensen. 

Als we hadden gewild, hadden we mee mogen eten, maar dat vonden we toch wat gênant, laat de minder bedeelden vooral genieten van dit gratis maal. We zijn te midden van de feestende mensen op een terras gaan zitten en proefden de sfeer. Zoo leuk. Ik kon nog wat bijzondere portretten schieten ook, oa van een mooie oude dame die met haar nicht en een Duitse jongedame op het terras zat. (zie straatportret)

Het was ongelofelijk gezellig zo tussen de Calpese bevolking. 

We besloten om nog een afzakkertje te nemen in de social club en ja, daar zat onze vrienden clan ook, dus het werd een gezellig latertje met veel gin tonics dit maal. 

Dag 65, Maandag 18 Maart

Geen kater, dankzij de gin tonics, die vallen goed. Het was een bewolkte, miezel dag en best wel fris. Maar niet getreurd, ik maakte eerst mijn wandeling en later gingen we naar de Lidl om voor een paar dagen in te kopen in verband met een feestdag (San José) hier. Later liepen we nog naar een andere supermarkt om de koffie aan te vullen. 

Opa Henk, de buurman van dochterlief, nodigde ons uit voor een drankje in zijn hotel, gezellig. Het was de laatste dag van zijn fietsvakantie. 

Voor we het wisten was het donker, maar gelukkig had manlief geen last van de wiebel op de terugweg. 

We hadden uit voorzorg al tussen de middag ‘warm’ gegeten, dus een boterhammetje volstond, toen we thuiskwamen. 

Dag 66, Dinsdag 19 Maart

Het was een vrije dag voor de Spanjaarden, het was San José en vaderdag en…het was de laatste dag van de Fallas feesten. Wij liepen al vroeg naar de stad om de optocht te zien van de Fallas groep. Het was erg mooi om hen te zien lopen in hun traditionele klederdracht. Wederom kon ik wat portretten schieten. 

De optocht ging naar de kerk, daar was een speciale mis, wij gingen op het kerkplein de kroeg in. 

Daarna ging de optocht naar een centrale plein om het knalvuurwerk aan te steken, dat was spectaculair. 

Ook hier doken we even een plaatselijke kroeg in, zo leuk om tussen de locals mee te feesten. 

Het was een bijzonder feestelijke dag, met een warm en zonnig einde op ons balkon. 

En…ja, ik kookte een heerlijk maal: pompoen, broccoli, ui, knof, kip in een pindasaus met crème fraîche, het smaakte goddelijk. 

Wat een schitterende dag. Ciao. 


Een Italiaan, die wel wilde

Dag 62, Vrijdag 15 Maart

Vanmorgen heb ik de helft van mijn wandeling samen met Jelle en Merlyn volbracht. 

Ik neem mijn petje af voor Merlyn, ze loopt stevig door, ondanks haar copd. Praten kan ze niet tijdens het lopen, de focus ligt op vooral doorgaan. 

De terugweg liep ik op eigen tempo omdat ik wilde fotograferen. Ik ben me aan het specialiseren in hipshots, ik zet de camera op de halve automaat, ik bepaal alleen het diafragma, en schiet lukraak in de richting van het object vanuit heuphoogte. Dit om wat stiekem te kunnen schieten. 

Het lukt redelijk en ik geniet. 

Zo nu en dan vraag ik iemand of ik een portret mag schieten, vandaag had ik een Italiaan die wel wilde poseren. 

We aten een lekker vers bereid maal in onze casa, zodat we dat in ieder geval gehad hadden. 

Ik maakte nog een middagwandeling en manlief zat voor de Magic box, wielrennen te kijken. 

Net toen ik lekker in het zonnetje zat op het balkon, appte Merlyn: Meeting in de social club, hun Nederlandse vrienden, die in Frankrijk wonen, waren aangekomen en wij moesten beslist met hen kennis maken. 

Wij naar beneden en ontmoetten Marianne, John en hun schitterende hond, een Airedale terriër. 

Het werd een super gezellige borrel met z’n allen. 

Merlyn drinkt nu ook waterwijntjes, dit tot grote schrik van de echte wijndrinkers. Wij trekken ons er niets van aan en noemen onszelf de ‘wijn barbaren’. Manlief is trouwens opeens aan het bier. 

Dag 63, Zaterdag 16 Maart

Fris en fruitig stond ik om 06:00 alweer op, dankzij de waterwijntjes geen centje pijn haha. 

