Welkom bij Yvonne Ciao

Hallo, ik ben 70+ en houd een dagboek bij, leuk om te doen en een erfenis voor het nageslacht, want op dit moment hebben de kids het druk met hun eigen leven.

Manlief en ik proberen, ondanks onze beperkingen, zo veel mogelijk uit het leven te halen, we maken regelmatig trips en genieten met volle teugen.

Ik ben een gepassioneerd fotograaf en laat jullie graag mijn werk zien, op de hoofdpagina zie je de linkjes naar mijn foto’s. Ik update zeer regelmatig.

Ik schrijf wekelijks, maar als we op stap zijn soms wel dagelijks. Je kunt je inschrijven, (je privacy is gewaarborgd), dan mis je niets.

Als je iets te vertellen hebt, mag je me mailen, of wil je een shoot?: info@yvonneciao.nl

Mijn blog is 154.005 x bezocht (14-06-19)

HuisarRest?, ik dacht het niet

Lieve mensen, dit wordt een korte blog, ik heb geen inspiratie, ik ben ingekakt.

Mijn wandelingen doe ik echter nog wel elke dag, ondanks de eikenprocessierups. 

Ik schijn er vooralsnog, niet gevoelig voor te zijn. 

Mijn Markdal vriendin echter wel, zij zit onder de jeukende uitslag. 

Ook manlief verschalkt zich al weken in huis, want overal in onze omgeving zijn eikenbomen en hij zit binnen no time ook onder de uitslag. 

Ach en dan de hitte, die houdt ons binnen. In de vroege ochtend ga ik aan de wandel en daarna snel even naar Appie en that’s it. 

Verder ben ik ontzettend lui en futloos. Gelukkig heb ik genoeg boeken, vandaag begin ik aan het boek van Ilja Pfeiffer ‘Grand Hotel Europa’. 

De shoot van deze week is niet doorgegaan, het is te heet om een uur onder de lampen te staan, jammer, dus ook geen werk aan de Mac nu. 

Maar…ik mag jullie enkele foto’s laten zien van de shoot met de 3 kinderen, zie ‘StudioCiao’.

Dit duffe leven bevalt me niet, ik heb behoefte aan actie, aan belevingen, een boek helpt slechts even om niet geheel in te kakken, ik zou er bijna depressief van worden. Ciao. 

Ps, een mislukte foto, die toch wel iets heeft.

Een bovenmatige Zeikerd

Na een maand een plaspil minder geslikt te hebben, mocht ik voor een half-uurs onderzoek, naar de huisarts. Ik was enorm (te) gefocust, dit moest lukken om dat pilletje definitief te kunnen skippen. 

Ik werd in een kamertje van een psycholoog gezet, hangend aan het bloeddruk apparaat, zittend in een luie stoel. 

De bloeddrukmeter ging regelmatig aan het werk, ik kon zien hoe het ervoor stond. De eerste meting was te hoog, SHIT, dit kon toch niet, ik wist wel beter, want thuis had ik een bloeddruk van een deerne. Ik begon de zenuwen te krijgen, ik had last van omgevingsgeluiden doordat de deur niet dicht was, ik vond de kamer te ‘geiten-wollen-sokkerig’ naar aanleiding van de titels van de boeken die ik zag, de doos tissues stoorde mij, de schilderijen vond ik te braaf en noem maar op. De tweede meting was iets lager, maar toch aan de hoge kant. 

Het werd er niet veel beter op, ik had de moed opgegeven, het pilletje zou er weer bij moeten. 

S’middags werd ik door de huisarts gebeld, ……het pilletje mocht er toch af, zij kon zien aan de onderdruk, dat de bovendruk niet in verhouding was en wist met zekerheid te zeggen dat het goed zat. Gelukkig, want ik vind dat ook, dus bij deze ben ik geen bovenmatige zeikerd meer. 

Wat lopen en gezond leven toch kan doen met een mens. 

Maar….wat zeker ook meespeelt, is de rust die ik heb sinds de oude dame is heen gegaan, er is een levenslange druk van de ketel, ongekend, ik hoef me niet meer te bewijzen, ik hoef me niet meer schuldig te voelen. 

Breda had weer een evenement, een salsa happening in de stad. Superleuk om daar te gaan fotograferen en te genieten van de muziek en de dansende, kleurige mensen. 

