Welkom bij Yvonne Ciao

Hallo, ik ben 70+ en houdt een dagboek bij, leuk om te doen en een erfenis voor het nageslacht, want op dit moment hebben de kids het druk met hun eigen leven.

Manlief en ik proberen, ondanks onze beperkingen, zo veel mogelijk uit het leven te halen, we maken regelmatig trips en genieten met volle teugen.

Ik ben een gepassioneerd fotograaf en laat jullie graag mijn werk zien, op de hoofdpagina zie je de linkjes naar mijn foto’s. Ik update zeer regelmatig.

Ik schrijf wekelijks, maar als we op stap zijn soms wel dagelijks. Je kunt je inschrijven, (je privacy is gewaarborgd), dan mis je niets.

Als je iets te vertellen hebt, mag je me mailen, of wil je een shoot?: info@yvonneciao.nl

Mijn blog is 134.213 x bezocht (26-10-18)

Verdriet, Angst, Stress en Hysterie aan het sterfbed

Vorige week hebben we de oude dame de laatste eer bewezen. 

We waren met 11 personen en dat maakte het heel intiem. 

Mijn oudste broer en schoonzus, hebben haar bijzonder mooi en respectvol toegesproken en we hebben geluisterd naar, voor de oude dame zeer bekende, prachtige gezangen van Tsjaikovski en Bach. 

We hebben allen vrede met het heengaan van deze spraakmakende vrouw.

De as zal bijgezet worden in het graf van mijn jong (36) overleden zus in Kroatië, Hvar. 

Het was een enerverende, maar zeer speciale tijd voor ons.

De nacht van haar overlijden had ik gelukkig ook besloten om te blijven, zo heb ik samen met mijn oudste broer de laatste uren van de dame beleefd. Het was heel intiem en mooi. 

Haar ademhaling werd zwakker en zwakker, en uiteindelijk trad de laatste ademhaling in, de zgn ‘Cheyne stokes’ ademhaling, een soort apneus. 

We wekten mijn schoonzusje en de zuster kwam net binnen, zo, met z’n viertjes, zagen we het leven verdwijnen uit de oude dame, heel langzaam en zachtjes, zonder enge geluiden. 

Het was bijzonder om dit mee te maken. 

De dagen van het waken en afscheid nemen waren emotioneel, vermoeiend, maar mooi. Iedereen heeft een lieve en blije glimlach van de oude dame gekregen en een hand.

We hebben dagen gebivakkeerd in haar woonkamer, met de dame tussen ons in. We hebben haar gestreeld, gekust, tegen haar gepraat, maar ook hebben wij bij haar wijntjes gedronken en gegeten en ja, soms zelfs hard gelachen. 

Een keer kregen we midden in de nacht, de slappe lach, pure hysterie. 

Mijn jongste broer had wat snackjes gekocht voor bij de borrel en raadt eens, oa een stink kaas. Hoe kreeg hij het verzonnen, de hele kamer en de koelkast stonk. 

Mijn schoonzus had noten gekocht en gepresenteerd, dodelijk voor onze dochter, zelfs een hand of kus geven is dan al te veel. 

Mijn oudste broer zag allerlei veranderende gezichtskenmerken bij de oude dame, hij beschreef dit onbedoeld, zooooo plastisch en komisch. 

De begeleiding van de ‘verzorging/verpleging’ (Thebe) was enorm liefdevol en professioneel, wij hebben ons zeer gesteund gevoeld. 

Onze kleinkinderen hebben hun grenzen verlegd door afscheid van ‘ouwe oma’ te komen nemen. 

We zijn er achter gekomen dat het eten in het tehuis zeer te wensen overlaat, te vet, te zoet, te zout en niet smakelijk, het blijft staan in je maag. De laatste dag is mijn schoonzus ‘Chinees’ gaan halen. 

Om een dood niet het stempel euthanasie te geven, wordt er niet snel naar morfine gegrepen, er is een protocol dat stipt nageleefd moet worden. De nacht van haar overlijden, kreeg mijn moeder schokken in haar bovenlichaam, unaniem vonden wij dat niet comfortabel voor haar (voor ons ook niet om aan te zien trouwens). Er kwam een mobiel medisch team langs om de situatie te beoordelen. Er werd afgesproken de oude dame een injectie met een spierverslapper met slaapmedicatie te geven. Dit zou zo’n 4 uur moeten werken, maar de schokken kwamen na een uur terug en toen mocht er morfine gespoten worden. Vier uur later verliet ze heel zachtjes deze aarde. 

Ik hoop dat er een leven na de dood is en dat haar lievelingsdochter op haar wacht en dat ze nu samen rust hebben. 

Heel vreemd was, dat ik de volgende ochtend twee ooievaars zag snacken in het Markdal, ik vond dat heel magisch. Op mijn terugweg, waren ze weg en ik heb ze niet meer gezien. 