Ietsjes later kreeg ik een berichtje van Paul, hij was ziek en kon niet naar Fenny, bang om haar te besmetten. Ik wilde toch al gaan in het weekend en besloot vandaag te gaan, want morgen is er een evenement in de oude stad. 

Manlief had andere bezigheden en ging niet mee.  

Geen punt om alleen naar Benidorm te gaan. 

Fenny sliep en moest ik wakker maken, ze veerde meteen op en was blij me te zien. Ze zag er super goed uit en was heel helder. 

We hebben heerlijk gekeuveld. 

De dokter kwam ook langs en vertelde dat Fenny, zodra ze kan lopen met de rollator, naar huis mag. 

Over 2 weken krijgt ze 1 maal per week een chemo pil en later starten de dagelijkse bestralingen. 

En of de duvel ermee speelde, daar kwam de fysiotherapeut ook nog aan, hij nam Fenny even mee de gang op. Ze liep redelijk goed, moet ik zeggen. 

De rest van de dag heb ik op het balkon doorgebracht, lekker genieten van de zon en het strand- en zeevertier. Manlief zat weer voor de Magic box wielrennen ( Parijs-Nice) te kijken. 

We aten op het balkon tijdens een schitterende zonsondergang, kon niet beter. Ciao. 


Is ‘HET’ te mooi om waar te zijn?

Dag 60, Woensdag 13 Maart

Vandaag zou de oude dame 94 jaar geworden zijn, we hebben het glas op haar geheven. 

Mijn jongste broer belde om even te klessebessen, leuk!

Gisteren belde er een vriend uit Nederland, ook leuk. 

Tja, mijn blog is nu eenmaal eenrichtingsverkeer, wij zijn enigszins te volgen, maar we weten verder weinig over jullie, soms voelt dat….’jammer’.

Maar…ik begrijp het hoor, no worries. 

Vannacht weer verdomd veel pijn aan die knieën. Uiteindelijk heb ik toch maar een paracetamol geslikt, daarna heb ik nog redelijk kunnen slapen. 

De pijn viel ietsjes mee na de ‘Lidl’ tocht, gelukkig. 

Als het even kan, koken we nu tussen de middag, zodat we de rest van de dag vrij zijn om te gaan en te staan waar we willen of….terecht komen. 

Dat is wel handig hier, omdat er altijd ‘verleidingen’ de kop op steken aan het eind van de dag. 

Dag 61, Donderdag 14 Maart

Een dag met speciale missie, we gingen op zoek naar ‘de Magic Box’. 

We hadden van een stel Engelsen gehoord dat er een kastje te koop is, ergens op een vlooienmarkt in Benidorm, dat je aan de tv kan hangen en verbinden moet met je WiFi en dan…….heb je alle zenders van de wereld. Maar dat is nog niet alles, je hebt ook alle series van de wereld EN alle films van de wereld, zelfs de films die dezelfde dag uitgekomen zijn.

 Wowwwwww, dat bestaat niet dachten we en we vroegen die betreffende Engelsen de oren van het hoofd. Zij hadden dat kastje al enige tijd en het werkte perfect, vertelden zij. 

Omdat deze mensen heel aardig zijn en zeer betrouwbaar overkomen, besloten we, samen met Jelle en Merlyn, hen te geloven en op zoek te gaan naar dat wonderbaarlijke fenomeen. 

We reden naar die vlooienmarkt en vonden de man van de ‘Magic Box’. Een alleraardigste Iraniër, die perfect Engels spreekt. Hij gaf ons een ‘college’ van een uur’ en we kwamen unaniem tot de slotsom, dat het ding het echt doet. Het overtrof onze stoutste verwachtingen. Zowel M&J en wij kochten de box voor de somma van 250€, dat is ie meer dan waard. Reken maar uit, geen bios meer, geen films meer huren, geen abonnementen meer etc etc. 

Helemaal flabbergasted, reden we hongerig naar Altea en warempel, een heel goed restaurant (Sabor), dat altijd geheel volledig gereserveerd is, had plaats voor ons. 

Wat een Magic Day, we aten er goddelijk. 

Toen vlug naar huis om te gaan spelen met onze box. 

Zowel bij M&J, als bij ons lukte het niet. 

In de social club namen we een drankje en gingen in conclaaf, wat deden we verkeerd? Merlyn legde via de wht’sapp, contact met het bevriende Engelse stel en zij gaven uitleg. Wij weer snel naar boven, eerst bij M&J. Merlyn en manlief verzorgden de drankjes en Jelle en ik stoeiden met de kabeltjes en de tv en………het lukte, een wereld van zenders, films en series lag aan onze voeten. Grote WOWWWW. 