Wat zou ik graag ook kunnen salsa dansen. Ik heb overwogen om dat te gaan leren, maar heb besloten dat ik al genoeg leuks heb, er is geen tijd voor meer. Ik ga op YouTube gewoon proberen mee te dansen, in mijn eentje, ook leuk, haha. 

Manlief ging niet mee, hij heeft al ruim een week een wondje aan zijn voet en wil dat eerst laten helen, ik heb hem gezegd dat hij zich eens op suiker moet laten testen, maar deze raad slaat hij vooralsnog in de wind. 

En….er is elke dag wel wielrennen op de tv, daar geniet hij enorm van, dus….deze dame ging alleen op stap. 

Helaas was de dansvloer onbereikbaar voor mij, het was alleen voor betalende salsa dansers, en 12€ vond ik iets te veel van het goede en….je kreeg dan een polsbandje om en was dan meteen aangeschoten wild, want…… beroepsdansers…..konden je zomaar de vloer op halen. Dat gingen we dus echt niet doen he. 

Het was niet te doen om zonder telelens mooie platen te schieten. Dus….. ik moet goed sparen voor een telelens, die kan niet ontbreken bij een straatfotograaf. 

Ik heb geduld, de lens moet nog ‘uitkomen’. 

Maar sparen lukt me aardig, alles wat ik verdien met portretteren gaat in de pot hoor. 

Deze week had ik weer een enorme uitdaging, 3 kids moest ik fotograferen. De moeilijkheid was dat de kids, moesten passen op een verticale acryl plaat van 140/80. Dus ik moest ze boven elkaar schieten en dat leverde hilarische momenten op. Het ging om een jongens-tweeling van 9 en een meisje van 6. Uiteindelijk hebben we met hulp van krukjes DE plaat weten te schieten. De kids dachten zelf ook mee, we probeerden van alles uit, superleuk. Waar ik wel aan moest wennen, was dat de ouders achter mijn rug meekeken, een beetje hete adem in mijn rug dus, pffff.

Maar….missie geslaagd en iedereen tevreden, ik kreeg nog een extraatje ook, zo leuk. 

Aan het bewerken van de vele foto’s ben ik behoorlijk lang bezig geweest, dat is eigenlijk niet in geld uit te drukken, ik zie dit echt als een hobby. 

Hopelijk krijg ik toestemming om wat foto’s te plaatsen. 

Het zakelijke portret van vorige week, staat inmiddels onder het kopje ‘Studio Ciao’. 

Het geluk van deze zomerse dagen: Onze Jasmijn bloeit uitbundig en geurt ongegeneerd het hele huis door.

Ciao. 

Ohhh, mijn lijf is oud, maar mijn geest…….

Wat, gepensioneerd?, voor mij begint het pas. 

Heb ik eindelijk mijn ware professie gevonden, ben ik zowat aan het eind van mijn leven. BALEN!

Ik zal het er dan maar flink van nemen en veel werk aannemen dus, zo gepassioneerd ben ik. 

Afgelopen maandag had ik mijn eerste ‘zakelijke shoot’, een dame had een profielfoto nodig voor haar professionele site. 

Dat was wel even een dingetje, een zakelijk portret moet een totaal andere uitstraling hebben dan ik tot nu toe gewend ben. 

Het zakelijk portret moet klanten trekken en vertrouwen inboezemen. Ik had me er goed in verdiept en de dame van te voren gevraagd een witte bloes aan te trekken. 

Ze was best wel nerveus en stond niet graag op de foto vertelde ze, daarom zei ik tegen haar dat ik eerst wat zou schieten om de beste instellingen te regelen en voor ze er erg in had, was ze op haar gemak en deed ze perfect wat ik haar vroeg, ondertussen hadden we een leuk gesprek over haar werk. 

Ze is travel counselor, ze regelt werkelijk alles als je dat wil, tot restaurants aan toe. Ze maakt deel uit van een enorm netwerk, wereldwijd, en heeft daardoor veel informatie waarover je, zelfs als je een doorgewinterde reiziger bent, niet kan beschikken. 

Dus mensen, als jullie geïnteresseerd zijn, hier haar site (ze heeft haar profielfoto nog niet aangepast ivm vakantie), https://www.travelcounsellors.nl/Maartje.jonkers

Ik heb, vooral op het laatst, prachtige foto’s van haar geschoten, wat ben ik blij dat ik altijd minimaal een uur schiet. 