Met mij gaat het nog niet best, ik ervaar veel stress, mijn bloeddruk is aan de hoge kant, ik ben doodmoe, kan niet slapen en mijn gedachten tollen op en neer. 

Toch is het mij, samen met mijn broers, gelukt om een zeer waardige en mooie plechtigheid te organiseren. 

Mijn moeder was nergens voor verzekerd, ook heeft ze nooit inentingen of griepprikken gehad, want; ‘God beschikt’. 

Gelukkig hebben we samen, door de jaren heen, wat geld kunnen reserveren voor de uitvaart.

Een simpele uitvaart kost je minimaal 8000 euro, dus weet wat je je dierbaren aandoet. 

Verder houd ik mijn hart vast, hoe de overige afwikkeling zal gaan. Ik als stresskip, zie wat beren op de weg hoor. 

Het appartement moest binnen 5 dagen leeg zijn, ook die klus hebben we samen geklaard.

Gaandeweg zal alles goed komen, daar ben ik van overtuigd en de relatie met mijn broers is steviger dan ooit, wij lossen het samen wel op. 

Nu ben ik een belegen, maar verse wees van 70 jaar, het voelt ambivalent, definitief, afsluitend, maar het geeft ook opluchting. 

Er is heel wat druk uit mijn lijf en ook mijn constante schuldgevoelens zijn verdwenen. Ik ben Yvonne, vrouw van Maurice, moeder van twee kinderen en oma van twee hele lieve beeldschone schatten. 

Ik ben nu de oudste van moederskant en vaderskant, who’s next?

Ciao.

Dankjewel lieve mensen, voor de lieve reacties, mailtjes, berichtjes, bloemen, etc, dat heeft ons enorm goed gedaan.

1952
Portret overgrootmoeder, geschilderd door onze oudste kleindochter.

De Dood is niet te overleven

De oude dame is niet meer. 

Vorige week vrijdag werd ik gebeld, mijn moeder had longontsteking, we zijn er meteen heen gegaan en troffen haar flink ziek in bed aan met een ‘snorretje’ zuurstof. 

Het beviel haar eigenlijk wel, lekker in bed, kijkend naar de bomen in herfstkleuren. 

Ze bracht altijd al graag haar dagen soezend en slapend in bed door. 

We maakten ons niet meteen zorgen, ze was comfortabel en had, zoals veel ouderen met longontsteking, geen koorts. 

Ik heb mijn broers ingelicht over de stand van zaken

Zaterdag en Zondag heb ik uren aan haar bed gezeten, ze ging langzaam achteruit, ze at niets meer, dronk amper en uiteindelijk wilde ze haar medicijnen ook niet meer, ook gaf ze aan dood te willen zijn.  

Op Maandag kreeg ik te horen dat 1 long niets meer deed en dat ze de longontsteking niet zou gaan overleven. 

Het sterfproces was ingezet, maar men wist ons niet te vertellen hoe lang het zou gaan duren. 

Wij dachten dat ze binnen 2 dagen zou overlijden, mijn broers kwamen meteen. We maakten een ‘waak’ schema, vanaf nu wilden we haar niet meer alleen laten.

Volgens het boekje kan een mens 3 dagen zonder water, mijn moeder hield het 5 dagen vol. 

Al haar dierbaren zijn langs gekomen en iedereen kreeg een bijzonder lieve lach en een hand van haar, praten kon ze bijna niet meer. 

Dinsdagnacht werd de oude dame erg onrustig en kreeg uiteindelijk slaapmedicatie en een klein beetje morfine. 

Woensdag is ze, zonder medicatie, erg wakker en onrustig geweest.

Donderdag, omstreeks 05:00 in de ochtend, is ze heel rustig ingeslapen. 

Mijn oudste broer, schoonzus en ik waren bij haar. 

Op dit moment zit ik in een draaikolk van stress en emotie, dus ik houd het kort. 

De volgende blog zal ik uitgebreid vertellen over het sterven, een bijzondere ervaring was het voor ons. 

Ciao. 

Acht oudjes worden aan hun lot overgelaten

We liepen naar het tehuis van de oude dame met de bedoeling, om zoals elke week, haar eens lekker te verwennen in het restaurant met aandacht, zoete thee en bonbonnetjes.

Het liep echter anders…

Op de gang bij de gezamenlijke huiskamer, kwamen we een zeer verbouwereerde dochter van een bewoner tegen, zij vertelde ons dat de oudjes anderhalf uur alleen zouden zijn, want de dames van de dagopvang hadden vergadering. 

Bammmm, die sloeg er bij ons ook flink in. Je laat een kleuterklas toch ook niet alleen?

Daar de vermeldster van deze onheilstijding weg moest, beloofden wij haar om bij de oudjes (8) te gaan zitten tot er weer opvang was.

Bij binnenkomst in de huiskamer, waren er 2 dames in paniek en hadden een hulpvraag, de overige dames, waaronder mijn moeder, sliepen aan de tafel in zeer ongemakkelijke houdingen. Van een dame dreigde het ondergebit de mond te verlaten, het was geen porum.