Toen met z’n vieren naar ons en……..hetzelfde resultaat! 

Grote Blij.

Al gaat het sneeuwen, vriezen of dooien, wij hangen voor de buis. 

Het leuke is dat je de box (10 bij 10 cm), overal mee naar toe kan nemen, een hotel, appartement, vrienden, caravan etcetcetc, als er maar WiFi is, anders maak je een hotspot met je mobiel, 2 uur tv kijken, kost je 19cent aan Mb’s. 

Lieve mensen, het is geen sprookje, het is echt en je kan het ding regelmatig voorzien van een update. 

Eigenlijk is het een pc, je kan er zelfs mee mailen en op Facebook en verder alles wat je met je pc doet. De muis krijg je erbij. 

Manlief is zo gelukkig nu, hij kan eindelijk naar zijn geliefde sport, wielrennen, kijken. 

En Jelle?, hij gaat er nog een kopen, kan hij naar de Nederlandse zenders kijken, terwijl Merlyn op een andere tv, naar Engelse zenders en series kijkt. 

Wellicht beginnen we een handeltje, Ciao.  


Ik dacht: “bewegen Troela”.

Dag 58, Maandag 11 Maart

Vandaag belde Fenny mij, ze heeft te horen gekregen dat haar levensverwachting drastisch over de plus is geschoven. Dikke Vette HOERA. 

Nu gaat er alles aangedaan worden om haar weer aan het lopen te krijgen met de hulp van een fysiotherapeut. 

Zelf denkt ze dat dat niet zo snel gaat omdat ze in Spanje niet zo voortvarend zijn en daar heeft ze vrede mee. Ik hoop echter dat ze haar kwijt willen en er vaart achter zetten. 

Het was een warme dag, dus de balkonzit werd afgewisseld met bankzit. Maar het uurtje voor zonsondergang laten we ons niet afnemen op het balkon, altijd weer magisch. 

Tijdens mijn wandelingen geen Maine Coon gezien helaas. Ze schijnen er wel nog te zijn hoorde ik. 

Dag 59, Dinsdag 12 Maart

Al maanden heb ik last van stijve en pijnlijke knieën, maar dat gaat altijd helemaal over na een wandeling. s’Morgens en soms s’nachts is het het ergste. Geen idee wat het is, maar ook al heeft het beestje een naam, de pijn blijft hetzelfde. Maar……vanmorgen werd ik wakker met hele stijve knieën, ik ben maar opgestaan, want het voelde niet prettig, ik dacht ‘bewegen Troela’, dan gaat het wel over. Ik kon echter niet normaal lopen, zo stijf en pijnlijk waren ze nog nooit. 

Na de ochtendrituelen, besloot ik meteen aan de wandel te gaan, gewoon door de pijn heenlopen, heeft me al die tijd geholpen. Omdat ik hier nooit de lift neem (we zitten op de 3e verdieping), deed ik dat vanochtend ook, maar ohhhhhh wat deed dat zeer. Ook de eerste honderd meter waren niet te harden, vooral bergaf is pijnlijk. Gelukkig trok de pijn weg tot aanvaardbaar. 

Hopelijk komt het goed, want als ik niet meer kan lopen, val ik in een gat. 

We hebben de appartementen (ja, weer een verhuizing tussendoor), voor volgend jaar geregeld, dat geeft rust en zekerheid. 

Paul kwam de turban ophalen, hopelijk is Fenny ermee geholpen. 

Weer naar de Specsavers geweest, ik heb toch maar een zonnebril op sterkte besteld, het is zo onhandig om telkens mijn gewone bril uit de koker te moeten halen als ik onderweg iets moet lezen. 

Ik kreeg 50% korting, TOP. 

Er stond een sterke zeewind, dus er waren weer vele kite surfers, het blijft magistraal om hen bezig te zien. Ik mocht zelfs een paar portretten schieten. 

Ciao

Grote Langharige prachtkatten

Dag 56, Zaterdag 9 Maart

Vanmorgen kregen we al telefoon van opa Henk, de buurman van dochterlief, hij wilde rond 17:00 komen borrelen. Leuk!

Maar eerst wandelen met een speciale missie. Er zijn hier ‘Maine Coon’ cats gesignaleerd. Dat zijn enorm grote langharige pracht katten. Ik had er nog nooit van gehoord. Merlyn en Jelle hadden ze gespot, ze waren aangelijnd en liepen parmantig mee met hun Spaanse bazinnetjes. Jammer, ik heb ze helaas niet gezien. Hopelijk gaat dat nog goed komen. 