De dag erop ging deze gek er alweer op uit met het beest, nu naar Amsterdam, samen met mijn broer wilden we de nieuwe ‘Noord/Zuid metrolijn’ gaan fotograferen en bekijken. 

Missie geslaagd, het was werkelijk te gek, alleen weinig kunst te zien, dat pakken ze in Rotterdam toch beter aan. 

Bij café Mulder aan de Weteringschans, werden we boven de grond gezogen, we hadden zin in een borrel, dit is werkelijk een van de leukste cafés van Amsterdam. 

Ons afzakkertje (na een goed maal in een onvervalst tapas restaurant), namen we zoals gewoonlijk weer in het 1e klas restaurant op perron 2B, op Amsterdam Centraal. 

Het was een superdag en het beest vond dat ook, man, man, hij kan er wat van bij weinig licht, de metro foto’s zijn de stille getuigen. 

De volgende dag kregen we de kids, ze kwamen logeren, we konden eindelijk weer even in de ons zo geliefde ‘grootouders rol’ kruipen, heerlijk. 

Het waren super warme, gezellige en hilarische dagen. 

We hebben ze schandalig verwend, kan ons het schelen. Wat hebben we allen genoten.

Tussen het plezier door heb ik mijn ‘werk’ foto’s kunnen bewerken en af kunnen leveren. 

Weer hele tevreden klanten en….ja hoor, weer nieuwe klanten, het lijkt wel een stroomversnelling. Wat geniet ik hier van. 

Gisteren ben ik met het beest naar de stad gegaan om mijn grote hobby, ‘straatfotografie’, te beoefenen, er was een evenement dus ik kon weer los, wat een ‘koppen’ lopen er rond, schitterend. 

Tussen al mijn positieve geluiden, heb ik toch ook een negatief geluid, mijn knieën doen het niet meer zo goed. Soms heb ik dagen geen last, maar opeens lijk ik wel een bejaarde, ongekend. 

Vannacht werd ik zelfs vaak wakker van de pijn, verschrikkelijk hoor, oud zijn. 

Ik wil nog zo veel en de kids kunnen het niet begrijpen; maar in mijn hoofd ben ik beslist nog een mals veulen, maar als ik dan in de spiegel kijk en mijn knieën voel, schrik ik me het apenzuur. 

Maar…….ik ga door, veel te leuk allemaal, CIAO. 


Kakkers en ‘stoffige’ mensen in Breda

Breda staat finaal op zijn kop, er is een 4-daags jazzfestival aan de gang en ja, daar zijn wij altijd bij. Het is de 49e keer alweer en wij hebben ze op 2 jaar na, allen meegemaakt.

Over de hele stad verspreid, staan podia, het is gezellig druk en de sfeer is uiterst relaxed, want, het gaat om de jazz nietwaar?

Sommige mensen ogen wat stoffig, zijn wat ouder en/of hebben een hoedje op. Ook dat hoort erbij vinden wij. 

Er lopen ‘kakkers’ rond, heftig dansende mensen met parasolletjes, dames die oordoppen verkopen en er zijn overal bars ingericht. 

Er wordt ook zo nu en dan bijna professioneel gedanst, vooral door de oudere generatie en jong en oud geniet daar van. 

Moderne jazz en big bands kunnen ons niet zo bekoren, dus wij gaan altijd op zoek naar de boogie woogie en de blues, en dat is gelukkig niet moeilijk. 

Maar, alle stromingen gaan hand in hand Breda door, ook letterlijk, want er zijn ook straatbandjes. 

Ik kan me tevens goed uitleven met de straatfotografie, er is zoveel te zien en de mensen vinden het nog leuk ook om gefotografeerd te worden.  

Tussen al het gefeest door had ik nog een studio shoot met 2 jongetjes. Het waren voorbeeldige en knappe mannen, dus het was een makkie voor me en het resultaat mag er zijn. Graag zou ik een foto in mijn portfolio (StudioCiao) plaatsen, maar ik heb nog geen toestemming gevraagd. 

Nu ik het toch over fotograferen heb, zoals gewoonlijk, moet ik jullie nog vertellen over het fotowalhalla waar ik met mijn broer geweest ben. 