De ene dame (92) wilde gerustgesteld worden (ze had waarschijnlijk de frustratie van haar dochter opgepikt) en de andere dame (102) wilde eten, ze had de hele dag nog niets gegeten en had erge honger, zei ze, ze dreigde boos te worden.

Er lag een plas water op de grond en een glas.

Ik nam plaats aan de tafel, naast mijn moeder en manlief stelde zich op aan het hoofdeind, zoals een echte docent betaamt. Zoals jullie wellicht weten, was ik in mijn werkende bestaan ook een frik en dacht; we gaan de kussens hier eens flink opschudden, de dames moeten maar wakker worden en een beetje lol gaan hebben.

Ik zette luid en duidelijk het lied van ‘de luizenmoeder’ in….et voilà, meteen allemaal wakker en alert, het gebit verdween net op tijd in de mond en er verscheen een smile op de gezichten.

Sommigen klapten in hun handen en enkele murmelde mee, er was actie in de tent.

Ik verbaas me altijd over de ‘activeiten’ van de dagopvang, meestal hebben die gesprekjes met elkaar, houden zich bezig met ‘onzin dingen’, zitten met een iPad, of een tijdschrift en de oudjes suffen blind voor zich uit, uitzonderingen daargelaten, want er zijn er een paar, die echt sfeer weten te maken.

Het is toch een kleine moeite om contact met de oudjes te maken en ze weg te trekken uit de grijze mist? Slapen kunnen ze in de nacht wel.

Inmiddels was de oude dame ook wakker en ohhh wat was ze blij dat ik opeens naast haar zat. Ze vertelde dat ze haar glas water had omgestoten en dat ze er niks aan kon doen en dat ze nat en koud was. Ik drukte op haar alarm, ze was helemaal nat en moest verschoond worden (uiteindelijk kwam er pas een zuster na een dik uur!, ze dacht dat het niet zo erg was, zei ze). Uit angst om lastig gevonden te worden had ik niet nogmaals op het alarm gedrukt, maar wel mondeling bij andere medewerkers die ik op de gang zag een melding gedaan. In de tussentijd heb ik een plaid gebruikt om mijn moeder warm te houden.

Na mijn succesvolle welkomstlied, nam manlief het stokje over, hij deed een grandioze act met zijn pet, door deze telkens op een andere manier op te zetten. Het was hilarisch en de dames riepen telkens dat de pet niet goed zat. Uiteindelijk zette manlief de pet goed en de dames klapten in hun handen. Wat een pret, maar nu?

Een dame zorgde voor voortzetting van het gezamenlijk plezier, ze zong flirtend naar manlief, met verleidelijke gebaren: “heb je even voor mij” van Frans Bauer. Een voltreffer kan ik jullie vertellen.

De betreffende dame, wordt in tegenstelling tot de andere bewoners niet met mevrouw aangesproken, maar is gewoon ‘Bep’, een schat van een mollige vrouw, rechtdoorzee en komend uit een echte Bredase volkswijk. 

Sommige dames haalden wel even hun neus op toen Bep wat schunniger liedjes begon te zingen, zoals; ‘Mijn zuster is een kat, ze heeft voor en achter een gat’. Bep is 87 en is ervan overtuigd dat haar ouders nog leven en haar regelmatig een glaasje cognac of genever inschenken. Van haar kinderen krijgt ze dat niet, zegt ze, omdat ze te dik wordt.

In ieder geval heeft ze ons een onvergetelijke (voor ons dan) middag bezorgd.

We hebben gelachen, gezongen, gepraat, kijkspelletjes gedaan, gekke bekken getrokken etc. 

De middag was zo voorbij en de ‘dagopvang dames’ namen het weer van ons over. Ik begreep uit hun gesprekjes onderling dat een van de onderwerpen van de vergadering was hoe zij (niet de bewoners) onderling Sinterklaas gaan vieren. Zouden ze dat ook weer doen ten koste van de oudjes?

Waarom geen overleg met de mantelzorgers en ons in ‘noodgevallen’ vragen om een dienstje te draaien?

In personeelstekort op de dagopvang geloof ik niet meer, er zijn er altijd genoeg lijfelijk aanwezig.

Maar wat me wel zorgen baart is de ‘zorg’, waar zijn die? Worden die weg bezuinigd omdat ze duurder zijn of geloven die het wel als de dames in de dagopvang zitten?

Ik heb nog meer slecht nieuws, mijn wandelschoenen (LOWA) zijn helemaal op. Dat kan ook niet anders, want ik heb uitgerekend dat ik in kilometers helemaal naar Jemen ben gelopen inmiddels, misschien nog wel verder. Helaas gaat al ons geld naar ‘JEWEETWEL’, dus voorlopig zal ik op mijn bergschoenen door het Markdal moeten, zegt manlief.