Foto heb ik van het internet geplukt

Na de wandeling, die wat langer duurde omdat ik een paar vrienden tegen kwam, maakten we ons gereed om te gaan lunchen met Merlyn en Jelle. 

We liepen naar het Mosselhuis, maar namen eerst even een drankje bij de buren de ‘Parade’, een gezellige kroeg. 

Het ‘Mosselhuis’ is een typisch Vlaams restaurant en levert echt kwaliteit. 

Ik nam een Vispannetje en ohhh dat was lekker, met oa mossels, zalm, kabeljauw en puree. Uiteraard at ik het pannetje niet op. 

Manlief en M&J, aten Tournedos. Als dessert namen we allen, compleet met vuur, een crèpe Suzette, hmmm. 

We liepen langzaam terug naar huis, manlief is de laatste tijd erg wankeling, en we zegen neder in de social club en konden daar nog lekker borrelen met opa Henk, die binnen no time op de stoep stond met zijn racefiets. Het klikte met hem en de rest van ons gezelschap, zo gezellig. 

Later gaven we hem nog een rondleiding in ons appartement, hij was enorm verrast, hij wist niet dat we zo mooi zaten. Wellicht zien we hem nog een keer. 

Dag 57, Zondag 10 Maart

Op tijd verlieten we onze “Edificio’, en liepen naar de bushalte. 

Het was stralend weer, we verheugden ons erop om Fenny weer te zien na haar zware operatie. Rond 11 uur, liepen we haar kamer binnen, helemaal blij probeerde ze overeind te komen, maar dat was wel een dingetje, ze is zo slap als een vaatdoek. Ze had geen verband op haar hoofd en je zag het enorme litteken in de vorm van meer dan een halve maan met tig krammetjes in al zijn ruwe werkelijkheid, op een stuk kaalgeschoren schedel. Triest om die plek te zien tussen haar speelse lokjes. Ze heeft een enorm blauw oog en een zwelling aan de zijkant van haar gezicht. Maar….haar ogen stralen en ze heeft praatjes voor tien en is verre van verward. Ze is niet meer opstandig, ze heeft in gedachten al de fysiotherapie geregeld om weer te kunnen lopen. 

Dat ze niet meer kon lopen wist ze niet, nietsvermoedend stapte ze gisteravond uit bed en viel meteen plat voorover. Met 4 man hebben ze haar weer in bed geholpen. Ze had niet eens in de gaten dat ze een infuus in had en een katheter. Wat een tante, ze dacht gewoon weer even aan de wandel te kunnen gaan. Nu zijn de hekken rond haar bed omhoog. 

Toen ze in de gaten kreeg dat ze geen turban meer op haar hoofd had, eiste ze weer een soort van hoofddeksel, nadat ze me gevraagd had om mijn vingers naast de uiteindes van het litteken te leggen, zodat ze kon voelen hoe groot het was. Ze schrok ervan en wilde zo niet ‘rondlopen’ zei ze. Ik ben bij de verpleging gaan vragen of er iets opgedaan kon worden. We vonden het ook wel behoorlijk vreemd dat het litteken zo blootgesteld werd aan allerlei viezigheid. Uiteindelijk heeft de zuster de hele wond goed ontsmet en de boel modisch verbonden. Nu voelt Fenny zich wat mooier, ik ga morgen een turban voor haar kopen die ze erover heen kan dragen, gevalletje vrouwendingetje. 

Gelukkig konden we haar ook weer verwennen met een espresso. 

Toen ik haar haar horloge om deed was ze verguld, nu kon ze de tijd zien, dat is belangrijk hoor op zo’n lange eenzame dag. 

Hopelijk sterkt ze snel aan en mag ze gauw naar huis, ze wil er alles aan doen, maar het moet wel te doen zijn voor haar en haar man, zo reëel is ze wel.  

Laten we met z’n allen er het beste van hopen. 

Dit maal lunchten we in een authentieke Spaanse cafetaria. We hadden een salade besteld en calamares, maar toen kwam er ook nog eens een enorme bak zalige mosselen op tafel, dat was de gratis tapas bij ons drankje. Zo’n tapas had ik nog nooit gehad, het was goddelijk en ik mocht ze ook nog eens helemaal alleen opeten, want manlief walgt van die dieren. Ik heb hem extra calamares laten eten. We zaten propvol en de kosten waren: 17€. 

Eenmaal weer thuis, konden we nog van het laatste zon uurtje genieten op ons balkon, het houdt niet op, we voelen ons rijk. Ciao. 