Elk jaar is er een FotoFair in Hilvarenbeek, in een prachtig natuurgebied. Er zijn vele interessante stands, je kan workshops/lezingen volgen en er zijn gratis acts, als fotomoment. 

Je snapt wel dat wij daar kwijlend van enthousiasme rond gebanjerd hebben. 

Ik had een workshop geboekt, ik zou alles gaan leren over werken met reportage flitsers. Deze workshop werd verzorgd door de ‘fotounie’. Ik had hoge verwachtingen, maar was na afloop zeer teleurgesteld. 

Meer dan een kwart van de tijd werd besteed aan reclame voor het bedrijf, het was zeer rommelig, de groep was veel te groot, er was geen begeleiding bij de praktijkoefening en de apparatuur was bagger en dat voor 49€. 

Ik heb de ‘fotounie’ gemaild om hen dit ook te vertellen. Er werd ruiterlijk toegegeven dat de workshop niet goed was verlopen en ik kreeg de mogelijkheid om in de winter een herkansing te krijgen. Nou, dat gaan we dus niet doen tijdens onze overwintering, helaas kreeg ik mijn centen niet terug, dus mensen ik ga nooit meer in zee met de ‘fotounie’. 

Vandaag is het de laatste dag van het jazzfestival, manlief en ik gaan niet meer, toch te vermoeiend om elke dag te jazzen, bovendien is het ons te heet. 

Ik ga foto’s van de laatste shoot bewerken en me voorbereiden op een shoot die ik morgen weer heb, met als beloning een ‘Bloody Mary’, Ciao. 


Mosselen eten in het Markdal

Pfff, wat heb ik het druk gehad met mijn foto’s, dat ga ik volgend jaar beslist anders doen. 

Ik ben zo enthousiast dat ik te veel hooi op mijn vork heb genomen door mensen hele series foto’s te beloven, zoals bijvoorbeeld, een opening van een restaurant, een processie, een eetfestijn en noem maar op. Dat houdt in dat ik veel werk heb aan het bewerken van foto’s die ik normaliter links zou laten liggen en dan moet ik de boel nog exporteren en uploaden naar wetransfer. 

En……er zijn zelfs mensen die de boel niet op tijd downloaden en dan de euvele moed hebben om mij te vragen de boel nogmaals te versturen omdat wetransfer maar gedurende een week te downloaden is. Nee, ik heb mijn lesje wel geleerd. 

Ik ben nu op een punt beland om niet meer gratis te werken, dus…mensen, het is maar dat u het weet. 

Deze week had ik een bijzondere shoot van een dame, die graag wilde, maar stiknerveus was. Het leverde hilarische momenten op, ze schoot regelmatig in de lach en hield ‘poseren’ maar heel even vol. Toch heb ik enkele toppers kunnen schieten, zeker omdat ik minimaal een uur blijf schieten. Ook enkele lachende foto’s zijn zeer de moeite waard. Het was een hele ervaring om met deze dame te werken en we hebben lol voor 10 gehad. 

Ik ben nu geheel bij met mijn catalogus, zoals dat heet, dus……komt u maar….. 

En ze komen hoor, er staan al verschillende afspraken, zo blij, het begint….’Studio Ciao’ is er klaar voor. 

Onze woonkamer is weer ingericht als studio, maar toch hebben we een knusse leefplek hoor. Ik heb twee opstellingen, een met lampen en een met daglicht, super. 

Ook ben ik enorm tevreden over het beest, hij levert kwaliteit en ….zaterdag mag hij op stap…naar een fotowalhalla…wat zal hij en zijn baasje genieten.

In het Markdal is het een levendige beestenboel, zelfs de zwarte zwaan is er weer. En……de ooievaarsjongen groeien als kool. 

En dan nog iets, ik zie al jaren her en der lege mosselschelpen liggen in ons ‘dal’, ik was ervan overtuigd dat een zwerver die mossels regelmatig al wandelend consumeert. Een zgn ‘mosselverslaafde zwerver’. Maar deze week las ik in een regionaal krantje, wie de mosseljunks zijn en de lege schelpen in het Markdal acher laten. 

Het gaat om de zwanenmossel, een zoetwatermossel, die in de bodem van de Mark leeft, vooral in de meanders. Reigers en scholeksters zijn er gek op en zij eten de mossels. En ja hoor, ze laten de schelpen gewoon achter. Raadsel onthult dus. Ciao

Breda heeft een klapper

Eindelijk heeft Breda een klapper, we hebben nu een Foodhall, gesitueerd in een oud bioscoopcomplex. 