Tot slot nog wat foto’s die ik genomen heb in het Markdal met mijn iPhone. Moet kunnen, want de beste camera, is de camera die je bij je hebt.

Ciao

Een uitdaging in de mist

De herfstvakantie is voorbij in het Brabantse land, het was een schitterende week en….. ik maakte twee mooie wandelingen met kleinkind1, wat een bofkont ben ik.

Ze wilde graag een shoot in het bos en een in het Markdal en daar was ik uiteraard meteen voor te porren. 

Gelijk op de eerste vakantiedag gingen we in de middag, al het bos in, het was prachtig weer, het zonnetje scheen uitbundig, de blaadjes waren al mooi verkleurd en mijn kleinkind had haar nieuwe outfit aan die we samen in de stad hadden aangeschaft.

Alle voortekenen wezen op succes en dat werd het ook, een groot succes. 

Het was wel enorm druk in het bos, dus helemaal los konden we niet gaan, te veel pottenkijkers.

Ik heb de vele foto’s dubbel bewerkt, in kleur voor mijn kleinkind en zwart/wit voor deze dame, ik blijf dat het mooist vinden voor een portret, mits de kleur geen toegevoegde waarde heeft.

Een paar dagen later hadden we de shoot in het Markdal gepland, nu vertrokken we in verband met de te verwachtte drukte al om half acht in de ochtend, we wilden de zonsopgang ook meepikken.

Het liep echter weer anders, het was extreem mistig, de zon hebben we niet gezien, het werd een uitdaging voor ons beiden en de president. 

Gelukkig was het niet koud, dat was wel prettig omdat mijn kleinkind er een rokjesdag van had gemaakt en…er waren geen pottenkijkers dit keer, dus we konden behoorlijk los gaan.

Ook deze foto’s zijn beeldschoon, al zeg ik het zelf. 

Het lijkt wel of er een waasje op de beelden ligt, maar dat is dus de mist.

We zijn het markdal doorgelopen tot Ulvenhout en daarna besloten we om ook de Bouvigne tuinen met een bezoek te vereren.

Wat een plezier hebben we gehad, wat een goede gesprekken en wat voelden we ons rijk in de mooie natuur. 

Maar ook…wat waren we blij toen we na twee en een half uur weer lekker het vocht van ons af konden schudden.

Ik heb voor dagen ‘werk’ weer, heerlijk.

Ook had ik een zeer bijzondere ontmoeting deze week en wel met een ‘wereldvrouw’.

Op Facebook ben ik lid van de groep ‘wereldvrouwen’, een netwerk van Nederlandse vrouwen verspreid over de hele wereld, vrouwen die in het buitenland wonen/werken en vrouwen die reizen. We zijn een geweldige groep, nooit een onvertogen woord en als er hulp geboden kan worden met raad en daad , staan we voor elkaar klaar. 

In verband met onze lange overwintering dit jaar, had ik een oproepje geplaatst of er wereldvrouwen te vinden waren in Calpe, leuk voor een gesprek, een activiteit, wat gezelligheid en/of een bakkie/borreltje.

En warempel, er meldden zich vrouwen, zooo leuk. 

We zullen elkaar gaan zien daar en kijken wel of het klikt enzo. 

Heerlijk toch om een paar vriendinnen te hebben in het Spaanse land.  

Gelukkig hebben we vorig jaar al een paar leuke vriendschappen opgebouwd.

Één wereldvrouw die zich meldde, woont in Nederland, is bereisd en…gaat overwinteren in de buurt van Calpe en….is ook fotograaf!!!!!!

Schot in de roos en we besloten om elkaar alvast in Breda te ontmoeten.

Het klikte meteen, een vrouw met humor, geen kapsones en een passie voor natuur en fotografie uiteraard. 

We hebben lekker door Breda gescharreld, veel gekletst en samen onder het genot van een hapje en een drankje op een zonovergoten terras op de Grote Markt gezeten. 

We verheugen ons zeer om samen (manlief zal vast ook wel eens van de partij zijn) Calpe en omgeving op de plaat te gaan zetten.

En nu…..doet de herfst echt zijn intrede, we zullen er aan moeten geloven. 

Wel leuk het schemeruurtje met kaarsjes, maar dat is dan ook wel alles. 

Gelukkig gaan we over een dikke twee maanden het voorjaar alweer tegenmoet. 

Ciao. 

  

Drukte en Emotie

Hallo lieve mensen, ik ben wat later omdat we een hele drukke week achter de rug hebben. 

Nu is er weer tijd voor bezinning.

Het begon met een etentje bij de kids. We zouden eigenlijk uit eten gaan, maar in verband met de ‘singelloop’ (kom ik nog op terug), besloot dochterlief zelf te koken en….dat kan ze als de beste, daar kan wat ons betreft geen restaurant tegen op. 

We hebben dan ook weer gesmuld en ohhh wat was het gezellig, we hebben bijgekletst, dat deed goed, want soms zie je ze tijden niet in verband met hun hobby’s/werkzaamheden. 