We vieren het leven

Dag 54, Donderdag 7 Maart

Het gaat goed met ons, we leven gewoon ons leven, met zo nu en dan een uitspatting, maar dat hebben we in Breda ook. We komen niet meer in de verleiding om vakantie te vieren, we vieren nu het leven. 

We koken zelf, we doen onze boodschappen en kuisen ons huisje. 

Het enige afwijkende is het mooie weer, het dagelijkse balkonzitten en natuurlijk de zee voor je inmiddels bruine neus. 

Ons sociale leven speelt zich voornamelijk af rondom onze residentie, allemaal 70+ en allerlei nationaliteiten. 

Ieder gaat zijn eigen gangetje en met deze en gene heb je gewoon meer een klik. 

We hebben zorg voor elkaar en helpen waar mogelijk. Boeken en kranten gaan van hand tot hand. Zo nu en dan, maken we een uitstapje met bevriende stellen. 

Kortom, het is hier goed uit te houden en als je geen zin hebt om te socializen, dan is dat ook goed. 

Wat een heerlijk leven zo. 

Wij zijn lid geworden van een Engelse club, zij hebben een programma waar wij ons in kunnen vinden en we waren als tulips van harte welkom. Leuk is dat Jelle en Merlyn ook lid zijn. Eind van de maand gaan we op excursie naar een wijnlandgoed, dat wordt feesten, denk ik. 

Wij zijn nieuwkomers hier in het gebouw, de meeste mensen komen hier al jaren en dat smeedt een hechte band onderling. Alle data van aankomst en vertrek worden bijgehouden, zodat er rekening gehouden kan worden met activiteiten. Zo schijnt er volgende week een stel te komen dat de hemel in geprezen wordt qua plezier maken. Het is een Nederlands stel, woonachtig in Frankrijk, we zijn benieuwd. 

Ook niet verkeerd om te melden, er wordt hier niet geroddeld, ik denk geen tijd daarvoor. 

De schoonmaakster laat ik niet meer komen, hier ‘werkt’ men alleen met spuitbussen met frisse luchten, het ruikt super schoon, maar er gebeurt geen reet. 

In het trappenhuis ruikt het altijd ‘pas gepoetst fris’, maar de peuken, her en der, liggen er al vanaf Januari. Dus, we houden ons geld maar in de zak haha. 

Het leven is hier stukken goedkoper, dus ook op dat front hoeven we niet in te teren. Het leven is goed hier. 

Dag 55, Vrijdag 8 Maart

Weer een prachtige dag, lekker windje uit de goede hoek en balkontemperaturen. Het werd zelfs zo goed, dat we s’avonds voor de eerste maal op het balkon hebben kunnen eten. 

Merlyn is een beetje opgeknapt en om dat te vieren hebben we een drankje gedaan in de club, zij dronk overigens water. Morgen gaat ze naar de huisarts en hopelijk krijgt ze goede berichten. Op voorhand hebben we afgesproken om samen te gaan lunchen op loopafstand, bij het ‘Mosselhuis’. 

We hebben vandaag leuke Engelsen ontmoet, hij was vroeger beroepsfotograaf. We hadden een bijzonder leuk gesprek. Het verbaast me dat we een behoorlijke klik hebben met Engelsen, voorheen dacht ik er anders over.

Fenny heeft een complicatie gehad en moest een paar dagen langer op de IC blijven, ze baalt enorm en wil schot in de zaak en naar huis, naar haar lieve man en haar hondje, ze mist ook haar wijntje en shagje. De arme lieverd, ik ben bijna in staat om haar te ontvoeren, het gaat toch om de kwaliteit van je leven. Maar…ze heeft nog te veel zorg nodig en dat kan thuis niet, laat haar maar eerst stabiel worden. Zondag gaan we haar weer even knuffelen.

Vandaag kregen we te horen van dochterlief dat haar buurman hier vertoeft, hij wil ons graag ontmoeten, super leuk, we hebben al contact gelegd. 

Ciao

Het leven gaat door

Dag 52, dinsdag 5 Maart

Vroeg in de ochtend kregen we het bericht dat Fenny de operatie doorstaan heeft. Ze moet nu 2 dagen op de IC blijven, want er kan nog van alles misgaan. Geen idee nog of de tumor in zijn geheel verwijderd is. We hopen er allen het beste van.

Over 10 dagen hebben we duidelijkheid. 

Merlyn is nog steeds niet in orde, het schijnt om een virusinfectie te gaan.