Het gebouw is mooi verbouwd en heeft een industriële uitstraling. Ik ben zo trots, dit gaat trekken, absoluut. 

Uiteraard hebben manlief en ik ook het eten uitgeprobeerd en we zijn enthousiast. 

Er zijn talloze keukens met een centrale plek voor de bars en de tafeltjes. De nadruk ligt op de Aziatische keuken, alhoewel er ook hamburgers en frietjes, broodjes en zoetigheden te koop zijn.  

De prijzen vallen alleszins mee, het zijn bijna Spaanse prijzen. 

Wij kozen voor de Vietnamees en aten springrolls en noodels met rundvlees en groentjes. Heerlijk. Je kan je bestelling per telefoon doen als je wil en krijgt, terwijl je rustig aan je drankje zit een berichtje als het klaar is en…..je moet betalen per pin of ideal. Ideaal. 

Het publiek is heel divers, zakenlieden, pubers, moeders, stelletjes en gezinnetjes.

En op de bovenste verdieping kun je gezellig en knus borrelen.

De reden dat we naar de stad waren gelopen, was het bezoek aan een tentoonstelling van een select clubje (8pp) hobby fotografen, de ‘huiskamer’ geheten. 

We waren zeer benieuwd, maar werden enorm teleurgesteld. De uitstraling was knullig, en de entourage rommelig en van het werk kon ik maar 2 fotografen aanwijzen, die me aanspraken. 

Gelukkig maakte de foodhall alles goed en….. raadt eens, op de terugweg scoorden we nog twee koffers, voor de lange overwintering van 2020. Helaas geen ‘Chinees’ prijzen, maar toch viel het mee, vandaar. Uiteraard hebben we de boel wel laten bezorgen en gratis ook nog eens. 

Tja, die auto missen we nog steeds niet en de taxipot is tot op heden zowat onaangeroerd, inmiddels is het dus een vetpot. 

Moederdag had dit jaar een andere lading voor mij. 

We doen er nooit iets aan, te commercieel vinden wij en bovendien, laat dochterlief lekker genieten van haar eigen Moederdag met die schatten om haar heen. 

Maar toch, had ik het moeilijk dit jaar, ik voelde ‘verlies’, mijn moederrol is uitgespeeld,….ik heb geen moeder meer en mijn omarol staat op een lager pitje. Het was geen prettige dag. 

Deze week had ik weer mijn jaarlijkse onderzoek ivm onze familiekwaal, ‘hart en vaat ziektes’. 

Elke keer is het weer spannend. 

Gelukkig is alles goed met me en…mag ik de plaspil van 25mg, een maand lang halveren, als proef. Daarna wordt mijn bloeddruk gedurende een half uur gemeten en als het goed zit, word ik iets minder een ‘zeikerd’. Ik ben trots op mezelf. 

Mijn Markdal vriendin maakt het goed, ze heeft het in de winter wel zwaar te verduren gehad, maar ze is weer opgekrabbeld en loopt weer lekker het Markdal door. 

De ooievaars hebben jongen, ik heb zeker al twee koppies gezien. 

Het is een drukke boel in ons dal, we hebben vele zwanen (de zwarte is weer verdwenen), en vele reigers. IJsvogeltjes heb ik niet meer gespot helaas. 

De koeien zijn er ook weer, dat is steeds even wennen voor mij, deze beesten boezemen me door hun grootte en door ‘verhalen’ toch wel angst in. Doch, ik ben moedig, ik loop er stijf van angst langs en maak geen oogcontact. Maar deze week stond er zo’n doerak voor een poortje, ik kon het met geen mogelijkheid openen, het beest bleef stokstijf aan en keek me aan van, ‘wat mot je’. Dus…ik ben maar omgedraaid.

Fenny is gisteren ontslagen uit het ziekenhuis en is overgebracht naar een revalidatiekliniek en zal daar nog 1 maand moeten herstellen.

We zijn inmiddels volledig gewend aan ons Bredase leven en blijven genieten en….ik heb het druk met ‘klanten’, Zaterdag weer een leuke shoot, zin in. Ciao.

 

Een zwarte met een witte

Nou, we treffen het niet echt zeg. We hadden gedacht dat we in de lente terecht kwamen. 