We hebben in Breda elk jaar een “singelloop”, die vindt altijd het eerste weekend van oktober plaats.  

Het is een supergezellig top-loopevenement en de bourgondische Bredase sfeer staat voorop. 

Er staan duizenden toeschouwers, vele muziekgroepen, dj’s en dansgroepen langs het parcours en dat maakt de Bredase Singelloop tot de gezelligste loop van Nederland. Dus…daar wilden wij ook bij zijn, zeker omdat de kids meeliepen. 

Het leek wel carnaval in de zomer, zo’n gezellig sfeertje hing er in de stad. Lopers kunnen deelnemen aan de 5 km, 10 km, halve marathon, bedrijvenloop of familieloop. Zo’n 500 vrijwilligers leiden alles in goede banen.

Na afloop liepen we nog even het festival terrein op van BredaPhoto, blijft uitdagend en inspirerend.

Uiteraard hebben we de oude dame bezocht, het lijkt of ze langzamerhand in een andere fase van dementie komt, ze is wat verwarder en niet meer zo tevreden, eigenlijk is ze ietwat opstandig nu.

En in het kader van de broer/zus dag, zijn mijn jongste broer en ik er weer op uit getrokken, naar Tilburg dit keer. Broerlief kwam veel bij ons over de vloer toen we hier woonden en sinds die tijd (1972), was hij nooit meer in het Tilburgse geweest, tijd dus voor een nostalgische trip.

We bezochten onze studentenwoning en warempel er zitten nog steeds studenten in, leuk!

We liepen wat door de voor ons bekende straatjes, we bezochten het textielmuseum en museum de Pont. Als afsluiter aten we een voortreffelijk maal in https://eve-tilburg.nl, een absolute aanrader. Het was weer een fijne dag zo met z’n tweetjes.

Toch hing er wel een donkere wolk boven ons hoofd, onze schone zus werd die dag geopereerd, onze gedachten waren bij haar en onze broer. 

Gelukkig is de operatie goed verlopen, maar nu is het een week wachten op de uitslag, heel spannend, fingers crossed.

Manlief en ik reisden met de intercity direct naar Antwerpen, op ziekenbezoek, we wilden even bij hen zijn, even meeleven en hen daarna weer de rust gunnen. 

Het liep echter anders, zoals altijd trouwens als we in Antwerpen zijn, je kan nog zo veel plannen maken om te doen daar, maar de familie blijft trekken. 

Manlief en ik wilden 2 musea bezoeken, het fotomuseum (FOMU) en het Museum van Hedendaagse Kunst Antwerpen ( M KHA) . Het MOMU eerst, daar hadden we echt zo onze zinnen op gezet. Helaas……het viel ons enorm tegen, echt gedateerd, niks bijzonders. We besloten na deze flop maar eerst eens lekker te gaan eten, frietjes met stoofvlees, daar zijn de Belgen zoooo goed in. Dat is gelukt, we zaten op een zonnig terras, met een fluwelen briesje op onze lijven, te smullen, heerlijk.

We besloten pardoes om het M KHA voorbij te lopen, maar namen wel nog even de tijd voor onze eigen kunstige foto daar. We gingen broerlief nog met een bezoek te vereren, want hij had in verband met de ziekte van zijn vrouw, ’dienst’ in een van hun zaken. https://www.cityzine.be/en/hotspot/46-kloosterstraat .

Ook hier waan je je in een museum en….. broerlief schenkt een lekker wijntje, haha. 

Het liep dus weer behoorlijk uit de hand en we moesten ons haasten om onze trein (gereserveerd) te halen. Gelukkig verliep de reis goed.

We rolden doodmoe ons bed in, het hakt er toch wel in, al die drukte en emoties.

Gelukkig stond ik fris en fruitig op, de dag erna en was weer klaar voor het volgende evenement.

Ik ging lunchen met kleinkind 1, we liepen naar restaurant; https://www.restaurantloff.nl , een vegetarisch/biologisch restaurant waar je zelf je bord mag opscheppen en dat wordt dan gewogen om de prijs te bepalen. Je krijgt een kaart en daar wordt telkens het bedrag opgezet en na afloop betaal je al je borden. Ik kan jullie vertellen, je eet altijd veel meer dan je van plan was, zoooo veel keus en oh zo lekker.

Met volle buiken liepen we verder de stad in, kleinkind 1 had nog kleding te goed van ons en we besloten de stad niet uit te gaan voordat we geslaagd waren. 

Het is ons buitengewoon goed gelukt, beladen met tassen kwamen we met een big smile thuis. We hebben een knusse middag gehad met z’n tweetjes.

Kleinkind 2 was een weekje naar Cambridge geweest met haar school en kwam dezelfde dag nog cadeautjes en vele verhalen voor ons brengen, zoooo lief, ook met haar ga ik snel shoppen, spraken we af en….. de dames willen weer een shoot, je kan oma niet blijer maken.

Ciao.