Vandaag hadden we een warme doch grijze dag, best wel lekker voor een keertje, zeker voor een een foto met mooie wolken formaties. Manlief en ik zijn regelmatig het balkon opgeschoten om te klikken, ook lange tijdopnames zijn nu de moeite waard. 

Mijn laptop is bijna overleden, er wordt veel van hem gevraagd met die zware bestanden, dus ik ga me inhouden, ik lever wel een inhaalslag als we thuis zijn. 

Dag 53, Woensdag 6 Maart

We kregen een berichtje van Paul, hij wilde graag op de koffie komen en daarna een hapje gaan eten met ons. Gezellig, we hadden hem sinds de opname van Fenny niet meer gezien.

Het was fijn hem weer te zien, we hebben het uitgebreid over Fenny gehad. 

Ze maakt het redelijk goed en de tumor hebben ze toch grotendeels kunnen verwijderen. Zo te zien zijn er geen vitale functies uitgevallen door de operatie. Wat een opluchting. Over een paar dagen gaan we haar weer bezoeken. 

We hebben gegeten bij het nieuwe restaurant aan de overkant en het was heerlijk, we gaan zeker weer terug. 

Ik ben daarna nog braaf mijn stappen gaan zetten en kwam Diana en Ian tegen, ze begonnen te huilen toen ze me zagen, zo triest om hen zo verdrietig te zien. 

Ze hadden via de mail aangegeven dat ze het niet aan konden om de mensen die Charlie gekend hadden, te ontmoeten, maar wij kwamen elkaar pardoes tegen en dan loop je niet door. Ik had toch het idee dat ze het prettig vonden om even over Charlie te praten. 

Het weer was niet best, stevige wind, we hebben lekker gelezen en gepuzzeld. 

Ik weet niet eens meer wat tv kijken is, manlief kijkt s’avonds nog even naar een Duitse zender. 

Mijn nieuws lees ik uitgebreid op mijn IPad; de NRC en onze plaatselijke krant, daar las ik vandaag in dat er een gewapende overval heeft plaatsgevonden op een juwelierszaak in Breda, goede vrienden van onze kids. Vreselijk om dat mee te maken. Ciao

F22, 30 sec,
iso 100

D DAY

Dag 50, Zondag 3 Maart

De ochtendrituelen verliepen wat sneller, we moesten de bus halen naar het station. 

Het ging perfect allemaal en het was stralend weer. 

De hele leuke stink tram stond klaar om ons naar Benidorm te brengen. 

Je zou denken, weinig publiek op zondag, niet dus, het werd een lonend ritje, zeker met dit maal een controleuse aan boord. Menig mens checkte nog vlug even in, als ze haar zagen naderen. 

We liepen nu linea recta naar de Clinica. 

Fenny lag te soezen, maar schoot weer blij overeind toen ze ons zag. Ze is zo ontroerend. 

Ik had een wollige sjaal voor haar gekocht in de kleur van het ziekenhuishemd, ik meldde dat ze nu echt haute couture droeg. 

Ze kan zich nu heerlijk hullen in warmte en de sjaal evt over haar hoofd draperen als ze een soort van witte tulband heeft na de operatie. Ik bood ook alvast mijn reserve pruik aan. Dit soort humor hoort ook bij haar. 

De operatie vind morgen aan het eind van de dag plaats, is risicovol en gaat zeker 6 uur duren. We houden allen ons hart vast. Fenny gaat er rustig in en is vol vertrouwen. 

Heftig allemaal, alle kaarsjes zullen branden. 

Nadat ik een stevige espresso had gehaald voor Fenny, namen we innig afscheid met een loodzwaar gemoed. 

De tapasbar aan de overkant was dicht, we liepen even wat verder en ploften neer en dronken een wijntje op die lieverd. De tapas smaakten ons niet. 

Eenmaal terug in Calpe, wilde manlief een biertje drinken in de social club, hij wilde even resetten, ik trouwens ook, het lukte matig. 

We kregen een berichtje van Paul, wat is die man positief, daar kunnen we een voorbeeld aan nemen. Hij was in zijn eentje, met toeters en bellen de 2e verjaardag van hun hondje aan het vieren, hij zei: “vandaag is het feest en morgen is het D Day”. Heftig allemaal. 

Dag 51, Maandag 4 Maart

Charlie is overleden, het hondje van onze Engelse vrienden, hij was pas 6 jaar, oorzaak:….die K.. rups. Heel verdrietig voor Diana en Ian, hij was hun kind. 