Niets is minder waar, het is al dagen baggerweer en dat blijft het voorlopig ook. 

We zijn weer te vroeg thuis gekomen, oftewel we zijn te vroeg naar ons Nederlandse huis verkast. 

Dat gaan we volgend jaar anders doen, we blijven tot en met Mei in ons Spaanse appartement. Nu nog even doorsparen. Gelukkig werkt de belastingdienst iets mee en verwachten we een kleine teruggave.

Het Markdal is goed te belopen, geen laarzen nodig, maar wel een winterjas helaas. 

Nu ik het toch over het Markdal heb, … even een update:

De ooievaar is aan het broeden, dat is wederom spannend en afwachten. 

En…..we hebben dit jaar heel veel zwanen in de Mark, vanmorgen telde ik er al 10. 

En…nog ‘aparter’, er is een zwarte zwaan bij gekomen, hij heeft een liason met een witte, dat gaat ook spannend worden, ik vraag me af wat dat gaat voortbrengen. 

Langzamerhand kom ik al mijn vertrouwde mede wandelaars weer tegen en maak een praatje en hoor wat nieuwtjes. Zo is er bijvoorbeeld een oude dame met een dementerende man, hij is eindelijk in een prettig verpleeghuis opgenomen.

Er is een jongedame met een nieuwe baan. En…. er is een heerschap die eindelijk heeft besloten dat zijn hond aangelijnd moet blijven, top. De plaatselijke mafketel is er ook nog steeds, hij scheldt al fietsend, een potje naar hartelust, maar groet me tussendoor vriendelijk. Mijn Markdal vriendin heb ik nog niet gezien, hopelijk gaat het goed met haar. 

Zo zien jullie, ik ben weer geland. 

Ik ben heel druk geweest met mijn duizenden foto’s en kan zelfs al uitleveren aan mijn Spaanse klanten. 

Langzamerhand is er weer ruimte voor nieuw werk. 

Ondertussen doe ik met wat ‘wedstrijden’ mee, leuk, je maakt geen schijn van kans tussen de groten, maar je leert er wel veel van. 

Inmiddels heb ik wel een eervolle vermelding te pakken met een foto met als thema, “transport”.

Transport

Om in the mood te blijven, heb ik samen met broerlief de tentoonstelling van Erwin Olaf bezocht in het Haagse fotomuseum, het was druk, maar indrukwekkend. 

Nogmaals wil ik benadrukken dat dit museum gehuisvest is, in een van de mooiste gebouwen van Nederland, Berlage was de architect. De buitenkant is schitterend, maar eenmaal binnen val je stijl achterover, wat een trappenwerk, wat een prachtige ruimtes en wat een spectaculaire gangen met intieme nissen, TOP.

Het was leuk om broerlief weer te ontmoeten, in September gaan we met z’n tweetjes 5 dagen op pad, naar het buitenland nog wel, we verheugen ons er erg op, kijken hoe het bevalt om al die dagen alleen maar “broertje en zusje” te zijn. 

Ciao. 

Een lekkend brein, beangstigend!

Inmiddels zijn we alweer 1 week thuis, wat een week, hij hakte er behoorlijk in. 

Na drie en een halve maand, moesten we ons Bredase leven weer gaan opstarten. 

Eerst maar eens de post doorspitten, daar zat van alles tussen wat betreft het overlijden van de oude dame, bijvoorbeeld belastingpapieren. De schrik sloeg me om mijn hart, ik ben als de dood voor die blauwe enveloppen. Gelukkig hebben we vrijdag a.s. een afspraak met onze belastingadviseur, mag hij alles uitzoeken. 

Ik zal blij zijn als we dit alles afgehandeld hebben. 

Wat betreft het verwerkingsproces, ik droom nog steeds dat de oude dame leeft en word dan panisch wakker omdat we haar leven hebben opgedoekt. 

Ook lagen er wat rekeningen die al betaald hadden moeten zijn, ik heb ze meteen betaald en een notitie gemaakt om zoiets volgend jaar beter te regelen. 

Tja, en dan ga je weer achter je pc zitten en merk je dat ‘normale’ handelingen, die je altijd  blindelings uitvoert, uit je brein verdwenen zijn. 

Bij alles moesten we diep nadenken en soms zelfs even opzoeken hoe we het aan moesten pakken. 