         

Nooit, is altijd wel.

Hallo lieve mensen, wat boffen we toch met het weer, zelfs de herfst vind ik op deze manier aanvaardbaar. Maar….ik heb makkelijk praten, half Januari zitten we alweer in Spanje en dat vooruitzicht doet wonderen. Er is echter nog één probleempje, ik heb lukraak vorig jaar een ticket voor de heenvlucht gekocht voor, 39 euro de man, en dacht, ik zie wel verder. Nu puntje bij paaltje komt, blijkt dat we 16 dagen dakloos zijn. Ik moet dus nog een verblijf gaan zoeken voor die dagen. Ik maak me echter geen zorgen Spanje is groot, we hoeven niet persé in Calpe te zijn dan, maar toch, hoop ik dat er iemand een appartement cancelt in ons lievelingscomplex, we staan hoog op de wachtlijst, dus…..we wachten rustigjes af, ik hou in tegenstelling tot manlief wel van een gokje.

Ik ben weer naar het ‘tietenmobile’ geweest, voor de tweejaarlijkse mammografie, het was wederom verpletterend x4, maar de uitslag was goed gelukkig. Ik moet in het geheel, als alles goed blijft gaan, nog 3x in mijn leven deelnemen aan dit bevolking onderzoek, daarna ben ik uit(af)geschreven.

De shoot van een tienjarig meisje was super, het betrof een zeer gemotiveerd meisje dat droomt van een modellen carrière, ze had de shoot voor haar verjaardag gekregen van haar ouders. 

Ze zit werkelijk tussen servet en tafellaken in, en dat wilde ik tot uitdrukking laten komen in de diverse portretten. Gelukkig voor jullie, heb ik toestemming om wat foto’s van haar te plaatsen, hier en op de pagina van studio Ciao. Wat me altijd weer verbaasd is het feit dat na een tijdje ‘schieten’, de vrouw langzaam uit het meisje komt, heel mooi om te zien. 

De oude dame maakt het goed, maar ze slaapt steeds meer en heel vast ook nog eens. Ze schrikt niet als we haar uit een diepe slaap wekken, maar moet wel even rustig landen. 

Ze herkent ons nog steeds, er verschijnt altijd een glimlach op haar gezicht als ze ons ziet. We nemen haar iedere keer in de rolstoel mee naar het restaurant om een kopje thee drinken. We doen er altijd wat bonbonnetjes bij, die we in stukjes snijden, kan ze ze lekker op sabbelen. Maar oh wee als er krokantjes inzitten, dan spuugt ze alles meteen uit en smeert het over de tafel. 

Ze geniet van de reuring om haar heen en helemaal blij wordt ze als ze een hond of een kind ziet. Er is geen zinnig gesprek meer met haar te voeren, ze begrijpt er niets van en ze hoort ook nog eens slecht. Maar wij houden de schijn op en blijven gewoon met haar praten, zij knikt dan vaak maar wat. Als manlief een flauw grapje maakt, moet ze wel heel erg lachen, volgens mij komt dat wel bij haar binnen. 

En heel soms, geeft ze een treffende reactie op iets wat je zegt en dan merk je dat zij eens een intelligente dame was.

Zo had ik het over iets dat nooit gebeurde, zij reageerde hierop met: “nooit, is altijd wel”. Ongelofelijk dat die leus ineens over haar lippen kwam. 

Het blijft een mysterie, het demente brein.

De afgelopen week voelde ik me niet zo senang, er spelen wat vervelende zaken in mijn omgeving, om niet te blijven malen, ben ik flink aan het lezen geslagen en twee boeken kan ik jullie van harte aanbevelen: 

Het betreft, ‘Ivanov’ van Hanna Bervoets….meesterlijk schrijft ze over het opzoeken van ethische grenzen door de wetenschap. Het boek leest als een thriller. 

Het andere boek van maar liefst 1.269 pagina’s heet: ‘Het achtste leven’, van Nino Haratischwili. Het is een familie-epos, het begint kort voor de Russische revolutie en eindigt 6 generaties later. Ook dit boek leest als een trein, het is een magistrale vertelling over een Georgische familie, echt, een absolute aanrader.

Zo lieve mensen, ik laat het hierbij, Ciao.

To Infinity and Beyond

Daar gingen broertje en zusje weer, met z’n tweetjes dit keer. Broerlief opperde dat we dit maal in zijn contreien iets zouden gaan bezoeken, had hij wat minder reistijd. Ach na Antwerpen, kon een eindje verder er ook nog wel bij.

We besloten om Hilversum met een bezoek te vereren, ik wilde naar museum Hilversum, naar de tentoonstelling van Paul Huf en broerlief had erg veel zin in het mediagebouw. Samen vonden we het een mooi plan.

Na alle intercity direct ellende, stelde ik me in op nog meer ellende en ja hoor, mijn trein viel uit. Ik appte broerlief meteen, kon hij later de deur uit. 