Ze mailde ons dat ze, zodra ze de as van Charlie hebben, terug gaan naar Engeland. Heel verdrietig allemaal. 

Vanmorgen had ik een berichtje van Merlyn, met een foto, waarop ze in een ziekenhuisbed ligt. Ik schrok me wild, ze heeft gistermiddag en avond in het ziekenhuis doorgebracht, met het vermoeden van een hart aanval, gelukkig loos alarm. 

Wat een kommer en kwel om ons heen. 

De hele dag hebben we aan Fenny gedacht, hopelijk is alles naar wens verlopen. Straks zullen we wel meer te horen krijgen. Maar de uitslag krijgt ze pas na 10 dagen, wel heeft ze al te horen gekregen dat haar levens verwachting aan de lage kant is. 

We proberen ondanks alles te genieten van Calpe en gelukkig gaat het goed met ons. 

Het weer is bijzonder mooi, maar het is allemaal zo dubbel. Ciao


Manlief, en het perfecte plaatje

Dag 48, Vrijdag 1 Maart.

Deze dag eindigde met een klapper.

Maar eerst maar eens over de dag. 

Manlief heeft zich een nieuw doel gesteld, hij wil de perfecte foto van een voorbijvliegende meeuw maken met de zon op zijn buik, van de meeuw dan he?

Dus hij heeft een soort van vogel spotplek op het balkon gecreëerd. Hij zit daar urenlang te turen tot dat ene moment dat er een mooie volwassen meeuw langs vliegt met een prachtig uitgelichte borstpartij en dan is het zaak om je moment pakken. 

Het is moeilijk en hij is tot op heden nog niet tevreden.

Ik ben erop uit geweest met het beest en spotte uiteraard weer mooie taferelen op het strand en de boulevard.

Rond 13:00 meldden we ons bij Merlyn en Jelle, we gingen weer uit eten, nu naar ‘Kosta’ in Moraira.

Merlyn had gereserveerd en we werden opgewacht door de gastvrije eigenaren. Het was beslist geen fake, de hele lunch hebben ze ons in de watten gelegd. Ze zijn bereisde heren, en dat merk je aan de gerechten, internationaal, met een flinke mediterraanse vleug. Een van beiden is Grieks van geboorte. 

We kunnen er zo van genieten, mooi gedekte tafels met stoffen servetten. Merlyn weet alle adresjes wel te vinden, ze heeft er een neus voor, ze zit nog vol plannen. Geweldig dat we dit met hen kunnen doen, we eten heerlijk en hebben samen veel plezier, schatten zijn het. 

Omdat Jelle weer de Bob was, gingen we na afloop nog naar de club, kon Jelle even wat biertjes doen en wij namen ons voor om heel langzaam over een waterwijntje doen. 

Had je gedacht dus, het liep anders, er schoven aardige Engelsen aan en zij namen ons mee naar de overkant, daar was een opening aan de gang van een nieuw restaurant. Niets vermoedend liepen we naar binnen en zagen de aardige gastvrouw van restaurante ‘El Cantal’ (daar aten we vorig jaar elke zondag)  daar de scepter zwaaien. Zij en haar man (kok van El Cantal) hebben nu dit restaurant geopend. Wat leuk, ze herkende ons nog en nam mij mee de keuken in om haar man te begroeten. 

Ik mocht van alles en iedereen foto’s nemen, ook van de genodigden. Ik heb mijn hart opgehaald. 

Aardige dames liepen af en aan met de heerlijkste hapjes en de drank vloeide rijkelijk (ik maar eentje hoor), er was zelfs een cocktailbar. Het was een groots feest en reuze gezellig. 

Doodmoe, en gelukkig niet beneveld, rolden we toch nog redelijk op tijd ons bedje in, wat een mooie dag weer. 

Dag 49, Zaterdag 2 maart. 

Fris en fruitig werden we wakker, er lag weer een schitterende nieuwe dag op ons te wachten. Heel langzaam kwamen we op gang en gingen boodschappen doen voor het weekend. 

Wederom moesten we over een processie (je weet wel, die rupsen) stappen, grrr.

Eenmaal thuis, nam manlief weer stelling op zijn ‘vogel spotplek’ en ik nam plaats achter mijn te kleine laptopje om even wat foto’s te bewerken, maar eigenlijk is het niet te doen, dus eenmaal thuis ga ik een inhaalslag plegen. 

Ik kreeg een berichtje van Paul, Fenny wordt maandag geopereerd en of wij morgen naar haar toe wilden gaan voor de nodige afleiding. Tuurlijk dus, veel te fijn om haar weer te zien en een knuffel te geven. 