Wachtwoorden moesten we weer opzoeken, het koffieapparaat moesten we opnieuw leren bedienen. En waar bewaren we de koffie? Waar zijn de kopjes? En waar ligt dit, en hoe moet dat en waar heb ik dat opgeborgen. 

En hoe werkt dat scannen bij Appie? Oei, mijn bonuskaart heb ik niet bij me, ik heb geen idee waar ik hem opgeborgen heb. 

Het leek wel alsof we aan het dementeren waren, veel was weg. Het was een beangstigende ervaring die wel even tijd vroeg. 

Een probleem moet ik nog oplossen, ik ben de tickets voor de Fotofair kwijt en een ticket voor een workshop. Geen idee waar ik ze opgeborgen heb, heb al een hele dag gezocht. In het ergste geval moet ik nieuwe tickets kopen en die workshop laat ik dan maar schieten. 

Tjonge, zo zijn we zeker een paar volle dagen bezig geweest met het opstarten van lopende zaken. 

Dat wordt wat volgend jaar, als we nog langer weg zijn, ik ben dus nu al een lijst aan het aanleggen. Is dat de toekomst voor een oud brein, lijstjes?

We hebben ook een zeer verheugende mededeling:……..ons huis was totaal niet stoffig! Nu moeten jullie niet denken dat er een lieve fee door ons huis getrokken was met een stofdoek, we hebben dit te danken aan ons geavanceerde filtersysteem, het stof krijgt gewoon de kans niet om neer te dalen. Grote blij. 

Dat was in Calpe wel anders, elke dag veegden we een hoop zooi op en moest je eigenlijk elke dag stoffen. 

En……..ik ben ‘voorlopig’ van de alcohol af, ik heb een helder hoofd nodig voor al het ‘gedoe’. Het bevalt me wel. Maar……met feesten en partijen ga ik gewoon weer los hoor. 

De tweede helft van de week, hebben we voornamelijk besteed aan fotobewerking en….ja hoor, ik heb mijn eerste shoot ook alweer gehad. 

Kleinkind 1 was de eerste, zij zat te popelen, ze wilde nieuwe insta foto’s. We zijn naar een park in de stad gegaan en daar hebben we ‘geschoten’, we hebben mooie foto’s weer. 

Deze lange overwintering is ons heel goed bevallen en het ruikt naar meer. 

Oh ja, ik zou het bijna vergeten, we hebben in de kou, bij ‘Moeke Ginneken’, Koningsdag gevierd met dochterlief en vrienden, ideale schoonzoon was de DJ ter plekke. Het was super gezellig, maar…….de prijzen van de consumpties zijn niet bepaald ‘Spaans’ te noemen, grr. 

Nu ‘back to normal’, we gaan de broekriem aanhalen, we moeten sparen voor overwintering 2020. 

Ciao. 

Afscheid nemen, is niet echt mijn ding

Dag 101, Dinsdag, 23 April.

De laatste dag is aangebroken, we voelen ons weemoedig. Afscheid nemen is niet zo mijn ding. Maar…het is niet anders, dus we gingen aan de slag en begonnen te pakken. 

Het ging best wel snel omdat we alles al hadden georganiseerd.

Ik maakte mijn laatste wandeling en nam, in mijn hoofd, heel bewust afscheid van de zee, het strand, de boulevard, de sfeer, de heerlijke lucht, de meeuwen etc etc. 

Rond 11 uur kwam Paul afscheid nemen, we dronken een koffie in de club en bespraken de afgelopen 3 maanden. 

Niemand had kunnen vermoeden dat Fenny al zo ziek was toen we naar Jalon gingen samen. 

Wat is er veel gebeurd in deze maanden. 

Fenny sterkt al wat aan, maar Paul heeft erg veel pijn in zijn benen. 

Wat is kanker toch een rotziekte, een insluiper, een gluiper, het is zo oneerlijk dat zij beiden getroffen zijn door die rotzak. 

Het deed ons goed Paul te zien en we spraken de hoop uit dat we volgend jaar de beest gaan uithangen.  

Toen Paul wegging, bleef ik nog even in de club om wat portretten te maken van de uitbaters Sammy en Pablo, en hun zoon Toni. Zij hebben zo veel voor ons gedaan en op deze manier kon ik onze dankbaarheid tonen. 