We spraken af om elkaar op Amsterdam centraal te treffen om eerst een bakkie te doen in Restaurant 1e klas op perron 2b, je weet wel bij de witte papegaai en van daaruit samen naar Hilversum Mediapark te reizen. 

Het treffen, de koffie, de taart, en de reis naar het beoogde station verliep super, niks geen ellende meer, gelukkig.

Station Hilversum Mediapark is een echte eyecatcher, ze hebben er werkelijk iets van gemaakt en dan vergeet je die vele trappen en treden snel, slim.

Het Mediapark is immens en best mooi opgezet, zelfs van het trappenwerk in de ondergrondse parkeergarage hebben ze iets weten te maken.

We hoopten bekende koppen tegen te komen, dat is helaas niet gelukt.

Tja en dan het Mediagebouw, het oogt spectaculair van buiten en ook de hal is zeer indrukwekkend met al dat gekleurde glas.

Je kan er in met je museumkaart, gratis en voor niks, je krijgt een ring en daar zit een chip in en daarmee kan je allerlei activiteiten opstarten. Als eerste moet je wat gegevens invullen, zoals je voornaam en je mailadres en mag je een bekende host uitzoeken die je rond gaat leiden, wij kozen voor Herman van der Zandt.

Vol verwachting liepen we naar de eerste activiteit en wtf………het leek wel alsof het speelkwartier was, allemaal rennende en krijsende kinderen van allerlei leeftijden en…..bij elke activiteit moest je nadat je met je ring de boel had opgestart, een koptelefoon op, getverdegetverde, dat gingen we dus echt niet doen, we zagen de luizen, schimmels en de bacterieën al kruipen. Wat een afknapper, wat een gillende gekte daar. Onze oren toeterden en we zochten activiteiten voor volwassenen op, zonder koptelefoon en zonder herrie om ons heen. We vonden er een paar en eentje was ook nog eens echt leuk. Broerlief moest het nieuws doen, met behulp van de autocue en ik deed het jeugdjournaal. Het was lachen, gieren, brullen, zo gek om je smoel op tv te zien en je eigen stem te horen. Die opnames kregen we later gemaild, dat ook nog. Maar dit was het dan zo ongeveer, die hele boel daar, is gericht op kinderen en kindse ouderen (er stonden zelfs rollators klaar), niks voor ons dus.

De wijn en het bier smaakten ons wel goed daar, leuk restaurant ook, maar zonder ‘bekenden’ helaas. Wij aten er overigens niets.

We liepen in een half uurtje naar het centrum van Hilversum en onze indruk is…….wat een pretentieloze stad, geen bal aan en geen sfeer.

En de tentoonstelling van Paul Huf was er niet meer helaas. Maar…..de expositie van Carla van de Puttelaar maakte alles goed en meer dan dat zelfs.

Zij is een van Nederlands grootste portretfotografen van dit moment. Ze maakt prachtige verstilde werken waarin vrouwen in een eigen wereld lijken te zijn. Heel indrukwekkend en inspirerend deze tentoonstelling.

We besloten om weer naar het 1e klas restaurant op Amsterdam centraal te gaan en daar te eten en dat was een goede beslissing, je zit er gezellig en het eten is er goed.

Het was ondanks de tegenslagen een mooie dag, maar…..de terug reis was bagger, de intercity direct had weer eens kuren, ik was bijna twee uur later thuis dan gepland, BALEN, maar…….ook dat was weer snel vergeten en de grijns op mijn smoel is er tot op heden niet minder op geworden.

Dat heeft ook alles te maken met een ontzettend gave workshop die ik gevolgd heb, in het kader van het thema van BredaPhoto: To Infinity and Beyond. Hij werd gegeven in de Nieuwe Veste (centrum voor de kunsten) en verzorgd door Erik Boot.

Met 8 mensen gingen we in de stromende regen het festival terrein op en schoten portretten met in ons achterhoofd dat we op de grens van het mislukte moesten balanceren, iets bizars, iets buiten de normale kaders etc. Nou en dat past wel bij mij, ik houd wel van iets anders, iets ongewoons en fantasie heb ik gelukkig genoeg. Ik ging op pad met 2 heren en samen hebben we het er goed vanaf gebracht, vind ik.

Weer veel geleerd en een fotomaatje erbij. 

Heb nu genoeg inspiratie voor de fotoshoot morgen in mijn eigen studio. Zin in Ciao.

Station Hilversum Mediapark
Mediagebouw
DE Ring
Carla van de Puttelaar
Mediagebouw Hal

Iedere foto is een wandeling in de wereld

De laatste tijd is het rond Breda kommer en kwel, ik heb het over de intercity direct. Als het ding normaal zou rijden, zouden we oh zo gezegend zijn. Binnen het uur kunnen we dan in Amsterdam of Brussel zijn en in een krap half uurtje in Antwerpen.

Helaas is het bijna elke dag raak met seinstoringen, defecte treinen of wisselstoringen.