Na de lunch, ging ik weer met beest op stap en manlief bleef wachten op de perfecte meeuw. En….volgens mij heeft hij hem inmiddels hoor. 

Ik schoot ook weer wat leuke platen en kwam tevreden thuis. 

Nadat ik een pan met rundvlees aan het sudderen had gebracht, zeeg ik tevreden met een waterwijntje op een stoel op ons balkon en genoot van al het leven om ons heen.

Wat een mooie dag weer. Ciao. 


Het beest had geen geheugen

Dag 46, Woensdag

Op woensdag is de socialclub altijd gesloten, wat een stilte dan, geen gelach, geen geschuif van stoelen en geen leven in de brouwerij. Een groot verschil met andere dagen. 

Voor ons maakt het weinig uit, maar onze buren, borrelen er elke dag met vrienden, dus op woensdag wordt er bij de buren geborreld. 

De volgende dag zie ik de buurvrouw altijd met een enorme vuilniszak glaswerk naar de container lopen. Zij liever dan ik. 

Alcohol is leuk, maar wij kunnen er steeds slechter tegen. Ik hou het op een waterwijntje en manlief gooit zijn glas vol ijsklonten. Maar als we op stap zijn, dan wordt het wel wat meer.

Ik heb mijn brillen opgehaald en ohhhhhh, wat een kijkgenot heb ik nu, had ik dus duidelijk eerder moeten doen. 

Het is nog steeds schitterend weer, dus ik beklom de Penon tot halverwege, altijd een heerlijke wandeling. Maar, die verrekte rupsen, ik zie ze nu overal rondkruipen en of je wil of niet, je moet hier altijd wel langs naaldbomen en voor je het weet vallen die beesten op je en dan heb je echt gedonder kan ik je verzekeren. 

Dus voorlopig geen mimosa rooftochten meer, en geen natuurwandelingen. 

Als we naar de Lidl gaan, moeten we ook langs die bomen en dat vinden we elke keer weer vervelend. 

Ik vond een mobiel op de Penon, ik kon hem helaas niet openen en als er werd gebeld, kon ik niet opnemen. Ik heb hem naar het kantoor gebracht, zij brengen hem naar de politie, hoop dat het goed komt.

Onze Calpese vrienden hebben de uitslag van de MRI, de tumor is inmiddels 7cm en moet verwijderd worden. Een team van neurochirurgen buigt zich nu over de wijze van opereren. 

Fenny mag in de tussentijd niet eventjes naar huis, omdat de tumor epilepsie en tia’s veroorzaakt, Fenny moet onder het wakend oog van de verpleging blijven, bovendien heeft ze zware medicijnen ter voorkoming. 

Een flinke domper, op alle fronten, hopelijk kan de operatie binnenkort plaatsvinden. 

Dag 47, Donderdag

Niet zo best geslapen en veel te vroeg wakker. Gelukkig hoeven en moeten we niets, dus slow down. 

Ik kwam er achter dat ik gisteren zonder geheugenkaart heb gefotografeerd, niet zo’n ramp voor gemiste top foto’s, maar ik baal ervan dat ik de hele dag met het beest voor de kat zijn k.. heb gelopen. 

Misschien heeft het beest de foto’s toch ergens in zijn maag, ik ga dat eens uitzoeken. 

Omdat we een borrelafspraak hebben in de club, wilden we s’middags warm eten, zo hebben we tenminste gezond gegeten als het weer eens uit de klauwen loopt. 

Maar eerst ging ik op stap met het beest, nu met kaart hoor. Ik had behoeft om koppen te schieten, dus ik toog naar de oude stad. Zo fijn om daar rond te lopen in de ochtend. Het is daar weldadig rustig en behoorlijk fotogeniek. 

Het werd puur genieten, zowel voor mij als het beest. 

Ik ben uiteindelijk twee uur op stap geweest en bij thuiskomst zat manlief nog op de bank, hij had het koud. Vreemd, koud was het beslist niet, hij zal toch niet ziek gaan worden?

In de club hebben we al de verleidingen kunnen weerstaan en gezellig was het toch! 

En eindelijk heb ik met mijn statief zitten klooien, ik heb gefotografeerd in het donker met een klein diafragma, ik ben zeer tevreden. 

Alvorens het donker werd, had ik alles in gereedheid gebracht en bij de test, schoot ik nog een leuke prent van de gelukkige overwinteraars. Mooi meegenomen he?

Ik was wel wat lui, ik ben op ons balkon gebleven.

Ciao.