We pakten de laatste dingetjes in het boodschappenkarretje en brachten dat naar een van de kantoren en namen afscheid van de uiterst hartelijke mensen en later liepen we met de volgepropte ‘Chinese’ koffer naar het andere bureau en namen daar ook afscheid van bijzonder hartelijke mensen. 

Alles was gedaan, dus tijd voor een feestje, een afscheidsfeestje in de club. 

Het werd een gezellig en vloeibaar afscheid met M&J, JJ en zelfs de schrijver en zijn vrouw lieten hun doodzieke hondje eventjes alleen om snel een wijntje met ons te doen. 

Tja, en toen was het tijd om echt afscheid te nemen van onze lieve vrienden, wat hebben we een geweldig fijne tijd met elkaar gehad. Gelukkig gaan we M&J nog zien als ze even in Nederland zijn in Juni en J&J wonen in de buurt, dus ook hen gaan we zien. Fijn idee, niet zo’n definitief afscheid gelukkig. 

Doodmoe en vol emoties gingen we vroeg naar bed, want om half 5 zou de wekker alweer gaan. 

Dag 102, Woensdag, 24 April

Vlak voor de wekker afging, stond ik op, eigenlijk was het voor mij bijna de normale ‘opsta’ tijd.

Binnen een uur stonden we bij de oppik plaats. Het busje kwam 5 minuten te laat en zat al aardig vol met slaperige koppies. 

We reden in een uur naar Alicante AirPort. 

Alles verliep verder perfect en snel, dus we hadden ruimschoots de tijd om te ontbijten en een stevige koffie te drinken. 

De vlucht ging gesmeerd, manlief sliep wat en ik las een crimi en keek regelmatig op de iphone (kaarten) om te zien waar we vlogen, zo leuk om je zelf te volgen. Toen we net boven Breda vlogen, zat ik dan ook klaar om een foto te nemen haha. 

We hadden heel snel de koffers en waren uiteindelijk een half uur vroeger dan afgesproken met de taxi, maar…de taxi was er al, wat een service, hij had een correcte berekening gemaakt met het vluchtnr. 

Om half 2 betraden we ons huis en werden verwelkomd door 2 vazen vol vrolijke tulpen, een schilderijtje, een roos en een lief kaartje. De kleinkinderen waren na ons berichtje binnen no time bij ons, heerlijk om ze weer te knuffelen en bij te kletsen. Wat hadden de dames weer veel te vertellen. 

Later liepen we met z’n 4en naar ons stamcafé ‘Moeke’ om daar ook dochterlief en ideale schoonzoon te treffen. 

Wederom werd het een vloeibare happening en aten we te veel. Maar…..het was ongelofelijk gezellig en knus en….. we zijn weer helemaal op de hoogte. 

Het is toch ook leuk om thuis te zijn. Ciao. 


Honden weer

Dag 100, Maandag, 2e Paasdag

Ik was veel te vroeg wakker (02:30) en ik begon meteen te malen over het naderende vertrek. Overdenkingen wat ons deze dagen te doen staat etc etc. Het lukte me niet om weer in slaap te vallen, mijn brein was te druk. 

Uiteindelijk ben ik na veel gedraai, om half 6 opgestaan. 

Wij en nog wat koppels, waaronder M&J, zouden een paasborrel hebben bij de schrijver en zijn vrouw. Helaas moesten ze het afgelasten omdat hun hondje Gem, erg ziek is. Ze vrezen voor zijn leven, Gem is 14 jaar en dat is heel oud voor een hondje. Zo triest voor hen. 

Nu hadden we opeens een vrije dag voor ons liggen, geen probleem, we besloten om van de rust te genieten en al wat in te gaan pakken. 

En……..ik draaide twee machines, zodat ik schone kleding mee terug kan nemen, super relaxed toch?

Het regende nog steeds en grijs was het ook, maar toch maakte ik in de stromende regen mijn wandeling. Het deed me goed, ik had weer energie opgedaan. 

Ik heb mijn koffer al gevuld, zodat ik morgen niet hoef te stressen en tijd heb om her en der afscheid te nemen. 

Van alle restjes heb ik een super gezonde omelette gebakken. 

De ongeopende levensmiddelen geef ik aan Merlyn, zij zijn nog hier tot eind Mei. 

We hebben genoten van deze onverwachte rustige dag. Ciao. 

Honden Weer