Als ik echt op tijd ergens moet zijn, speel ik op safe en vertrek gewoon een uurtje eerder, weg tijdswinst dus.

Deze week waagden we het er weer eens op, we gingen naar Antwerpen. 

Als je een dikke week van tevoren tickets online boekt op nsinternationaal, dan heb je kans op een spotprijsje, 9 euro voor een enkeltje, dat is mooi he?

En warempel, het ding reed, we stonden binnen een half uur in het meest mooie station van de wereld. Mijn schoonzusje stond ons op te wachten, zoo lief, maar ik heb gezegd dat ze hier geen gewoonte van moet maken, het ov is prima daar en de benenwagen werkt nog steeds naar behoren. 

We zouden met z’n 4tjes AntwerpPhoto gaan bezoeken in het schitterende gebouw van het loodswezen aan de Schelde. Dit gebouw is nog nooit toegankelijk voor het publiek geweest, dus we konden twee vliegen in een klap slaan.

Maar eerst maar eens een bakkie doen bij broerlief en schone zuster, in hun statige pand aan de Oever, een huis vol kunst, dat alleen al is een bezoekje waard hoor.

Helaas moest mijn broer naar een begrafenis en mijn schone zuster had nog wat verplichtingen, dus we liepen met z’n tweetjes naar de Kaai.

Het gebouw van het loodswezen (1890) lijkt wel een paleis, met torens en al, schitterend gelegen aan de Schelde.

Het gehele gebouw was opengesteld voor de foto tentoonstellingen, 3 verdiepingen met uiteenlopende en vooral indrukwekkende exposities en een kelder.

In de kelder, die we voor het laatst bewaard hadden, is de magnifieke tentoonstelling van Anton Corbijn, een Nederlander die wereldfaam verwierf met iconische beelden van de groten der aarde, zoals Nick Cave, Depeche Mode, The Rolling Stones, R.E.M., Metallica en Nirvana.

Schitterende foto’s in een verdomd mooie ambiance.

Inmiddels had schone zuster zich ook bij ons aangesloten  en vergaapten we ons gezamenlijk verder aan al het schoons, we zijn uren zoet geweest.

We hebben een heerlijke dag gehad in Antwerpen, altijd hartverwarmend daar. 

Na een lekker maaltje (nu ook met broerlief) in restaurant ‘Otomat’, liepen we volkomen tevreden naar het station en ja hoor……daar begon de ellende, de trein was behoorlijk verlaat en later bleef de trein een uur in the middle of nowhere stilstaan, er stond ergens een kapotte trein.

Eenmaal in Breda hadden we geen directe aansluiting meer en moesten we een half uur wachten op een bus. Tja….geen taxi dit maal, we zijn nog aan het sparen voor ‘jeweetwel’.

Al met al was het toch een zeer geslaagde dag.

Tja, wat Antwerpen kan, kan Breda ook, wij hebben ook een fotobiënnale, BredaPhoto en dat evenement duurt nog tot eind volgende maand, dus…..mensen, wat let u.

Afgelopen zondag ben ik met mijn jonge fotovriendin gaan rondstruinen op het Chassé terrein, lekker genieten van de exposities en jawel….weer mensen fotograferen, blijft leuk. 

Op het plein is The Infinity Path te vinden, een enorme installatie van steigermateriaal die architectenbureau MVRDV speciaal maakte voor BredaPhoto. Het pad is 500 meter lang en 6 meter hoog, super leuk om alles vanuit een ander standpunt te fotograferen en te zien.

Ik heb weer een paar mensen aangeschoten om te schieten, had leuke gesprekken en waarschijnlijk heb ik nieuwe klantjes en ik kwam zowaar oude buren tegen.

De foto’s nemen mijn verslag over nu, Ciao.

PS:

Ik heb gemerkt dat er foto’s van mijn site gekopieerd worden, ik zet ze er voortaan dus op in een lage resolutie.

          

Manlief gaat met geld smijten.

Elke dag als ik in de vroege ochtend de deur achter me dicht trek, verbaas ik me over de zachte temperatuur. Dat is weldadig en de toenemde donkerte neem ik voor lief, het is eigenlijk ook wel knus.

Vorig jaar om deze tijd, liepen we te verbranden in het schroeiend hete Lissabon en dit jaar?……blijven we thuis.

We gaan geen cultuurreis maken, manlief heeft wat anders in gedachten, Continue reading Manlief gaat met geld smijten.

Ik Hang in het Nederlands Fotomuseum

Als afsluiter van mijn portret cursus, had ik mezelf een masterclass cadeau gedaan. Hier zou ik nog eens de puntjes op de I kunnen zetten….dacht ik.

Maar…….wat viel het tegen, ongelofelijk, alle voortekenen beloofden een geslaagde en vooral leerzame dag.

De masterclass werd verzorgd door het Nederlands Fotomuseum Rotterdam Continue reading Ik Hang in het Nederlands Fotomuseum